D-Day.

Ik ga nu niet flauw doen en doen alsof ik niet besef dat jullie niet weten dat ik deze week 50 word.
De datum was te gemakkelijk te vinden in "Mijn Jeugdherinneringen", Katrien heeft ook al een "discrete" hint gegeven onder de reacties van de eerste fotoraadsel-foto, en er kwamen ook al mails aan dat dit toch wel een heel speciale - misschien zelfs ietwat pijnlijke - week voor me ging worden. Er staat zelfs al een heerlijke verjaardagskaart van Redpoppy in mijn gastenboek heb ik gezien.
Vandaar dat ik niet "De Grote Verraste" ga spelen als hier morgen enkele verjaardagswensen in mijn gastenboek staan.
(Onverdiende wensen trouwens, want ik ben nu uitgerekend de mens die iederéén zijn verjaardag vergeet... )
Ik kies er daarentegen liever voor om jullie een beetje mee te laten genieten van deze speciale week. We gaan van deze "mijlpaal" in mijn leven, althans op mijn blog, iets leuks maken.
--------------------
Als altijd is Irma heel behulpzaam, maar toch..., toch..., bespeur ik er altijd een héél klein beetje eigenbelang in...
Maar ik zal me wel vergissen.

Nog door niemand gevonden en toch o zo bekend...
Door de meesten zelfs dagelijks gebruikt...



Goddank zitten er al wel veel van jullie in de juiste "kamer" te zoeken, en dat is ook al heel wat!

't Is lang geleden dat ik aan deze strip verder werkte... ik weet het... maar er kwamen zoveel andere dingen tussen.
Als jullie de draad kwijt zijn kunnen jullie voorgaande afleveringen vinden in de rechtermarge van mijn blog op de regel "Irma bij de groothandel" te klikken. Daar staat de hele strip onder mekaar!

36


37


38


39


Wordt vervolgd... want zo rap laat Irma zich niet afschepen.
En ze heeft gelijk...

Niet gemakkelijk vind ik persoonlijk. Maar dat wil niks zeggen natuurlijk. Want och, wie ben ik?...
We bezitten dit niet allemaal. Maar de meesten onder ons moeten het wel regelmatig gebruiken...



Voor de wanhopigen plaats ik wel elke dag een grotere foto. Beloofd. Want 't zal nodig zijn denk ik. 
Zet het juiste antwoord niet op mijn blog om de andere zoekers hun pret niet te bederven.
Zoals ge weet is alle andere onzin hier zoals steeds wél welkom! Hoe gekker hoe liever, en ik vrees dat ik me deze week wel aan iets te verwachten heb...
Veel succes, maar nog veel meer plezier!

Hieronder de foto's van vorige week toen Pascal (ons aller Pascal Vyncke, de oprichter van 't Seniorennet) hier in onze winkel foto's kwam maken.



In een mum van tijd toverde hij onze accoustic room om in een heuse fotostudio.



Ik sleepte instrumentjes aan en Pascal fotografeerde ze voor het project waarvoor hij enkele foto's van muziekinstrumenten nodig had.



Pascal is hobby-fotograaf maar het ontbreekt hem zeker niet aan degelijk materiaal!



't Was een hele toffe namiddag. Ik hoop dat Pascal tevreden is over de foto's die hij gemaakt heeft.
Ik vrees alleen dat hij, door de drukte van 't uitgeven van zijn nieuwe magazine, nog niet de tijd zal gevonden hebben om zijn foto's te bekijken...
Ik ken dat gevoel... Nu ik bezig ben mijn reisverhalen over Egypte te schrijven is het ook voor 't eerst dat ik de foto's onder ogen krijg die ik toen gemaakt heb. 't Zal beteren als we gepensioneerd zijn.
Maar voor Pascal zal dat nog wel iets langer duren dan voor mij

En ik de laatste weken maar foto's van kartonnen dozen op mijn blog zetten in de hoop dat jullie zouden snappen dat die nog van pas zouden komen...
Het was dus een vel geribbeld karton dat rond de breekbare voorwerpen in hun kartonnen dozen zit...
Waarschijnlijk zit de piek van uw kerstboom ook in zoiets ingepakt om niet te breken!
Of liggen er op zolder of in de garage nog spullen die in zo'n beschermend laagske gewikkeld zijn.
En voor de daklozen onder ons : 't is misschien uw matraske...



De volgende "daklozen" hebben het gevonden :
Andromeda, François, Steven, Luc, Chris, Viva, Mieke R., Fernanda, Vera, Wim, Geert, Lou, Dolfijn, Vifke, Kathleen, Sha-Jongen, Luk, Jan, Ann, Klaproosje, Cooltje, Ritje, Redpoppy, Speelster, Sjoeke, Lut, Ryntje, Mare, Lilith, Paul  en Viviane!



Morgen verse aanvoer!!!

Reisverhaal Egypte deel 22

Kamelen-Irma's!!!

Donderdag, 21 juni 2007.
Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

Er zaten lekker veel kwallen vandaag! Verschillende soorten! De vissen waren er ook heel blij mee! Zij het wel voor andere redenen dan ik. Voor hen is op dit moment de zee een "all you can eat"-buffet. Ze verdringen elkaar en scheuren de lekkere hapjes in stukken...
Nee, ik hoop in mijn volgend leven toch niet als kwal terug te komen. Hoe mooi zo'n beestje ook is.

         

         

Nu Paul eveneens een wetsuit draagt is hij ook een beetje gehandicapt. Hij kan nu ook zo diep niet meer duiken. Maar zijn pak is dunner en bestaat uit minder stof, dus zitten er ook minder luchtbellen in gevangen. Hij geraakt toch nog tot 5 à 6 meter diepte. Ook omdat hij veel sterker is dan ik. Als ik met dit duikpak tot 4 meter geraak dan moet ik zoveel kracht zetten om niet als een ballonnetje omhoog te schieten dat ik onmogelijk op die diepte nog een scherpe foto kan maken. Maar Paul geeft niet op natuurlijk. Dus hij is vandaag toch weer aan een foto van een leeuwenvisje geraakt. Een strijd op leven en dood, eerst om beneden te geraken en daarna om lang genoeg daar te blijven om een zinnige foto te kunnen maken, maar het lukte hem toch. Zo fier als een pauw kwam hij boven. Nog geen minuut later zweefde er een leeuwenvisje voor mijn eigen neus.... Op nog geen twee meter diepte. Dus mijn fotootje heeft veel minder zweet gekost en is veel kleurrijker. Tja, ge moet in 't leven ook een béétje geluk hebben natuurlijk.

         

          Paul krampachtig in volle aktie met zijn leeuwenvisje...

         

          ... zijn leeuwevisje...

         

          ... en mijn leeuwenvisje. Dat dus bijna gewoon voor mijn neus langszwom

Het voordeel van zo'n duikpak is wel dat als ge echt moe wordt, ge u gewoon wat kunt laten drijven en uitrusten. Maar dat lukt me eigenlijk nooit, want ik krijg altijd wel weer direkt iets in 't oog waar ik achteraan moet om een foto van te nemen. 't Is sterker dan mezelf, maar 't is dan ook zo'n wondermooie wereld. De dagen per jaar dat ik onder water kan vertoeven wil ik er altijd alles uithalen wat er in zit. Qua foto's bedoel. Niet qua vissen. Hoewel... 's middags steek ik er toch wel eentje tussen mijn tanden, gezellig samen met mijne rosse (nee, niet onze Paul, die andere kater).

De buikdansles gaat al lang niet meer door omdat er geen kandidaten zijn buiten ikzelf... Jammer. Hopelijk vind ik thuis, na onze uitverkoop dan, de tijd om in België zo'n cursus te gaan volgen. 'k Zie me daar al staan schuddebuiken met onze Irma op mijn rug. Tja, dat zou wel geestige foto's kunnen opleveren...

Pal op de middag snorkelen is niet leuk. Dan staat de zon te hoog en is het licht onder water veel te hard. Dan krijgt ge allemaal witte reflecterende zonlicht-strepen op uw foto's. 's Ochtendsvroeg of in de late namiddag als de zon schuin invalt dan kunt ge u zelf wat richten of ge de vis in tegenlicht wil trekken of met het zachte zonlicht op zijn lijfke. Dat geeft veel betere foto's. Gesteld natuurlijk dat ge de juiste omcirkelende beweging rond uw vis kunt maken. Als ge vissen echt te opvallend begint te achtervolgen dan zwemmen ze gewoon weg. En hoewel ik een vrij snelle zwemmer ben is een vis écht niet in te halen.
't Is veel beter om eerst de juiste lichtinval te kiezen en hem dan zeer omslachtig en van ver te benaderen uit de gekozen richting. En dan wachten, en hopen. Geduld hebben tot hij juist aan dat steentje gaat knabbelen dat ge graag als decor zou hebben. Of dat hij met zijn lief voorbij een sjiek stuk koraal zwemt... Op zo'n manier kunt ge mooie close-ups maken. Als ge te wild zijt kunt ge alleen staarten en poepen van wegvluchtende vissen te pakken krijgen.

         

Vroeger - voor de tijd van digitale camera's - was het een dure sport aan pellicule. Nu is het voor iedereen bereikbaar - je kan goedkope toestelletjes kopen of huren - en gebeuren er dan ook meer ongelukken. Mensen die de gevaren van de vissen niet kennen, of die zich vastklampen aan wat ze denken dat een rotske is, maar wat koraal blijkt te zijn... Met alle gevolgen vandien voor henzelf en voor 't koraal. Maar ja, wie zijn poep (in dit geval meestal zijn handen) brandt moet op de blaren zitten. En dat hebben al veel roekeloze onderwaterfotografen moeten ondervinden.

         

         

Wat ook gevaarlijk is is om in uw enthousiasme onder een rots te duiken. Uw foto te nemen. Overgelukkig te zijn. Naar willen boven komen en... rats vergeten zijn dat ge eigenlijk onder een rots zat. Een zeer pijnlijke ervaring die dodelijk kan aflopen. Onder water is 't altijd een kwestie van uw verstand er heel goed bij te houden. Veel van die sierlijke, kleurige diertjes en plantjes hebben stekels, angels, tandjes, giftig slijm of tentakels waar ge beter niet in terecht komt.

Mijn favorieten zijn en blijven toch de doopvontschelpen... Daar geraak ik niet op uitgekeken. Als ge heel geduldig wacht tot ze open gaan kunt ge echt dichtbij komen zodat uw lens maar op enkele centimeters van hun schelp verwijderd is. Dan krijgt ge de magnifiekste binnenzichten! Soms lijken het wel ravijnen, of turquoise rivieren die tussen rotsten stromen. Het lijkt soms alsof ge in de hemel binnenkijkt - of in geval van de rode - in de 't vuur van de hel...
Een echt goede foto maken is niet zo makkelijk, en dat maakt deze sport nu juist zo prettig.

         

          Nog even dichterbij komen, lang genoeg uw adem inhouden...
          en dan opent de schelp zich wel weer...

         

          ... en ontvouwt zich deze wonderlijke wereld...

De kleinste dingetjes vormen de grootste uitdaging. Voor de foto van de gobie - die maar een halve vingernagel groot is - en uit zijn holletje kwam loeren moest Paul wel een kwartiertje geduld hebben.
Maar hij is dan ook met een prachtfoto thuis gekomen.

         

          Paul zijn gobie! Zo klein... en toch glimlacht hij precies!
          Of heeft hij zijn bedenkingen hoe Paul er in zijn wetsuit uitziet?...
          Een gobie is echt de Calimero van de vissen.

Net voor onze namiddagsnorkel ben ik de naam van "Petrus" met mijn pompoenpitjes gaan leggen. Dat ziet er al een stuk beter uit dan hem gewoon in 't groffe zand te schrijven. Zelfs toen ik na twee uur terug uit 't water kwam lagen de pitjes er nog. Voor eventjes vereeuwigd... Ik hoop dat de foto hem wat gaat opkikkeren.

         

         

         

          Deze rog was zich in 't zand aan 't ingraven, hij was 't duidelijk beu om te poseren.
          Ik dacht even dat hij : "Baksjiesh, baksjiesh! Or nó photo!" ging roepen...

         

         

         

          Kunstwerkjes van meloenen op het buffet.

Na het diner zijn we naar "Alf Leila Wa Leila" gewandeld. Dat is een reusachtig complex hier op 't schiereiland waar ze grootse shows organiseren. Vorig jaar zijn we er eens binnen geweest.
Het geheel bestaat uit pure kitch, maar wel super-kitch! Ja, 't noemt niet voor niets "1001 Nacht". Alles flikkert en blinkt en schittert. Er is zelfs een heuse arena waar men klank-en lichtspelen over de geschiedenis van Egypte opvoert.
De omwalling van het domein bestaat uit honderden kleine winkeltjes waar ze de grootste toeristische rotzooi verkopen. Ge kunt er donder op zeggen dat elke stenen beeldje dat ge vastpakt uit plastic of hars is. Lekker licht van gewicht zodat de toeristen het gemakkelijk kunnen meenemen. Werkelijk álles is er nep. Ik wou er nog een godenbeeldje kopen van Hathor, de godin met de koeienkop, maar ik vond er geen enkel dat me aansprak. Niets dat mooi zou staan tussen mijn nijlpaardgodinneke met de dikke buik en schele god Clarence.
De grote nieuwigheid dit jaar waren wel de handtassen in de vorm van een kameel. Ge ritst de bult open om er uw gerief in te steken. Al een chance dat Irma nooit mee op reis gaat want hier zou ze niet goed van geweest zijn

         

't Was zalig om 's avonds laat in de relatieve koelte buiten te wandelen. Rustig kunt ge 't moeilijk noemen, want voor elk klein winkeltje staat een man die u met alle geweld zijn zaak wil binnen praten... Zéér vermoeiend op de duur. Zelfs het truukje dat we in Marokko gebruiken - ons voordoen als Finnen, die niks anders dan Fins spreken - lukt hier niet. Trouwens als we tegen mekaar in ons zelfgemaakt Fins bezig zijn schieten we ook veel te rap in de lach.
We zijn dan maar vroeg terug naar ons hotel gegaan. Lekker in bed wat liggen schrijven en lezen in al mijn boeken over Egypte is veel leuker. Niet vergeten, we zijn hier om te rusten, om krachten op te doen voor wat ons thuis te wachten staat. En de vakantie begint te korten... Ik mag er niet aan denken. Ik zou 't hier nog wel enkele weken kunnen volhouden.
Gesteld dat ik aan een kniptangetje geraakte om al de kabels van de geluidsinstallatie van het Italiaans hotel door te knippen...
Niet vergeten : volgende reis ook een kniptang in de valies steken

         

----------------------------------------------------------------------------------
Over enkele dagen het vervolg... en morgen de oplossing van 't fotoraadsel!
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Al de voorgaande afleveringen kunnen jullie lezen door op de foto van Egypte, in de linkermarge van mijn blog, te klikken.

Komaan zo'n schoon fotoke moet toch zeker helpen!



't Is nuttig, 't is gebruikt, maar nog niet versleten!
Al opgelost door :  Andromeda, François, Steven, Luc, Chris, Viva, Mieke R., Fernanda, Vera, Wim, Geert, Lou, Dolfijn, Vifke, Kathleen, Sha-Jongen, Luk, Jan, Ann, Klaproosje, Cooltje, Ritje, Redpoppy en Speelster!

Nicole heeft een oprecht ontroerend gedicht geschreven over het verlies van mijn poes Tabitha, ondertussen al enkele weken geleden. Wat gaat de tijd toch snel...
Maar buiten dat, staan er nog veel andere prachtige gedichten op haar blog : https://blog.seniorennet.be/vlijtigliesje/ 
Beslist de moeite om er eens te gaan grasduinen...
Een heerlijk plekje om in de stilte van de nacht wat te gaan mijmeren.
Bedankt Nicole. Voor je gedicht en voor je medeleven toen Tabitha stierf.

Dit is hoe Irma het feest van Ganesha beleefde...
Zij heeft precies een totaal andere dag meegemaakt dan ik?!!!

























Met dank voor de foto's aan Nand en François!

De tip heeft veel mensen vooruit geholpen!
Andromeda, François, Steven, Luc, Chris, Viva, Mieke R., Fernanda, Vera, Wim, Geert, Lou, Dolfijn, Vifke, Kathleen, Sha-Jongen en Luk kunnen hun hersenen voor deze week weeral terug inpakken!

Ik zal eens een foto van dit nuttige ding vanop een grotere afstand laten zien... Misschien helpt dat de anderen...

Het raadsel is ondertussen opgelost door Andromeda, François, Steven, Luc en Chris!
Morgen een foto, vandaag een tip :

We kennen dit nuttige ding allemaal, maar voor mijzelf is zo'n ding momenteel wel een heel belangrijk stuk uit van mijn leefwereld. Er zijn van zo'n ding al veel grote foto's op mijn blog verschenen de laatste maanden, en er is ook al flink wat commentaar op geleverd...
Ik word er dan ook te pas en te onpas mee geconfronteerd...
-----------------------
Mijn tip helpt!!! Viva , Mieke R. en Fernanda hebben het ook al gevonden!

Allez vooruit, weer een zinvol stukske meer...
Zodat het gezelschap van Andromeda, François en Steven hopelijk kan aangroeien.
Want 't blijft maar "lonely at the top" hé jongens?



Morgen geen foto maar een tip. Dat helpt misschien beter!

een zeer toepasselijke mop naar aanleiding van vorig artikel...

De Ark Van Noë

De Heer kwam tot Noë in België in het jaar 2007.
De aarde was verdorven en overbevolkt. De Heer daalde neer en gaf Noë de opdracht een Ark te bouwen en twee exemplaren van elk levend wezen samen met enkele goede mensen te redden.

"Hier is het plan", zei God. "Haast je, want over zes maanden zal het 40 dagen en 40 nachten beginnen te regenen. Frank De Boosere zal dat niet weten te verklaren en weer maar wat uit zijn duim zuigen".

Zes maanden later begon het te regenen. De Heer keek neer en zag Noë wenen in zijn overstroomde tuin, maar hij zag geen Ark.
"Noë", donderde Hij, "waar is mijn Ark?!!"
"Vergeef me, Heer", smeekte Noë, "De dingen zijn wel wat veranderd tegen vroeger.

Ik had een speciale bouwvergunning nodig.
En ik heb moeten discussiëren met de inspecteurs in verband met een brandverzekering.
Mijn buren beweren dat ik de bouwlijn overschreden heb met mijn Ark en dat ik de maximumbouwhoogte niet gerespecteerd heb.
Ook legden ze een klacht neer wegens geluidsoverlast op de werf.
We zijn naar Stedenbouw moeten gaan voor een beslissing.
Dan kwamen het ministerie van Verkeer en de dienst van Bruggen en Wegen.
Zij wilden een waarborg gestort hebben voor de mogelijke, toekomstige kosten van de aanpassing van de infrastructuur als de Ark moest verplaatst worden naar de zee.
Ik beweerde dat de zee tot hier zou komen, maar daar geloofden ze geen snars van.

Hout vast krijgen was nog een ander probleem.
De groenen trekken van leer tegen het kappen van inlands hout,en dit om de gevlekte bosuil te beschermen.
Ik probeerde de naturisten te overtuigen dat ik het hout juist nodig had om die uil te redden. Geen gehoor!
Ik verzamelde de dieren. Maar dan werd ik aangeklaagd door Gaia.
Michel Van Den Bossche beweerde dat ik wilde dieren gevangen hield tegen hun zin.
Ook argumenteerden ze dat de accommodatie te beperkt was en dat het wreed en onmenselijk was zoveel dieren te houden in zo'n kleine ruimte.

Het Ministerie van Leefmilieu besliste dat ik geen Ark mocht bouwen zonder dat ik een Milieueffectenrapport opmaakte over uwvoorspelde watervloed.

Ondertussen ben ik nog steeds bezig een klacht van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding van uw dwarse pater Leman op te lossen.
Volgens hem moet ik een bepaald aantal allochtonen inhuren om de Ark te bouwen.

Anderzijds willen de vakbonden dat ik enkel vakbondsleden met Arkbouwervaring te werk stel.

Om de zaken nog erger te maken heeft Douane en Accijnzen al mijn bezittingen en beleggingen aangeslagen.

Zij beweren dat ik het land illegaal wil verlaten met meeneming van bedreigde diersoorten.

En toen men op de ministeries van volksgezondheid en landbouw hoorde van al die dieren, begonnen ze te kankeren over het "mestaktieplan"en vroegen of ik nog nooit gehoord had over het MAP en wat ik er zou aan doen.

En dan zwijg ik maar over de problemen met het ellebogenwerk van al die politici die, door hun dienstbetoon, allemaal iemand hadden die absoluut mee moet.

Dus Heer, vergeef mij, het zal me minstens tien jaar kosten om  de Ark te bouwen."

Plotseling stopte de regen, de hemel klaarde op en de zon begon te schijnen.
Noë keek verwonderd op. "Wil dit zeggen dat U de wereld niet zal vernietigen?" vroeg hij.

"Neen", zei de Heer, "Uw regering is daar al intensief mee bezig"!

Gisterenavond waren we dus als "VIP"-s uitgenodigd op dat bewuste Elvis-concert omdat we vorige week die gitaar kado hadden gegeven aan die jongen die blind ging worden.
Ik ging er met weinig zin naartoe omdat ik die organisatoren écht geen leuke mensen vond. Zoals jullie vorige week al uitgebreid hebben kunnen lezen, toen er een "kortsluiting" ontstond tussen "De Kortgeslotene" en mij 
Dus ik trok de schoenen met de hoogste hakken aan. (Doe ik altijd als ik op oorlogspad ga. Mannen kunnen niet tegen vrouwen die een halve kop boven zichzelf uittorenen, en de "Kortgeslotene" is een heel klein dropje )

Ik had veel liever mijn inkomkaart aan Ritje doorgegeven omdat zij een echte Elvis-fan is en ik totaal niet. Maar mijn echtgenoot wou liever met zijn wettelijke vrouw verschijnen...
(Straf hé! Dan wilt ge uw man al eens met een nieuwe vrouw op stap sturen en dan wil die dat niet )

De "VIP's" moesten al om 7 uur in de Elisabethzaal (naast de ZOO van Antwerpen) aanwezig zijn, voor een drankje en een minuscuul hapje, en een kennismaking met al de artiesten.
Wreed saaie boel. Buiten de artiesten, enkele mensen van de pers en wij was er amper volk. Maar wat wel leuk was was dat de VIP-ruimte uitgaf op de ZOO! Dus ik sloop naar buiten om een sigaretje te roken en ik kwam plots tot de ontdekking dat ik vandaar in een "mensen-loze" ZOO kon rondwandelen! Dat was wel fijn!
Enkele andere rokende dames met een goeie zin voor humor waren ook op dat idee gekomen en zo werd het helemaal gezellig.
Mijn euroke viel natuurlijk niet dat ik met "de artiesten" op stap was... Een paar toffe zwarte dames, die ik tot mijn grote verbazing later op 't podium zou zien staan en die de "The Sweet Inspirations" zouden blijken te zijn. Dat leidde later tijdens 't optreden tot deze heerlijke conversatie :
"Zeg Paul,... Ik ken die linkse zangeres precies van ergens..."
 "Ah ja natuurlijk schat! Ge stond daarstraks met haar in de ZOO een sigaretje te roken en onnozel te doen!!!"
"Ah ja, dat is díe madam! Maar die had toen wel heel ander haar hé?!..."

Ik heb tijdens de "Meet en Greet" (want zo noemen ze zo'n contacten die aan een optreden voorafgaan tegenwoordig) ook lang zitten praten met de Schotse vriendin van de pianist van Elvis. Een lieve dame die vertelde dat de tournee wel vrij zwaar was voor mensen van die leeftijd.
Tja, de meesten zijn natuurlijk rond de 70. Elke dag treden ze op in een andere Europese grootstad en er is nooit tijd om dingen te gaan bekijken. Vandaar dat ze zo blij was dat ze nu in de zaal naast de ZOO optraden zodat ze de beestjes toch eens had kunnen gaan bewonderen.
De organisatie houdt nogal weinig rekening met de leeftijd van de artiesten. De muzikanten moeten telkens 1 avond ergens optreden, de ochtend daarna naar de volgende stad doorreizen, de avond daarop weer optreden, en zo verder... Weken aan een stuk, zonder rustdagen... Ik begrijp best dat dat op die leeftijd niet altijd prettig is. Uiteindelijk moeten die mensen niet alleen 's avonds spelen, in de namiddag moeten ze sound-checken, vervolgens hun snuit laten zien op de VIP-meeting, dan zich gaan verkleden tot popster, en na 't optreden nog eens een paar uur handtekeningen zetten...
Ik word al moe bij die gedachte alleen.  Nee, artiest ga ik ook nooit worden als ik volwassen ben. Véél te vermoeiend.

         

Een lege ZOO...

         

In de vallende duisternis leken de flamingo's wel spookjes.

         

Paul en Stewart kwamen even buiten bij de rokerde dames zitten.
Stewart - die gitaren repareert - was persoonlijk door James Burton uitgenodigd ten eerste omdat hij James' gitaar vorige week in onze winkel afgesteld had en ten tweede omdat hij zelf een bekende Engelse gitarist is die vroeger ook met veel van die mensen samen heeft opgetreden. Ja, onze Stewart is ook al 62 maar dat zoudt ge hem niet aangeven...

Na een uurtje moesten we ons naar de zaal begeven. Die inderdaad volledig uitverkocht was.
Organisatorisch liep het allemaal nogal mank. De piano is pas tijdens 't laatste uur voor het optreden aangekomen...
"De Kortgeslotene" liep als een kleine kip zonder kop over 't podium rond te benen. Of zou 't de bedoeling geweest zijn dat hij zich "het haantje" van heel 't evenement voelde?...

De foto's die nu volgen zijn heel slecht, dat weet ik maar al te goed. Mijn piepklein T1-tje is echt niet voor zo'n dingen gemaakt. Maar ik heb mijn best gedaan om jullie toch ook te kunnen laten meekijken... Beter iets dan niets hé?

         

Op de lange duur kwam de piano er dan toch. Er werd dan nog wat driftig over kabels gestruikeld enzo, maar 't ging wel in orde komen.
Wat wel zeer vreemd was, is dat we allemaal naar dat grote filmscherm aan 't zoeken waren... dat nergens te bespeuren viel....
De organisatie had ons wijsgemaakt dat ze films van de zingende Elvis gingen projecteren en dat zijn oude muzikanten hem dan live gingen begeleiden... Ik vond dat al een beetje een morbide idee... Zitten meespelen met iemand die al lang dood is, maar kom, ik wou dat wel eens zien. Voor rare dingen ben ik altijd wel te vinden 

De voorzitter van de fanclub legde ons bij 't begin van de voorstelling uit hoe een origineel optreden van Elvis destijds in zijn werk ging :
Eerst was er een voorprogramma met "The Imperials" en "The Sweet Inspirations". Met als achtergrond een groot orkest geleid door Joe Guercio. (Dat groot orkest moest altijd bestaan uit muzikanten uit de stad waar Elvis optrad, anders kregen ze problemen met de vakbond. Ook de plaatselijke artiesten moest een kans gegeven worden.)
Na de pauze vervoegde Elvis dan, met zijn eigen groep "The TCB Band", de rest van de bende.
Zijn groep bestond - en bestaat - uit drummer Ronnie Tutt, gitarist James Burton, basgitarist Jerry Scheff en pianist Glen D. Hardin (een heel lieve man trouwens). Tijdens dit deel van de show waren de dames van "The Sweet Inspirations" en de heren van "The Imperials"  de backing vocals.
Elvis gaf blijkbaar nooit bisnummers. Opdat het over-enthousiaste publiek uiteindelijk toch de zaal zou willen verlaten werd er op de duur omgeroepen : "Elvis has left the building!" en dan vertrok het publiek eindelijk schoorvoetend en met veel tegenzin.

Na heel deze uitleg wisten we dus waar we ons aan te verwachten hadden. Maar... waar bleef toch dat grote filmscherm waarop ze Elvis gingen projecteren?... We concludeerden dan maar dat ze dat onder de pauze wel zouden ophangen...
---------------------------
Morgen of overmorgen het tweede deel van mijn verhaal
waarin ook Will Tura opduikt.

Ik heb net al jullie mails doorgenomen maar nog niemand heeft het geraden. Dus hier alvast een groter deel van de foto! Veel succes



Tot hiertoe als eersten en enigen opgelost door Andromeda en François! Slimme jongens...
En nee, 't is ook geen stuk oude pizza die mijn nieuwe kuisvrouw onder een kast heeft gevonden.
Noch mijn oude kemelharensloefen, versleten waszakken, of een verteerde bloempot...
Niet álles hier in mijn huis is versleten hé! Ikke misschien al wel een beetje, maar de rest daarom niet!
Zet aub de juiste oplossing niet per ongeluk op mijn blog hé mensen!
Stuur me ze per mail om de anderen hun pret niet te bederven.