Fotoraadsel 175 - foto 6

Dinsdag, 29 oktober 2002 - onwezenlijk vroeg.
In 't vliegtuig van Frankfurt naar Bangkok.

1. Het animatie-team doet echt zijn best.

In plaats van om 8 uur stond de chauffeur die ons naar de luchthaven ging rijden er natuurlijk weer een kwartier te vroeg. Ik zat nog volop met mijn kop in mijn vijver naar dorre blaadjes te vissen toen hij aanbelde. Ik heb me toch weer wat gewenst ja… Zaterdagnamiddag vraag ik aan hierboven of het eens grondig zou willen waaien want dat ik toch zó graag de dode bladeren zou kunnen opruimen zodat ze de putjes niet gaan verstoppen terwijl we weg zijn. En wat krijgen we : de ergste storm sinds 12 jaar en op zee een orkaan. Dat had ik weer helemaal niet gevraagd hé!
“Precisie-wensen” is nog niet mijn sterkste kant.

Dus op de allerlaatste moment in vliegende vaart nog wat toiletgerief in de handbagage gegooid en maar vertrokken want die chauffeur stond alweer ongeduldig te trappelen.

Zaventem is flink uit de kluiten gewassen, en ze hebben het deze keer mooi gedaan. Alles heel ruimtelijk opgevat, licht, veel aluminium, handig groot, en het ziet er echt goed uit. Heel wat anders dan de stofnesten van Schiphol of de ultieme vergroezing van het gepasseerd futurische decor van Charel de Gool.

Tijdens het wachten las ik in de krant over de bevrijding van de gijzelaars in het theater van Moskou. Amaai, dat ziet er niet best uit, hoeveel van hun "geredden" gaan er uiteindelijk nog "overleven" ook? 'k Weet ook wel dat ge geen omelet kunt maken zonder eieren te breken. Maar én de eieren, én de pan, én het gasvuur, enfin eigenlijk heel de keuken naar de bliksem helpen, vind ik precies toch ook niet efficiënt meer. Zal maar aan mijn holiday beginnen en stoppen met kranten te lezen. Ne mens wordt daar toch niet beter van.

Het vliegtuig naar Frankfurt steeg wat te laat op, en het rammelde ook een beetje. Landen deed het zo te zien ook al tegen zijn goesting want het blééf maar rondcirkelen. De landing zelf was heel ongelukkig, iedereen hing dubbelgeplooid vooraan in zijn veiligheidsgordel. (Precies zo'n verkoopuitzending op TV over een sensationeel nieuw fitnessprodukt. Ik hoorde in gedachten die Hollander al blaten : "U krijgt binnen de 14 dagen een platte buik met deze geweldige nieuwe uitvinding : de ‘super-shape-form-buikriem’ voor slecht 199 euro! Bestel nu dan krijgt u er nog een gratis vliegtuig bij!")
Ik dacht : “Amai die piloot is niet echt goed gezind, hij zal zijn favoriet stewardesske niet hebben mogen meepakken zeker.” Maar ineens komen daar een tiental brandweerwagens, ambulances en auto’s van de technische dienst aangereden. Toen dacht ik : "Haha, sensatie, er gaat er hier ene landen die in de pattaten zit!" Maar toen bleken die gasten allemaal halt te houden aan ónze vlieger begot! De pompiers zetten zich in aanslag, de slang gericht op een van de motoren. Enfin, meer dan dat is er, dat ik weet, niet gebeurd want wij zijn met enkele busjes opgehaald en afgevoerd. Allez, wel lief dat ze zo bekommerd om ons waren. Alhoewel. Misschien niet zo bekommerd om óns. Want ze hebben ons wel lang in de lucht gehouden, ze waren toch misschien nog meer in de weer om hun luchthaven niet te laten abimeren.
Alleszins als entertainment was het niet slecht en 't had het voordeel dat we niet oeverloos lang moesten zitten wachten op onze vlucht naar Bangkok. En dat vliegtuig steeg perfekt op tijd op.

De zetels kunnen lekker plat, en het eten was buitengewoon. Echt van het voorgerecht tot Paul zijn Cognacske na de koffie, alles tot in de puntjes verzorgd. Ik denk het beste wat we al in de lucht verorberd hebben. En service, én moeite doen, én snel! Paul zei nog : "Die mensen werken hier begot gelijk wij in onze winkel", maar toen ik hem zo eens zijdelings aankeek, voegde hij er wel direkt aan toe : "Allez hoe we het zouden móeten doen. Die onthechte, verlichte glimlach is er bij ons nog niet echt bij…"

Door het succulente eten is mijn schapraai grotendeels onaangeroerd gebleven. Dus ik heb nog vrachten chocolade, M&M's, marsepeinen patatjes, cent waferskes over…  'k Geef toe 't was inderdaad een vrij ruime voorraad, maar ja de laatste tijd begint men zich onbewust al een beetje op een kaping te voorzien nietwaar?

De voorstelling van het vluchtplan was ronduit spannend te noemen : Armenië, Azerbeidzjan, Afghanistan, Pakistan, India en Bangladesh. Eén voor één plaatsen waar ik niet wil neerstorten want waar ik niet geloof in de goede wil van de mensen mét hoofddoek tegenover de neergestorte mensen zonder. Trouwens als ge neergestort zijt hebt ge misschien nóg minder aan dan een hoofddoek?... Ik wil ’t niet weten. Ik klap mijn Pandorake dicht en ik ga een dutje doen. Ze zullen me wel wekken als 't ontbijt er aan komt. Of welke maaltijd dan ook...

Nog altijd niks?... En 't is zoiets dagelijks... Misschien is 't wel te simpel om het te vinden? En stop nu met chips op te sturen. Dat is veel te ongezond.



Enkel nog maar opgelost door François, Helena, Ron, Jan, Vera, Geert en Kathleen...

Lieve vrienden,

Zoals jullie waarschijnlijk al weten sta ik - zij het een beetje wankel - in de startblokken om een reis door het vasteland van Thailand te maken. Mijn doel is de tempel waar de vondeling-tijgers verzorgd worden te bezoeken. Naast nog vele andere zaken natuurlijk. Hoewel ik al dikwijls in Bangkok geweest ben om over te stappen op vluchten naar Thaise eilanden heb ik nog nooit echt het vasteland bezocht. De bedoeling is nu dan ook met een huurwagen van Bangkok naar het noorden te reizen en de grensstreek met Birma te bezoeken. Zoals op elke reis neem ik mijn laptopje, Pandorake, mee en probeer ik ter plaatse de verhaaltjes over mijn belevenissen neer te schrijven. Hopelijk kom ik dan over enkele weken terug met een boel foto's en verhalen om met jullie te delen.

Om jullie in tussentijd niet in de steek te laten (ik doe dat met mijn poezen ook niet, in mijn huis komen tijdelijk poespassers wonen om mijn kroost te verzorgen, dus waarom zou ik jullie dan verwaarlozen?! ) heb ik een beetje op voorhand gewerkt en laat ik de verhalen van een Cambodja- en Thailand-reis van 2002 op mijn blog verschijnen. Zo kunnen jullie toch ook een beetje op vakantie! Vergis je dus niet, wat jullie gaan te lezen krijgen speelt zich dus niet nu af maar wel 7 jaar geleden, toen we Angkor Wat en enkele andere tempels bezochten, een week in Khaolak verbleven (het gebied dat jaren later bekend zou worden door de ravage die de tsunami er aanrichtte) en een cruise met een grote viermaster langs de Andaman Eilanden. Zowel de zeilbootliefhebbers als de onderwaterfans als de cultuurmensen zullen hopelijk hun gading vinden. Om  al de bijhorende foto's tussen de teksten te zetten heb ik deze week geen tijd meer, dat doe ik later wel eens.



De Star Flyer tussen de Andaman-eilanden.

Tot eind deze week spelen we dus allemaal samen verder met het fotoraadsel, en daarna kunnen jullie me tijdelijk best niet meer mailen, aangezien ik toch niet kan antwoorden.
Dan wordt mijn blog even een gewoon leesblog, met reisverhalen en poezenstrips. Hopelijk beleven jullie er op die manier ook plezier aan. Om goed van start te gaan zet ik morgen alvast het eerste deel van het Cambodja-Thailand-2002-reisverhaal op mijn blog!

Hm, toch niet zo eenvoudig precies, nog altijd alleen maar opgelost door François, Helena en Ron... Dus hier een volgende foto...

Reeds herkend door François, Helena en Ron!

't Is een alledaags ding hoor...

Deze pps kreeg ik maanden geleden toegestuurd en hij verschafte me ineens een aantrekkelijk reisdoel... Dus over een week trek ik op zoek naar 't tijgerklooster. Hopelijk is het nog niet tè toeristisch geworden, of... is het ondertussen gesloten omdat ze een toerist opgepeuzeld hebben... Niet die monniken hé, die tijgers.
Dankzij de technische knobbel van Fernanda is de pps tot een diashow omgevormd en zo op mijn blog geraakt!

Een door iedereen gekend iets...



Veel plezier en nog meer succes!

Een van de plezantste bedpartners! Op een warme poes na welteverstaan.
Alhoewel. Dit ding beweegt niet uit zichzelf. Zet zich niet midden in de nacht op uw gezicht. Komt niet aan uw haar knabbelen, of peutert niet liefdevol met zijn neus in uw oor. Het duwt u ook niet uit bed, noch wil het persé in 't midden van 't bed liggen. Tja, er valt voor warmwaterkruiken toch ook iets te zeggen. Ik denk dat ik de mijne een naam ga geven.



Opgelost door Luk, Walter, Helena, Mieke, Viva, Steven, Ritje, Rudy, Kathleen, Dolfijn, Lange Lou, Geert, Fernanda, Sus, Marleen, François, Andromeda, Ingrid, Thea, Vera, Fred, Vif, Chrisje, Ron, Ann, Clara, Marleen, Jan, Nand, Maria, Klaproosje, Lisette, Moederke Melanie, Rikavensis!

Maar... als ge me laat kiezen... dan worden mijn voetjes toch liever warm gehouden door dit duo.



Morgen verse aanvoer! Nee, niet van katten, van 't fotoraadsel!

Nog enkele foto's van december in Antwerpen.
Naast het reuzenrad op de kaaien stonden er ook nog enkele kermisattracties, waaronder deze Crazy Dance.
De gezichten van de deelnemers spraken boekdelen.







Op de grote Markt was voor het stadhuis een grote schaatsbaan aangelegd die vele sportievelingen aantrok.







En Brabo stond daar ocharme nog altijd in zijn blootje...

De foto van de laatste kans want morgen verschijnt de oplossing!



Reeds opgelost door Luk, Walter, Helena, Mieke, Viva, Steven, Ritje, Rudy, Kathleen, Dolfijn, Lange Lou, Geert, Fernanda, Sus, Marleen, François, Andromeda, Ingrid, Thea, Vera, Fred, Vif, Chrisje, Ron, Ann, Clara, Marleen, Jan, Nand, Maria, Klaproosje, Lisette en Moederke Melanie!

Gisteren, voor de kerk, zag ik "het toppunt van ellende"...



Een eenzame begrafenisondernemer die stampvoetend van de kou op het lijk dat maar niet wil aankomen staat te wachten. Misschien is 't onderweg verongelukt?...