Een assistentje?...

Dinsdag op mijn wekelijkse shoppingdag in Antwerpen kwam ik vanzelfsprekend weer even terecht in de stadfeestzaal te Antwerpen. Ah ja, al die heerlijke kleine olifantjes staan daar nog altijd... Dus voor wie nog een kerstkado zoekt en tegelijkertijd een goed doel wil steunen... "t Is de moeite om er eens langs te gaan.

Maar er was nog iets anders leuks aan de gang. De Amerikaanse wereldrecordhouder kaartenhuisjes bouwen was er aan 't werk! Kijk maar, best grappig. Wel niks voor ongeduldige of zenuwachtige mensen. Ik had eigenlijk medelijden met de man want er waren vele jongeren die op vinkenslag lagen om zijn project met een welgemikt projectiel te kelderen. Er was nochthans veel security aanwezig maar die hadden hun handen, of beter gezegd "hun ogen", vol met het rondspeuren naar vandalen-in-spé. 't Zou ook jammer zijn moest zijn project door stom vandalisme gekelderd worden.

Als jullie je afvragen hoe zoiets kan blijven staan... Nee, er wordt totaal geen lijm gebruikt, maar om de onderste regionen van zijn torens te bouwen gebruikt Bryan in plaats van één enkele kaart bundeltjes van 3 of 4 kaarten. Dat geeft extra draagvermogen.

Ik heb Irma maar goed kort gehouden... want ge weet tot wat die in staat is nietwaar...

Irma : "Ma! Ma-a! Kijk eens!!! Ik ga blazen!!!"

Bryan : "Nee Irma, hier wordt in géén geval geblazen!"

Irma : "Pff. Ja sorry, maar als ik dan toch niet mag blazen zet me dan maar weer op zo'n olifant, dat vind ik eigenlijk veel lolliger. Trouwens waarom hebt gij toen die grote van anderhalve meter gekocht? Nu staat hij al meer dan een week bij ons thuis en ik heb er u nog nooit of te nimmer zien opzitten! Eentje van 70 centimeter had toch veel beter geweest voor mij? Dan had ík er tenminste nog lol aan beleefd! Waarom denkt gij toch altijd alleen aan uzelf?"

Meer foto's zien? Welkom in mijn fotoalbum : http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/20081210KaartenhuizenStadsfeestzaal?authkey=o_2_nPzsdTA#

Bekijk het eens op deze manier...



Reeds opgelost door : Chrisje, Jan, Ron, Geert, François, Helena, Marleen, Steven, Ritje, Fernanda, Ann, Nilleke, Speelster, Luk, Vifke, Rudy en Kathleen!

De wandeling door de ondergrond was echt geweldig leuk. Normaal blijkt er zelfs geen water in de ruien te staan maar we hadden geluk, omdat het de laatste dagen veel geregend had konden we toch met onze laarsjes door zo'n 10 centimeter water dabbelen. Ja, als dat daar nu kurkdroog had geweest zou ik toch serieus teleurgesteld geweest zijn. We hadden ook veel geluk met onze gids Marleen. Ze vertelde de meest heerlijke anekdotes.

In de ruien waren verschillende "sluizen" die konden dichtgedraaid worden zodat de kanalen eens af en toe vol water konden lopen. Bij 't opnieuw van al die tussenschotten (bij zeer laagtij) stroomde al het vuil water dan met flinke kracht naar de Schelde en waren de viezigheid en de stank ineens verdwenen. Hieronder zien jullie een oude foto van de arbeiders die die sluizen bovengronds bedienden. Ze draaiden aan een reuze schroef om de schotten op te halen of te laten zakken. Als voorbijgangers hen vroeger wat ze aan 't uitrichten waren dan antwoordden de mannen doodleuk : "We zijn het uurwerk van de Onze Lieve Vrouwentoren aan 't opwinden!"

Naderhand kregen we in een cafeetje nog een boel oude foto's van Antwerpen te zien en werd het allemaal nog veel duidelijker waar we gelopen hadden.

Op safari in de ruien... Ze poseren alsof ze hun laarzen zelf gevangen hebben!

 Iedereen terug op weg naar de beginplek, het ruihuis, met zijn overall in een zak, en zijn laarzen in de hand.

Centraal op de foto : mijn oude huis hoe het er nu uit ziet. (Het puntige dakkapelletjes was mijn speelkamer.

Iedereen blij dat hij terug bovengronds was maar zo fijn was 't weer nu ook weer niet dat we al rap terug "onderdak" zaken...

Wil je meer van onze (bangelijk zotte) fotokes zien? http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/20081122Ruienwandeling?authkey=NAtCATOibgU#

Voor 't serieuzere werk moet je hier zijn. Dit is de site met alle uitleg indien jullie zelf de ruienwandeling zouden willen maken : http://www.ruihuis.be/

Ik heb de laatste dagen blijkbaar wat teveel hooi op mijn vork genomen (ik vermoed zelfs een volledig hooimijtje ) dus ik ben een beetje ziek en heel moe. Er wachten nog vele mails op antwoord en nog verschillende prijsfoto's op afdrukken en opsturen, maar jullie zullen even gedud moeten uitoefenen want ik moet mezelf eerst weer even samenrapen.

Ondertussen foto 3, al iets lichter...

Reeds opgelost door : Chrisje, Jan, Ron, Geert, François, Helena, Marleen, Steven, Ritje, Fernanda, Ann en Nilleke!

Een droom uit mijn kinderjaren is enkele weken geleden werkelijkheid geworden. Toen we nog in het huis aan de Grote Markt woonden was ik altijd gefascineerd door de kelders. Ze bestonden uit tonvormige gewelven en er leidde een klein trapje nog dieper de ondergrond in, jammergenoeg was dat zorgvuldig dichtgemetst. Ma legde me uit dat het een oude doorgang naar de ruien was. Onder de alleroudste kern van Antwerpen loopt een, in de loop der tijden, overdekt "rioolnet", dat oorspronkelijk ontstaan was door natuurlijke vlieten en aangelegde kanalen.

Tegenwoordig is het mogelijk de onderbuik van de stad te bezoeken. Het werd een fascinerende wandeling, helemaal niet griezelig of claustrofobisch zoals sommige mensen vreesden. Je komt er natuurlijk wel spinnen en af en toe een ratje tegen, maar dat draagt eerder bij aan de sfeer dan dat het eng is. Jammergenoeg mocht er enkel tijdens de eerste paar tientallen meters die per boot afgelegd worden gefotografeerd worden... Heel erg jammer...

Een zichtje van de Grote Markt in vroegere tijden. Helemaal rechts op de foto het huis waar ik woonde van mijn 6 tot mijn 15. De dakkapel was de zolder en tegelijk mijn speelkamer. Onder dit huis bevonden zich dus ook ruien.

Eerst allemaal laarzen kiezen...

Voor elk wat wils dachten we toen nog!

Tot die arme Jan zich in die laarzen moest wurmen...

De onderaardse toegang van de ruien.

De toegang bevindt zich in het Ruihuis op de Suikerrui. 

Zicht op de ruien die zich uiteindelijk in de Schelde storten. Bemerk hoe proper het water is. Er komt nu enkel nog regenwater in de ruien, al het afvalwater stroomt door buizen die aan de zijkant liggen en daarlangs stroomt het vuile water naar het zuiveringsstation van Aquafin.

Met zijn allen in een zeer plat bootje! Jammergenoeg zou de tocht maar enkele minuten duren en vanaf dan was het verboden te fotograferen...

Twee kilometer lang wandelden we onder de aarde... Jammergenoeg heb ik daar dus geen foto's van. Van de "après-rui" echter wel, maar die zijn voor morgen of overmorgen 

Een prachtfilm! Eigenlijk is het een promotiefilm voor een reclamebureau, maar hij is voor iedereen echt het bekijken waard! Hou steeds voor ogen dat al wat je te zien zal krijgen geprojecteerd wordt op gevels van gebouwen, op een salonnetje of op een auto. Je krijgt het gevoel de "diepte" te zien doordat eveneens de schaduwen van de "voorwerpen" mee op de gevels geprojecteerd worden. Héél knap gedaan dit staaltje van mis van architectuur en de allernieuwste technologie. Zet het filmscherm op groot formaat (door op het rechthoekje onderaan te klikken) zodat je zeker geen details mist. En nu genieten maar...

Als je de tijd hebt bekijk het filmpje dan enkele malen na mekaar. Je ontdekt steeds nieuwe dingen en je begrijpt ook beter hoe het gemaakt is.

Om een einde te maken aan de bekogeling met bloempotten die ik hier via mail krijg al rap de tweede foto! Een beetje donker om 't spannend te houden...

Toch reeds opgelost door : Chrisje, Jan, Ron en Geert!

Op de website van ThalsFM staat een artikeltje van Tsjip tijdens een interview in de radiostudio mét toffe foto's die ter plekke door de presentatrice Anita genomen zijn. Mooi! http://www.thalsfm.be/nieuws/lokaal/index.php?ge=3&tid=37872

Roger, de drummer, had zijn drumstel vanzelfsprekend niet bij, maar als je goed op de foto's kijkt zie je welk instrument hij bespeeld heeft. Een zeer speciale vorm van percussie... een blik noten van den Aldi.

Om de vier niet-opgevraagde prijsjes van mijn "200.000ste bezoeker"-spel toch te kunnen uitdelen heb ik een originele oplossing gevonden. Naar aanleiding van mijn fotoraadsel schrijven mensen mij soms hun grotere en kleinere verdrietjes in hun antwoordmailtje. Van alle mensen waarvan ik wist dat ze dit jaar iets droevigs hebben meegemaakt (dat kan gaan van ziekte van henzelf of een familielid, tot het verlies van een geliefd mens of dier) heb ik de naam op een papiertje geschreven en de blaadjes in een doosje gedaan. Ik heb eens flink geschud en heb dan met mijn eigen (tja, ik had er geen andere!) onschuldige hand (zijnde mijn linkse want met mijn rechtse - die weliswaar even onschuldig is maar daar moest ik de camera mee vasthouden) 4 briefjes getrokken. (Hoe ouder dat ik word hoe langer mijn zinnen precies. En ingewikkeld jongens! Ik kan ze zelf nog amper volgen begot.)

Doosje op slot, goed schudden en dan grabbelen...

(Probeer het maar eens al fotograferend met één héél lange arm!)

De eerste naam komt tevoorschijn...

...en de tweede...

...en de volgende...

Tot er uiteindelijk vier namen bekend waren...

Dus ... Chrisje, Cooltje, Rikavensis en Klaproosje laat maar weten wat jullie graag zouden toegestuurd krijgen : een foto die ik zelf maakte en die reeds op mijn blog verscheen, of de twee singles van Tsjip!

En aan al de andere trouwe bloggers die in mijn namendoosje zaten (maar wiens naam mijn onschuldige hand niet te pakken kreeg. Ik kan het de volgende keer misschien aan mijn katten overlaten?), stuur ik hierbij een welgemeende wens dat ze volgend jaar van welk soort verdriet dan ook gespaard mogen blijven. (Amai, weer zo'ne lange en ingewikkelde! )

Iedereen heeft er wel eentje in huis!

Veel succes maar nog veel meer plezier!

Als eerste reeds opgelost door : Chrisje!

Ik had zo gehoopt dat het magische getal 200.000 op zaterdag of zondagnamiddag zou verschijnen zodat de "overdag-levers" ook eens een faire kans zouden krijgen. Maar nee, 't mocht weer niet zijn. Zoals meestal op mijn blog gebeuren de belangrijke dingen in 't holst van de nacht. Hoe zou dat toch komen? Lijden we dan echt allemáál aan slapeloosheid?

Maar hier zijn ze dan! De mensen die aanwezig waren toen de teller tussen 200.000 en 200.010 stond en me er een bewijsje van doormailden...

Vera, in blogland beter gekend als Veveke :

Laathi ik heb vroeger al wel een keer gewonnen maar was toevallig op je blog en de teller sprong op 200000, al zegt het cd-tje van u echtgenoot en zijn band mij ook wel iets. Een dikke proficiat voor al raadsels, verhalen , foto ´s en zoveel meer dat u blog te bieden heeft. Ik ben een hele trouwe bezoekster en heb een enorme bewondering voor jou.  

Kus

-------------------------------------------------------------------------------------------

Helena van het blog http://dag-in-dag-uit.skynetblogs.be/

Ze heeft er zelfs op haar blog melding van gemaakt, ga maar eens kijken!

Op tijd, Laathi! Écht toevallig! Kijk:

-------------------------------------------------------------------------------------------

Jan, nummer 200.002.

Die blijkbaar op bezoek was bij een kameraad en dan daar maar zijn moment zat af te wachten om toe te slaan... Hij stuurde me deze foto : 

 ------------------------------------------------------------------------------------------

Maria de 200.003de

Begot! Kompleet vergeten! 't Is Sinterklaas vandaag! Dat komt er van als je geen kinderen hebt.

Dit is een mooi moment om mijn geliefde Tabitha nog eens in 't zonnetje te zetten. Want hoewel 't kattengezin hier ondertussen grondig dooreengeschud en uitgebreid is ben ik mijn teder en gemoedelijk diertje, dat eindeloze, zalige uren in mijn armen heeft liggen spinnen, echt nog niet vergeten. Het verhaal van Tabitha is een echt Sinterklaasverhaal vandaar...

Het verhaal van Tabitha.

6 december 1999. Onder onze middagpauze nemen mijn man en ik even de auto om een boodschap te doen in het centrum. We parkeren tegenover een speelgoedwinkel in volle Sinterklaastooi. Ik droom een minuutje weg over hoe jammer het is dat volwassenen geen kadootjes meer krijgen, tot plots een meisje met een grijs-getijgerde poes in haar armen mijn aandacht trekt. Ze staat er wat verloren bij want ze moet terug naar school en weet niet wat met de vondeling te doen. Ik neem het dier van haar over en beloof haar een oplossing te zoeken. Telkens ik de poes op de grond wil zetten,  wriemelt ze zich terug een weg naar mijn schouder, ze is duidelijk niet van plan ons haar thuis te wijzen. We informeren in de buurt maar niemand blijkt haar te kennen. Dus nemen we de pechvogel mee naar huis.

Vanzelfsprekend moet ze eerst langs de dierenarts passeren voor ze bij onze 5 andere poezen kan logeren. Het blijkt een vrouwtje te zijn dat net volwassen is, ze weegt nog geen drie kilo en is echt onderkomen. Ze ziet er nog extra zielig uit doordat haar oogleden halverwege over haar ogen hangen. De dierenarts vermoedt dat ze in haar zeer dichte pels een litteken voelt en dat ze dus gesteriliseerd is. Dus moet er ergens iemand om haar geven. Dan gaan we toch moeite doen om haar baasje terug te vinden zeker! Eerst bellen we de politie en dan hang ik wat briefjes in winkels rond de plek waar ik haar heb meegenomen. Na een week is er nog steeds niemand komen opdagen om ons vriendelijk grijs bolletje op te komen halen. Net als mijn vader zaliger, is ook mijn man zijn devies: Waar er plaats is voor 5, is er ook plaats voor 6. Dat is allemaal goed en wel, maar één van onze vijf is wel de Vietnamees Ming Song Huong... En of die Chinese Keizer een extra volwassen poes in zijn koninkrijk gaat dulden is nog maar de vraag.

Heel voorzichtig integreren we onze timide Tabitha in het gezelschap. Het oudste vrouwtje, onze rosse Robin, blijkt het niet te storen. Laathi, de jonge zwart-witte deerne is niet zo happy, zij wenst haar rol van jeune première nog niet af te geven. Tobias, de oude witte poezeman, de goedheid zelve, vindt duidelijk dat er plaats is onder de zon voor iedereen. Hanuman, de driejarige tijgerkater, is blijkbaar vergeten dat hij zelf van de straat geplukt is en vindt de nieuwe bewoner maar niks. En zoals verwacht ...

Ming Song Huong ‘s keizerlijke woede is groot ...

Dat hij zelf een Vietnamees vluchteling is doet niet ter zake, hij vindt het asiel VOL. En met Tabitha erbij OVERVOL. Hij start een terreurcampagne. Eén van zijn ziekelijke trukken is de uitgang van de kattebak te blokkeren als Tabi erin zit. Al snel komen Laathi en Hanuman er dan als ramptoeristen bij zitten. Als ik er op uit kom pluk ik Ming bij zijn nekvel weg en telkens moet ik mijn meisje, dat dan helemaal onder ’t zagemeel zit, uit de bak verlossen. Ik probeer Ming te sussen met extra aandacht,  te straffen met eenzame opsluiting in ’t toilet, te bekeren met een boze speech, ik probeer vanalles, maar Ming is niet te sussen. Ming blijkt een guerilla-strijder in hart en ziel. Het woord opgeven staat niet in zijn Vietnamees woordenboek.

We zullen geduld moeten uitoefenen. Wij allemaal. Véél geduld.

Onze woonvertrekken bevinden zich op de eerste verdieping. Er is een kattedeur van de keuken naar het dakterras en vandaaruit een trap naar de tuin beneden. Iedereen kan altijd vrijuit binnen en buiten, want de tuin is toch volledig afgesloten met draad en electriciteit. Maar buiten lopen gaan we Tabitha nog niet leren; daar is het nog veel te vroeg voor. Eerst moet ze zich binnen goed en veilig voelen.

Tot op de ochtend van 21 januari Tabitha onvindbaar is... Na wat detectivewerk blijft er maar één mogelijkheid over : Ming heeft haar onverwacht door de kattedeur gejaagd, en in paniek is ze over de dakterrassen gerend en in plaats van de trap naar beneden te kiezen, is ze pardoes  rechtdoor gelopen waar ze bijna 3 meter lager in de tuin van de buren is neergestort. Het dier kende het terrein nog niet en had natuurlijk geen benul van het concept daktuin en dacht dat ze op de begane grond rende...

Begin nu maar een kat te zoeken die je nog geen zes weken geleden zelf gevonden hebt en waarvan je de originele naam niet kent. Dit wordt een hopeloze zoekweek. Oliejekker aan (in  zo’n periode blijkt het altijd te moeten stortregenen!), zaklamp op zak en bokaal katteneten in de hand. Iedere rechtgeaarde katteliefhebber kent deze scène. Vruchteloze zoektochten in achtertuintjes, garagecomplexen, oude fabrieken, griezelige kraakpanden. Nog maar eens aan de lantaarnpalen en in de gekende winkels een briefje gaan hangen met haar beschrijving... Een briefje in alle bussen van de omliggende straten met een verzoek om mee uit te kijken en eens in de garage of de kelder te zoeken... 

Heel origineel als beschrijving : grijs getijgerd kattinnetje. Ja, zo kan er echt maar ééntje op deze wereld rondlopen! Maar, zoals ons ma altijd zegt een geluk bij een ongeluk, : Tabitha heeft wel een speciaal kenmerk! Door haar zwerversperiode heeft ze van de vele gevechten rafelige oortjes overgehouden. Dus dat maakt de beschrijving dan toch een beetje opvallender.

Een vriend komt met het idee het bericht te laten verschijnen op het lokaal TV station. Maar dan moet er wel een foto bij. Goed, dat kan, ik heb er beelden van op video. De man, een computerspecialist, doet zijn best er een duidelijke foto uit te brouwen en wij naar TV Kempen. Diep in mijn hart vind ik het een absurd idee. Wie kijkt er nu ’s namiddags naar al die losse berichtjes? Maar goed, we gaan geen kans onbenut laten om haar terug te vinden en boeken zendtijd voor 5 dagen. Ondertussen gaan de vochtige expedities met oliejekker, zaklamp en snotvalling gewoon door. We zijn echt droevig door het verlies van de vriendelijke poes want het is duidelijk dat ze al geen al te prettig leventje heeft gehad en nu er eindelijk een goede periode voor haar voor de deur staat gebeurt er zoiets stoms! We steken onze reisplannen voor februari al in de schuif, want daar staat ons hoofd toch niet meer naar. En, God weet, ze moest op een dag zo eens terug aan de tuindraad staan...

Drie dagen na de eerste uitzending op TV wéér een telefoontje : grijze poes gevonden! (Ik toom mijn enthousiasme maar al wat in, want ik heb de laatste dagen al wel wat meer grijze poezen moeten gaan bekijken). Een invalide heer die enkele straten verderop woont heeft haar ’s namiddags op TV herkent en is er van overtuigd dat zij de poes is die sinds enkele dagen in gezelschap van zijn kater op zijn koertje zit. Ik steven er onmiddellijk op af, en ja, o wonder, het is mijn lieve kleine kattin met de droevige ogen. Ze blijkt me zelfs te herkennen en laat zich gedwee op de arm mee naar huis nemen. Haar dwaaltocht van een week is ten einde.

Om Ming zijn terreur te ontwijken besluiten we haar de eerste weken op de tweede verdieping te laten wonen als wij niet in de buurt zijn. Ze geniet van de rust, en is overgelukkig als ze ’s avonds op de schoot kan zitten. Op Ming na, is het terug Huisje Weltevree.

We beginnen terug aan onze vakantie te plannen. We leggen onze poespassers uit extra aandacht aan haar te besteden tijdens onze afwezigheid en haar ten allen tijde tegenover Ming te verdedigen.

Als we na drie weken terug komen, ziet Tabitha er uiterst welvarend uit. Heel rustig, tevreden en flink bijgekomen. Je zou de pechvogel van St. Niklaasdag er niet meer in herkennen.

Blijkt dat ze een gezonde eetlust heeft. Eigenlijk een héél gezonde eetlust. We vinden het heerlijk dat ze steviger wordt! Maar gaat het niet een beetje snel?

Nog een week later begin ik onraad te ruiken. Tabitha is een flinke brok aan ’t worden, maar wat me het meest verontrust zijn haar tepeltjes. Ze komen toch zo kranig rechtop te staan...

Ik bel de dierenarts en spreek mijn vermoeden uit ... Aangezien ze er niet honderd procent zeker van is dat Tabi gesteriliseerd is moeten we op visite komen. En ja hoor, ze is wel degelijk zwanger. De dokter vraagt ons te overwegen wat we willen, de kleintjes ter wereld laten komen of een abortus. We willen er een week over nadenken. Uiteindelijk besluiten we tot het laatste. Er zijn poezen genoeg op de wereld, we vinden er niet direkt een thuis voor, en onze boot is vol...

’s Morgens brengen we haar binnen en na enkele uren belt de dokter. Ze vertelt dat er twee dode jongen in haar buikje zaten, één heel groot, en een heel kleintje dat reeds lang gestorven was. Onze keuze was goed geweest, want de dode kleintjes hadden de bevalling niet kunnen opstarten, en Tabi zou zonder ingreep van de dierenarts zeker gestorven zijn. Stel dat we haar niet terug gevonden hadden! In’t wild had ze dit avontuur nooit kunnen overleven...

Twee dagen later ligt onze moedige vriendin in opperbeste stemming terug in de zetel met haar geschoren buikje in de lucht. Ik vraag me af of ze beseft wat een geluksvogel ze is! Van mezelf besef ik het maar al te goed, want wie krijgt er nu nog zo’n mooi St. Niklaaskado als hij al volwassen is?...

Zin om meer van mijn poezenverhalen of kattenstrips te lezen? Neem dan eens een kijkje op mijn poezenblog :

http://www.bloggen.be/laathi_poezenverhalen/

Vannacht dierf ik mijn blog niet openen om niet het risico te lopen zelf mijn 200.000ste bezoeker te zijn, want dat had pas idioot geweest. Kon ik een foto van mijn eigen naar mijn eigen gaan sturen! Nee bedankt, ik ben al gek genoeg.  Vandaar dat ik ook de laatste foto van mijn raadsel niet heb kunnen plaatsen. Maar desondanks zijn er toch veel mensen die de oplossing gevonden hebben.

Dit geliefd stukje kattenspeelgoed had ik even van mijn indoor-tijgers geleend om het te gebruiken als fotoraadsel. Een champagnekurk dus. Er wordt blijkbaar wel een stevig flesje gekraakt onder mijn lezers want de lijst met goede oplossers is deze keer wel verdacht uitgebreid... Voor 't geval ge ondertussen al zoveel flessen champage leeggemaakt hebt om inspiratie op te doen om het raadsel te vinden en mogelijk nu dus dubbel ziet : op onderstaande foto staat maar 1 kurk afgebeeld en geen 2.

Proficiat Klaproosje, Leentje, Andromeda, Corry, Ron, Speelster, Luk, Fred, Rudy, Kathleen, Ann, Walter, Piet, Geert, François, Ritje, Steven, Fernanda, Chris, Vif, Opapat, Viva, Lange Lou, Dolfijn, Marleen, Paul, Mieke, Jan, Maren Nilleke, Vera, Nand, Maria, Mirella, Moederke Melanie en Rikavensis! 

--------------------------

De 10 winnaars van mijn "200.000ste bezoeker" maak ik straks bekend, want er zijn nog altijd 4 nummers die niets van zich laten horen hebben. Ik geef die mensen nog de tijd tot vanavond om hun eventuele foto van de teller op mijn scherm op te sturen!

De 200.000ste bezoeker nadert... Zoals jullie al weten krijgen de mensen die aanwezig zijn op mijn blog als de teller tussen 200.000 en 200.010 staat een cadeautje toegestuurd : namelijk de twee singles van Tsjip. Maar aangezien niet iedereen van muziek houdt en sommige mensen meer van foto's is er nog een alternatief cadeau voorzien. Voor diegenen die liever hun ogen dan hun oren verwennen wil ik een foto vergroten en afprinten op glanzend A4-formaat. Eender welke foto (die ik zelf gemaakt heb en die op mijn blog staat) mogen jullie kiezen. Kies je voor een grappige Irma dan personaliseer ik die graag voor je... Hou je meer van 't onderwaterleven vindt je zeker inspiratie in mijn reisverhalen.

Omdat Gérard Di-Maccio zoveel hield van onderwateropnamen van doopvontschelpen heb ik deze week gewerkt aan een compilatie DVD voor hem. Hij heeft als titel gekregen : "Quand la mer rêve...". "Als de zee droomt..."

Hierop staan enkele honderden van mijn onderwaterfoto's en hij was er zeer blij mee. Uit deze DVD heb ik een kleine selectie gemaakt en in twee albums gezet zodat jullie er ook eens in kunnen grasduinen, en misschien vinden de toekomstige winnaars hier wel hun gading in?...

Fotoalbum met enkele macro-opnamen van doopvontschelpen :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Doopvontschelpen?authkey=49Xd4o9-93c#

Fotoalbum van een kwal die bewoond wordt door visjes :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/KwalMetHuurders?authkey=kOlNNFHmrRk#

Ik denk dat we dit weekend de 200.000 gaan halen dus : veel succes en dat de 10 mensen die het meest plezier aan de kadootjes zouden beleven mogen winnen!

Belangrijk : Om te bewijzen dat jij op 't juiste moment op mijn blog was kan je een foto van 't scherm nemen en me die doormailen.

Maar veel eenvoudiger is het om het vakje van de teller (met de witte afbeelding van het e-mail-briefje erboven en de blauwe tekst eronder, die op de linkerzijkant van mijn blog staat) te selecteren (zwart maken en Control C drukken) en dat in een mail te plakken en die te versturen naar laathi@hotmail.com  Veel geluk!

De jongens van Tsjip staan in de krant van vandaag... En ook hier hoort weer een verhaal bij... En ja, ik schrijf het op want ik ben er behoorlijk kattig over.

Eergisteren kwam er een professionele fotografe de groep fotograferen. Ze had een ultra zwaar professioneel apparaat bij. Zo'n geval van 2 kilo. Ik sprak met de vrouw, bewonderde haar toestel en zei dat ik ook droomde van zo'n model maar dat ik dat door mijn nekpijn jammer genoeg niet kon dragen en dat ik daarom veroordeeld was om met zo'n klein amateuristisch Lumix-ke te werken. Ik vroeg haar ook beleefd of het haar stoorde - nu de groep toch samen was - of ik ook enkele foto's van de mannen nam omdat ze enkele foto's voor hun website nodig hadden. Ze maakte geen bezwaar.

Eerst nam zij haar reeks foto's en later mocht ik er enkele nemen met mijn kleine Lumix. Ik zag haar tijdens haar sessie op de grond hurken en dacht : "Oeps dat gaat mis. Die krijgt die TL-lamp - die in dat half rond glas van die jukebox hangt - in haar lens, en dat gaat een grote overbelichte vlek geven." Maar ik dierf niks zeggen natuurlijk en liet haar maar doen. Uiteindelijk is zij de professional nietwaar... Zij werkte met een zeer geavanceerde flash waarvan het licht naar boven gericht kon worden dus ik dacht misschien valt het nog wel mee. Toen was het mijn beurt, ik bukte me vanzelfsprekend niet - om die halfronde TL uit mijn lens te houden - en nam rap drie fotokes. Maar aangezien mijn Lumix een klein vast flashke heeft dat ik niet kan richten, kreeg ik natuurlijk reflecties in 't glas van één van die kadertjes aan de muur. Ik mompelde : "Och dat is niet erg, die schittering werk ik later wel rap weg met Photoshop". Waarop ze schamper tegen de jongens opmerkte : "Tja, met een fotoapparaat kan ze niet werken, maar met Photoshop dan blijkbaar wel..." Het was een pijl recht door mijn ziel. Hoe kunt ge nu iemand zo veroordelen als ge nooit gezien hebt welke foto's die mens maakt en als ge ook al weet dat die persoon wegens gezondheidsredenen niet met zo'n supermachien kan rondlopen? Enfin, de jongens zwegen en ik zweeg, kwestie van de zaak vlot en snel te laten verlopen.

Hierbij dus het professionele resultaat. Een jukebox als een lichtbak waarmee ge gegarandeerd moeiteloos op konijnen kunt gaan jagen. Wat probeert ge met deze foto trouwens aan de man te brengen? Die muzikanten, die kaderkes aan de muur, of die juke-box? Alhoewel ge er volgens mij zelfs die laatste niet mee verkocht zou krijgen.

Hieronder 't fotoke van 't amateurke met haar Lumix-ke...

Ik beweer in geen geval dat mijn foto goed is. Ik weet wel beter. Maar ze is zeker niet slechter dan de professionele.

Normaal zou ik hier niet eens woorden aan vuil maken, maar ten eerste de waarheid mag geschreven worden (zéker na wat de Nederlandse blogster met haar artikel over minister De Crem heeft meegemaakt), en ten tweede : ik ben het zo kotskotskots-beu om uitgelachen te worden met mijn klein apparaatje door mensen met van die knoerten van camera's rond hun nek. Ze mogen verdomme blij zijn dat ze zo'n (dikke?) stevige nek hebben om die te kunnen dragen en de centen om een ding van een 10.000 euro te kunnen betalen. Dan moet ge u toch niet jaloers gedragen tegenover iemand met een dingske van 400 gram rond zijn nek dat ocharme 400 euro kost? Trouwens in Antwerpen zeggen ze : "Liever ne kleine plezante, dan ne groten ambetante."

Dus laat het ook een troost wezen voor mensen met kleine goedkope camera's : ook daar kunt ge toffe dingen mee maken. Het apparaat is zeer zeker belangrijk, maar 't manneke of 't meiske achter 't toestel evenzeer. Enneuh... 't model doet ook wel veel natuurlijk.

Deze foto nam ik van Hadise op de Havenfeesten van Antwerpen in juli. Wil je meer foto's van deze schitterende zangeres zien klik dan maar eens op mijn fotoalbum. Daar zie je haar van alle kanten...

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/HavendagAvond?authkey=2XA3HARNyBU#

Voilà, dit moest me toch weer even van 't hart. Dingen die pijn doen kunt ge beter uitspuwen dan ze op te kroppen. We moeten al genoeg slikken. En misschien zijn andere bezitters van kleine fotoapparaten met dit schrijfsel ook ineens getroost. De naam van de fotografe van de krant heb ik onleesbaar gemaakt. Een kwestie van "respect".

Hier is trouwens nog zo'n staaltje van iets wat ik vaak meemaak : "Den dikste heeft voorrang". Deze foto wou ik op de veiling van de Elephant Parada maken. Axel Daeseleiere en zijn maten poseerden bij hun olifant. Plots kreeg ik een duw van een schouder met een groot machien en dit is wat op mijn foto stond... Inderdaad de artiesten maar in de linkerhoek de hand en de camera van "den dikste"...

Jawadde, ze kunnen toch echt wel "onbeleefd" zijn. Vorige zondag kwam ik thuis en vond één van mijn babyvissen dood aan 't wateroppervlak drijven. Ik viste het beestje uit het aquarium en legde het te drogen op een bierviltje om 't later eens uitgebreid te fotograferen om te zien wie het nu juist was. Ik dacht namelijk dat het toch mijn kleine ex-gehandicapte was maar ik wou zekerheid. Ik was ook van plan die zielige twee centimeter vis te begraven. Uiteindelijk had het dier een half jaar van mijn leven gedeeld. Serendipity lag rustig boven op mijn bureau te slapen en ik ging vijf minuutjes naar buiten om een sigaret te roken, en toen ik terug kwam... was mijn mormeltje opgevreten en zat Dipity genoeglijk haar snorharen te likken na 't verorberen van deze kleine "amuse-gueule"... Een voorgerecht is nooit weg moet ze gedacht hebben. Van eerbied voor de doden gesproken... En van mijn "Hertals CSI"-praktijken komt dus ook niks terecht.

Deze film van You Toube mag noch Irma, noch Phineas ooit te zien krijgen...

Voor zij die nog zoekende zijn...

Reeds opgelost door Klaproosje, Leentje, Andromeda, Corry, Ron, Speelster, Luk, Fred, Rudy, Kathleen, Ann, Walter, Piet, Geert, François, Ritje, Steven, Fernanda, Chris, Vif, Opapat, Viva, Lange Lou, Dolfijn, Marleen, Paul, Mieke, Jan en Mare!