Vanochtend...

Alweer... een stukje meer...



Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen, Shajongen en Ritje!

Iedereen kent een "chauffe-plat". Een bordenverwarmer.
Wel, ik heb nu de "chauffe-chat" uitgevonden. De "kattenverwarmer"  

Onze Ming is oud en erg kouwelijk aan 't worden. Tja, wat wil je, een poes die in het warme Viëtnam op de wereld gekomen is kan onze winters niet echt appreciëren...
Ons huis wordt verwarmd met convectoren en Phineas en Hanuman vinden het heerlijk om daar hun dutje in te gaan doen. Lekker warm op de metalen ribbels van de convector.



De convector zit achter een houten plaat die voor een "schouweffect" zorgt en de warmte laat circuleren. De koele lucht komt er langs onder in, gaat door de metalen ribbelbak en komt er langs boven lekker warm uit.



Van boven bekeken ziet zo'n convectorschouw er zo uit. In de zomer, als de verwarming afstaat, is het een ideaal plekje om de tuinkussens in op te bergen. Maar in de winter hadden onze jongens er een veel beter doel voor gevonden...



Jammergenoeg was deze sprong in de diepte voor onze oude Ming er wat te veel aan en kon hij niet van die warmte genieten. Dus wou ik een oplossing vinden zodat hij, als wij niet thuis zijn, toch ook lekker warm kan liggen.





Phineas : "Ja, voor zo'n jonge kater als ik is zo'n sprongetje natuurlijk een makkie, voor onzen ouwe rosse daarentegen is dat al een Olympische prestatie..."

Dus zocht ik een oude metalen plaat met gaatjes (van een afgedankt winkelrek) en liet die op maat zagen en van houten steuntjes voorzien. Onder de goedkeurende blik van 't kattengezelschap natuurlijk!



Op 25cm van de bovenkant van de bak ligt nu deze rode geperforeerde plaat die de warmte opneemt en toch tegelijkertijd doorlaat.



De poezen kunnen discreet in een warme bak liggen en als ze hun kopje omhoogsteken toch poolshoogte nemen van wat er in de rest van de keuken gebeurt.



Ming inspecteert alvast het nieuwe comfort!



Laathi ziet het ook wel zitten.
Nog een stoeltje ervoor om de instap te vergemakkelijken... en klaar is de "chauffe-chat"!

Op de plaat zitten bovenaan twee rubberdoppen gemonteerd zodat deze er makkelijk uit genomen kan worden in de zomerperiode en de bak terug als opslagplaats van de tuinkussens gebruikt kan worden.

Misschien een tip voor andere poezenliefhebbers wiens huis ook door convectoren verwarmd wordt?
Een makkelijk en zinvol klusje voor een winteravond waar uw oudere poezen u dankbaar voor gaan zijn op de momenten dat uw schoot niet beschikbaar is!

***********
En morgen, vanzelfsprekend, de commentaren van de katten op mijn uitvinding!

Een stukje meer!



Reeds opgelost door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert, François, Steven, Speelster, Kathleen en Shajongen!

Zo te zien is het deze week niet al te moeilijk? Behalve voor de mensen die denken dat ik speciaal voor dit fotoraadsel een tand uitgetrokken heb... 
Even voor de goede orde : ik heb nu wel veel voor mijn fotoraadsels over maar ik ga er noch mezelf noch mijn naasten voor amputeren!



Reeds uiterst exact en gedetailleerd opgelost vanaf die allereerste foto door Jan, Viva, Ron, Rijntje, Klaproosje, Moederke Melanie, Chrisje, Marleen, Geert en François!

Van mijn babyvisjes leven er na 5 maanden nog zeven. Ik had gehoopt er een zevental over te houden tot hiertoe is dat dus gelukt. Ik heb 't hart niet om ze nu in de grote koude vijver te zetten want ze zijn nog zo klein (tussen 1,5 en 2,5 cm) dat ik er zeker van ben dat de grote vissen ze als "levend voer" zouden aanzien en ze gewoon opschrokken. De kleintjes in een apart gazen net in de vijver zetten zie ik ook niet zitten want dan neem ik weer teveel plaats af van de groten en mijn vijver is al zo klein.
Maar er is nog een andere reden waarom ik ze liever bij me houdt. Een van mijn kleine vissen is namelijk gehandicapt...



De kleine gehandicapte met zijn witte druppels vloeibaar voer die op de bodem liggen.

Zijn vinnetjes zijn veel kleiner dan die van zijn collega's en er iets is mis met zijn drijfvermogen, zijn zwemblaas vrees ik. Terwijl de anderen kunnen zweven en drijven zonder moeite te doen, heeft hij de keuze ofwel op de grond liggen ofwel dapper naar boven zwemmen, in etappes, en van het drijvende voer te eten terwijl hij blijft "watertrappen". Het is voor hem heel moeilijk om een schilfer voer te pakken te krijgen, hij moet soms een keer of 10 terug naar 't oppervlak zwemmen alvorens hij zijn eerste kruimeltje te pakken heeft. Ik heb al op verschillende niveaus rustplaatsen proberen te voorzien zodat hij niet altijd terug die dertig centimeter naar de bodem moet zakken als hij moe is maar hij snapt het niet. Tja, ergens is dat logisch, in zo'n klein bazeke kan ook niet 't verstand van een dolfijn zitten. Ik gaf hem dan maar regelmatig speciaal voer dat ineens naar de bodem zakt, zodat hij al liggend kan eten.



Hier zie je 't kleintje, als een oude Romein aan zijn buffet, "aanliggen".
De witte stippen op de bodem zijn het eten.
En Flora zaliger komt natuurlijk even kijken wat er te smikkelen valt.

Al heel dikwijls heb ik 't kleintje uit het aquarium willen nemen en hem doden. Maar ik twijfel altijd. Uiteindelijk leeft hij nu al 5 maanden, en is hij toch een van de sterken, want de honderd andere eitjes zijn niet uitgekomen, en een 70-tal kleine vissen is ook vrij snel overleden. Hij houdt dapper stand. Hoeveel moeite 't leven hem ook kost.



Als ik hem zoveel moeite zie doen om te overleven dan doet mijn hart echt pijn en denk ik : "Ik haal hem eruit en trap dat "anderhalf centimetertje gesukkel" dood, dan moet hij niet meer afzien." Maar eigenlijk ben ik diegene die "lijd" door hem zo te zien werken voor zijn kost en misschien houdt hijzelf wel van zijn leventje... Uiteindelijk weet het diertje ook niet beter. Hij beseft niet eens dat zijn collega's het veel makkelijker hebben. En tja, dan laat ik hem toch maar leven.
Het klinkt totaal belachelijk daar ben ik mij honderd percent van bewust, maar toch vind ik dit een moeilijk probleem. Ik zou zo graag "goed" doen maar weet in dit geval echt niet wat "goed" is.
Amai, ik - als rasechte weegschaal - zou niet graag God zijn. Stel u voor dat ik over elk geval 5 maanden zou moeten delibereren! De wereld zou nogal overbevolkt raken!

Kortom : wie ben ik om te oordelen over de waarde van een "ander" leven?
Als ik nog denk aan die foto's van die hond met twee poten die een heerlijk, en ook nog nuttig, leven leidde... Of wat te denken van deze mens die geboren is zonder armen en toch heeft geleerd gitaar te spelen? Je moet maar eens naar 't filmpje kijken, 't is wonderlijk...

Meer dan een week niet gezaagd of geklaagd over dat ouder worden en die menopauze?! Nee, dat kan niet. Dus hier gaan we weer. Maar waar waren we gebleven want ook over mijn brein beginnen loshangende flappen vel te hangen vrees ik want mijn geheugen kan mezelf niet altijd meer bijbenen...

Ah ja, ik maakte me zorgen over de buik die de boezem in profiel ging voorbij steken!

Het spijsverteringstelsel is een raar ding. Vroeger als ik at kwam ik niet bij. Ik mocht alles eten. In eender welke hoeveelheden, op welk uur van de dag of de nacht. Tegenwoordig echter lijkt het alsof mijn spijsverteringstelsel heeft besloten om het wat rustiger aan te doen. "In de beperking toont zich de meester" zal het denken, dus vindt het het niet meer nodig om ook de armen en de benen te bedienen. Alles wat binnenkomt blijft steken tussen de bovenste onderkin en de onderste kwab van de poep. In zekere zin is 't stom dat ik mijn puddinkjes nog opeet want ik kan ze al evengoed ineens tegen mijn buik of mijn heupen plakken. 't Is toch daar waar ze uiteindelijk terecht komen. Tot mijn groot verdriet blijven mijn armen en mijn benen dun (die vleermuisvleugeltjes niet meegerekend) en groeit er rond mijn middendeel een gordeltje van blubber. Eigenlijk al goed dat me dit nu overkomt en niet toen ik nog op school zat. Ik mag er niet meer aan denken hoe ik toen al geplaagd werd met mijn stekkepoten en mijn luciferarmen, nu zou het nog een pak erger zijn. Misschien herinneren jullie de pesterijen nog wel uit mijn jeugd. If not, kan je ze herlezen op mijn Jeughdherinneringenblog, hoofdstuk 28.

http://www.bloggen.be/laathi/archief.php?startdatum=1197673201&stopdatum=1197759601

En ik die zo gehoopt had dat als ik ooit zou gaan verdikken het gelijkmatig zou gebeuren. Dat ik met mijn 1m 68 lekker 70 kilo zou mogen gaan wegen zonder dat iemand dat op zou merken. Alweer een jeugddroom naar de bliksem. Een ander gevolg van 't feit dat mijn maagdarmkanaal dus niet meer doorloopt tot aan mijn armen en benen,  is dat die - buiten de flamboyante vapeurkes - ook geen verwarming meer krijgen. Meer dan ooit zijn mijn uitsteeksels koud. Mijn voeten, mijn handen, mijn oren, mijn poep... allemaal ijslolly's, enfin 't is te zeggen, die poep is al meer een flinke ijstaart aan 't worden.

Wat er zich nu rond mijn ex-taille begint vast te zetten kunt ge echt niet meer liefdevol "love-handles" noemen. Of 't zou moeten zijn dat ze moeten dienen voor een hele orgie. Noem die zone al maar vlug de "love"-reddingsboei.

Verder afdalend komen we dus weer die dijen tegen waar zich aan de binnenzijde de genoemde vleermuisvleugeltjes beginnen te vormen. Superman tussen mijn benen. Knieën vond ik al altijd lelijke knobbelige dingen dus of die nog minder esthetisch kunnen worden dan ze al zijn betwijfel ik. Behalve 't feit dat ze nu pijn doen is er weinig aan veranderd. Mijn onderbenen blijven stokskes en mijn voeten, tja, dáár loopt toch ook iets mis...

Mijn tenen lijken stilaan te denken dat ze een arend op de grond moeten houden. Door jarenlang in de winkel met open sandalen te lopen zijn mijn tenen gekruld geraakt. Op 't einde van mijn klauwtjes zaten vroeger nagels, nu beginnen daar eerder schildjes te groeien. Kalk. Als 't nu nog graniet of marmer was, maar nee, ordinaire kalk. Gewoon effe rap nagels knippen is er niet meer bij. Nu moet er 10 minuten voorover gebogen gezeten worden, met een bril op de neus, om met een of ander bijltje daar terug teennagels uit te beeldhouwen. Ik voel me net Rodin. Ik zit alleszins regelmatig in de houding van "De Denker", niet van 't nadenken, maar van de rugpijn van mijn nagels te knippen. En onder mijn voeten zit eelt. Gedaan met de poezelige voetjes. Als ik 't laat gebeuren krijg ik de dauwtrappers van iemand die elk weekend de Kilimandjaro beklimt. Ons ma zong vroeger, op de toon van "De Vlaamse Leeuw" : "nen ouwen aap die zijn voeten zat te schu-u-uren, met schuurpapier, van 7 cent het blad..." Nooit heb ik die tekst begrepen. Tot nu. Inderdaad waarom zoudt ge die eelt te lijf gaan met dure vijltjes als ge 't veel rapper gedaan krijgt met een goed vel schuurpapier. Ge bereikt ineens een veel groter oppervlak en ge kunt het zelfs doen zonder eerst te zitten weken als een kanarie in zijn baddeke.

Ja. 't Kan rap gaan. Als ik foto's van mezelf bezie van 10 jaar geleden lijken ze totaal niet meer op die van vijf jaar geleden. En die van nu hebben met die laatsten dan weer niks meer te maken. Van mijn ma maakte ik een reeks van foto's van haar op diverse leeftijden.

Ik ga dat, als ik eens heel veel tijd en zin heb, met foto's van mezelf ook eens doen om te zien of er parallellen tussen ons beide te trekken zijn. Maar ik vrees dat het in mijn nadeel gaat uitvallen want als ik zie hoe zij er op haar 56 ste (de foto hierboven) en op haar 57ste (de foto hieronder) nog uitzag...  awel in dat spannend broekske zou ik nu toch al niet meer in kunnen...

Goddank lijden we in de loop der jaren wel wat "gezichtsverlies" (en zeker geen gewichtsverlies) maar blijft onze persoonlijkheid onder de wallen, boebbels, loshangende vellen en kwabben wel voortbestaan. Alsook onze grote mond en al wat daar uit komt. En "Praise the lord!" dat ik met een gezonde dosis humor begenadigd ben want potverdoemme op deze moment in mijn leven heb ik die echt wel nodig als ik een spiegel van dichtbij zie (gelukkig moet ik daar al wel een bril voor opzetten.)

Voilà, genoeg gezaagd voor dit jaar, misschien schrijf ik er volgend jaar nog wel een paar afleveringen bij maar nu ga ik me op boeiendere dingen concentreren, tussen de vapeurkes door althans. Ik ga weer wat aan mijn jeugdherinneringen schrijven denk ik. Een beetje kinds worden en teruggrijpen naar 't verleden. Oei,... dat lijkt helemaal op 't begin van 't einde.

Hete kussen uit Hertals!

Uw liefhebbende Meno-poes.

Voor wie alle zes de afleveringen van "De pamperjaren van de vrouw" in een keer wil lezen : ze staan in de linkermarge van mijn blog.

Alweer iets dat iedereen kent. En het hopelijk iets sneller herkent dan 't vorige raadsel.

Als 't in 't begin te moeilijk is niet wanhopen, ik zorg wel elke dag voor een grotere foto of een andere invalshoek. Stuur me maar een mailtje met je antwoord! Veel succes maar nog veel meer plezier!

Mijn oude Ming en ik daarnet in de avondzon... Hij is veertien jaar oud, een bejaarde kater, ik zie vreselijk tegen de dag tegenop waarop we ooit afscheid van mekaar zullen moeten nemen, daarom koester ik de fijne momenten met hem heel nauw aan mijn hart...

Liefde is...

... samen rust vinden.

... samen kunnen lachen met dezelfde dingen.

... aanvaard worden zoals je bent.

... troost vinden bij mekaar.

... samen dezelfde richting uitkijken.

... samen zwijgen.

... en de diepste geheimen kunnen delen.

Tja, de oogst is schamel deze week... Maar uit de vele mailtjes kon ik wel afleiden dat iedereen zich goed aan 't amuseren was. Geef toe als ge antwoorden krijgt als : een tanga-slipke voor een SM-er, een viool, een kurketrekker (maar dan wel ne slechte), een zetel (eigenlijk alle zetels van 't Seniorennet zijn gepasseerd denk ik), de armsteun van een schommelstoel, het begin van een trapleuning, een contrabas (ja, dat heeft echt íedereen nog op zolder staan), een kamelenzadel (ja, dat staat meestal naast die oude contrabas...), een ritssluiting, een hangmat, een bloempot (met haar op???), een paar sloefen, een haarspeld,... Enfin, de fantasie kon weer niet op!

En elke keer ik een stuk oog van mijn beer liet zien schreef ik erbij "kijk eens goed uit jullie ogen". Onder de foto met de neus schreef Speelster zelfs als reactie : "Ze laten zich echt wel bij de neus nemen!" Maar geen enkele tip mocht baten. In mijn jeugdverhalen schrijf ik toch ook regelmatig dat ik nooit beren kreeg en dat ik daar zo door gefrustreerd was. 't Werd begot bijna een jeugdtrauma! Maar ik heb natuurlijk ondertussen wel een inhaalbeweging gemaakt. Dus zo moeilijk was het raadsel dan eigenlijk toch niet? Jullie kennen mijn pluchenbeesten-manie nu toch al stillekesaan zou ik denken? 

Enkel Marleen, Speelster, Luk, Steven, Mirella, Vera, Ritje, Kathleen, Shajongen, Cooltje, Vifke, Jan, Fernanda en Nand vonden de oplossing. En ik was al tevreden met het woord "knuffel" of "speelgoedbeest" zelfs met "pluchen konijn", het moest niet eens "teddybeer" zijn... Zo'n gemakkelijk mens ben ik...

Vooruit, hier is hij dan : Jumbo! Mijn allereerste grote beer! Jarenlang heb ik er voor moeten zagen maar uiteindelijk kreeg ik hem op mijn twaalf jaar als allerlaatste Sinterklaaskado... Hij is dus bijna 40 jaar oud. Vandaar hier en daar een kaal plekske.

Jullie kregen zijn neus te zien, zijn oog, zijn mond, zijn pels... Ik dacht echt dat het heel makkelijk ging zijn omdat ik zoveel verschillende onderdelen kon tonen. Maar alweer was ik mis. Ik kan duidelijk echt niet op voorhand inschatten of 't moeilijk of makkelijk gaat zijn. Jammer, anders zou ik om de week eens iets eenvoudiger zetten zodat ook de niet-Sherlock Holmes-jes het kunnen oplossen, maar dat lukt me dus niet. 't Is trouwens al niet simpel meer om nog onderwerpen te vinden waarvaar ik zo goed als zeker ben dat iedereen 't in huis heeft, of het voorwerp tenminste goed kent. Maar door jullie leuke mails en plezante antwoorden vind ik het toch elke week weer de moeite waard om op zoek te gaan naar iets! Zolang we er samen lol aan beleven gaan we gewoon verder!

Serendipity : "Gij zijt wel écht groot hé? Ik begrijp waarom Sinterklaas er tegen op keek om u te brengen... Krijgt zoiets door de schouw gefoeffeld..."

Serendipity : "Tja, en gij ruikt wel wat muf. Maar gij zijt natuurlijk te groot om in 't wasmachien te kunnen..."

Serendipity : "Maar ge zijt wel een beleefde. Ge spreekt me tenminste niet tegen."

Serendipity : "Wow, die is blijkbaar écht heel oud. Die dateert nog van de tijd dat ons ma haar dieren niet spraken begot."

Mijn héél trouwe lezers hadden hem eigenlijk zeker kunnen herkennen. Want hij was ook aanwezig op de bewuste "berenbad"-fotoreeks die ik ooit tijdens een vakantie als kwisvraag gebruikt heb : "Onder hoeveel beren lig ik hier bedolven?" Remember? En zie, naast mijn hoofd, aan de linkerzijde zit hij, mijne grote oude Jumbo! Nu al lang niet meer de grootste van mijn collectie natuurlijk.

Tja, als u als kind iets ontzegd wordt dan haalt ge dat later toch altijd in hoor.  Goddank dat ik als kind niet droomde van auto's of moto's, 't had anders een dure affaire geworden, die midlife-crisis van mij.

Vorige dinsdag maakten we samen met de reporters van Brandpunt 23 een fotowandeling langs de 5 stripmuren van Antwerpen. Een hectische tocht omdat er nog zoveel leuks te zien viel behalve die muren.

De eerste stripmuur die we tegenkwamen lag in het oude Sint-Andries kwartier.

Smalle straatjes met nog veel meer kleinere steegjes die door deurtjes afgesloten zijn en waar je stiekum kan binnenglippen...

... om iets moois uit de Middeleeuwen te ontdekken.

Dit is de stripmuur ter ere van Willy Vandersteen, de schrijver van "Suske en Wiske". Op de muur is de cover van de strip "Het Eiland Amoras" afgebeeld.

Je ziet Suske en Wiske op de rug van het spook Sus Antigoon door Antwerpen zweven. Het was een van zijn oudste en mooiste albums waarin veel tekeningen van de oude stad voorkwamen.

Irma : "Pffft... Een bende volwassen mensen die geïnteresseerd zijn in een stripverhaal... Waar gaan we 't schrijven..."

Irma : "En ik kan hier weer zitten wachten... op een paaltje. Zoals altijd. Ooit verbreek ik nog 't record 'paalzitten'..."

Irma : "Jamaar?... Dat kan toch niet waar zijn?... Die idioten zijn mij aan 't fotograferen!"

Irma : "Ik voel het al aankomen... hier gaat weer een belachelijk stripverhaal van komen waarvan ik de risee ben..."

Laathi : "Kom hier. Als ge niet kunt zwijgen en wij ons door u niet kunnen concentreren dan zoek ik wel een andere oplossing om u koest te houden..."

Laathi : "... dan leg ik u aan de ketting..."

Laathi : "... en neem daar een paar foto's van. Dan kunnen de bloggers eens zien wat er gebeurt met stoute handtassen. Dan zien ze eens hoe belachelijk gij daar zit!"

Laathi : "Wacht! Ik zal eens een close-ke pakken!"

Laathi : "Maar dat steunverband rond mijn knie is wel lastig moet ik zeggen..."

Irma : "Blijft nog efkes liggen ma, ge zijt goed bezig, neem nog maar een paar foto's van me, want hier komt zeker en vast een goed stripke uit. Maar wie de hoofdpersoon gaat zijn laat ik nog wel even in 't midden..."

Met dank aan de vriendjes voor de - alweer uiterst elegante - foto's die ze stiekum van me wisten te maken.

Ja we zijn ondertussen vrijdag en al aan foto 7. Een echte wanhoopspoging... Enkel Marleen, Speelster, Luk, Steven, Mirella, Vera, Ritje, Kathleen en Shajongen hebben de oplossing nog maar gevonden...

Morgen verschijnt de oplossing dus geef ik jullie nog maar een gouden tip extra.

Ga eens kijken in mijn jeugdverhalen, daar vinden jullie de oplossing zeker. Allez, ik zal in mijn oneindige goedheid nog wat meer mijn best doen : lees hoofdstuk 22 eens opnieuw...

http://www.bloggen.be/laathi/

Wanneer je in januari 2007 voor € 1000,-- aandelen hebt gekocht van Dexia heb je vandaag nog € 36,--
Wanneer je in januari 2007 voor € 1000,-- aandelen hebt gekocht bij Fortis heb je vandaag nog € 18,--
Wanneer je in januari 2007 voor € 1000,-- aandelen hebt gekocht bij Agfa Gevaertheb je vandaag nog € 100,--
Wanneer je echter dit jaar voor € 1000,-- volle bakken DUVEL hebt gekocht en dus voor € 1000,-- gedronken hebt, heb je vandaag nog statiegeld ter waarde van € 390,--
 
Dus : de hele dag in de luie stoel naar de TV kijken, met een flesje bier in je hand levert het meeste op!

Uw beleggingsadviseur

Serendipity geniet van een uitgebreide wasbeurt in de zon...

Hanuman : "Oh meiske, ik vind u toch zo sexy... Al uw kleurkes, en die vurige oogskes, die witte pinnige snorharen... Als ik u uzelf zie wassen dan wou ik dat ik uw tongetje was..."

Serendipity : "Hanuman dat is bijna de tekst van Prince Charles tegen Camilla die ge daar reciteert!!! En trouwens zit gij mij te begluren terwijl ik mij was?!!!"

Hanuman : "Nee!!! Ik begluur u helemaal niet! Maar ja, ge zijt hier in een naturistenfamilie terecht gekomen nietwaar... De enige die hier altijd helemaal aangekleed rondloopt is Irma... Wij zijn niet gewoon ons hier voor mekaar te generen. En ja, mijn oog viel per toeval op u. En 't bleef erop plakken...""

Hanuman : "Och, eigenlijk vind ik 't wel lekker als ze zo "hard to get" spelen. Dan hebt ge er langer plezier van... en moet ge u niet fysiek moe maken..."

Laathi : "Hanuman, gij onnozel, naïef gepensioneerd macho-katerke... De motten zit niet alleen in uwe pels maar de eerste exemplaren zijn duidelijk ook al in uw hersenen aangekomen... Als een vrouw "nee" zegt bedoelt ze ook "nee" Trouwens ge brengt die straatmadelief haar hoofd op hol! Ze blijft zich maar spiegelen! Straks valt ze door uw toedoen nog in de vijver! Wil ik haar een duwke geven dan kunt ge haar gaan redden?... Kunt ge helemaal de grote held gaan uithangen... Maar dan zijt ge wel nat hé koene ridder..." 

Serendipity : "Tja,... feitelijk... ben ik toch wel een specialleke... Als ik zo rond mij heel de zwart-wit-show hier zie..."

Ming : "Helaba! Is madam kleurenblind ofzo? Hebben ze u dat op straat niet geleerd? Trouwens ros is een van de schoonste kleuren! Het is de kleur van de passie!"

Serendipity : "Seg meneer de kleurenconsulent. Ros? De kleur van de passie? Waarom ligt gij dan altijd te slapen en is 't altijd die gruize muis die mij probeert te versieren?..."

Een wanhoopspoging... alwéér een niet voorziene foto... want alleen Marleen, Speelster en Luk hebben het ding nog maar herkend... En dan te bedenken dat als we jong zijn we er zo gek op zijn dat we het als we oud worden ook nog niet willen weggooien... Ik ben er zeker van dat iedereen er minstens 1 in huis heeft. Komaan, gebruik uw ogen!

En stop met al die muziekinstrumenten door te mailen want hier kun je geen muziek op spelen. 

Hoewel... sommige exemplaren wel geluid maken... Het mijne niet, maar misschien dat van jullie wel?

Niet alleen binnen in de Zoo van Antwerpen zitten prachtige dieren, ook op de gevel kan je pareltjes ontdekken. Je moet alleen even de moeite doen om naar boven te kijken...

Ik zal maar een extra foto inlassen deze week want 't lukt niet al te best precies...

Trek uw oogjes nog eens goed open... Zo moeilijk is 't écht niet...

Speelster en Marleen hebben het al gevonden!

Een doodgewone meerpaal aan de Schelde in Antwerpen...

Of toch niet zo gewoon?...

Misschien als we dit onderdeel eens nader onderzoeken dat het beter lukt...

Alleszins... Speelster en Marleen hebben het raadsel reeds opgelost!

Op onderstaande link kan je met de pijl bovenaan schuiven om zo een stijgend waterpeil van 1 naar 14 meter te simuleren... Inzoomen kan ook nog met de schuif links in beeld.

Wie van ons woont er binnenkort aan de kust?...

http://flood.firetree.net/?ll=51.0759,4.1748&z=8