Fotoraadsel 165 - foto 1

Tijdens onze fototocht langs de vijf stripmuren van Antwerpen kregen we plots een buitenkansje aangeboden! We kregen van de politie de toelating om de 15de verdieping van hun bureau - de panorama-étage - te bezoeken!

Dit is de politietoren op de Oudaen te Antwerpen. Vanop de bovenste verdieping heb je een heerlijk uitzicht over de stad en de Schelde. Je zou voor minder politie-agent worden.

Niet direkt iets voor fotografen met hoogtevrees, voor de anderen daarentegen... een feest!

Onder het groene koperen dak zit de magnifieke Bourlaschouwburg verborgen. Vlak daarachter - de grijze kolos - is het "moderne" theatergebouw.

Hieronder zie je het KBC-gebouw, beter bekend als de Boerentoren. Onze eerste wolkenkrabber! Nou ja, als de wolken laag hangen tenminste.

Irma : "Moeder het tocht hier voor dat raam! Dus trek het niet te lang alstublieft"

Laathi : "Jamaar glimlach dan Irma!! Dan gaat het sneller vooruit!"

Irma : "Zie maar dat het niet achteruit gaat of ik lig 70 meter lager! En tenandere, zoudt gij zitten glimlachen als ge met uw achterste op een ijskoude ijzeren chauffage zit, en de wind rond uw nieren speelt voor een open raam op een 15de verdieping?"

Irma : "Maar néé?! Ik ga toch niet voor elke windrichting moeten poseren hoop ik? De kou slaat op mijn blaas en ge weet dan moeten we op café gaan en daar is geen tijd voor, en dan gaat gij weer beginnen zagen, en dan-"

Laathi : "Zwijg en lach verdomme!"

Irma : "Maar ik lách!!! Kan ik er aan doen dat de wind mijne pels voor mijn mondhoeken waait?!!!"

Laathi : "Belachelijke trees! Das is nu 't stomste excuus dat ik in jaren van een model gehoord heb."

Laathi : "Zzzzzit ssssstil! En lach!"

Irma : "Even groen als gij? Of mag het iets spontaner?"

Laathi : "Passss op of ik knijp in uw billen!"

Irma : "Dat zijt ge al aan 't doen. Tante Mare wilt ge u alstublieft haasten. Ze doet me pijn!""

Mare : "Kom Irmake, we zullen straks uw ma wel eens op de vensterbank van dit gebouw laten poseren..."

Jan : "Ja, en haar dan vragen wat achterover te buigen omdat haar dubbel kin dan minder zichtbaar is. Dan doet ze dat direkt..."

De Kathedraal met de Groenplaats (waar ik van mijn 15de tot mijn 25ste gewoond heb). Helemaal links zie je de Schelde stromen.

Een doodgewone prei. Maar meestal bekijk je die wel niet van tussen zijn worteltjes. Dat is waarschijnlijk onbeleefd.

Dus nee geen garnaal noch inktvis! In dat geval zou het wel een nieuwe soort geweest zijn : "de duizenpoot-inktvis"

De oplossers : Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen, Ritje, Luk, Vera, Piet, Dolfijn, Lange Lou, Sjoeke, Cooltje, Ann, Nilleke, Nand, Redpoppy, Opapat, Rikavensis, Mieke, Andromeda, Vif, Crika, Yvette, Maria, Mare, Fernanda, Leentje en Derktje!

Velen dachten eerst aan knoflook of ajuin, zelfs aan selder. En die selder deed me aan een leuke gebeurtenis denken... Enfin, leuk voor ons, niet zo zeer voor de persoon in kwestie destijds...

Een kameraad van mij die in "onmin" leefde met zijn vrouw, en tegen haar zin van haar wou scheiden, kreeg altijd maar preisoep, preistoemp, gestoofde prei, enfin altijd maar prei te eten. Tot hij dat op een dag echt kotsbeu was en toch nog eens een paar woorden tot zijn echtgenote richtte : "Mens, ik kan geen prei meer zien kunt ge nu echt niet eens iets anders klaarmaken?!!"

En toen bleek dat die vrouw zich vergist had en de "goede" eigenschappen van selder aan prei had toegedicht...

Morgen : verse aanvoer!

Tijdens onze fotowandeling in het Sint-Andrieskwartier kwamen we niet alleen onze eerste stripmuur tegen maar ook andere - al dan niet - "kunstwerken".

Hier ligt het Muntplein en is het toegelaten op de vele kale muren grafitti te spuiten.

Vele van de oorspronkelijke kunststukjes zijn nu overklad door tags en minderwaardig werk. Jammer.

Dit is een zijmuur van een huis, makkelijk 10 meter hoog, dus daarover is niet geklad. Gelukkig maar want hij is echt mooi beschilderd.

Enkele details van de muur.

Hij staat te glimmen in 't avondlicht. Zo zie je goed hoe mooi hij is.

Maar de rest is vernield...

In de volgende aflevering vertel ik over onze boeiende verrassing die enkele spectaculaire foto's opleverde!

De foto van de laatste kans...



Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen, Ritje, Luk, Vera, Piet, Dolfijn, Lange Lou, Sjoeke, Cooltje, Ann, Nilleke, Nand, Redpoppy, Opapat, Rikavensis, Mieke, Andromeda, Vif, Crika, Yvette en Maria!

Toch echt weer een klus om met een witte sjakos te gaan doen...
Dinsdag een ondergelopen kelder gaan leegpompen in 't huis dat ik van ons ma geërfd heb. Niet zo'n leuk karweitje "but a woman has to do what a woman has to do"..."
"Huizen zijn kruisen" was ons ma haar spreekwoord altijd. En of ze gelijk heeft...



Irma : "Ah leuk! Een uitje! Naar waar trekken we?"
Laathi : "Euh... Min of meer naar de Grotten van Han..."



Laathi : "Allez, toch iets vergelijkbaars..."



Irma : "Volgens mij zijn dit niet de Grotten van Han ma... Het is hier wel onderaards en muf..."
Laathi : "Ja, en 't staat onder water, en er hangen pegeltjes aan 't plafond..."



Irma : "En wat komen wij hier in uw alternatieve "Grotten van Han" doen ma? Bootje varen?"
Laathi : "De kelder leegpompen schat..."



Irma : "Water?!!! Wegpompen? Dan ben ik weg!"
Laathi : "OK. Dan geniet ik verder van dit uitje met uwe pa."



Irma : "Bwèèèèèèèèèkes! Die kleur van water past helemaal niet bij mijn pelske!!!""



Irma : "Laat me los! Laat me gaan! Dit is zelfs geen gewoon water! Dit is rioolwater!!! Of erger?..."



Laathi : "Irma is weer lastig. Zal ik haar eventjes in 't pattatenkeldertje zetten om haar niet vuil te maken?"



Paul : "Ja. Of misschien zit ze liever in 't kolenkeldertje?..."
Irma : "Bende sadisten! Ik vraag mij intens af of ik ook zou meegenomen zijn op dit "uitstapje" als ik een echte Vuitton was geweest..."
Laathi : "Tuurlijk wel Irma, want als ik een echte Vuitton zou hebben dan zou dat er toch maar ene van de rommelmarkt zijn..."

Een ander stukje meer...



Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen, Ritje, Luk, Vera, Piet, Dolfijn, Lange Lou, Sjoeke, Cooltje, Ann en Nilleke!

... in de chauffe-chat :



Laathi, Ming en Hanuman herinnerden hun chauffe-chat nog heel goed. De gaatjesplaat lag er nog geen kwartier terug in of de lekker warme plek was al druk bezet.



Voor Serendipîty is het een gloednieuwe ervaring! Warme billen in de winter! 
(Ik heb trouwens nog altijd spijt dat ik hem destijds niet breder heb gemaakt. Had ik er lekker bij kunnen gaan zitten )

Alweer... een stukje meer...



Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen en Ritje!

Iedereen kent een "chauffe-plat". Een bordenverwarmer.
Wel, ik heb nu de "chauffe-chat" uitgevonden. De "kattenverwarmer"  

Onze Ming is oud en erg kouwelijk aan 't worden. Tja, wat wil je, een poes die in het warme Viëtnam op de wereld gekomen is kan onze winters niet echt appreciëren...
Ons huis wordt verwarmd met convectoren en Phineas en Hanuman vinden het heerlijk om daar hun dutje in te gaan doen. Lekker warm op de metalen ribbels van de convector.



De convector zit achter een houten plaat die voor een "schouweffect" zorgt en de warmte laat circuleren. De koele lucht komt er langs onder in, gaat door de metalen ribbelbak en komt er langs boven lekker warm uit.



Van boven bekeken ziet zo'n convectorschouw er zo uit. In de zomer, als de verwarming afstaat, is het een ideaal plekje om de tuinkussens in op te bergen. Maar in de winter hadden onze jongens er een veel beter doel voor gevonden...



Jammergenoeg was deze sprong in de diepte voor onze oude Ming er wat te veel aan en kon hij niet van die warmte genieten. Dus wou ik een oplossing vinden zodat hij, als wij niet thuis zijn, toch ook lekker warm kan liggen.





Phineas : "Ja, voor zo'n jonge kater als ik is zo'n sprongetje natuurlijk een makkie, voor onzen ouwe rosse daarentegen is dat al een Olympische prestatie..."

Dus zocht ik een oude metalen plaat met gaatjes (van een afgedankt winkelrek) en liet die op maat zagen en van houten steuntjes voorzien. Onder de goedkeurende blik van 't kattengezelschap natuurlijk!



Op 25cm van de bovenkant van de bak ligt nu deze rode geperforeerde plaat die de warmte opneemt en toch tegelijkertijd doorlaat.



De poezen kunnen discreet in een warme bak liggen en als ze hun kopje omhoogsteken toch poolshoogte nemen van wat er in de rest van de keuken gebeurt.



Ming inspecteert alvast het nieuwe comfort!



Laathi ziet het ook wel zitten.
Nog een stoeltje ervoor om de instap te vergemakkelijken... en klaar is de "chauffe-chat"!

Op de plaat zitten bovenaan twee rubberdoppen gemonteerd zodat deze er makkelijk uit genomen kan worden in de zomerperiode en de bak terug als opslagplaats van de tuinkussens gebruikt kan worden.

Misschien een tip voor andere poezenliefhebbers wiens huis ook door convectoren verwarmd wordt?
Een makkelijk en zinvol klusje voor een winteravond waar uw oudere poezen u dankbaar voor gaan zijn op de momenten dat uw schoot niet beschikbaar is!

***********
En morgen, vanzelfsprekend, de commentaren van de katten op mijn uitvinding!

Een stukje meer!



Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen en Shajongen!

Zo te zien is het deze week niet al te moeilijk? Behalve voor de mensen die denken dat ik speciaal voor dit fotoraadsel een tand uitgetrokken heb... 
Even voor de goede orde : ik heb nu wel veel voor mijn fotoraadsels over maar ik ga er noch mezelf noch mijn naasten voor amputeren!



Reeds uiterst exact en gedetailleerd opgelost vanaf die allereerste foto door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert en François!

Van mijn babyvisjes leven er na 5 maanden nog zeven. Ik had gehoopt er een zevental over te houden tot hiertoe is dat dus gelukt. Ik heb 't hart niet om ze nu in de grote koude vijver te zetten want ze zijn nog zo klein (tussen 1,5 en 2,5 cm) dat ik er zeker van ben dat de grote vissen ze als "levend voer" zouden aanzien en ze gewoon opschrokken. De kleintjes in een apart gazen net in de vijver zetten zie ik ook niet zitten want dan neem ik weer teveel plaats af van de groten en mijn vijver is al zo klein.
Maar er is nog een andere reden waarom ik ze liever bij me houdt. Een van mijn kleine vissen is namelijk gehandicapt...



De kleine gehandicapte met zijn witte druppels vloeibaar voer die op de bodem liggen.

Zijn vinnetjes zijn veel kleiner dan die van zijn collega's en er iets is mis met zijn drijfvermogen, zijn zwemblaas vrees ik. Terwijl de anderen kunnen zweven en drijven zonder moeite te doen, heeft hij de keuze ofwel op de grond liggen ofwel dapper naar boven zwemmen, in etappes, en van het drijvende voer te eten terwijl hij blijft "watertrappen". Het is voor hem heel moeilijk om een schilfer voer te pakken te krijgen, hij moet soms een keer of 10 terug naar 't oppervlak zwemmen alvorens hij zijn eerste kruimeltje te pakken heeft. Ik heb al op verschillende niveaus rustplaatsen proberen te voorzien zodat hij niet altijd terug die dertig centimeter naar de bodem moet zakken als hij moe is maar hij snapt het niet. Tja, ergens is dat logisch, in zo'n klein bazeke kan ook niet 't verstand van een dolfijn zitten. Ik gaf hem dan maar regelmatig speciaal voer dat ineens naar de bodem zakt, zodat hij al liggend kan eten.



Hier zie je 't kleintje, als een oude Romein aan zijn buffet, "aanliggen".
De witte stippen op de bodem zijn het eten.
En Flora zaliger komt natuurlijk even kijken wat er te smikkelen valt.

Al heel dikwijls heb ik 't kleintje uit het aquarium willen nemen en hem doden. Maar ik twijfel altijd. Uiteindelijk leeft hij nu al 5 maanden, en is hij toch een van de sterken, want de honderd andere eitjes zijn niet uitgekomen, en een 70-tal kleine vissen is ook vrij snel overleden. Hij houdt dapper stand. Hoeveel moeite 't leven hem ook kost.



Als ik hem zoveel moeite zie doen om te overleven dan doet mijn hart echt pijn en denk ik : "Ik haal hem eruit en trap dat "anderhalf centimetertje gesukkel" dood, dan moet hij niet meer afzien." Maar eigenlijk ben ik diegene die "lijd" door hem zo te zien werken voor zijn kost en misschien houdt hijzelf wel van zijn leventje... Uiteindelijk weet het diertje ook niet beter. Hij beseft niet eens dat zijn collega's het veel makkelijker hebben. En tja, dan laat ik hem toch maar leven.
Het klinkt totaal belachelijk daar ben ik mij honderd percent van bewust, maar toch vind ik dit een moeilijk probleem. Ik zou zo graag "goed" doen maar weet in dit geval echt niet wat "goed" is.
Amai, ik - als rasechte weegschaal - zou niet graag God zijn. Stel u voor dat ik over elk geval 5 maanden zou moeten delibereren! De wereld zou nogal overbevolkt raken!

Kortom : wie ben ik om te oordelen over de waarde van een "ander" leven?
Als ik nog denk aan die foto's van die hond met twee poten die een heerlijk, en ook nog nuttig, leven leidde... Of wat te denken van deze mens die geboren is zonder armen en toch heeft geleerd gitaar te spelen? Je moet maar eens naar 't filmpje kijken, 't is wonderlijk...

Meer dan een week niet gezaagd of geklaagd over dat ouder worden en die menopauze?! Nee, dat kan niet. Dus hier gaan we weer. Maar waar waren we gebleven want ook over mijn brein beginnen loshangende flappen vel te hangen vrees ik want mijn geheugen kan mezelf niet altijd meer bijbenen...

Ah ja, ik maakte me zorgen over de buik die de boezem in profiel ging voorbij steken!

Het spijsverteringstelsel is een raar ding. Vroeger als ik at kwam ik niet bij. Ik mocht alles eten. In eender welke hoeveelheden, op welk uur van de dag of de nacht. Tegenwoordig echter lijkt het alsof mijn spijsverteringstelsel heeft besloten om het wat rustiger aan te doen. "In de beperking toont zich de meester" zal het denken, dus vindt het het niet meer nodig om ook de armen en de benen te bedienen. Alles wat binnenkomt blijft steken tussen de bovenste onderkin en de onderste kwab van de poep. In zekere zin is 't stom dat ik mijn puddinkjes nog opeet want ik kan ze al evengoed ineens tegen mijn buik of mijn heupen plakken. 't Is toch daar waar ze uiteindelijk terecht komen. Tot mijn groot verdriet blijven mijn armen en mijn benen dun (die vleermuisvleugeltjes niet meegerekend) en groeit er rond mijn middendeel een gordeltje van blubber. Eigenlijk al goed dat me dit nu overkomt en niet toen ik nog op school zat. Ik mag er niet meer aan denken hoe ik toen al geplaagd werd met mijn stekkepoten en mijn luciferarmen, nu zou het nog een pak erger zijn. Misschien herinneren jullie de pesterijen nog wel uit mijn jeugd. If not, kan je ze herlezen op mijn Jeughdherinneringenblog, hoofdstuk 28.

http://www.bloggen.be/laathi/archief.php?startdatum=1197673201&stopdatum=1197759601

En ik die zo gehoopt had dat als ik ooit zou gaan verdikken het gelijkmatig zou gebeuren. Dat ik met mijn 1m 68 lekker 70 kilo zou mogen gaan wegen zonder dat iemand dat op zou merken. Alweer een jeugddroom naar de bliksem. Een ander gevolg van 't feit dat mijn maagdarmkanaal dus niet meer doorloopt tot aan mijn armen en benen,  is dat die - buiten de flamboyante vapeurkes - ook geen verwarming meer krijgen. Meer dan ooit zijn mijn uitsteeksels koud. Mijn voeten, mijn handen, mijn oren, mijn poep... allemaal ijslolly's, enfin 't is te zeggen, die poep is al meer een flinke ijstaart aan 't worden.

Wat er zich nu rond mijn ex-taille begint vast te zetten kunt ge echt niet meer liefdevol "love-handles" noemen. Of 't zou moeten zijn dat ze moeten dienen voor een hele orgie. Noem die zone al maar vlug de "love"-reddingsboei.

Verder afdalend komen we dus weer die dijen tegen waar zich aan de binnenzijde de genoemde vleermuisvleugeltjes beginnen te vormen. Superman tussen mijn benen. Knieën vond ik al altijd lelijke knobbelige dingen dus of die nog minder esthetisch kunnen worden dan ze al zijn betwijfel ik. Behalve 't feit dat ze nu pijn doen is er weinig aan veranderd. Mijn onderbenen blijven stokskes en mijn voeten, tja, dáár loopt toch ook iets mis...

Mijn tenen lijken stilaan te denken dat ze een arend op de grond moeten houden. Door jarenlang in de winkel met open sandalen te lopen zijn mijn tenen gekruld geraakt. Op 't einde van mijn klauwtjes zaten vroeger nagels, nu beginnen daar eerder schildjes te groeien. Kalk. Als 't nu nog graniet of marmer was, maar nee, ordinaire kalk. Gewoon effe rap nagels knippen is er niet meer bij. Nu moet er 10 minuten voorover gebogen gezeten worden, met een bril op de neus, om met een of ander bijltje daar terug teennagels uit te beeldhouwen. Ik voel me net Rodin. Ik zit alleszins regelmatig in de houding van "De Denker", niet van 't nadenken, maar van de rugpijn van mijn nagels te knippen. En onder mijn voeten zit eelt. Gedaan met de poezelige voetjes. Als ik 't laat gebeuren krijg ik de dauwtrappers van iemand die elk weekend de Kilimandjaro beklimt. Ons ma zong vroeger, op de toon van "De Vlaamse Leeuw" : "nen ouwen aap die zijn voeten zat te schu-u-uren, met schuurpapier, van 7 cent het blad..." Nooit heb ik die tekst begrepen. Tot nu. Inderdaad waarom zoudt ge die eelt te lijf gaan met dure vijltjes als ge 't veel rapper gedaan krijgt met een goed vel schuurpapier. Ge bereikt ineens een veel groter oppervlak en ge kunt het zelfs doen zonder eerst te zitten weken als een kanarie in zijn baddeke.

Ja. 't Kan rap gaan. Als ik foto's van mezelf bezie van 10 jaar geleden lijken ze totaal niet meer op die van vijf jaar geleden. En die van nu hebben met die laatsten dan weer niks meer te maken. Van mijn ma maakte ik een reeks van foto's van haar op diverse leeftijden.

Ik ga dat, als ik eens heel veel tijd en zin heb, met foto's van mezelf ook eens doen om te zien of er parallellen tussen ons beide te trekken zijn. Maar ik vrees dat het in mijn nadeel gaat uitvallen want als ik zie hoe zij er op haar 56 ste (de foto hierboven) en op haar 57ste (de foto hieronder) nog uitzag...  awel in dat spannend broekske zou ik nu toch al niet meer in kunnen...

Goddank lijden we in de loop der jaren wel wat "gezichtsverlies" (en zeker geen gewichtsverlies) maar blijft onze persoonlijkheid onder de wallen, boebbels, loshangende vellen en kwabben wel voortbestaan. Alsook onze grote mond en al wat daar uit komt. En "Praise the lord!" dat ik met een gezonde dosis humor begenadigd ben want potverdoemme op deze moment in mijn leven heb ik die echt wel nodig als ik een spiegel van dichtbij zie (gelukkig moet ik daar al wel een bril voor opzetten.)

Voilà, genoeg gezaagd voor dit jaar, misschien schrijf ik er volgend jaar nog wel een paar afleveringen bij maar nu ga ik me op boeiendere dingen concentreren, tussen de vapeurkes door althans. Ik ga weer wat aan mijn jeugdherinneringen schrijven denk ik. Een beetje kinds worden en teruggrijpen naar 't verleden. Oei,... dat lijkt helemaal op 't begin van 't einde.

Hete kussen uit Hertals!

Uw liefhebbende Meno-poes.

Voor wie alle zes de afleveringen van "De pamperjaren van de vrouw" in een keer wil lezen : ze staan in de linkermarge van mijn blog.

Alweer iets dat iedereen kent. En het hopelijk iets sneller herkent dan 't vorige raadsel.

Als 't in 't begin te moeilijk is niet wanhopen, ik zorg wel elke dag voor een grotere foto of een andere invalshoek. Stuur me maar een mailtje met je antwoord! Veel succes maar nog veel meer plezier!

Mijn oude Ming en ik daarnet in de avondzon... Hij is veertien jaar oud, een bejaarde kater, ik zie vreselijk tegen de dag tegenop waarop we ooit afscheid van mekaar zullen moeten nemen, daarom koester ik de fijne momenten met hem heel nauw aan mijn hart...

Liefde is...

... samen rust vinden.

... samen kunnen lachen met dezelfde dingen.

... aanvaard worden zoals je bent.

... troost vinden bij mekaar.

... samen dezelfde richting uitkijken.

... samen zwijgen.

... en de diepste geheimen kunnen delen.

Tja, de oogst is schamel deze week... Maar uit de vele mailtjes kon ik wel afleiden dat iedereen zich goed aan 't amuseren was. Geef toe als ge antwoorden krijgt als : een tanga-slipke voor een SM-er, een viool, een kurketrekker (maar dan wel ne slechte), een zetel (eigenlijk alle zetels van 't Seniorennet zijn gepasseerd denk ik), de armsteun van een schommelstoel, het begin van een trapleuning, een contrabas (ja, dat heeft echt íedereen nog op zolder staan), een kamelenzadel (ja, dat staat meestal naast die oude contrabas...), een ritssluiting, een hangmat, een bloempot (met haar op???), een paar sloefen, een haarspeld,... Enfin, de fantasie kon weer niet op!

En elke keer ik een stuk oog van mijn beer liet zien schreef ik erbij "kijk eens goed uit jullie ogen". Onder de foto met de neus schreef Speelster zelfs als reactie : "Ze laten zich echt wel bij de neus nemen!" Maar geen enkele tip mocht baten. In mijn jeugdverhalen schrijf ik toch ook regelmatig dat ik nooit beren kreeg en dat ik daar zo door gefrustreerd was. 't Werd begot bijna een jeugdtrauma! Maar ik heb natuurlijk ondertussen wel een inhaalbeweging gemaakt. Dus zo moeilijk was het raadsel dan eigenlijk toch niet? Jullie kennen mijn pluchenbeesten-manie nu toch al stillekesaan zou ik denken? 

Enkel Marleen, Speelster, Luk, Steven, Mirella, Vera, Ritje, Kathleen, Shajongen, Cooltje, Vifke, Jan, Fernanda en Nand vonden de oplossing. En ik was al tevreden met het woord "knuffel" of "speelgoedbeest" zelfs met "pluchen konijn", het moest niet eens "teddybeer" zijn... Zo'n gemakkelijk mens ben ik...

Vooruit, hier is hij dan : Jumbo! Mijn allereerste grote beer! Jarenlang heb ik er voor moeten zagen maar uiteindelijk kreeg ik hem op mijn twaalf jaar als allerlaatste Sinterklaaskado... Hij is dus bijna 40 jaar oud. Vandaar hier en daar een kaal plekske.

Jullie kregen zijn neus te zien, zijn oog, zijn mond, zijn pels... Ik dacht echt dat het heel makkelijk ging zijn omdat ik zoveel verschillende onderdelen kon tonen. Maar alweer was ik mis. Ik kan duidelijk echt niet op voorhand inschatten of 't moeilijk of makkelijk gaat zijn. Jammer, anders zou ik om de week eens iets eenvoudiger zetten zodat ook de niet-Sherlock Holmes-jes het kunnen oplossen, maar dat lukt me dus niet. 't Is trouwens al niet simpel meer om nog onderwerpen te vinden waarvaar ik zo goed als zeker ben dat iedereen 't in huis heeft, of het voorwerp tenminste goed kent. Maar door jullie leuke mails en plezante antwoorden vind ik het toch elke week weer de moeite waard om op zoek te gaan naar iets! Zolang we er samen lol aan beleven gaan we gewoon verder!

Serendipity : "Gij zijt wel écht groot hé? Ik begrijp waarom Sinterklaas er tegen op keek om u te brengen... Krijgt zoiets door de schouw gefoeffeld..."

Serendipity : "Tja, en gij ruikt wel wat muf. Maar gij zijt natuurlijk te groot om in 't wasmachien te kunnen..."

Serendipity : "Maar ge zijt wel een beleefde. Ge spreekt me tenminste niet tegen."

Serendipity : "Wow, die is blijkbaar écht heel oud. Die dateert nog van de tijd dat ons ma haar dieren niet spraken begot."

Mijn héél trouwe lezers hadden hem eigenlijk zeker kunnen herkennen. Want hij was ook aanwezig op de bewuste "berenbad"-fotoreeks die ik ooit tijdens een vakantie als kwisvraag gebruikt heb : "Onder hoeveel beren lig ik hier bedolven?" Remember? En zie, naast mijn hoofd, aan de linkerzijde zit hij, mijne grote oude Jumbo! Nu al lang niet meer de grootste van mijn collectie natuurlijk.

Tja, als u als kind iets ontzegd wordt dan haalt ge dat later toch altijd in hoor.  Goddank dat ik als kind niet droomde van auto's of moto's, 't had anders een dure affaire geworden, die midlife-crisis van mij.

Vorige dinsdag maakten we samen met de reporters van Brandpunt 23 een fotowandeling langs de 5 stripmuren van Antwerpen. Een hectische tocht omdat er nog zoveel leuks te zien viel behalve die muren.

De eerste stripmuur die we tegenkwamen lag in het oude Sint-Andries kwartier.

Smalle straatjes met nog veel meer kleinere steegjes die door deurtjes afgesloten zijn en waar je stiekum kan binnenglippen...

... om iets moois uit de Middeleeuwen te ontdekken.

Dit is de stripmuur ter ere van Willy Vandersteen, de schrijver van "Suske en Wiske". Op de muur is de cover van de strip "Het Eiland Amoras" afgebeeld.

Je ziet Suske en Wiske op de rug van het spook Sus Antigoon door Antwerpen zweven. Het was een van zijn oudste en mooiste albums waarin veel tekeningen van de oude stad voorkwamen.

Irma : "Pffft... Een bende volwassen mensen die geïnteresseerd zijn in een stripverhaal... Waar gaan we 't schrijven..."

Irma : "En ik kan hier weer zitten wachten... op een paaltje. Zoals altijd. Ooit verbreek ik nog 't record 'paalzitten'..."

Irma : "Jamaar?... Dat kan toch niet waar zijn?... Die idioten zijn mij aan 't fotograferen!"

Irma : "Ik voel het al aankomen... hier gaat weer een belachelijk stripverhaal van komen waarvan ik de risee ben..."

Laathi : "Kom hier. Als ge niet kunt zwijgen en wij ons door u niet kunnen concentreren dan zoek ik wel een andere oplossing om u koest te houden..."

Laathi : "... dan leg ik u aan de ketting..."

Laathi : "... en neem daar een paar foto's van. Dan kunnen de bloggers eens zien wat er gebeurt met stoute handtassen. Dan zien ze eens hoe belachelijk gij daar zit!"

Laathi : "Wacht! Ik zal eens een close-ke pakken!"

Laathi : "Maar dat steunverband rond mijn knie is wel lastig moet ik zeggen..."

Irma : "Blijft nog efkes liggen ma, ge zijt goed bezig, neem nog maar een paar foto's van me, want hier komt zeker en vast een goed stripke uit. Maar wie de hoofdpersoon gaat zijn laat ik nog wel even in 't midden..."

Met dank aan de vriendjes voor de - alweer uiterst elegante - foto's die ze stiekum van me wisten te maken.

Ja we zijn ondertussen vrijdag en al aan foto 7. Een echte wanhoopspoging... Enkel Marleen, Speelster, Luk, Steven, Mirella, Vera, Ritje, Kathleen en Shajongen hebben de oplossing nog maar gevonden...

Morgen verschijnt de oplossing dus geef ik jullie nog maar een gouden tip extra.

Ga eens kijken in mijn jeugdverhalen, daar vinden jullie de oplossing zeker. Allez, ik zal in mijn oneindige goedheid nog wat meer mijn best doen : lees hoofdstuk 22 eens opnieuw...

http://www.bloggen.be/laathi/