Fotoraadsel 130 - foto 3

Eindelijk nog eens een aflevering van "Mijn jeugdherinneringen"!

37. Een salonkieken.

 
OK, ik had dus twee vissen en twee waterschildpadjes maar op een of andere wijze stilden die koudbloedigen mijn huisdierenhonger toch niet echt. De oudste kanarie was ondertussen overleden, de twee jongere exemplaren stelden het wel. Maar echt knuffeldieren zijn kanaries nu ook niet… Alweer begon dus mijn gezaag over een poes, en onze pa zijn gezeur over een hond. Ons ma dacht op die momenten dat ze gezegend was met twee kinderen vrees ik. En nog niet de gemakkelijkste ook.

Aangezien ze duidelijk voelde dat ze alweer met een “troostbeest” op te proppen moest komen besloot ze de truuk met het paaskuiken nog maar eens te herhalen. Zo’n beestje hield het toch maar enkele dagen uit. Dat bewijs was al eens geleverd. Maar wat ze vergat, was dat ik ondertussen ouder en wijzer was en mijn lesje bij het vorige paaskuiken wel geleerd had. Ik zou er wel voor oppassen om mijn geliefd diertje nog eens als een onhandige kleuter plat te trappen!

We gingen een kuikentje kopen (indertijd verkochten ze die in de Paas-periode nog gewoon bij de bakker, die sukkeltjes zaten onder een warmtelamp in de etalage!) Thuis gekomen moest het van ons ma zelfs niet in een bakje zitten, het mocht vrij rondlopen. Ja ja, dat was heel slim gezien van haar, want dat maakte het “plattrap-risico" groter, dat had ik al wel door. Dus mijn kuiken werd door mij met alle mogelijke veiligheidsmaatregelen omringd, het mocht alleen loslopen als ik er over kon waken en als ik niet thuis was zat het in zijn nestje. Veiligheid voor alles.

Polly ruilde al snel zijn gele donsjes voor witte veertjes… Het werd een flink meisje! Ze trippelde nog vrolijk door de huiskamer, maar de dropjes die ze liet vallen werden ook groter… Dus moesten ma en ik, gebukt achter dat kiekske haar poepeke, de drollekes met een papiertje opvegen. Ondertussen geraakte onze puber-kip de plattrap-leeftijd echt wel voorbij, tot grote ongerustheid van ons ma, en groot genoegen van pa en mij.

Dus moest ma een noodplan inroepen. Polly ging overgebracht worden naar de tuin van een nichtje want “die hadden een heuse kippenren! Waar Polly o zo gelukkig tussen haar vriendjes zou kunnen ronddartelen!”. Waarop onze pa en ik in koor uitriepen :
“Néé! In geen geval!! Die eten hun kippen op!!!”

Ons ma : “Ah ja, dat doen de meeste mensen met hun kippen op de duur…”

Onze pa :“ Ah nee, dat beestje is een salonkieken dat mag niet in een pot verzeilen!”

Tijdens die conversatie zag ik de hoogdringendheid van actie in en verschanstte ik me met Polly onder de tafel. Ik zou haar leventje bewaken met mijn eigen leven.

Pa en ik wonnen deze veldslag. Zij het niet zonder compromis natuurlijk. Polly moest vanaf nu in de badkamer wonen. OK, daar konden we met leven. De badkamer werd dan drie maal daags gekuist en ’t was ook wel heel fijn om op ’t toilet te zitten met een stralend witte kip op schoot.

Nog enkele weken later begon onze kip te kraaien… Onze kip bleek een volwassen haan te worden… Polly fladderde tot op de badkamerkast waar zijn graan stond en begon zichzelf te bedienen door de maïszak tegen de grond te kegelen… De toestand in de badkamer werd onleefbaar. Iedereen zag in dat er iets moest gebeuren, maar wat?

Ons ma, een zeer praktisch ingestelde vrouw, vond direct een oplossing : we zouden onze haan stiekum gaan dumpen bij de andere neerhofdieren in de ren in ’t Nachtegalenpark. Of daar nu één haantje meer of minder rond zou lopen zou niemand opmerken. Dit plan werd na het nodige overleg door alle partijen goedgekeurd.

De eerstvolgende woensdagnamiddag staken ma en ik mijn geliefde Polly in een grote zwarte draagtas, stapten op de bus, en wandelden nonchalant, tegen sluitingstijd als er weinig volk was, ’t park in.

Ik gaf Polly nog een dikke knuffel, ons ma keek eens schielijks naar links en rechts, nam de haan uit de zak en katapulteerde hem “con brio” over de draad…

Eén detail waren we jammergenoeg uit het oog verloren… De andere kippen en hanen in die ren zagen grijs tot vuilwit... Onze Polly zag strálend wit!!! Hij dartelde kwiek rond tussen zijn collega’s en hij leek wel licht te geven… Ons ma vreesde in stilte dat ze Polly snel zouden ontdekken en hem zouden “verwijderen”. Desalniettemin beloofde ze me toch dat we hem elke zaterdag en woensdag zouden komen opzoeken.

Met angst in haar hart kwamen we drie dagen later in ’t park aan en wat bleek?

Polly zat stralend op de hoogste stok, kraaide uit volle borst en zag nog altijd even wit. Hij zag ons onmiddellijk aan de draad van de ren staan, fladderde naar beneden en kwam goeiedag zeggen! Ons ma was met stomheid geslagen (en daar was veel voor nodig), ik daarentegen vond het niet meer dan normaal. Ik gaf mijn haantje zijn favoriete meegebrachte graantjes die hij vrolijk uit mijn hand pikte.

Na enkele weken was mijn dappere haan duidelijk de baas van ’t kot geworden. Week na week zagen we hem zijn carrière opbouwen, maar hij bleef trouw naar ons komen als hij ons zag staan met de zak graantjes alvorens ma en ik verder naar de speeltuin afzakten en na 't spelen iets gingen drinken op het terras van "De Melkerij".
Jarenlang heeft deze zalige ceremonie geduurd. Heelder kilo's maïs werden er door gedraaid. Polly heeft daar een zalig leven geleid, met veel ruimte en veel kippen, in een prachtig park aan de oever van een riviertje. Ik denk niet dat dit lot veel van die “paaskuikentjes van bij die bakker” beschoren is geweest…

Maar natuurlijk zat ik nu alweer zonder echt huisdier… Ons ma zou dus weer beroep op haar fantasie moeten gaan doen…



Deze foto's was ik vorige zomer al in 't Nachtegalenpark gaan nemen om bij dit jeugdverhaal te plaatsen.
Je ziet, ik was er toen nog volop aan bezig, maar door de uitverkoop van de zaak zijn al mijn schrijfsels even blijven liggen...

         

De ren waar Polly destijds in terecht gekomen is...

         

         

In de bocht van de rivier die door het Nachtegalenpark stroomt ligt de neerhofdierenren.
Als je goed kijkt zie je middenin de foto hun nachtverblijf met de stallingen voor de geitjes.

        

De dierenren is nu nog steeds een trekpleister voor jong en oud....

         

Vroeger zag "De Melkerij" - waar ma en ik tijdens 't spelen iets gingen drinken en een ijsje snoepten - er zo uit.

         

Veel verschil met nu is er dus niet. Alleen is de speeltuin volledig gemoderniseerd.
Al de metalen speeltuigen hebben plaats gemaakt voor houten exemplaren.
Veel minder gevaarlijk voor de kinderen.

         

Mijn papa, de "speelpleintuigen-bouwer" had dit nog moeten kunnen beleven...
Al wat hij er vroeger ooit plaatste is weg...
Weg zijn de "wieg" en "de vliegende hollander", "de draaiende paddestoel" waar je zo heerlijk aan kon gaan hangen en rondzwieren tot je handen open lagen van je vast te houden aan de roestige buizen...

         

Maar kom, niet getreurd, ik amuseer me op deze speeltuin even goed hoor

Binnenkort deel 38 van "Mijn jeugdherinneringen".
De volledige verzameling vindt je op http://www.bloggen.be/laathi/

----------
En morgen 't vervolg van de Irma en Wannes-strip!

Ik laat eerst maar een klein beetje meer zien want diegenen die het mysterie al opgelost hebben vonden het helemaal niet zo moeilijk...



Onmiddellijk herkend door : Geert, François en Luk.
Allemaal mannen. Welwelwel, wat moet ik hier weer uit concluderen...

En zo brachten mijn jongens dit weekend door...





Phineas koestert zich in de zon op mijn vensterbank...



Hanuman geniet eveneens van de winterzon.



En Ming doet niet liever dan op mijn schoot zitten als ik aan mijn pc zit.
Hij doet zelfs de spellingscontrole als ik niet op let.
Spijtiggenoeg worden de teksten dan wel onleesbaar

Overmogen, eindelijk weer een poezenstrip...

Lieve vrienden,

Er werd me per mail al dikwijls gevraagd waar mijn kattenstrips bleven, en de nieuwe afleveringen van mijn jeugdverhalen die ik beloofd had....
Maar ik kom niet toe aan écht schrijven. Mijn kop zit nog zo vol met al het werk dat moet gedaan worden om het einde van onze zaak verzorgd af te werken. Er komt nog zoveel bij kijken...

De eindboekhouding moest afgewerkt raken. De lijsten van de reststock moeten gemaakt worden, daar moeten overnemers voor gezocht worden. Al het standenmateriaal dat van groothandels kwam moet afgebroken worden en netjes terug bezorgd zodat het kan gerecycleerd worden en aan andere winkeliers gegeven worden. (Anders komt het allemaal maar op de afvalberg terecht en die is al groot genoeg.)
Er moet gezorgd worden dat de mensen die hier ooit iets gekocht hebben hun garantie doorloopt, de herstellingen blijven dus ook doorgaan om die klanten niet in de steek te laten. (Herstellingen van een klantenkring van 7000 personen die gedurende 24 jaar spullen bij ons gekocht hebben en ze graag in goede conditie houden... je kan je daar misschien iets bij voorstellen...)
Kortom, er komt bij het afsluiten van een zaak veel meer zien dan ik verwacht had.

Dus verzet ik 's nachts mijn gedachten maar met wat stripjes maken. Dat kost niet veel energie of inspiratie. Ik zie gewoon de foto en hops dan floept er opeens wel een bijpassende tekst door mijn kop, dat kost geen moeite. Alleen een hoop technisch gedoe met Photoshop. Meer niet.

Ik ga zeker verder met het schrijven van mijn jeugdherinneringen maar dan moet ik eerst de tijd vinden om de reeds geschreven verhaaltjes te herlezen want anders vertel ik misschien zaken die ik al eens geschreven heb. Ik wil de chronologie van mijn herinneringen ook zo goed mogelijk laten kloppen. En daar kruipt tijd in die ik nu niet heb.

Poezenstrips maken ligt nu ook moeilijk want mijn katten zijn in de winter niet bepaald gemotiveerde fotomodellen. Meer dan hier liggen slapen doen ze niet. Ik zou ze hooguit hun dromen kunnen laten vertellen

Zelfs mijn prachtige witte konijn is nog altijd naamloos. De inspiratie ontbreekt me, mijn kop zit te vol met vanalle andere zaken. Het afkicken van 24 jaar winkel houden is veel groter dan verwacht. Veel emotioneler ook. Dus ik zit inderdaad nog altijd een beetje in mijn "winkel"- en "winter"-blues.

Maar er is beterschap te verwachten want ik heb een vakantie in 't vooruitzicht. Hopelijk gaat ze door, want het doel is Sri Lanka, en sinds de wapenstilstand daar opgeheven is zijn de gevechten weer flink opgelaaid. Toch wil ik er heel graag mijn vrienden gaan opzoeken want ik ga er al 15 jaar naar toe.
De vliegtickets liggen hier al klaar, ik hoop dat de situatie niet verergerd en dat we inderdaad half februari kunnen vertrekken. Want aan die vakantie hebben we ons heel vorig jaar geestelijk opgetrokken...

Ik besef echt wel dat mijn blog momenteel wat saai en eentonig is. Maar dat komt wel terug goed. 't Is een kwestie van geduld. Uw Junior-Senior schijnt niet meer zo snel te recupereren dan ze van zichzelf verwacht had.
Iets wat mijn collega 50-plussers waarschijnlijk wel zullen begrijpen...

Toch bedankt dat jullie mijn blog nog af en toe komen bezoeken, maar de eerste week zullen jullie het vooral nog met wat Irma-strips moeten doen en enkele andere kleinigheden die niet te veel van mijn brein vragen...

Alhoewel... overmorgen krijgen jullie toch een nieuwe aflevering van mijn jeugdherinneringen. De titel luidt : "Een salonkieken." Je kan je dus al indenken aan wat je je te verwachten hebt...
Wil je je alvast opwarmen door enkele vorige afleveringen te herlezen ga dan naar http://www.bloggen.be/laathi/
daar staan de eerste 36 afleveringen netjes bij elkaar.

Bedankt voor 't geduld!
Dikke knuffel!

Tja, hoe ik de kerstboomverbranding beleefde was duidelijk... 't Was puur genieten met mijn kameraden. Maar hoe hebben Irma en Wannes deze dag beleefd?...
Een mens kan toch nooit in het hoofd van zijn handtas kijken hé? Zij hebben over deze heerlijke dag blijkbaar heel andere herinneringen...























Maar gaat Irma's miserie hier mee eindigen?...
Dat zien jullie in de volgende aflevering!

Niet iedereen heeft het in huis. Maar de meesten kennen het wel. Hoop ik.
Zet je antwoord niet op mijn blog, maar mail het me door om de anderen hun zoekpret niet te bederven. Jullie krijgen elke dag tips of grotere foto's.



Veel succes. Ge gaat het nodig hebben.  Maar nog veel meer plezier!

Een prachtig Indiaans gebed van al onze twee- en vierpotige broers en zusters tot "De Grote Geest" om de mensen respect te vragen voor ál wat leeft op moeder aarde :

THE WILD THINGS

Oh Great Spirit I am praying
That these words fly like the arrow
To the hearts of those who listen
To the pleas that I am making,
May these words awaken humans
To Your love for all my kinship,
For we all are Spirit’s children,
We are family through Earth Mother.
We are each Creator’s sibling,
Some with feathers, some with scales,
Some with tails that wag in pleasure,
Some with warnings “Keep Away!”
Some with fur, some with colors,
Some with short lives, some with sweet song,
Some are swimmers, some are crawlers,
We are all Great Mystery living.
We make prayers to You in our tongue,
When we bark and howl by moonlight,
We believe Your words of wisdom,
When we swim upstream in season,
We have heard Your voice within us,
Saying fly south for the winter,
Through the rocks and leaves and strong winds,
We can feel Earth Mother living.
We believe the way You made us
Was Your way to show we’re special,
None are greater, none are lesser,
Just a spirit with Your blessing,
Now Earth Mother bears the scars
Of a mother losing children,
From the lodge within my heart space,
Hear these prayers for the wild things.

Een "antiek" fles-afsluitsysteem dat nu terug in de mode komt...
Ik dacht dat jullie 't nog wel zouden kennen van de limonade- melk- en Piedboeuf-tafelbierflessen van vroeger... En tegenwoordig zie je dit soort stop soms in tavernes gebruikt worden voor kleine melkflesjes die op tafel staan. Maar 't was precies toch niet zo eenvoudig als ik gedacht had...



Toch weer opgelost door : Luk, François, Mieke, Geert, William, Walter, Viv, Speelster, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Opapat, Rikavensis, Lilith, Jan, Nand, Redpoppy, Steven, Geert, Chrisje, Ryntje, Ritje!

Morgen verse aanvoer!

Vooruit dan maar! Twéé vitale onderdelen op 1 foto!!!



Reeds opgelost door :
Luk, François, Mieke, Geert, William, Walter, Viv, Speelster, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Opapat en  Rikavensis, Lilith, Jan, Nand, Redpoppy en Geert!!

Na de kerstboomverbranding kwam eindelijk de voetenopwarming...

Geef toe! Nilleke is toch echt geschapen om als duiveltje door 't leven te gaan...
Met een paar vleugels op haar rug zouden haar ogen zeker niet zo blinken.





Laathi : "Ge ziet hé Lukske, in mijn mond is niet alleen plaats voor de kazen maar zelfs voor de kaastafel in zijn geheel!"
Luk : "Ik maak me nooit zorgen over wat er allemaal ín uw mond gaat. Wat er soms úit komt, daar zit hem het probleem..."



Mare : "Die vezelplaten aan dat plafond... Prachtig hé?..."
Nand : "Ja,... en die barstjes daarin..."

Hoe een mens van een kerstboomverbranding sentimenteel kan worden hé?...
Of is het van de kaastafel?... Of de wijn?... Of eindelijk die warme voeten?
't Zal wel door dat laatste komen.



Luk : "Alles kan altijd erger. Ze hadden ook hun handtassen nog bij op de foto kunnen willen proppen..." 



Laathi : "Ja François, gij hebt de grootste! Maar ge weet toch dat ze in Antwerpen zeggen :
'Liever ne kleine plezante, dan ne groten ambetante..."



Zo'n blik! En dat allemaal van een onschuldig Tourtelleke... Straf!

En als "bloemekee" van deze reportage start morgen de strip over hoe Wannes en Irma deze dag beleefden...

Het vuur werd zorgvuldig onder controle gehouden door de brandweer.



De grote stapel kerstbomen knetterde en knisperde... en walmde vooral...
Ocharme François zijn geliefde nieuwe Nikon... Hij zal op sommige momenten nogal over zijn lenske hebben moeten aaien met zijn zacht doekske...





Mijn ijskoude voeten smeekten om dichterbij te mogen gaan staan. Maar er werd door de brandweermannen streng op toegezien dat iedereen of een veilige afstand bleef.



De brandweermannen voeren het vuur met verse oude kerstbomen...



Tenminste éne die het warm heeft...



... tja, en die arme kerstbomen ook natuurlijk wel...





Deze laatste foto trok François met zijn super Nikon. Zonder flits...
Daarna mochten al onze verstijfde ledematen zich terug opwarmen met een fikse wandeling van twee kilometer (alweer door die lange tunnel...) tot aan de lokalen van Brandpunt 23 waar ons een overheerlijke kaastafel te wachten stond.
Maar dat is voor de volgende fotoreeks!



Laathi : "Kom Lukske, laat mij uw statief zijn. We rillen wel allebei even erg, maar misschien in tegenstelde richting, zodat de foto toch nog scherp zal zijn..."

Een ander vitaal onderdeel...



Reeds opgelost door :
Luk, François, Mieke, Geert, William, Walter, Viv, Speelster, Dolfijn, Lange Lou, Kathleen, Opapat en  Rikavensis!

Er heerste een zeer speciale sfeer op het plein tijdens de kerstboomverbranding...



Soms leek het wel een beetje een kerstmis...



Jan betrapte de statiefloze dames... Die zich altijd wel op een of andere manier weten te redden...



"Zie de maan schijnt door de bomen..."



Ge kunt uw handen warmen boven een vuurkorf...



Maar met een glas champagne gaat dat blijkbaar even goed...



Nand : "Hoe? Was het vandaag dan niet de Carnaval-viering?..."



Laathi : "Nee, het is de kerstboomverbranding. Maar als ge zoals ik aan de verkeerd kant gaat staan dan zoudt ge het ook eventueel "het roken van de fotograaf" kunnen noemen..."





Laathi : "Misschien beter toch aan de andere kant gaan staan. Niet zozeer voor mij... maar ons Irma is nu juist gewassen..."



Laathi : "Of eens aan die meneer gaan vragen waar híj zijn jasje gekocht heeft... Daar zou Irma onder kunnen schuilen... Misschien heeft hij het wel in de solden gekocht en kan ik een koopje doen, want zo heel modebewust ziet dat manteltje er nu ook precies toch niet uit...."
*****
In de volgende fotoreeks zit meer vuur. Want net als de kinderen geraakt ook uw "Junior-Senior" er niet op uitgekeken...

Sorry mijn internet is twee dagen stuk geweest vandaar dat ik de goede antwoorden en de nieuwe foto nog niet op mijn blog heb kunnen zetten. Daarom ook dat ik geen mails beantwoord heb.
Maar nu is alles weer OK. Voor vandaag althans, want morgen wordt er alweer aan gewerkt...
Nu even het mysterieuze voorwerp van een andere kant bekeken...



Reeds opgelost door Luk, François, Mieke, Geert, William, Walter en Viv!

Irma's wasbeurt - deel 8

Om de strip in zijn geheel te kunnen lezen ga naar Irma's blog
http://www.bloggen.be/irma/
en klik op de titel "Irma's wasbeurt" in de rechterkolom.

Kinderen en vuur... Een onweerstaanbare combinatie... Zie die oogjes glinsteren... Heerlijk om zien..



"Als ik nu dat stokske in brand krijg dan kan ik die stapel kerstbomen al zelf gaan aansteken...
Dat bespaart die brandweermannen wat werk... En kan er niemand zeggen dat ik mij in dit land niet nuttig maak."



"Het wil niet vlotten hé maat? Ge ziet er zelf precies al een beetje aangebrand uit trouwens. Wacht, ik zal u komen helpen!"



"Momentje mijn broer zal al eerst eens proberen om 't gras hier in brand te steken... Als test."



"Kom, 'Eendracht maakt macht' is de leuze van dit land. Laten we alle drie de stokken eens bij mekaar houden. Dat moet toch lukken."
"Ja, ik speel de Brusselaar, gij de Vlaming, en gij de Waal. Op die manier moeten we zeker vonken krijgen!"



"Pyromaan worden is wel een slecht beroep voor onze rug hé seg?"



"Ja, inderdaad. We kunnen er beter bij gaan zitten, want 't kan precies nog efkes duren...
De ministers hier in België zitten trouwens ook allemaal op zetelkes omdat ze weten dat iets in gang lopen lang kan duren. Nu weet ik waarom."



"Ja! Kijk! Hij brandt!"
"Welnee jong, uwe stok is gewoon aan 't opsmeulen. Daar krijgen we die kerstbomenstapel niet meer in gang zenne. Laat staan de kathedraal. Want dat was toch ons volgende project hé?"



"Pft. Brussel is al dood."
"En de Waal is op sterven na dood."
"Maar ziet eens wat een vlam mijne Vlaming krijgt!!!"



"Maar ik geef toe. Echt opschieten doet het toch niet..."
"Hallo? Meneer? Hebt u soms per toeval geen buske benzine of brandalcohol bij?"



"Kijk!!! Ik heb vuur!!!'De aanhouder wint!' Was dat ook geen Vlaamse spreuk?"
"Ja, maar een Congolese ook zenne. Alleen spreken wij dat bij ons anders uit."
"Komaan! Proberen we eerst met de kerstbomen? Of pakken we direkt de kathedraal aan?!"



Deze laatste nam Luk toen ik in volle concentratie mijn foto's van de jongens aan 't nemen was.

*****
Maar niet alleen kinderen zijn gefascineerd door vuur...
Ook de groten kunnen er niet genoeg van krijgen.
Dat zien jullie wel in de volgende reportage!

Dit voorwerp is de laatste jaren beetje in onbruik geraakt, toch kennen we het allemaal, want het is nu opnieuw... "in" aangezien het plots "retro" is! 
Zoals vroeg of laat met alles gebeurt (behalve met onzelf natuurlijk  )
Ik toon elke dag iets meer van de foto, ofwel een ander gezichtspunt.
Zet je antwoord aub niet op mijn blog, maar stuur het me per mail, om de pret van de andere zoekers niet te bederven.



Veel succes, maar nog veel meer plezier!