Verontrustende plannen...

Héél grappig filmke, featuring de Franse president, Sarkozy.
Hilarisch, zeker als ge iets van de Belgische politiek kent en u nog herinnert dat toen ze op onze nationale feestdag aan Yves Leterme vroegen om ons volkslied te zingen hij het Franse - namelijk de Marseillaise" - begon te kwelen. 

http://www.edison.be/2008/

Hieronder het filmfragment uit het nieuwsbericht waarop het bovenstaande filmpje een parodie is.
Yves Leterme die denkt dat hij ons volkslied zingt... en dus jammergenoeg het Franse volkslied ten berde brengt.
http://youtube.com/watch?v=ZlIi2TRxtps

Nee, deze keer geen foto. Niet alleen  uw ogen moeten getraind worden. Ook het brein.
Hoewel iedereen dit ding kent, heeft niet iedereen het in huis, gewoon omdat we 't niet allemaal nodig hebben. Het ding is tijdens deze periode van 't jaar misschien een beetje in de vergetelheid geraakt. Zoals dat van mij. Daarom is 't zo vuil... Ook de kleur van dit ding kan héél veel duidelijk maken... De "oranje" zijn van een betere kwaliteit... Ze leven langer. Volgens de reclameslogans toch al zeker.

Reeds opgelost door : Lilith, Speelster, Luk, Geert, Ryntje, Ritje, Ron, Mare, Viv, Lange Lou, Dolfijn, Klaproosje, Derktje en Rozemarijn!

Morgen krijgt ge opnieuw een foto. Deze keer eentje met veel meer andere onderdelen er op. Dan gaat veel duidelijk worden...

Morgen bestaat mijn blog 1000 dagen...
Wie had destijds durven denken dat ik 't zo lang vol zou houden? Ik, die niets van pc's kende...
Maar wacht, bij dit artikel horen jullie misschien graag een achtergrondmuziekje?!
http://youtube.com/watch?v=46bkXgxb66E

Per toeval ontdekte ik in 't voorjaar van 2005 't Seniorennet en zo'n blog wou ik wel eens proberen. Alleen al 't aanmaken vond ik een avontuur. Als titel koos ik "Miauw!", want mijn blog zou over poezen gaan. Enkel en alleen poezen. Dácht ik toen...
Mijn kameraad Luk hielp me bij 't opstarten en vroeg hoe ik wilde heten op 't internet. Ah, Liliane natuurlijk?! Want zo heet ik toch! Maar nee, ik bleek een schuilnaam te moeten kiezen. Op dat moment trippelde mijn poes Laathi langs mijn bureau dus zei ik : "Vul maar snel Laathi in. Zoveel belang heeft dat niet want dat blog is toch maar een probeerseltje..."

Dat "probeerseltje" gaat dus nu al 1000 dagen voort...
Sindsdien zijn er dus 2 Laathi's : 

        

... en word ik dus ondertussen door een boel mensen met de naam van mijn kat aangesproken.

Dankzij de hulp van vele andere bloggers ben ik verder geraakt dan ik ooit had durven hopen. Ontzettend veel heb ik bijgeleerd en nog ken ik veel minder dan de meesten. Maar dat geeft niet, ik ben tevreden. Mijn blog heeft me al meer plezier opgeleverd dan ik ooit had durven dromen.
Want door mijn blog is Irma ontstaan. En alle Irma-strips...
Ik heb er een boezemvriendin, Mare, aan overgehouden. En talloze andere vrienden en mailvrienden. Die ik hier zelfs niet durf opnoemen uit schrik er eentje te vergeten. Ge kent mijn geheugen ondertussen...

               

Aan dit bureau - tussen mijn (toen nog 5, nu 4) poezen - ontwerp ik mijn wekelijks fotoraadsel.
Waar jullie tot mijn grote verbazing nog altijd mee naar komen raden! Hoewel ik altijd mijn best probeer te doen om iets nieuws te fotograferen, is 't soms toch maar slappe kost, desondanks blijven jullie meespelen! Bedankt daarvoor!
Ooit geraakte ik zelfs eens tot op de 29ste plaats van de Top 100. Waar ik natuurlijk heel fier een fotoke van gemaakt heb! 

        

Door het maken van zoveel poezen- en Irmastrips ben ik ondertussen overgeschakeld op nog wat gesofistikeerdere apparatuur... Allemaal goed en wel, maar 't meiske achter die apparatuur blijft nog altijd wel dezelfde pc-prutster... Vandaar dat ik die lege plek hierboven niet opgevuld krijg...

     

Jullie leerden ook mijn vissen kennen. Vooral Darwin. Die vanzelfsprekend ook leerde praten toen hij regelmatig aan land begon te komen en zo ook ineens zijn eigen strips verdiende...
En niet te vergeten mijn overheerlijke nieuwe aanwinst : het nog altijd naamloze witte konijn!

                

Ik was heel blij dat ik mijn reisfoto's - en vooral mijn onderwaterfoto's - terug met iemand kon delen. Dat miste ik heel erg sinds mijn ma overleden was. Door eindelijk mijn reisverhaaltjes op mijn blog te durven zetten kreeg ik er plots een heleboel "blogmama's" en "blogbomma's" bij! Die blijkbaar ook gecharmeerd werden door mijn "Jeugdherinneringen". Waar ik trouwens binnenkort terug verder aan begin te schrijven.

      

Toen ik leerde om alles te groeperen en in mapjes op de zijkant van mijn blog bij mekaar te plaatsen werd het helemaal zalig! Zo werd deze nest toch een beetje overzichtiger...
Er ontstond een Egypte-blog, een Thailand-onderwater-afdeling, een poezenstrip-departement, een plekje voor de jeugdherinneringen, een plaats voor foto's van de winkel. En natuurlijk Irma's eigen blog!
Waarschijnlijk de enige handtas ter wereld die een blog heeft. Met een gastenboek waarin ze zelf antwoord geeft.
En opeens bleek ik niet 1 maar wel 6 blogs te hebben... Een waarlijke octopus van een blog!
Heel even was er zelfs sprake dat de Irma-strip in 't nieuwe maandblad "Pascal" zou verschijnen...

     

Goddank is dat niet doorgegaan. Ik zou niet weten waar ik er de tijd zou voor moeten gevonden hebben. Trouwens, ik ben nu "min of meer" "gepensioneerd", dus deadlines hoeven voor mij écht niet meer. Please, no. Die heb ik genoeg gehad in mijn leven.
Maar buiten Pascal Vyncke kwamen er regelmatig nog andere Seniorennetters binnenvallen! Heel fijn : mensen die je enkel kent van mails zo opeens in 't echt zien!... En dat allemaal door een stom blogje... Het leven kan toch raar lopen...

    

Hoogstzelden zagen jullie me "opgekleed". Het "jongenszieltje" dat in mij huist is op mijn blog veel beter gekend... Zeker ten tijde van 't inrichten van mijn "hobbithol"...

       

Jullie leefden de laatste maanden ook mee met de moeilijke tijd van 't sluiten van onze winkel. En stuurden onvermoeibaar bemoedigende mails, waar ik echt door opkikkerde en die me veel steun gegeven hebben, want het was soms hard nodig... Ik probeerde er niet te veel van op mijn blog te laten doorschemeren, want dat hou ik liever als oase van vrolijkheid, maar het waren emotioneel zware tijden. Zij die tussen de regels lezen hebben dat dan ook gemerkt dat zag ik wel aan hun lieve reacties.

    

Och, er valt nog zoveel te vertellen. En er is al zoveel verteld. Daarom heb ik op de zijkant van mijn blog mijn archief per week gezet. Zo kunnen jullie makkelijker tussen de oude berichten van de vorige jaren grasduinen als je eens niet beters te doen hebt.

Ja, die 1000 dagen zijn vlug voorbij gegaan... Met plezante momenten maar ook veel triestige. Gelukkig was er mijn blog waar ik mijn af en toe eens kon tekeer gaan als ik 't allemaal niet meer zag zitten. Sorry jongens als jullie al eens 't slachtoffer van mijn artikels of grappen waren. Gelukkig blijken ook al mijn mannelijke lezers over een méér dan gezonde dosis humor te beschikken.

Enkele weken geleden speelde ik met het idee om mijn blog op de 1000-dag te stoppen. Niet omdat ik 't beu was, integendeel! Maar wel door de vele technische moeilijkheden die ik de laatste tijd  bij 't programmeren ondervind. Ik maak mijn blog graag verzorgd en dat lukt niet meer zo best.
Maar ik doe voort. Want als zoveel mensen elke dag de moeite nemen om hier op bezoek te komen, dan is het voor mij ook zeker de moeite waard om verder te gaan. Zelfs al kost het nu meer tijd en gepruts alvorens ik iets netjes op mijn blog gezet krijg. Mijn lezers zijn me dat meer dan waard.

Nogmaals allemaal héél hartelijk bedankt voor de vriendschap tijdens deze mooie 1000 dagen!
Ik hoop er nog 1000 bij te kunnen doen. Voor jullie én mijn plezier!

En om af te sluiten één van mijn lijfliedjes natuurlijk! (Nee, niet paniekeren, 't is weer niet de half blote Iggy Pop met "Lust for Live" die ik er op kerstavond op zette )
't Wordt deze keer : "Sisters are doin' it for themselves" van Annie Lennox en de Eurythmics!
http://youtube.com/watch?v=xDQE4UMVhEQ&feature=PlayList&p=6397466D8B76D876&index=0

Een kushandje voor allemaal! En als ik jullie ooit in 't écht zie... heb je een hele dikke knuffel tegoed!

    

PS. Deze week verschijnen de twee laatste afleveringen van het langste stripverhaal dat ik ooit gemaakt heb : "Irma bij de groothandel." De 72ste foto is vannacht eindelijk klaar geraakt!