slaapkopjes en nachtmerries

Vorige week...
Hier, gewoon op een blaadje op 't terras...







Ik hou van spinnen die zich 's ochtends niet scheren.
Ik vind dat sexy...

Al die herfstbladeren vertroebelen duidelijk jullie zicht want mijn raadsel is deze week precies weer een harde noot om te kraken?.
Maar niet opgeven : hier is alweer een grotere foto!



Paul, Chrisje, Cooltje, François, Redpoppy, Ritje, Lilith, Luk, Steven, Vifke, Huismusje, Vera, Lange Lou, Dolfijn, Fernanda, Geert, Ryntje, Viva, Yvette, Kathleen, Shajongen en Mare hebben ze al gevonden!

Persoonlijk betekent deze dag niets voor mij.
Mijn geliefde mensen en dieren die ik verloor leven verder in mijn hart. Ze zijn niet echt dood.
Maar voor andere mensen, die dit wel een moeilijke dag vinden, plaats ik deze bloem.
Een paasbloem. Een symbool dat er na elke "wintergedachte" toch ooit weer een "lentegevoel" komt...



Veel sterkte vandaag!

Een zeer toepasselijke mop bij het artikel van gisteren...

De Ark Van Noë.

De Heer kwam tot Noë in België in het jaar 2007.
De aarde was verdorven en overbevolkt. De Heer daalde neer en gaf aan Noë de opdracht een Ark te bouwen en twee exemplaren van  elk levend wezen samen met enkele goede mensen te redden.

"Hier is het plan", zei God. "Haast je, want over zes maanden zal het 40 dagen en 40 nachten beginnen te regenen. Frank De Boosere zal dat niet weten te verklaren en weer maar wat uit zijn duim zuigen."

Zes maanden later begon het te regenen. De Heer keek neer en zag Noë wenen in zijn overstroomde tuin, maar hij zag geen Ark.
"Noë!!!", donderde Hij, "waar is mijn Ark?!!!"
"Vergeef me, Heer", smeekte Noë. "De dingen zijn wel wat veranderd tegen vroeger.

Ik had een speciale bouwvergunning nodig.
En ik heb moeten discussiëren met de inspecteurs in verband met een brandverzekering.
Mijn buren beweren dat ik de bouwlijn overschreden heb met mijn Ark en dat ik de maximumbouwhoogte niet gerespecteerd heb.
Ook legden ze een klacht neer wegens geluidsoverlast op de werf.
We zijn naar Stedenbouw moeten gaan voor een beslissing.

Dan kwamen het ministerie van Verkeer en de dienst van Bruggen en Wegen.
Zij wilden een waarborg gestort hebben voor de mogelijke, toekomstige kosten van de aanpassing van de infrastructuur als de Ark moest verplaatst worden naar de zee.
Ik beweerde dat de zee tot hier zou komen, maar daar geloofden ze geen snars van.

Hout vast krijgen was nog een ander probleem...
De groenen trekken van leer tegen het kappen van inlands hout, en dit om de gevlekte bosuil te beschermen. Ik probeerde de natuurbeschermers te overtuigen dat ik het hout juist nodig had om die uil te redden. Geen gehoor!
Ik verzamelde de dieren. Maar dan werd ik aangeklaagd door Gaia.
Michel Van Den Bossche beweerde dat ik wilde dieren gevangen hield tegen hun zin.
Ook argumenteerden ze dat de accommodatie te beperkt was en dat het wreed en onmenselijk was zoveel dieren te houden in zo'n kleine ruimte.

Het Ministerie van Leefmilieu besliste dat ik geen Ark mocht bouwen zonder dat ik een
Milieueffectenrapport opmaakte over de door u voorspelde watervloed.

Ondertussen ben ik nog steeds bezig een klacht van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding van uw dwarse pater Leman op te lossen.
Volgens hem moet ik een bepaald aantal allochtonen inhuren om  de Ark te bouwen.
Anderzijds willen de vakbonden dat ik enkel vakbondsleden met Arkbouwervaring te werk stel.

Om de zaken nog erger te maken heeft Douane en Accijnzen al mijn bezittingen en beleggingen aangeslagen. Zij beweren dat ik het land illegaal wil verlaten met meeneming van bedreigde diersoorten.

En toen men op de ministeries van volksgezondheid en landbouw hoorde van al die dieren, begonnen ze te kankeren over het "mestaktieplan" en vroegen of ik nog nooit gehoord had over het MAP en wat ik daar zou aan doen.

En dan zwijg ik maar over de problemen met het ellebogenwerk van al die politici die, door hun dienstbetoon, allemaal iemand hadden die absoluut mee moet.

Dus Heer, vergeef mij, het zal me minstens tien jaar kosten om de Ark te bouwen."

Plotseling stopte de regen, de hemel klaarde op en de zon begon te schijnen.
Noë keek verwonderd op. "Wil dit zeggen dat U de wereld niet zal vernietigen Heer?" vroeg hij.

"Neen", zei de Heer, "Uw regering is daar al intensief mee bezig"!
 
 

Leny, een vrouw uit Bocholt, vangt liefdevol tientallen dieren op die op haar eigendom worden gedumpt. Paarden, honden, katten, varkens, kippen noem maar op, alles en iedereen is welkom! Voor de dieren heeft Leny letterlijk haar hele leven gegeven.
Leny heeft een universitaire opleiding genoten doch zij kiest ervoor om voor dieren te zorgen die elders nergens terecht kunnen. Leny heeft niets voor zichzelf, ze woont in een barak, al wat ze heeft gaat naar de verzorging van haar asieldieren.

Hoe moeilijk Leny het ook heeft, het kan altijd erger...
Anderhalf jaar geleden werd het weinige dat Leny had verwoest door brand.
Alsof dat nog niet erg genoeg was keerde verzekering AXA na 20 jaar van premies betalen niets uit!

Om het Leny nog moeilijker te maken wil het gemeentebestuur van Bocholt haar verhinderen nieuwe verblijven voor haar dieren te bouwen. De meeste dieren zoals de paarden en de varkens zijn erg oud en overleven de winter niet zonder onderdak!

Het stukje bos is eigendom van Leny. Twintig jaar geleden mocht je er zonder vergunning bouwen. Als de brand er niet was geweest was er niets aan de hand...
Nu echter beweert de overheid dat ze onwettig bezig is, niets meer mag heropbouwen,... en al haar dieren moet "verwijderen"....

Er is een petitie gestart gericht aan de gemeente Bocholt, opdat zij, in plaats van Leny tégen te werken, haar zouden ondersteunen met haar goede werk. Zij vangt immers alle dieren op die anders door de gemeente zouden gaan rondzwerven! Er is vast een mogelijkheid om de regels naar de noden van Leny's dieren om te buigen. 
 
Dit is de reportage die de Nederlandse Televisie  "Club van 100" bij haar ging filmen.
Het is de moeite om te bekijken hoe een vrouw zo liefdevol alles in dienst stelt van haar vondelingen.

http://cgi.omroep.nl/cgi-bin/streams?/id/RVU/serie/RVU_194/RVU_102830/bb.20071029.asf
(De eerste 20 seconden van het programma gaan over een bejaardentehuis en dan begint het item over Lenny)

Misschien kan iemand haar een pootje toesteken?
Of op zijn minst de petitie tekenen om het gemeentebestuur van Bocholt op het hart te drukken dat het beter is naar "de geest" van de wet te handelen in plaats van naar "de letter"?

http://www.ipetitions.com/petition/TAO/?e
(PS. Op deze site kan je indien gewenst ook geld storten met je bankkaart. Denk er wel aan dat dit geld NIET voor Lenny bestemd is, maar wel voor het onderhoud van de petitie-site!!!)

PS.Niets belet je om dit bericht te kopiëren en te verzenden naar andere dierenvrienden of om het op je eigen blog te zetten

Dolfijn en Lange Lou - collega-bloggers - hadden besloten mij een vroegtijdige Sinterklaas te bezorgen...



Wat kwam er uit de doos?
Een handtas in de vorm van een schaap!!! En wat hield het in zijn pootjes?
Een pak Chocolate Chip Cookies!!! (Maar dat kan nu geen kwaad, want door die antibiotica-kuur ben ik toch al twee kilo kwijt. )



Irma met het lam...
Ik vrees dat ze hier toch wel haar commentaar over gaat geven een van de volgende dagen...
Ge weet, Irma en haar mond houden...



Familieportret :
Lange Lou, het witte schaperugzakje van Fernanda, het lam van Lou en Dolfijn, Irma en ik.
En als je goed kijkt : onderaan ook nog de snuit van Phineas. Altijd aanwezig waar de actie is!



De Sint op de kaart is Lange Lou himself!
De twee kleine witte schaapjes vooraan hebben een zakje doopsuiker op hun rug...
En dit is de ontroerende tekst achter op het kaartje :





Irma heeft wel ineens een groot uitgevallen "puber" op de wereld gezet.
Ik ben er alvast dolblij mee, maar op de reactie van Irma zullen we nog even moeten wachten...
Zij stond sprakeloos!

Maar nee, omkopen is er niet bij... 't Fotoraadsel zullen Dolfijn en Lou toch zelf moeten oplossen.





Maar als beloning mochten ze naar hartenlust druifjes plukken!
Dus al we nu ooit nog iets van Lange Lou en Dolfijn horen is 't bewezen dat het écht onschadelijke druiven zijn.
-----------------
Bedankt lieve Liliane en Lou, om op zo'n grappige en inventieve manier, jullie appreciatie voor mijn Irma-stripjes te tonen! Héél erg bedankt!
--------------
Op hun blogs kan je hen geluk gaan wensen met de geboorte van hun kleinkind Lauren!
https://blog.seniorennet.be/dolfijn/
https://blog.seniorennet.be/lange_lou1/



Tja, écht beleefd ga ik Irma nooit meer kunnen maken vrees ik...
Ben nooit gewoon geweest om kinderen op te voeden nietwaar?...

Welke twee bloggers kwamen hier vanmiddag binnenvallen met een heel grappig kado?



Morgen lees je er meer over!...

Alweer een brokje meer...



Paul, Chrisje, Cooltje, François, Redpoppy, Ritje, Lilith, Luk, Steven, Vifke, Huismusje, Vera, Lange Lou, Dolfijn, Fernanda, Geert, Ryntje en Viva  zijn al goed van de herfst-sfeer doordrongen!

Er wordt weer een belangrijk onderdeel zichtbaar...



Voor Paul, Chrisje, Cooltje, François, Redpoppy, Ritje, Lilith, Luk, Steven, Vifke, Huismusje en Vera is deze foto al niet meer nodig natuurlijk.

Egypte reisverhaal 23.

Voor mijn volgende verjaardag vraag ik kieuwen!

Vrijdag, 22 juni 2007.

Hotel Club Fanara, Sharm El Sjeikh.

Onze voorlaatste dag in 't onderwaterparadijs was aangebroken. Dus heb ik mijn kop maar enkel boven water gestoken om er wat mondvoorraad in te proppen.
Ik moet stilaan afscheid beginnen nemen van mijn ondertussen vertrouwde vissen.

         

         Een van mijn anemoonvisjes die al zo dikwijls trouw voor me geposeerd heeft.
         Hoewel, even "stil hangen" is er nog altijd niet bij...

        

        De blauwe gestippelde grouper toont meer goede wil.

        

         Mijn frèle, zo geliefde kwalletjes...

         

Er zwemmen niet alleen wonderbaarlijke dingen onder water maar er groeien er ook zeer mysterieuze...

         

          Een geel visje in een droomwereld van zachte koralen...

         

          Koraaltjes die liever inktvis waren geweest?

         

          Of zachte koralen die in een vorig leven broccoli waren?

         

          Een kouwelijke doopvontschelp die zich in enkele warme mutsen gehuld heeft?

         

          De hersenen van Einstein?
          Alhoewel, met dat gaatje er in, zijn 't misschien meer die van mij?

         

          Een koraal die niet weet of hij steen of bloem wil worden?

         

          Eèèèèk!!! Zelfs een vleesetende vis!!!

         

          Was hij graag een stoere eik in een sprookjesbos geweest?...

         

          Een koraal met liefdesverdriet?

         

         Heeft een vis hier zijn onderrokje vergeten???

         

          Het uithangbord van een zeemeermin die een bordeeltje runt?

En tussen al die mysteries dabbelen mensen met hun turnsloefkes rond. Zonder duikbril. Onwetend wat ze vermorzelen...

         

Maar eens... moet ge terug boven water komen natuurlijk...

         

          

’s Avonds wilden we teruggaan naar Alf Leila Wa Leila om nog wat te gaan shoppen, maar och, we hebben niks nodig. Ik heb hier in ’t hotelwinkeltje een plezant boek over alle farao’s en goden gevonden. Mijn "Dean Koontz"-roman zit al 14 dagen ongeopend in mijn valies, ik verslind alleen nog boeken over faraokes en hun goden (en rammel de toetskes van mijn laptopke). Jongens jongens, die oude Egyptenaren hadden toch nogal een fantasie. Om jaloers op te worden.

PS. Hebt ge 't gezien?!!! Of beter, hebt ge 't niet gezien?!!!
Er staat in heel deze aflevering maar 1 enkele doopvontschelp!!

Binnenkort aflevering 24.

-----------------------------------
Vraagje : Ik zet tegenwoordig al mijn foto's in een veel lagere resolutie op mijn blog, ze zijn dus veel minder scherp. Maar gaat mijn blog nu ook sneller en makkelijker open?

Zo zie je al beter de zeer speciale vorm van het voorwerp :



Reeds ontdekt door : Paul, Chrisje, Cooltje, François, Redpoppy, Rifje en Lilith, Luk en Steven!

Vanavond zal ik een onderdeeltje meer laten zien

Eens zin om te kijken hoe een blog van een Finse vrouw er uit ziet? Dit is het blog van Tiitu
http://tiituz81.spaces.live.com/default.aspx
Ze kreeg via Lilith mijn "hondenmail" en zette hem op haar blog.
Je kan er ook prachtige foto's van Finland en van haar poezen bekijken.

Mooi om zien hoe we allemaal op de wereld via hetzelfde medium met dezelfde dingen bezig zijn...

Geluk zit in een klein hoekje. Soms slaat het u zelfs in uw gezicht en herkent ge 't niet eens

Weet je nog dat ik altijd droomde van druiven op mijn terras? Die waarover ik in mijn jeugdverhalen vertelde? Zo van die kleine donkere lekkere zoals er in mijn jeugd groeiden in de veranda van mijn pa? Enkele maanden geleden kocht ik er dan eindelijk toch eentje in 't tuincentrum toen ik waterplanten ging halen om mijn "anti-tank-wal" te bouwen om te trachten Darwin te beletten uit de vijver te springen.
(Zie strip  Irma in 't tuincentrum  )

Zo fier als een gieter kocht ik daarna een boek over druivelaars en hoe ze te snoeien. Ik zette de naam van mijn nieuwe aanwinst op mijn blog en François wist me direkt te zeggen dat ik geen druiven ging kunnen eten want dat ik me een "sierdruivelaar" in mijn handen had laten stoppen...
Van een desillusie gesproken.

Hij heeft me de laatste weken nog een paar keer op 't hart gedrukt om zeker nooit van sierdruiven te proeven omdat die afschuwelijk smaken en je die smaak niet meer uit je mond krijgt... Dus bleef ik er maar af...
Maar die druivelaar versperde altijd mijn doorgang als ik mijn hobbithol uitkwam. Dus besloot ik die nutteloze druiven maar weg te knippen. Natuurlijk kon ik mijn nieuwsgierigheid - als een echte Eva in' t paradijs - niet bedwingen en vond ik dat ik nu toch wel eens moest proeven hoe zo'n rotsierdruif dan wel smaakte. Ik had de Chocolate Chip Cookies al bij de hand om de smaak weg te werken.
En toen gebeurde het...



Voor ik ze ging afknippen om ze in de groencontainer te kieperen proefde ik een druif...
Ze was lekker! En helemaal niet bitter!! De pel was zelfs niet taai!!!
OK, ze zijn klein. En heel zoet kan je ze ook niet noemen. Maar de sukkeltjes hebben deze zomer ook amper zon gezien.



Ze waren zelfs zo lekker dat ik in mijn druivelaar tekeer ben gegaan als ons Irma in een wei vol boterbloemen!



Laat je dus nooit leiden door anderen, of door boekskes. Ontdek het leven zelf. Met scha en schande.
Soms valt het echt mee.
Enne... vanaf nu wordt er dus niet meer gelachen met mijn zogenaamde "sierdruivelaar"!!!
François kom maar eens proeven. Maar haast u!
Of wil ik wat "sierdruivengelei" maken voor u?

'k Zal maar een beetje meer laten zien want het vlot weer niet erg precies.
Een mens die zeer zelden op mijn blog komt, meestal het antwoord pas de laatste dag raadt - als de oplossing erop staat  - heeft nu de oplossing als eerste gevonden!
Hij stapte hier binnen, keek naar mijn scherm, en zei : "Oh, dat is een XXXXX, dat zie ik nu direkt."
Dus, per grote uitzondering, als eerste opgelost door mijn echtgenoot Paul.



't Is echt niet moelijk. Ik heb er vandaag al veel in mijn handen gehad...
Van deze voorwerpen bedoel ik natuurlijk. Niet echtgenoten.
-------------
Ondertussen ook al opgelost door Chrisje!

Mijn kater Hanuman is genaamd naar Sri Hanuman, de Indische apenkoning die Boedha hielp tijdens zijn omzwervingen. Ik wijd er later ooit wel eens een artikeltje aan.
Door mijn internetreizen van de laatste dagen kwam ik in contact met allerhande mensen.
Eén van hen zond me dit vrolijk, en zeer dansbaar , Indisch liedje : het lied van Hanuman.

Als je 't wil beluisteren, op onderstaand adres klikken, en dan wachten tot "Download file" verschijnt. (Kan even duren want het is wel een héél lang liedje )
http://www.4shared.com/account/file/21545570/6eb11dd1/CrippLeD_SaM_-_Hanuman_Mantra__Japa_Mala_.html?sId=UkhWqPCMfXifWdZQ

Om in de sfeer te blijven enkele foto's die ik in de laatste jaren in Sri Lanka nam.



Grijze mangoer in boom.



Sri Hanuman op het dak van een tempel in Sri Lanka.



Vliegende Sri Hanuman met in zijn hand het eiland Sri Lanka.



Beeld van Sri Hanuman in een tempeltje in Trincomalee.



En mijn eigen prachtige Hanuman...
Als je op zijn foto klikt kom je op een website waar - helemaal onderaan - erg mooie Indische tekeningen van Sri Hanuman staan.
Je vindt er ook prachtige Indische muziek maar het zijn allemaal stukken die zéér lang duren om op te laden. Bezint eer ge begint!

Hanuman is niet groot gebracht met een papfles. Die hebben we gevonden toen hij volwassen was.
En ook die wil nog altijd tutteren en dabben...



Ligt het dan misschien aan mij?