Vrijdag 21 september 2007
Het bezoek van James Burton en Co.
Net een tip gekregen van Lange Lou!
Het filmpje van het avondnieuws van RTV is te bekijken op hun website :
http://www.rtv.be/online_kempen.html
Merci Louke! Ge zijt toch altijd nog iets slimmer dan ik hé
Maar geloof niet alles wat ge ziet... zoals steeds op TV of in de kranten
Zoals ge merkt komen Paul en ik in 't filmpje amper voor. Ik vind het niet erg tof van RTV dat ze ons volledig uit de film weggeknipt hebben. Noch dat ze niet eens de naam van onze winkel noemen. Wij hebben zélf de gitaar betaald die we aan de jongen kado gaven, James Burton mocht ze gewoon overhandigen om het voor Michiel nog toffer te maken, maar desalniettemin lijkt het op TV alsof wij er totaal niks mee te maken hebben... Wij blijken nog minder interessant dan onze half dode kamerplant. Kijk gewoon al maar naar 't begin van hun filmke : Paul overhandigt de gitaar aan James, maar Paul blijft onzichtbaar. Het lijkt wel of James die gitaar aangereikt krijgt van een onzichtbare engel uit een wolkske!
Als we toch onzichtbaar moeten zijn waarom hebben ze dan de moeite genomen om ons beiden te interviewen? Als tijdverdrijf?
Echt heel eerlijk vind ik deze manier van monteren toch niet.
De cameraman maakt zijn opstelling.
Pascal Vyncke - ja ons aller Pascal!!! - had mij deze week gevraagd of hij eens foto's van muziekinstrumenten mocht komen maken omdat hij die nodig had voor een project. Ik had hem gezegd om eventueel donderdag te komen zodat hij misschien een interview kon afnemen van James Burton. Dat leek me leuk voor Pascal's nieuwe tijdschrift : een gesprek met een 68-jarige super-actieve senior!
Om half elf was Pascal al aanwezig en de nieuwsploeg van RTV ook. Aangezien er toch nog moest gewacht worden op onze voorname gast vroeg ik of de reporters niet eerst even met Pascal wilden praten over de lancering van zijn nieuw magazine, waarop ik botweg het antwoord kreeg : "Oh nee, dat doen wij niet. Wij zijn gekomen voor James Burton, en wij doen maar 1 item per keer."
En dat was het dan.
Stel u voor dat wij ook zo ons werk zouden doen!!! Er komt iemand binnen om nieuwe snaren op zijn gitaar te laten zetten en wij antwoorden hem ijskoud : "Ah nee, dat doen wij niet. Wij zetten er maar één tegelijk op."
Toen James aan kwam begon Michiel te stralen! Hij kende James reeds van in Amerika waar hij dankzij de fanclub Graceland had mogen bezoeken.
James met Michiel en zijn ouders.
James test de gitaar alvorens ze aan Michiel te overhandigen.
En ja, toch wel, het is net dezelfde als die waarop Elvis destijds speelde!
James geeft de gitaar aan Michiel...
... die spontaan begint te stralen als een zonneke!
James speelde dan ook nog een liedje voor hem op zijn gitaar...
ondertussen belegerd door een regiment camera's ...
Van achter de plant sta ik ook stiekum een fototje te nemen met mijn klein T1-tje
De overhandiging van de gitaar was heel tof. De oprechte vreugde straalde van Michiel en zijn ouders hun gezichten. Zijn ma en pa waren dolgelukkig dat hun zoon dit nog allemaal had kunnen zien voor hij binnen afzienbare tijd waarschijnlijk volledig blind zal worden.
Ik wens uit 't diepste van mijn hart dat de jongen nog heel lang naar zijn gitaar mag kijken die hij gaat koesteren in een glazen kastje.
Na de overhandiging van de echte Elvis-gitaar aan de lieve en dolgelukkige Michiel, moest onze technicus de gitaar van James Burton even afstellen. Aangezien dat een kwartiertje ging duren zag ik mijn kans schoon om Pascal aan James voor te stellen voor een gesprekje.
Pascal en ik met James.
Ik was nog geen drie zinnen ver of de manager kwam tussen ons in staan, onderbrak me, voerde James af, en berispte mij : "Dat was níet afgesproken! Hier mag over niets anders dan James en Michiel gepraat worden. Als u dat had gewild dan had u dat maar eerst met onze organisatie moeten "kortsluiten"!
Zelfs toen ik zei dat ik pas van vannacht wist dat Pascal vandaag aanwezig ging zijn, was er nog geen lievemoederen aan. Het mocht níet. Want het was "niet op voorhand kortgesloten met de organisatie".
En daar stond ik.
Bij mensen die zinnen gebruiken als "iets kortsluiten" heb ik altijd zin om hun vingers in een stopkontakt te steken zodat ze zelf even een kortsluiting aan de lijve ondervinden en hun hersenen misschien terug op de juiste plaats terecht komen. Gesteld dat ze die bezitten.
Toen vroeg ik of François - die er ook bij was om foto's te nemen voor een reeks die hij aan 't maken is over imitatie-Elvissen in België - even met James op de foto mocht.
François had per ongeluk een magazine van een andere Elvis-fanclub in zijn hand en dat werd onmiddelijk uit zijn hand gerukt want "dat is van 'de concurrentie'!!! en dat mag zeker niet op een foto!"
Jongens, jongens, jongens, in wat voor een tijd leven wij toch? Waar is de spontaniteit naar toe?...
Wat een triestige figuren lopen er tegenwoordig toch rond...
Wat zitten ze ons trouwens via de media toch allemaal wijs te maken dat maar "halve", of zelfs misschien niet eens, waarheden zijn? Wat voeren kranten en TV ons toch voor schijnvoorstellingen...
Ik was er echt mottig van.
Gelukkig hebben François en Pascal deze toestanden al dikwijls meegemaakt en bleven zij daar zeer koelbloedig en rustig onder.
Ik daarentegen heb echt het alleronderste uit mijn "diplomatieke ziel" moeten krabben om daar niet zelf een "kortsluitingske" te veroorzaken!
RTV interviewt een zenuwachtige, maar dappere Michiel.
Origineel was afgesproken dat James Burton zijn handtekening op de gitaar die we de jongen schonken ging plaatsen. Op het laatste moment werd ook dát nog afgeblazen onder het mom van "zoiets weigert James nog te doen want er zijn al te veel van de gitaren die door hem gesigneerd zijn voor veel geld verder verkocht."
OK. Alle begrip daarvoor, maar beloof het dan ook niet eerst. Ik dacht trouwens toch dat dat op voorhand met "de organisatie" "kortgesloten" was?
Maar misschien geldt iets "kortsluiten" maar voor één partij van een overeenkomst...
Ja, ge weet, ik ben in die mannekes hun "New-Speak" niet zo thuis nietwaar.
Gelukkig was James wel zo lief om een handtekening op Michiels T-shirt te zetten! De jongen was de koning te rijk en het kledingsstuk ging hij nooit meer dragen maar netjes ophangen in zijn kamer.
James geeft zijn gitaar aan Steward om haar laten af te stellen
want hij moest 's avonds in Nederland optreden.
Steward was heel blij dat hij James' gitaar mocht vasthouden...
maar toen hij er aan moest beginnen werken kreeg hij toch wel kippevel...
Steward kreeg voor het afstellen van zijn gitaar een handtekening op een oude LP die hij al jaren koesterde, dus die was ook gelukkig.
En James was heel blij met zijn goed afgestelde gitaar!
Hij leerde Steward en Paul spontaan enkele gitaarkneepjes!
Een zeer emotionele Michiel en zijn mama.
Michiel heel trots met zijn gitaar op zijn rug.
Op de achtergrond zie je, discreet als altijd, Pascal staan.
De ouders en Michiel en wij gaan Vip-tickets voor het optreden toegestuurd krijgen. Ik had graag een extra kaart gehad om aan Ritje te geven. Dat is een Elvis-fan in hart en nieren en omdat ze zo droef is over haar overleden poes had ik me voorgenomen dat te regelen om haar toch een beetje afleiding te bezorgen. Overbodig er bij te vertellen dat dat ook niet mocht zijn natuurlijk...
Ah ja, want dat was ook niet "op voorhand met 'de organisatie' kortgesloten" waarschijnlijk.
Toen ik tijdens een rustig momentje gezellig wat met James over zijn kinderen stond te praten, stond de electricien - sorry, de manager - me vanuit de achtergrond als een havik in de gaten te houden zodat ik toch zeker geen verkeerde vragen zou stellen! Stel u voor, misschien wel over dingen waarover niets kortgesloten was... Hilarisch gewoon!
Weet ge, ik ben voor verschillende aspecten blij dat ik met de winkel kan stoppen, en dit is was er weer zo eentje van.
De rest van de namiddag was gelukkig wél heel stressloos en fijn. We hebben Pascal de accoustic room tot zijn beschikking gesteld om die om te bouwen tot fotostudio en ik heb de gekste instrumentjes bovengehaald zodanig dat hij tot 8 uur 's avonds in de weer is geweest met alles te fotograferen wat hij nodig had voor zijn project.
Pascal is een zalige kerel! Echt iemand die is zoals hij er uit ziet. Een mens. En geen poppetje van plastic. Een verademing in deze wereld... Morgen laat ik er foto's van zien.
'k Ben trouwens eens benieuwd wat er morgen in de kranten gaat staan... Ik hou mijn hart al vast...
Alleszins, François, bedankt dat ik uw foto's mag gebruiken want om zelf te fotograferen had ik vandaag geen tijd!
Maar alvast ere wie ere toekomt : objectieve en waarheidsgetrouwe info stond op Thals FM 105.7.
De website van de regionale radiozender :
Voilà. Dit was het relaas van deze ochtend. Het moest me even van 't hart.
"Klinkt het niet dan botst het"...
En veroorzaakt het hier en daar maar een "kortsluitingske".
Maar één ding weet ik zeker : míj gaan ze na mijn laatste schrijfsels nooit bij geen enkele gazet van heel Vlaanderen nog als journalist aannemen!
Dit artikel verscheen over Michiel in april het magazine "Joepie"
Het filmpje van het avondnieuws van RTV is te bekijken op hun website :
http://www.rtv.be/online_kempen.html
Merci Louke! Ge zijt toch altijd nog iets slimmer dan ik hé
Maar geloof niet alles wat ge ziet... zoals steeds op TV of in de kranten
Zoals ge merkt komen Paul en ik in 't filmpje amper voor. Ik vind het niet erg tof van RTV dat ze ons volledig uit de film weggeknipt hebben. Noch dat ze niet eens de naam van onze winkel noemen. Wij hebben zélf de gitaar betaald die we aan de jongen kado gaven, James Burton mocht ze gewoon overhandigen om het voor Michiel nog toffer te maken, maar desalniettemin lijkt het op TV alsof wij er totaal niks mee te maken hebben... Wij blijken nog minder interessant dan onze half dode kamerplant. Kijk gewoon al maar naar 't begin van hun filmke : Paul overhandigt de gitaar aan James, maar Paul blijft onzichtbaar. Het lijkt wel of James die gitaar aangereikt krijgt van een onzichtbare engel uit een wolkske!
Als we toch onzichtbaar moeten zijn waarom hebben ze dan de moeite genomen om ons beiden te interviewen? Als tijdverdrijf?
Echt heel eerlijk vind ik deze manier van monteren toch niet.
De cameraman maakt zijn opstelling.
Pascal Vyncke - ja ons aller Pascal!!! - had mij deze week gevraagd of hij eens foto's van muziekinstrumenten mocht komen maken omdat hij die nodig had voor een project. Ik had hem gezegd om eventueel donderdag te komen zodat hij misschien een interview kon afnemen van James Burton. Dat leek me leuk voor Pascal's nieuwe tijdschrift : een gesprek met een 68-jarige super-actieve senior!
Om half elf was Pascal al aanwezig en de nieuwsploeg van RTV ook. Aangezien er toch nog moest gewacht worden op onze voorname gast vroeg ik of de reporters niet eerst even met Pascal wilden praten over de lancering van zijn nieuw magazine, waarop ik botweg het antwoord kreeg : "Oh nee, dat doen wij niet. Wij zijn gekomen voor James Burton, en wij doen maar 1 item per keer."
En dat was het dan.
Stel u voor dat wij ook zo ons werk zouden doen!!! Er komt iemand binnen om nieuwe snaren op zijn gitaar te laten zetten en wij antwoorden hem ijskoud : "Ah nee, dat doen wij niet. Wij zetten er maar één tegelijk op."
Toen James aan kwam begon Michiel te stralen! Hij kende James reeds van in Amerika waar hij dankzij de fanclub Graceland had mogen bezoeken.
James met Michiel en zijn ouders.
James test de gitaar alvorens ze aan Michiel te overhandigen.
En ja, toch wel, het is net dezelfde als die waarop Elvis destijds speelde!
James geeft de gitaar aan Michiel...
... die spontaan begint te stralen als een zonneke!
James speelde dan ook nog een liedje voor hem op zijn gitaar...
ondertussen belegerd door een regiment camera's ...
Van achter de plant sta ik ook stiekum een fototje te nemen met mijn klein T1-tje
De overhandiging van de gitaar was heel tof. De oprechte vreugde straalde van Michiel en zijn ouders hun gezichten. Zijn ma en pa waren dolgelukkig dat hun zoon dit nog allemaal had kunnen zien voor hij binnen afzienbare tijd waarschijnlijk volledig blind zal worden.
Ik wens uit 't diepste van mijn hart dat de jongen nog heel lang naar zijn gitaar mag kijken die hij gaat koesteren in een glazen kastje.
Na de overhandiging van de echte Elvis-gitaar aan de lieve en dolgelukkige Michiel, moest onze technicus de gitaar van James Burton even afstellen. Aangezien dat een kwartiertje ging duren zag ik mijn kans schoon om Pascal aan James voor te stellen voor een gesprekje.
Pascal en ik met James.
Ik was nog geen drie zinnen ver of de manager kwam tussen ons in staan, onderbrak me, voerde James af, en berispte mij : "Dat was níet afgesproken! Hier mag over niets anders dan James en Michiel gepraat worden. Als u dat had gewild dan had u dat maar eerst met onze organisatie moeten "kortsluiten"!
Zelfs toen ik zei dat ik pas van vannacht wist dat Pascal vandaag aanwezig ging zijn, was er nog geen lievemoederen aan. Het mocht níet. Want het was "niet op voorhand kortgesloten met de organisatie".
En daar stond ik.
Bij mensen die zinnen gebruiken als "iets kortsluiten" heb ik altijd zin om hun vingers in een stopkontakt te steken zodat ze zelf even een kortsluiting aan de lijve ondervinden en hun hersenen misschien terug op de juiste plaats terecht komen. Gesteld dat ze die bezitten.
Toen vroeg ik of François - die er ook bij was om foto's te nemen voor een reeks die hij aan 't maken is over imitatie-Elvissen in België - even met James op de foto mocht.
François had per ongeluk een magazine van een andere Elvis-fanclub in zijn hand en dat werd onmiddelijk uit zijn hand gerukt want "dat is van 'de concurrentie'!!! en dat mag zeker niet op een foto!"
Jongens, jongens, jongens, in wat voor een tijd leven wij toch? Waar is de spontaniteit naar toe?...
Wat een triestige figuren lopen er tegenwoordig toch rond...
Wat zitten ze ons trouwens via de media toch allemaal wijs te maken dat maar "halve", of zelfs misschien niet eens, waarheden zijn? Wat voeren kranten en TV ons toch voor schijnvoorstellingen...
Ik was er echt mottig van.
Gelukkig hebben François en Pascal deze toestanden al dikwijls meegemaakt en bleven zij daar zeer koelbloedig en rustig onder.
Ik daarentegen heb echt het alleronderste uit mijn "diplomatieke ziel" moeten krabben om daar niet zelf een "kortsluitingske" te veroorzaken!
RTV interviewt een zenuwachtige, maar dappere Michiel.
Origineel was afgesproken dat James Burton zijn handtekening op de gitaar die we de jongen schonken ging plaatsen. Op het laatste moment werd ook dát nog afgeblazen onder het mom van "zoiets weigert James nog te doen want er zijn al te veel van de gitaren die door hem gesigneerd zijn voor veel geld verder verkocht."
OK. Alle begrip daarvoor, maar beloof het dan ook niet eerst. Ik dacht trouwens toch dat dat op voorhand met "de organisatie" "kortgesloten" was?
Maar misschien geldt iets "kortsluiten" maar voor één partij van een overeenkomst...
Ja, ge weet, ik ben in die mannekes hun "New-Speak" niet zo thuis nietwaar.
Gelukkig was James wel zo lief om een handtekening op Michiels T-shirt te zetten! De jongen was de koning te rijk en het kledingsstuk ging hij nooit meer dragen maar netjes ophangen in zijn kamer.
James geeft zijn gitaar aan Steward om haar laten af te stellen
want hij moest 's avonds in Nederland optreden.
Steward was heel blij dat hij James' gitaar mocht vasthouden...
maar toen hij er aan moest beginnen werken kreeg hij toch wel kippevel...
Steward kreeg voor het afstellen van zijn gitaar een handtekening op een oude LP die hij al jaren koesterde, dus die was ook gelukkig.
En James was heel blij met zijn goed afgestelde gitaar!
Hij leerde Steward en Paul spontaan enkele gitaarkneepjes!
Een zeer emotionele Michiel en zijn mama.
Michiel heel trots met zijn gitaar op zijn rug.
Op de achtergrond zie je, discreet als altijd, Pascal staan.
De ouders en Michiel en wij gaan Vip-tickets voor het optreden toegestuurd krijgen. Ik had graag een extra kaart gehad om aan Ritje te geven. Dat is een Elvis-fan in hart en nieren en omdat ze zo droef is over haar overleden poes had ik me voorgenomen dat te regelen om haar toch een beetje afleiding te bezorgen. Overbodig er bij te vertellen dat dat ook niet mocht zijn natuurlijk...
Ah ja, want dat was ook niet "op voorhand met 'de organisatie' kortgesloten" waarschijnlijk.
Toen ik tijdens een rustig momentje gezellig wat met James over zijn kinderen stond te praten, stond de electricien - sorry, de manager - me vanuit de achtergrond als een havik in de gaten te houden zodat ik toch zeker geen verkeerde vragen zou stellen! Stel u voor, misschien wel over dingen waarover niets kortgesloten was... Hilarisch gewoon!
Weet ge, ik ben voor verschillende aspecten blij dat ik met de winkel kan stoppen, en dit is was er weer zo eentje van.
De rest van de namiddag was gelukkig wél heel stressloos en fijn. We hebben Pascal de accoustic room tot zijn beschikking gesteld om die om te bouwen tot fotostudio en ik heb de gekste instrumentjes bovengehaald zodanig dat hij tot 8 uur 's avonds in de weer is geweest met alles te fotograferen wat hij nodig had voor zijn project.
Pascal is een zalige kerel! Echt iemand die is zoals hij er uit ziet. Een mens. En geen poppetje van plastic. Een verademing in deze wereld... Morgen laat ik er foto's van zien.
'k Ben trouwens eens benieuwd wat er morgen in de kranten gaat staan... Ik hou mijn hart al vast...
Alleszins, François, bedankt dat ik uw foto's mag gebruiken want om zelf te fotograferen had ik vandaag geen tijd!
Maar alvast ere wie ere toekomt : objectieve en waarheidsgetrouwe info stond op Thals FM 105.7.
De website van de regionale radiozender :
| Lokaal Nieuws | ||||||||
|
Elvis-fan Michiel krijgt gitaar van James Burton in de Limit
Voilà. Dit was het relaas van deze ochtend. Het moest me even van 't hart.
"Klinkt het niet dan botst het"...
En veroorzaakt het hier en daar maar een "kortsluitingske".
Maar één ding weet ik zeker : míj gaan ze na mijn laatste schrijfsels nooit bij geen enkele gazet van heel Vlaanderen nog als journalist aannemen!
Dit artikel verscheen over Michiel in april het magazine "Joepie"
Geschreven door Laathi om 03:41
Reageer op dit bericht
7 reacties op dit bericht
dag Laathike
Ik heb net jouw verslag gelezen over het bezoekje van James Burton die de gitaar overhandigde aan Michiel.
Tja die gasten van de plaatselijke tv's ik ken dat.
Ik herinner mij nog weet nog dat ze kwamen draaien op een speelplein waar ik jaren tijdens het schoolverlof als vrijwilliger gewerkt heb.
Ze filmden een ganse dag...(kwamen een SPEELPLEIN filmen en gans het gebeuren er rond) maar...de kinderen mochten niet spelen waar ze wilden en mochten op bepaalde plaatsen niet komen - anders maakten ze té veel lawaai en moesten ze terug met hun opnamen herbeginnen.pfff
Dat is dan een opname komen maken van hoe de kids een ganse dag "kunnen en mogen" spelen, maar eigenlijk kwamen ze die dag hun eigen opdringen en zeggen hoe zij wilden dat het verliep.
Aan zo'n opnamedag heeft niemand een boodschap en zeker de kindjes niet.
Toen uiteindelijk het filmke op de tv te zien was duurde het uiteindelijk 3 minuutjes, en daarvoor waren ze een ganse dag "een speeldag" van de kids op stelten komen zetten.
Ach Lilianneke, je moet denken dat jullie je uiterste best gedaan hebben om die dag super te laten verlopen en Michiel gelukkig te maken. Was ook hartverwarmend te zien "hoe blij" hij was! Zijn ogen glinsterden !
Maar ik kan best begrijpen dat je er het hart van in bent dat alles zo anders is verlopen dan je verwacht had en dat dit pijn kan doen.
Je krijgt van mij nen hele dikke knuf zi en je moet je vasthouden aan het mooie dat je iemand heel blij gemaakt hebt en dat dit je dag goedmaakte en al de rest...den boom in!
Zoooooooo simpel?!!!
De volgende keer giet ik een fles ketchup over mijn kop, trek een kleed met een grote decolletée aan, en beweer ik dat ik destijds tegelijk de minares van onzen Albert en onze Laurent was en nu van puur verdriet aan mijn 47ste zelfmoordpoging bezig ben!
Had ik uw gouden raad op voorhand gekregen dan zou mijn eerste "tv-optreden" zeker héél anders verlopen zijn!
Als 't ooit nodig wordt dan neem ik u aan als mijn pers-attaché! Misschien geraken we dan nóg wel niet op TV, maar er gaat alleszins gelachen worden.
En das 't voornaamste in 't leven.
*
Goede reporter
wat ben ik trots op u, ge zijt hier maar eens efkes geslaagd om een kritisch artikel te schrijven over de pers en de media in het algemeen. Het zou zeker niet misstaan op indymedia of BP23, de organisaties waar ik voor "werk"
Moest je, als je op pensioen gaat nog zin hebben in een "bijjobke" moogt ge altijd de teksten bij mijn reportages komen schrijven, ik denk dat we een sterk en te duchten team zouden zijn .
Verder nog bedankt dat ik er bij mocht zijn, ik kom als reportage fotograaf wel meer emotionele taferelen tegen, maar ik moet zeggen dat het geluk van Michiel door wat jullie en James Burton voor hem gedaan hebben mij diep geraakt heeft, zelden iemand zo intens gelukkig gezien.
Ook fijn dat je mijn beelden hebt kunnen gebruiken om het verhaal te vertellen, zelf heb ik maar 1 fototje nodig voor mijn reportage, het is goed dat de rest ook nog kan dienen.
Groetjes,
François
een beetje verbitterd ???
Ik ben destijds bij ons op een lokale radio ook actief geweest als sportverslaggever. Hiervoor moest ik elke zondagnamiddag naar een wedstrijd van een lokale ploeg. Als ik je nu vertel dat ik vaak mijn ingesproken verslag van op de radio 's anderdaags letterlijk uitgetypt terug gevonden heb in een bepaalde krant, dan weet je het wel zeker. Op de duur weet je het dan al wel hé, als mijnheer de (betaalde) reporter in kwestie niet aanwezig was dan kon je mijn verslag ook lezen in de gazet....
goede morgen
Grrrrr