Zondag 26 februari 2006
Blik
Poes op Santorini
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Zaterdag 25 februari 2006
mooi
Op een dag vroeg een lerares aan haar leerlingen
De namen van alle klasgenoten op een papier te schrijven
En naast de naam enige ruimte te laten.
Daarna zei ze tegen deze leerlingen
Dat ze het beste wat ze over deze klasgenoten zouden kunnen vertellen
Achter de naam moesten schrijven en dat ze achter iedere naam iets moesten schrijven.
De opdracht duurde het gehele lesuur
En aan het einde van de les moest de opdracht ingeleverd worden bij de lerares.
In het weekeinde nam de lerares van iedere leerling een blad
En schreef per leerling al deze positieve en opbouwende opmerkingen
Op zijn of haar blad.
Op maandag gaf ze tijdens haar les aan deze klas aan alle leerlingen hun lijst.
Na slechts korte tijd begon iedereen te lezen en te lachen.
\"Is dat echt zo?\", kon je horen fluisteren.
\"I wist niet dat I voor iemand anders waarde had!\"
En \"I wist niet dat anderen mij zo leuk vinden\",
Waren de over het algemeen gehoorde commentaren.
Na enige tijd werd er over deze lijsten niet meer gesproken.
Ook wist de leerkracht niet of de leerlingen onderling of met hun ouders
Hierover gesproken hadden,
Maar dat was ook niet het belangrijkste.
Die oefening had zijn effect gehad.
De leerlingen waren gelukkig met zichzelf en met de anderen.
Enkele jaren later was een van haar leerlingen omgekomen in een oorlogsgebied
En de lerares werd uitgenodigd voor de begrafenis en ze ging.
De kerk was overvol met vele vrienden.
Een voor een gingen de mensen die van hem gehouden hadden
Of hem gekend hadden bij zijn graf voorbij en bewezen hem zijn laatste eer.
De lerares ging als een van de laatste naar zijn graf en bad voor hem.
Nadat zij daarmee klaar was vroeg een collega soldaat van Mark aan haar:
\"Bent u Marks wiskunde lerares?
\" Zij knikte bedroeft en zei zachtjes; \"ja\".
Toen zei hij; \"Mark heeft zeer vaak over u gesproken\".
Na de begrafenis was er gelegenheid tot condoleren
En de meeste van Marks vroegere klasgenoten,
Ook aanwezig, waren bij elkaar gaan zitten.
Marks ouders waren blij haar te zien en spraken haar aan.
\"We willen u iets laten zien\", zei Marks vader en haalde een portefeuille uit zijn broek.
\"Dit vonden we toen we door Marks spullen gingen kijken
Nadat hij gesneuveld was en we dachten dat u het zou herkennen\".
Uit de portefeuille trok hij een sterk verouderd,
Veelgebruikt, bij elkaar geplakt blad,
Welke duidelijk zichtbaar vaak opengevouwen en weer dichtgevouwen was.
De lerares wist zonder verder te kijken dat dit het blad was waarop alle goede,
Opbeurende en positieve dingen stonden
Die zijn medeklasgenoten opgeschreven hadden en zij bijeen geschreven had.
\"Wij willen u hiervoor zeer bedanken, dat u dit gedaan heeft\", zei Marks moeder. \"
Zoals u kunt zien heeft Mark dit enorm gewaardeerd.
Hierna verzamelden alle voormalige leerlingen rondom de lerares.
Charlie lachte een beetje en bekende:
\"I heb mijn lijst ook nog. Deze ligt in de bovenste lade van mijn bureau\".
Heleen, de vrouw van Joost, zei:
\" Joost heeft me gevraagd of I uw lijst in ons trouwalbum wilde plakken\".
Ïk heb mijn lijst ook nog zei Marylin. \"I heb hem in mijn dagboek geplakt\".
Toen deed Vicky, een van de andere leerlingen,
Haar handtas open en haalde haar agenda hieruit en toonde haar lijst aan de anderen .
Helemaal bijeen geplakt en duidelijk veel gebruikt.
\"I neem hem overal mee naar toe\" zei Vicky en voegde er aan toe
\"Volgens mij heeft iedereen die lijst nog, en onder handbereik\".
De lerares was totaal ontroerd, zo dat ze begon te huilen en moest gaan zitten.
Ze huilde om Mark en al deze vrienden die hij nooit meer zou zien.
In het samenzijn met onze medemensen vergeten wij vaak,
Dat ieder leven eens eindigt en dat we niet weten wanneer dit zal zijn.
Daarom is het zo belangrijk dat we de mensen die we liefhebben,
Die ons dierbaar zijn, zeggen dat ze speciaal, bijzonder en belangrijk zijn.
Zeg het ze voordat het te laat is.
Je kunt het op verschillende manieren doen,
Bijvoorbeeld door deze boodschap naar hen te sturen.
Doe je dit niet dan heb je weer een geweldige mogelijkheid laten gaan
Om iets moois en goeds te doen voor deze mensen.
Als je deze brief ontvangt dan is het daarom,
Omdat de afzender om je geeft en aan je gedacht heeft.
Het betekent dus dat er tenminste één persoon is voor wie je iets betekent.
Wanneer je te druk bent of het te druk hebt om een paar minuten op te offeren
Om iemand dit bericht te sturen dan is dit mogelijk,
En hopelijk de eerste keer, dat je niets gedaan hebt om een ander te bemoedigen.
Denk hierom:
Wat je oogst is wat je zaait.
De invloed die je in het leven van een ander hebt komt terug in je eigen leven.
Deze dag zou een gezegende dag moeten zijn en ten minste even bijzonder als dat jij dat bent.
Voel je vrij om deze bemoedigende brief aan iemand door te sturen.
Stuur deze brief alleen aan mensen die van betekenis zijn voor jou en het
resultaat zal je verbazen
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Vrijdag 24 februari 2006
egelvis met poetsvis
Hier zie je een egelvis (in rust, dus met zijn stekels plat tegen zijn lichaam). Hij laat zijn huid verzorgen door een blauwwitte poetsvis.
Als je op de foto klikt zie je in 't groot hoe de kleine vis binnendringt in de kieuw van het grotere dier om daar de parasieten op te gaan eten.
De poetsvissen baten als 't ware een "car-wash" voor de andere zeebewoners uit.
Ze wonen op een bepaalde hoogte in de buurt van een bepaalde rots en daar komen de grote vissen dan op bezoek om zich te laten reinigen.
Enkel en alleen op díe plek kunnen de kleine poetsvissen er gerust in zijn dat de grotere vissen hen niet gaan verorberen.
Zwemt de poetsvis een meter hoger of lager, of verwijdert hij zich te ver van zijn "bedrijfje" dan loopt hij wél het risico opgegeten te worden. Maar zo lang hij "in zijn winkel staat" loopt hij geen gevaar.
Zowel de poetser als de gepoetste wordt beter van deze "wasbeurt".
De parasieten van de grote vis worden door de kleine vis opgegeten en zo bezorgd hij zichzelf een smakelijk maaltje. Het grappigste is 't wanneer je ziet hoe een vis met tanden zijn bek openspert en de poetsvis in die zijn gebit zit te peuteren om daar vanalles tussen uit te vissen. Een vis als tandenstoker dus. De wereld zit toch wonderlijk in mekaar hé?...
Eerst het rechterkieuwtje, dan het linkerkieuwtje... Hij doet zijn werk grondig.
Ik vraag me wel af of het niet ontzettend moet kriebelen
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Woensdag 22 februari 2006
Fotoraadsel 44 oplossing
Een gsm! Bravo Vifke, Mare, Jan, Gentil, Francois, Chrisje, Pedro, Luk, Lady X, Opapat, Frieda, Yenti, Willem, Speelster, Fernanda, Roosje, Mirella, Nand, Ann, Paul, Fats, Sandra, Viva, Chauffeurke, Blue Luna, Cooltje, Gazel, Myette en Vera!
Nu krijgen jullie hersenen een maand rust! Het volgende raadsel verschijnt pas eind maart.
Mijn hersentjes gaan ook even op vakantie, maar blijf rustig op bezoek komen op mijn blog want er zullen dagelijks nieuwe berichtjes verschijnen!
Veel liefs, en bedankt aan mijn lezers en zeker aan mijn meespelers, uiteindelijk zijn jullie het die het hier leuk maken!
Maandag 20 februari 2006
Fotoraadsel 44 tip 1
Het is een modern gebruiksvoorwerp. Eens je 't hebt kan je 't spijtiggenoeg niet meer missen. Het bevindt zich meestal dicht in je buurt. Je kan er je rot aan ergeren, maar het kan ook je leven redden...
De voorlopige lijst van Sherlock Holmessen :
Vifke, Mare, Jan, Gentil, Francois, Chrisje, Pedro, Luk, Lady X, Opapat, Frieda, Yenti, Willem, Speelster, Fernanda, Roosje, Mirella, Nand, Ann, Paul, Fats, Sandra, Viva, Chauffeurke, Blue Luna, Cooltje, Gazel, Myette en Vera!
Morgen de oplossing!
De voorlopige lijst van Sherlock Holmessen :
Vifke, Mare, Jan, Gentil, Francois, Chrisje, Pedro, Luk, Lady X, Opapat, Frieda, Yenti, Willem, Speelster, Fernanda, Roosje, Mirella, Nand, Ann, Paul, Fats, Sandra, Viva, Chauffeurke, Blue Luna, Cooltje, Gazel, Myette en Vera!
Morgen de oplossing!
Zondag 19 februari 2006
In een kattenbrein
Herinneren jullie je die poster uit de jaren 60 met een tekening van de kop van Freud waarin een naakte vrouwenfiguur verwerkt was, de titel was \"What goes on in a man\'s mind...\" ?
Wel daar moest ik aan denken toen ik dit verhaal meemaakte. \"What goes on in a cat\'s mind?...\"
Want met katten kom je toch altijd weer voor raadsels te staan...
Je weet dat onze Phineas een dove kater is maar dat hij zich van zijn handicap niks aantrekt en zich vlotjes heeft opgewerkt tot de baas van het gezelschap hier. Phineas is de dapperste aller Galliërs.
Tot ik twee weken geleden een muffe winterjas wil verluchten en besluit hem op te hangen aan het rozenboogje op mijn terras om hem eens goed te laten uitwaaien.
Sindsdien wou Phineas niet meer buiten, hij kroop weg in een hoekje en verstopte zich. Al de andere katten gedroegen zich normaal, dus ik dacht dat hij ziek was. Tot ik de volgende dag merk dat hij regelmatig, van helemaal achterin de keuken, zit te staren naar \"iets\" buiten op het terras. Ik krijg in de gaten dat de jas de boosdoener is, dus ik pak Phineas op mijn arm en wandel er mee tot bij de jas, zodat hij kon zien dat het gewoon een stuk zacht wapperende stof was - en geen spook of buitenaards wezen of wat hij zich ook maar zat voor te stellen dat het was. Maar nee, hij blijft bang, en het was duidelijk die jas die hem angst aanjoeg.
Dus nam ik de jas daar weg en was \'t probleem opgelost.
Na een week besloot ik dat ik me eigenlijk toch niet wou laten terroriseren door mijne grote witte schat (uiteindelijk heb ik hier thuis toch ook mijn rechten - misschien niet echt veel, maar toch een paar....) en ik hing de jas op onder een afdakje beneden in de tuin waar Phineas hem toch niet direkt zou vinden en waar hij hem zeker vanop zijn geliefde dakterrassen niet kon zien hangen.
De eerste dag ging alles goed. Iedereen speelde buiten op de terrassen. Maar daarna kreeg Phineas zijn angstgedrag plots weer. Hij kroop weg in een hoekje, dierf amper de keuken nog in, laat staan buiten op het terras gaan spelen. Ondanks het feit dat die jas dus in geen velden en wegen te bekennen was van hierboven!!! Ik nam hem op mijn arm en wandelde buiten maar er was geen land mee te bezeilen, hij klauwde en spartelde en vluchtte terug naar binnen.
Dus ging ik naar beneden en nam ik die vervloekte jas vanonder het afdakje weg.
Ik ging met Phin op mijn arm naar beneden, door de winkel, naar de tuin, naar het afdakje... Phin was stijf van de schrik, keek toen naar het afdakje, versoepelde plots, ik mocht hem zelfs al op de grond zetten.
Ik ging hem voor de tuin in, hij volgde, ik ging de trap naar de dakterrassen op, hij volgde, en vanaf toen was het leed geleden! Phineas speelde als vanouds in de tuin en op zijn terras, deed de andere katten terug vrolijk den duvel aan. Everybody happy dus.
Heeft er iemand een tuintje waar mijn jas eens mag komen uitwapperen?
Zaterdag 18 februari 2006
Het grote \"waarom\"!
Sommigen mensen vragen zich blijkbaar nog steeds af waarom \"De Zoeten Inval\"-zondag alleen voor dames was.
Zijn wij mannenhaters? Nee, helemaal niet. Er zijn zelfs mannen die wij héél graag zien! Veel zelfs
Maar er blijken onverwacht veel vrouwen te bestaan met drempelvrees. En die zouden helemaal niet opgedaagd zijn als we er ineens ook de mannen bij gevraagd hadden.
Vrouwen gedragen zich dikwijls ook anders als hun echtgenoot meekomt. Gesprekken verlopen ook anders als er alleen vrouwen aanwezig zijn. Het ijs is rapper gebroken onder dames alleen.
Dat waren de enige redenen om eens een kennismaking van alleen meisjes te organiseren.
Tenandere, het idee was gewoon om met vier vrouwen in een café te gaan zitten en af te wachten welke dames gingen opdagen. Zonder op voorhand te moeten zeggen wie ging komen. Maar omdat het aantal geïnteresseerden zo groot werd moesten we wel een plek reserveren om zeker plaats te hebben voor 25 personen omdat het juist Valentijnsweekend was. En daarom moesten we op \'t laatste wel aan de vrouwen vragen wie ging komen en wie niet om aan de taverne-eigenaar een getal op te kunnen geven.
Nu we mekaar allemaal wat beter kennen zullen we op de volgende Zoeten Inval waarschijnlijk ook gewoon de mannelijke bloggers uitnodigen. De vrouwen voelen zich nu al een pak meer op hun gemak nu ze al wat andere dames kennen. Meer moet je hier dus allemaal niet achter zoeken.
Jongens, wij houden écht wél van jullie hoor
Zijn wij mannenhaters? Nee, helemaal niet. Er zijn zelfs mannen die wij héél graag zien! Veel zelfs
Maar er blijken onverwacht veel vrouwen te bestaan met drempelvrees. En die zouden helemaal niet opgedaagd zijn als we er ineens ook de mannen bij gevraagd hadden.
Vrouwen gedragen zich dikwijls ook anders als hun echtgenoot meekomt. Gesprekken verlopen ook anders als er alleen vrouwen aanwezig zijn. Het ijs is rapper gebroken onder dames alleen.
Dat waren de enige redenen om eens een kennismaking van alleen meisjes te organiseren.
Tenandere, het idee was gewoon om met vier vrouwen in een café te gaan zitten en af te wachten welke dames gingen opdagen. Zonder op voorhand te moeten zeggen wie ging komen. Maar omdat het aantal geïnteresseerden zo groot werd moesten we wel een plek reserveren om zeker plaats te hebben voor 25 personen omdat het juist Valentijnsweekend was. En daarom moesten we op \'t laatste wel aan de vrouwen vragen wie ging komen en wie niet om aan de taverne-eigenaar een getal op te kunnen geven.
Nu we mekaar allemaal wat beter kennen zullen we op de volgende Zoeten Inval waarschijnlijk ook gewoon de mannelijke bloggers uitnodigen. De vrouwen voelen zich nu al een pak meer op hun gemak nu ze al wat andere dames kennen. Meer moet je hier dus allemaal niet achter zoeken.
Jongens, wij houden écht wél van jullie hoor
Zaterdag 18 februari 2006
Mijn persoonlijke bedenkingen.
Lieve vrienden,
Bijna een jaar geleden ontdekte ik het seniorennet. Er was een kameraad op bezoek die iets van computers kende en ik vroeg hem voor mij een blogje aan te maken. Hij vroeg welke schuilnaam ik wou en daar had ik nog totaal niet aan gedacht. Op dat ogenblik liep mijn poes Laathi voorbij, en voila, de naam was gekozen! Nooit kunnen vermoeden dat nu de helft van mijn vriendenkring me met de naam van mijn kat aanspreekt natuurlijk...
Ik had niet echt een doel met mijn blog, ik wou wat van mijn foto\'s op \'t net zetten om ze zo makkelijk te kunnen tonen aan mijn buitenlandse vrienden. En aangezien ik dol ben op macrofotografie begon ik met mijn fotoraadselspelletje. Ik denk dat het het eerste raadseltje was dat op de blogs verscheen, en het had succes. De mensen keken er naar uit en ik kreeg er heel plezante reacties op. Dus bleef ik er maar mee doorgaan. Het leverde veel plezier op voor mezelf en blijkbaar ook voor een steeds groter wordend groepje bloggers.
Grote filosofische bespiegelingen wou ik niet direkt kwijt op mijn blog, wel af en toe een verhaaltje over mijn poezen. Hoger lag mijn doel niet. Mijn blogje zou dienen om mensen te amuseren, ze een beetje onschuldige ontspanning te geven, een stukje van de wereld te laten zien aan mensen die de kans niet hebben om te reizen of te snorkelen.
Ik vond het ook prettig op \'t seniorennet omdat je op \'t \"grote-mensen-internet\" zo vaak gebombardeerd wordt met platte porno en hier niet. Ik dacht ook dat in de wereld van de ouderen er veel meer verdraagzaamheid, openheid en begrip ging heersen dan onder de jonge mensen. En dat bleek ook het geval. Ondanks het feit dat ik nog niet echt een senior ben - laat staan gepensioneerd -voelde ik me hier goed thuis. Echt veel tijd om te bloggen heb ik niet, maar de weinige tijd die ik op de blogs doorbracht was altijd plezant of verrijkend.
Stel nu dat ik door omstandigheden zou stoppen met mijn blog zou ik het niet eens zo erg vinden om die periode af te sluiten. Ik heb via deze weg enkele goede kameraden gevonden en ik weet dat die ook na mijn-blogperiode mijn vrienden zullen blijven. Maar ik blog verder zolang ik er plezier aan beleef en er de tijd voor heb. Soms wat meer, soms wat minder. Ik voel me niet verplicht dagelijks iets te schrijven. Ik geef wat ik te geven heb. Soms wat meer, soms wat minder.
Maar de laatste tijd merk ik op dat meer en meer bloggers ongelukkig worden. Je leest het zwart op wit, of soms druppelt het naar boven tussen de regels. En dat vind ik echt jammer, want dat kan nooit de bedoeling geweest zijn van ons bloglandje. Er komt ineens harde kritiek, onvriendelijke woorden, bemoeienissen allerhande, kwetsende vulgariteiten,... En dat was toch niet de oorspronkelijke bedoeling van een blog? Een web-log. Een internet-logboek. Een dagboek. Waarin je mag schrijven wat je graag kwijt wil over jezelf, over je gedachten. Niemand dwingt je ergens te gaan lezen. Staat een blog je niet aan, dan klik je \'t dicht. Die blogger hoeft zelfs niet eens te weten dat je zijn blog maar niks vond.
Soms ben ik wat triest en wil ik eens wat lachen. Wel, dan weet ik naar welke blogs ik moet gaan. Op andere momenten ben ik in een stemming dat ik weet dat een gedichtje mij goed zou doen. Geen probleem ook de dichters weet ik te vinden. Zoek ik info over een plantje? Ook onmiddellijk gevonden. Wil ik gewoon wat afleiding, dan wip ik gewoon wat rond en kijk eens hier en daar. Leuke ontdekkingen afgewisseld met pulp of dingen die me echt niet interesseren. Maakt niet uit. Niemand dwingt me die dingen te lezen of te bekijken. Ik wandel gewoon verder.
Er zijn momenten dat ik ook wel eens boos wil reageren, maar dan wacht ik even, kijk eens efkes in mijn eigen hart en naar mijn eigen oog en dan zie ik daar ook een balk zitten. Dus waarom dan gaan reageren op die splinter in het oog van die andere?
Normaal dient mijn blogje puur voor \'t amusement, en soms voor een beetje info over poezen of de onderwaterwereld, maar nu wou ik toch even deze mijmeringen hier kwijt.
Mijn bedoeling is niet dat hier iemand op reageert. Het allerlaatste dat ik wil is dat hier op mijn blog een polemiek ontstaat, van welles nietes, geruzie en gekrakeel. Hier moet geen fanclub ontstaan van \"Laathi heeft gelijk\". Ook geen haatclub van \"Laathi is een trut\".
Dit moet een zuiver ontspannend blogje blijven. Dus heb je deze bedenkingen gelezen, vergeet ze dan, of denk er eens over na. Mij maakt het niet uit. Het zijn niet meer dan bedenkingen. Mijn bedenkingen. En dat moet mogen op mijn blog.
Slaap lekker, of lig er nog even wakker van.
Maakt niet uit. Zolang het ons bloglandje maar weer een beetje prettiger toeven maakt.
Liefs van Laathi.
Bijna een jaar geleden ontdekte ik het seniorennet. Er was een kameraad op bezoek die iets van computers kende en ik vroeg hem voor mij een blogje aan te maken. Hij vroeg welke schuilnaam ik wou en daar had ik nog totaal niet aan gedacht. Op dat ogenblik liep mijn poes Laathi voorbij, en voila, de naam was gekozen! Nooit kunnen vermoeden dat nu de helft van mijn vriendenkring me met de naam van mijn kat aanspreekt natuurlijk...
Ik had niet echt een doel met mijn blog, ik wou wat van mijn foto\'s op \'t net zetten om ze zo makkelijk te kunnen tonen aan mijn buitenlandse vrienden. En aangezien ik dol ben op macrofotografie begon ik met mijn fotoraadselspelletje. Ik denk dat het het eerste raadseltje was dat op de blogs verscheen, en het had succes. De mensen keken er naar uit en ik kreeg er heel plezante reacties op. Dus bleef ik er maar mee doorgaan. Het leverde veel plezier op voor mezelf en blijkbaar ook voor een steeds groter wordend groepje bloggers.
Grote filosofische bespiegelingen wou ik niet direkt kwijt op mijn blog, wel af en toe een verhaaltje over mijn poezen. Hoger lag mijn doel niet. Mijn blogje zou dienen om mensen te amuseren, ze een beetje onschuldige ontspanning te geven, een stukje van de wereld te laten zien aan mensen die de kans niet hebben om te reizen of te snorkelen.
Ik vond het ook prettig op \'t seniorennet omdat je op \'t \"grote-mensen-internet\" zo vaak gebombardeerd wordt met platte porno en hier niet. Ik dacht ook dat in de wereld van de ouderen er veel meer verdraagzaamheid, openheid en begrip ging heersen dan onder de jonge mensen. En dat bleek ook het geval. Ondanks het feit dat ik nog niet echt een senior ben - laat staan gepensioneerd -voelde ik me hier goed thuis. Echt veel tijd om te bloggen heb ik niet, maar de weinige tijd die ik op de blogs doorbracht was altijd plezant of verrijkend.
Stel nu dat ik door omstandigheden zou stoppen met mijn blog zou ik het niet eens zo erg vinden om die periode af te sluiten. Ik heb via deze weg enkele goede kameraden gevonden en ik weet dat die ook na mijn-blogperiode mijn vrienden zullen blijven. Maar ik blog verder zolang ik er plezier aan beleef en er de tijd voor heb. Soms wat meer, soms wat minder. Ik voel me niet verplicht dagelijks iets te schrijven. Ik geef wat ik te geven heb. Soms wat meer, soms wat minder.
Maar de laatste tijd merk ik op dat meer en meer bloggers ongelukkig worden. Je leest het zwart op wit, of soms druppelt het naar boven tussen de regels. En dat vind ik echt jammer, want dat kan nooit de bedoeling geweest zijn van ons bloglandje. Er komt ineens harde kritiek, onvriendelijke woorden, bemoeienissen allerhande, kwetsende vulgariteiten,... En dat was toch niet de oorspronkelijke bedoeling van een blog? Een web-log. Een internet-logboek. Een dagboek. Waarin je mag schrijven wat je graag kwijt wil over jezelf, over je gedachten. Niemand dwingt je ergens te gaan lezen. Staat een blog je niet aan, dan klik je \'t dicht. Die blogger hoeft zelfs niet eens te weten dat je zijn blog maar niks vond.
Soms ben ik wat triest en wil ik eens wat lachen. Wel, dan weet ik naar welke blogs ik moet gaan. Op andere momenten ben ik in een stemming dat ik weet dat een gedichtje mij goed zou doen. Geen probleem ook de dichters weet ik te vinden. Zoek ik info over een plantje? Ook onmiddellijk gevonden. Wil ik gewoon wat afleiding, dan wip ik gewoon wat rond en kijk eens hier en daar. Leuke ontdekkingen afgewisseld met pulp of dingen die me echt niet interesseren. Maakt niet uit. Niemand dwingt me die dingen te lezen of te bekijken. Ik wandel gewoon verder.
Er zijn momenten dat ik ook wel eens boos wil reageren, maar dan wacht ik even, kijk eens efkes in mijn eigen hart en naar mijn eigen oog en dan zie ik daar ook een balk zitten. Dus waarom dan gaan reageren op die splinter in het oog van die andere?
Normaal dient mijn blogje puur voor \'t amusement, en soms voor een beetje info over poezen of de onderwaterwereld, maar nu wou ik toch even deze mijmeringen hier kwijt.
Mijn bedoeling is niet dat hier iemand op reageert. Het allerlaatste dat ik wil is dat hier op mijn blog een polemiek ontstaat, van welles nietes, geruzie en gekrakeel. Hier moet geen fanclub ontstaan van \"Laathi heeft gelijk\". Ook geen haatclub van \"Laathi is een trut\".
Dit moet een zuiver ontspannend blogje blijven. Dus heb je deze bedenkingen gelezen, vergeet ze dan, of denk er eens over na. Mij maakt het niet uit. Het zijn niet meer dan bedenkingen. Mijn bedenkingen. En dat moet mogen op mijn blog.
Slaap lekker, of lig er nog even wakker van.
Maakt niet uit. Zolang het ons bloglandje maar weer een beetje prettiger toeven maakt.
Liefs van Laathi.
Zaterdag 18 februari 2006
Fotoraadsel 43
Mail me maar als je 't herkent!
Veel succes en nog meer plezier!
----------------------------------
Supersnel Vifke is de eerste die het geraden heeft! En Mare, Jan, Gentil, Francois, Chrisje, Pedro, Luk, Lady X, Opapat, Frieda, Yenti, Willem, Speelster, Fernanda, Roosje, Mirella, Nand, Ann, Paul, Fats en Sandra!
En na een zéér pijnlijke en langdurige bevalling, heeft de vrouw die normaal bij de 5 snelsten is het eindelijk ook gevonden : Viva!
Chauffeurke zit nog altijd te persen...
Vrijdag 17 februari 2006
Fotoraadsel 42 tip 2
het is een typisch Belgisch gebruiksvoorwerp...
--------------------
De voorlopige lijst van winnaars :
Francois, Jan, Viva, Walter, Luk, Bachus, Chris, Mare,Vifke, Wim, Fernanda, Sandra, Corry, Fats, Vera, Lut en Pedro!
------------------------
Na middernacht de laatste tip!
Vrijdag 17 februari 2006
Oplossing fotoraadsel 42
Een simpel washandje!!!!
Bravo :
Francois, Jan, Viva, Walter, Luk, Bachus, Chris, Mare,Vifke, Wim, Fernanda, Sandra, Corry, Fats, Vera, Lut en Pedro!
Straks verse aanvoer!
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Vrijdag 17 februari 2006
Fotoraadsel 42 tip 3
Hebt ge weinig vrienden? Zit ge altijd alleen?
Awel, begin eens met dit ding te gebruiken... er gaat een wereld voor u opengaan
---------------------------
Morgenmiddag krijgen jullie de oplossing!
Awel, begin eens met dit ding te gebruiken... er gaat een wereld voor u opengaan
---------------------------
Morgenmiddag krijgen jullie de oplossing!
Geschreven door Laathi om 00:00
Reageer op dit bericht
Donderdag 16 februari 2006
Doordenkertje
Klaasje, een boerenzoontje, komt beneden voor zijn ontbijt.
Zijn moeder vraagt hem of hij zijn klusjes al heeft gedaan.
"Nog niet", zegt Klaasje. "Dan krijg je nog geen ontbijt", zegt zijn moeder.
Dus Klaasje is helemaal chagrijnig.
Hij gaat de kippen voeren en geeft een kip een schop.
Dan gaat hij de varkens voeren en geeft een varken een schop.
Dan gaat hij de koeien melken en geeft een koe een schop.
Dan komt hij weer binnen.
Zijn moeder geeft hem een kom droge havermout.
"Waarom krijg ik nu geen eieren en spek? En waarom geen melk in mijn havermout?",
vraagt Klaasje verontwaardigd.
"Wel, ik zag je een kip schoppen, dus je krijgt geen eieren voor een week.
En ik zag je een varken en een koe schoppen, dus krijg je ook geen spek en melk
deze week" zegt zijn moeder streng.
Klaasje baalt nog meer.
Dan komt zijn vader binnen, schopt de poes opzij en gaat zitten aan het ontbijt.
Klaasje kijkt lachend naar zijn moeder en zegt :
"Vertel jij het hem of zal ik?"
Zijn moeder vraagt hem of hij zijn klusjes al heeft gedaan.
"Nog niet", zegt Klaasje. "Dan krijg je nog geen ontbijt", zegt zijn moeder.
Dus Klaasje is helemaal chagrijnig.
Hij gaat de kippen voeren en geeft een kip een schop.
Dan gaat hij de varkens voeren en geeft een varken een schop.
Dan gaat hij de koeien melken en geeft een koe een schop.
Dan komt hij weer binnen.
Zijn moeder geeft hem een kom droge havermout.
"Waarom krijg ik nu geen eieren en spek? En waarom geen melk in mijn havermout?",
vraagt Klaasje verontwaardigd.
"Wel, ik zag je een kip schoppen, dus je krijgt geen eieren voor een week.
En ik zag je een varken en een koe schoppen, dus krijg je ook geen spek en melk
deze week" zegt zijn moeder streng.
Klaasje baalt nog meer.
Dan komt zijn vader binnen, schopt de poes opzij en gaat zitten aan het ontbijt.
Klaasje kijkt lachend naar zijn moeder en zegt :
"Vertel jij het hem of zal ik?"
Donderdag 16 februari 2006
Fotoraadsel 42 tip 1
We gebruiken dit voorwerp dagelijks. Minstens 1 keer. Onze omgeving apprecieert het niet erg als we \'t nooit gebruiken
-----------------------------
Fats en Vera zijn ook mee!
-----------------------------
Fats en Vera zijn ook mee!
Maandag 13 februari 2006
De zeer zoeten inval!!!
Enkele (slechte) foto's van een heel toffe namiddag...
Aangezien de dreiging bestond dat enkele mannelijke bloggers stiekum gingen komen opdagen in een rokje of een boerka, besloot ik om die alvast te snel af te zijn.
De boze blikken van de reeds aanwezige dames bij mijn intrede in boerka sprak boekdelen!
Jongens, wees maar heel blij dat jullie deze grap niet uitgehaald hebben 
Maar eens ontdekt werd dat ik onder die boerka zat en - geen mannelijke blogger - barstte de lachpartij los...
Het werd een heerlijke taternamiddag van 25 heel tevreden vrouwen! Zeker voor herhaling vatbaar!
Bedankt aan allen die zo'n succes van de zoeten inval gemaakt hebben!!!
PS. Het baby-poezenontvangtehuis van mijn vriendin Bieke is dank zijn jullie milde gaven
57,57 euro rijker geworden! Hier kunnen alweer enkele jonge dieren mee gered worden.
Drie aanwezige bloggers hebben ook alvast een lidmaatschap genomen!
Dankjewel in naam van Bieke!
http://www.dendierenvriend.be/
Suggestie : in de zomer nog eens ne zoeten inval ergens midden in 't land organiseren?
Misschien rond Brugge? Een terraske doen en met zijn alleen een stadswandeling maken?
Laat jullie breintjes alvast maar werken...
Op onze steun kunnen jullie alvast rekenen!
----------------------------------------------------------------------------
Hieronder het bedankbriefje van Bieke van "Den Dierenvriend" :
Lieve dames - heel hartelijk dank voor uw interesse in onze vereniging!!!!
Ik had veel spijt daar niet aanwezig te zijn, maar wij hadden een gezellig toneelnamiddagje met enkele leden van onze dierenvriendenclub toch wel op diezelfde dag - ik zou heel graag bij uw volgende samenkomst aanwezig zijn en met U allen kennis maken .
Mocht het U interesseren om een dagje met ons mee op stap te gaan op 10 juni ... We gaan met een autocar naar Werkendam - doen daar een fikse wandeling, museumbezoek en een boottocht met de fluisterboot door het Biesbosch - het wordt weer gezellig met allemaal dierenvrienden samen. Wil je meer weten, in ons volgend clubblad staat de hele uitleg - iedereen is welkom!!!!!
Nog eens bedankt en tot ziens !!!!! Bieke
Maandag 13 februari 2006
Fotoraadsel 42
Als je 't kent stuur je me maar een mail!
Veel succes en dikke knuffel!
--------------------------------------------------------------
Op nr 1 ... het alziend oog van ... Francois!!!
Jan heeft het ook al gezien! En Viva!
En Walter, Luk, Bachus, Chris, Mare en Vifke, Wim, Fernanda, Sandra en Corry!
Zondag 12 februari 2006
Kado voor poezen
Misschien bezit je zelf nog wel een knuffelbeest dat je op eenzame momenten eens in je armen neemt? Nee nee, je moet niet antwoorden, en niet beginnen blozen ook niet...
Ooit aan gedacht dat je poes er misschien ook wel eentje zou willen? Vanzelfsprékend dat je daar al aan gedacht had! Daarom ligt in een verloren hoek het blauwe pluche konijntje dat u zo schattig vond toen u het voor haar kocht. En het dure donzige kuiken uit de dierenwinkel slingert ook nog ergens rond met als enige doel dat u er af en toe eens over struikelt. Want uw poes negeert uw kado\'s natuurlijk straal. Ik ken dat gevoel goed genoeg. Mijn vloer lijkt wel een kerkhof van knuffels waar niemand anders naar omziet behalve diegene die ze moet opruimen om de vloer te poetsen.
Dus, doe net als je poes, en vergeet de dure prefab-knuffels.
De enige knuffel die, bij drie op de vijf leden van mijn kattengezin, succes heeft, is een zelfgemaakt bolletje van kattekruid. Het is heel eenvoudig te maken.
Koop in de dierenwinkel een potje gedroogd kattekruid. Neem een afgedankte maar propere zakdoek, leg een eetlepel van het kruid in \'t midden van de zakdoek, en bindt met een touwtje de zakdoek samen, net boven de prop kruid, zodanig dat het kattekruid een stevige bol vormt. En de knuffel is klaar! Na enkele weken is de geur uit het kruid verdwenen en maak je best een nieuwe, dan begint te pret terug van voor af aan.
Terwijl ik zo\'n bolletje maak kan Hanuman zelfs amper wachten tot het af is alvorens er op te beginnen sabbelen, en Tabitha neemt haar knuffel zelfs \'s avonds mee naar haar slaapmand.
Ik hoop dat úw poezen er ook zo veel plezier aan beleven!
Geschreven door Laathi om 20:06
Reageer op dit bericht
Zondag 12 februari 2006
De winnaar!!!
Proficiat Chauffeurke!
Gij hebt echt verdiend gewonnen, want ik weet dat ge al zo lang uw best doet!
Maar nu schrijft ge me dat ge geen inspiratie hebt wat betreft de foto die ge vergroot wilt hebben!!! Hoe kan dat nu? Gij die altijd overborrelt van de inspiratie?! De letters druppelen van de zijkanten van uw blog als ge tegoei op dreef zijt! Komaan denk eens na! Wat denkt ge van :
- een foto van uw kiekens?
- uw eerste kippensteak?
- gij en uw eerste eike?
- uw kat en haar eerste kieken?
- gij die het geslacht van uw kat onderzoekt, en zij die laat zien dat ze er niet mee gediend is?
- uw zoneke die uw kiekens probeert te pakken?
- uw lievelingspolitieker (waar ge zelf een snor op bijgetekend hebt)?
- een plezant spotprentje waardoor ge elke ochtend goedgezind zou opstaan?
- een schone spreuk op een natuurtafereel waardoor ge nog filosofischer wordt?
- een foto waar ik scheel op sta, zodanig dat gij er elke morgend bewust van kunt zijn hoe ne schone jongen dat ge zijt?
- een fotocollage van al uw favoriete bloggers?
Allez manneke, keuze te over! En als ge er nog niet uitgeraakt, ik heb nog inspiratie hoor!
Zaterdag 11 februari 2006
45000
Word jij mijn nr 45.000???
Dan ligt er een leuk kadootje je op je te wachten!
Zaterdag 11 februari 2006
Fotoraadsel 41 oplossing
een batterijtje!
Rudy, Viva, Chauffeurke, Luk, Chia, Wim, Philippe, Fernanda, Nand, Vifke, Walter, Jentina, Lana, Mare, Lut, Vera, Cooltje, Blue Luna, Francois, Corry, Opapat, Floeremutske, Pedro en Tineke!
Morgenavond een nieuw raadsel!