Sprinkhaan

Op deze foto wordt de vorm al iets duidelijker, dat moet zeker helpen!



Alvast een dikke proficiat voor Viva, Andromeda en Luk!

6. Een waardig einde van een trouwe broek.
Deel 6 : Een boedha met een uitzicht.



Aapjes in het struikgewas onderweg naar Tham Krasae.
(Ik denk dat zijn moeder hem "Kuifje" noemt...")





Het stationnetje van Tham Krasae.



De Kwai die, tijdens een watersnood in 1974, ooit zo hoog gestaan heeft
dat hij tot amper één meter onder de sporen stroomde!

We toerden nog wat verder door de vallei en kwamen aan een klein stationnetje waar we over de sporen, die hier op hoge houten staketsels liggen (het lijken wel luciferbouwsels of kaartenhuizen!), konden wandelen. Twee dagen geleden waren we over deze spoorlijn gereden maar vanuit de trein gaf het toch een heel andere indruk dan dat je hier even aan de kant van het spoor kan zitten en de bouwwerken rustig kan bekijken. Diep naast ons stroomde de snelle Kwai en aan de andere kant bevond zich een grote, diepe grot in de rotswand die vol stond met mysterieuze altaartjes. Krasae Cave, een grot die in de tweede wereldoorlog als kamp voor de krijgsgevangenen die aan de spoorweg werkten gebruikt werd.



De bronzen klok in Krasae Cave.



Als altijd heel romantisch, een mooi boedhabeeld omringd door TL-buizen...



Het beeldje van een Chinese godin kijkt uit over de spoorlijn.

Een grote bronzen klok hing aan 't plafond tussen de stalactieten. Krasae Cave wordt blijkbaar nog veel gebruikt als gebedsplaats want het ligt er nog vol bloemenslingers en verse offergaven. Net toen ik diep in de grot doorgedrongen was hadden we weer geluk, plots klonk het "toet-toet" van de trein! Ik repte me terug naar het zonlicht van de ingang en daar konden we hem vlak voor onze voeten zien voorbijrijden over die houten staketsels! Schitterende beelden! Ik zou dit stuk van het treintraject eens dolgraag van de overkant van de rivier bekijken om zo die houten kunstwerken eens beter te kunnen bezien. Wat moeten die sukkelaars destijds afgezien hebben om zoiets te kunnen bouwen. Hoeveel mannen moeten hier tijdens ’t werk in ’t water gevallen zijn en de kracht niet meer gehad hebben om tegen de stroming van de Kwai te vechten en hulpeloos verdronken zijn?









Zicht vanuit Krasae Cave.





We hadden daarnet in 't museum nog een filmpje gezien over die tijd en daarom konden we ons alles nog veel beter inbeelden. Thuis toch nog eens naar "The Bridge on the River Kwai" kijken, hoewel dat natuurlijk een zwaar geromantiseerde film is. De ontplofte brug uit die film lag zelfs niet eens over de Kwai maar over een zijrivier vlak voor haar monding in de Kwai.
Ondertussen weet ik ook waarom ge de naam als "kwee" moet uitspreken en niet "kwai", het laatste woord betekent buffel in het Thai.

Van buffels gesproken, het werd stilaan tijd voor de olifantenwasbeurt die er gisterenavond overgeschoten was. We reden naar het kamp en daar bleken alle olifanten reeds binnengepakt te zijn, op vier na die gereserveerd waren. Ik vermoed dat elke mahout zijn eigen dier 's avonds mee naar zijn huis neemt. Er kwam alleszins geen ritje uit de bus, laat staan een bad. Ik was bereid om mijn gekke droom maar op te bergen en hoopte over een paar dagen in 't noorden misschien nog een kans te krijgen, maar Paul geeft zo rap niet op, die bestelde aan de man een olifant voor morgenvroeg. Ik zag het niet zitten om dan weer 80 kilometer extra in de verkeerde richting te moeten gaan rijden op een reisdag waar we er toch al 350 voor de boeg hebben maar Paul argumenteerde dat de wegen hier zo goed zijn dat we toch geen tijd tekort komen en inderdaad  autorijden is hier echt nog een plezier. Iets wat een Belg zich nog maar moeilijk kan herinneren... met een auto rijden als ontspanning... waar is de tijd?





"En jongen, zoudt gij morgen eens grondig door mij willen gewassen worden?"
"Yes, yés, yéééés madam!!!"
"Nee mahout, ik was niet tegen u aan 't spreken! Ik had het tegen de olifant."



Ja, mijn olifant heeft er een goed oog in...

's Avonds onze auto uitgeladen, (ongelofelijk hoeveel rommel van lege drankflessen en voedselverpakkingen wij op een dag bijeengespaard krijgen! Om van de souvenirs en trouvailles voor de beren nog te zwijgen...), want morgen moet hij helemaal leeg zijn om de bagage er in te krijgen. Vanavond was 't dan nog “de groten inpak” ook. Niet mijn meest geliefde moment… Zo’n tijdverlies, al die rommel in zakken en valiezen steken om het in de volgende bestemming er toch weer uit te moeten peuteren. Gelukkig neem ik altijd veel extra grote zakken mee zodat vanaf nu alles goed verdeeld is en we makkelijk alles terug vinden zonder de bagage waar al het snorkelgerief in zit nutteloos te moeten openen.

Maar wat vanavond wél meeviel was het eten! Gisteren lag er bij 't afruimen meer op Paul zijn bord dan bij 't opdienen. De helft van zijn soep bestond uit oneetbare taaie wortels en vezelige kruiden en vandaag was in dezelfde soep alles netjes doorgekookt en lekker. Waarschijnlijk is de kok terug van vakantie. Jammer, net nu wij hier wegmoeten. Maar de apen van Lop Buri roepen me... Oh! Misschien willen ze wel gewassen worden?!



En ja natúúrlijk waren 4 van mijn kleine fotomodellen ook mee op reis!
Irma mag op zo'n reizen niet mee wegens de te vuile avonturen, en haar te kwetsbare pels,
maar zonder mijn beren vertrek ik niet. Ook hún reisverhaal moest geschreven worden.
Maar dat ziet er toch wel heel anders uit dan het mijne...

Meer foto's van de aapjes, de markt, Hell Fire Pass en Tham Krasae kan je vinden in mijn album op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/ThailandHoofdstuk6Deel6HellFirePass?authkey=Gv1sRgCIvO3eTs4KTBfg#

Geweldig, wat ik niet verwacht had is toch gebeurd! Met het eerste aartsmoeilijke fototje heeft toch al 1 lezer het juist geraden. Van de eerste gok nog wel! Proficiat Viva!

Vanuit een andere hoek bekeken ziet het er zo uit...

We kennen het allemaal!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Het  begon met de letter "o"...



... daarna waren er al toetsen te herkennen...




... en het eindigde als... mijn pc-toetsenbord! Om het iets moeilijker te maken heb ik geen plat keyboard maar een ergonomisch golf-vormig gefotografeerd.



Dit was een raadsel dat ik écht alleen deze week kon maken... Ik had net een nieuw toetsenbord gekocht en aangezien het nu nog niet vol kruimeltjes zit en de letters nog niet van de toetsen gesleten zijn was nu het ideale moment om er foto's van te nemen. Macrofoto's van een oud toetsenbord zouden griezelfoto's opleveren... Ge ziet de bacteriën met reuzenmonden grimlachen. Van wat er allemaal tussen die toetsen zit kan een gemiddeld Zimbabwaans gezinnetje toch een dag leven denk ik... Maar echt gezonde kost zal 't niet zijn,... koekjeskruimels?... Alhoewel... 't is droge voeding natuurlijk. En denk nu vooral niet dat úw keyboard zo smetteloos is als het er uit ziet... maak uzelf niets wijs en pak eens een vergrootglas. Ge zult wel zien wie u allemaal toelacht.

Een mooi proper toetsenbord wordt alleszins herkend door Ron, Andromeda, Helena, Viva, Luk, Kathleen, Fernanda, Chrisje, Ritje, Steven, Klaproosje, Nicole, Vif,Jan, Ryntje, Marleen, Vmax, Piet, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Veveke en Nadine!

6. Een waardig einde van een trouwe broek.
Deel 5 : De hel in het paradijs.



Eierenkraam. Vooral niet tegen stoten.



Nepgeld om aan de overledenen te bezorgen door het te verbranden in de tempel.







Van tijgers temmen krijgt ge honger. Op een markje op zoek gegaan naar wat lekkers maar er lag niets wat niet onder de vliegen zat en onze smaakpapillen in vervoering bracht. Maar geen nood want zelfs in de middle of nowhere vindt ge hier 7/Eleven-supermarktjes en zo geraakten we weer aan een redelijke lunch van boterhammekes die we heerlijk in de vrije natuur konden gaan opeten. Na onze picknick, in het al iets zachtere licht van de namiddag, besloten we het museum van de Dodenspoorweg aan Hellfire Pass te gaan bezoeken.
Voor iemand van mijn leeftijd, die de tweede wereldoorlog niet heeft meegemaakt, is het misschien vreemd dat ik zo gefascineerd ben door het onderwerp maar door er al verscheidene documentaires van op National Geographic te zien heeft de eindeloze droefheid van de zaken die zich hier hebben afgespeeld me tot in het hart geraakt. 



Het was een uiterst verzorgde tentoonstelling waar voornamelijk oudere toeristen op afkwamen, misschien wel mensen die een familielid verloren waren aan bij de bouw van dit vreselijke project. Ontroerende herinneringen zoals dagboeken, gereedschappen, zeldzame persoonlijke spullen van mannen lagen er mooi uitgestald in glazen kasten rond een maquette van de het bergland met de spoorweg. Buiten, er op het einde van een houten vlonder, was een sereen monumentje opgericht voor de 120.000 doden die de aanleg van het spoor tussen Bangkok en Rangoon destijds geëist heeft. Echt een monumentje met een ziel. Het kijkt eindeloos uit over de vallei en de mooie bergen.



Maquette van het terrein met de loop van de Kwai waarnaast de spoorweg ligt.



Een eetlepel, een portefeuille, een pijpje, een dagboek...
Ontelbare tranen moeten er al voor dit toonkastje gevallen zijn...



Het Peace Vessel monument.



Op de steile rotshelling waren eindeloze trappen en houten loopbruggen aangelegd om het ook voor oudere mensen mogelijk te maken Hellfire Pass te bereiken. Desalniettemin was het een hele klus.

Ge kunt nog steeds een deel van de spoorbaan volgen, soms liggen de oude  treinbielzen er nog, maar meestal zijn ze weg. Het pad dat destijds door de dwangarbeiders in de bergwand gedynamiteerd werd is nu een herdenkings-wandelweg geworden en het leidt door de nauwe doorgang (een trein breed) van Hellfire Pass waar de gevangenen dag en nacht de rots moesten uithakken en bielzen leggen in 't licht van flakkerende lantaarns.



Hellfire Pass waar ondertussen een flinke boom in gegroeid is.





Een bloemetje van hoop... gevallen van een jungle flower boom.
Zo'n bloemen moeten die mannen hier destijds ook gevonden hebben.
Hopelijk heeft het in hun gruwelijke leven een straaltje schoonheid gebracht...



Men schat dat elke dwarsbalk die gelegd is een leven heeft geëist van ofwel een krijgsgevangene ofwel een Thaise arbeider die naar deze helleplek was gelokt met een werkaanbieding. Het is een heel mooie plek maar emotioneel zwaar beladen. Het lijkt of het geleden verdriet nog steeds in de stilte van de kloof dwaalt, hoe mooi en zonnig ze ook is.
Wij stapten een uurtje bergop en bergaf in de late namiddagzon en we waren al doodop, dan kunt ge denken hoe het moet geweest zijn voor die gemartelde, ondervoede, zieke mannen die 16 uur per dag moesten werken in een temperatuur van 37° of meer, zowel in 't droog seizoen als in 't regenseizoen, jaren aan een stuk... Die gruwel is onbeschrijflijk.

Een herdenkingsplek naast de spoorlijn...

Morgen wandelen we verder langs prachtige vergezichten vanop de spoorweg...

De foto van de laatste kans...



Reeds opgelost door Ron, Andromeda, Helena, Viva, Luk, Kathleen, Fernanda, Chrisje, Ritje, Steven, Klaproosje, Nicole, Vif,Jan, Ryntje, Marleen, Vmax, Piet, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Veveke en Nadine!

Morgen de oplossing...

En wie zat er vanmorgen te genieten van 't zonneke?...
Tussen al de prachtige dauwdruppels?...





Mijn Hanuman...



Niet makkelijk om op je knieën in 't nat gras liggend samen met een kat macrofoto's te nemen.
Hanuman zorgt voor schaduw, dan weer likt hij de druppels op, dan geeft hij kopjes aan de grasprietjes en is heel mijn decor om zeep, en soms knabbelt hij ze vrolijk voor mijn neus op.
Gelukkig staan er veel grassprietjes op de wereld, genoeg voor iedereen.

Soms als 't leven me wat moelijk valt dan dompel ik me even onder in de microcosmos van de tuin.
De schoonheid van dauwdruppels in 't gras doen de lelijkheid van de wereld even vergeten...
Wil je ook even weg uit de grote wereld? Welkom in mijn kleine...
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/20090313
RegendruppelsSchoonheidAlsRemedieTegenDeLelijkheidVanDeWereld?authkey=Gv1sRgCKio1Iesx9_FcQ#

Voor de grote en kleine olifantenliefhebbers onder ons...
Zoals ik jullie enkele maanden geleden al berichtte... een van de olifanten in de Zoo van Antwerpen is hoogzwanger! De geboorte wordt binnenkort live uitgezonden. Als je wil kan je ze volgen via internet. Indien je je mailadres op hun site ingeeft wordt je gratis verwittigd als 't kleintje (nouja, kleintje...) gaat geboren worden. Misschien iets moois om met je kleinkinderen te delen?
Alle info hierover vindt je op http://www.baby-olifant.be/#

6. Een waardig einde van een trouwe broek.
Deel 4 : Kijken als kippen naar een tijger.

Die beesten renden naar het water, sprongen er met gigantische plonzen in en speelden als jonge katten met mekaar! Ze vlogen op mekaar af, ze klauwden, likten, sleurden mekaar voort, duwden mekaar kopje onder! Soms waren ze met zijn zessen tegelijk aan 't stoeien en spoot het water als fonteinen in 't rond, ge wist niet meer van wie welke kop of staart was. Ze sprongen over het eilandje om daar weer op de rug van een collega te landen die zich omdraaide en vrolijk met zijn broer in de aflap ging.

"Maar maar maar toch! Hebben ze u een beetje nat gemaakt?
Kom hier schat, ik zal uw pels drooglikken.."

Af en toe werden ze zo speels dat ze uit de vijver renden en de canyons in schoten, dan volgde er een hoop herrie omdat de begeleiders - gewapend met eenvoudige stokjes van een meter lang - die reuzebeesten terug naar die vijver moesten krijgen. En wij stonden daar middenin die chaos in een gammel rennetje dat tot aan onze buik kwam… 't Was echt hilarisch. Maar ze zullen wel weten waar ze mee bezig zijn want er zijn nog nooit noemenswaardige ongelukken gebeurd. Op die buffel na dan.



Wij in ons rennetje...
Achteraf bezien was dat waarschijnlijk niet eens als veiligheidsmaatregel bedoeld
maar meer om ons netjes bij mekaar te houden.
Het personeel wou zichzelf waarschijnlijk beveiligen tegen onze mogelijke zotte kuren...



Met vereende krachten - en hun stokskes - proberen ze de tijgers terug
het water in te drijven...



Maar net als katten... maken ze er graag een spelletje van...



"Nee, op de rotsen klimmen mag niet, vooruit terug 't water in!
Pas op want ik ben tot de tanden gewapend, ik heb een héle dikke stok vast hé!"





Na de zwempartij werd heel de bende terug verzameld en vastgeketend, wij werden verlost uit ons rennetje en dat werd tegelijk gedemonteerd. Toen wij de canyon verlieten, werden de beesten losgemaakt en wandelden we met zijn allen weer naar boven. Na hun ochtendlijke work-out gingen de tijgers in hun kooien hun kippenlunch krijgen zodat ze in de namiddag - lekker loom en volgevreten - gingen liggen soezen en de toeristen veilig konden poseren met hun grote slapende koppen op hun schoot…



Eventjes heel de bende terug aan de ketting leggen...



"Jawèl. Toch wèl. Gij zúlt hier even wachten tot de toeristen uit hun rennetje verlost zijn."



Onderweg naar hun lunch.



Een flinke jongen likt liefdevol de hand van Rod.



Een andere zachtmoedige kostganger van de tempel.

Om half één zat onze tijgerdag er op. We mochten de rest van de dag ook blijven als we wilden maar dat had geen zin want nu kwamen de grote hopen toeristen en dat hadden we de vorige dag al meegemaakt. Ik bewaarde liever de goede herinneringen van vanmorgen.
Aangezien ik wel enkele krabbetjes op mijn armen had en paar beten op mijn benen, die ondertussen blauw aan ‘t verkleuren waren en waarvan er eentje toch wel een klein beetje open lag,  wou ik alles eens grondig ontsmetten. Dat doe ik thuis met kattenwondjes uiteindelijk ook dus een mens moet uit euforie niet zorgeloos worden.
In 't park was er, ongelofelijk maar waar, niets desinfecterends te krijgen dus verwezen de trainsters me naar het loketje aan de ingang waar ik de EHBO-doos kon gaan vragen. Dus ga ik weer naar die norse madam, laat een paar beten zien, het wicht doet teken langs de zijkant te komen, schuift de deur van 't bureeltje 30cm open en steekt daar een piepklein doosje met ontsmettingspullen door! En dat was het dan... ik kon mij gewoon buiten in volle zon staan ontsmetten... Van service gesproken... Zoiets stuit me tegen de borst. Ik wil best veel geld betalen voor zo’n unieke en prachtige ervaring, zeker omdat ge er die dieren mee steunt en er later misschien terug in de natuur kunnen uitgezet worden waar heel de natuur mee gediend is (want ze kweken hier toch als konijnen), maar waarom kan er dan niet een beetje beleefdheid en vriendelijkheid tegenover hun klanten af? Of is dat nog de ex-zelfstandige in mij die zich roert? Zouden ze hier dan zo gedesillusioneerd zijn in mensen? Of zijn de Thaise vrijwilligers die hier werken dan niet gelukkig? Ik krijg er geen hoogte van. De Westerse volunteers schenen toch best happy te zijn, zij gingen trouwens ook heel anders met de dieren om, veel respectvoller en liever, maar ook véél voorzichtiger.

Ik weet nog altijd niet goed hoe ik tegenover heel deze tijgerkwekerij sta. Tijgers met halsbanden die gekookte kippen eten… Maar later ooit misschien jonge tijgers die kunnen uitgezet worden en van hun vrijheid genieten... Dit gedoe is misschien allemaal niet natuurlijk maar is het niet beter dan binnenkort helemáál geen tijgers meer? Het is ook niet zo dat de dieren, zoals vroeger in de circusssen het geval was, verplicht worden om kunstjes te doen. Zelfs wetenschappelijke onderzoekers laten ze hier niet toe. Geen geëxperimenteer met hun tijgers. De dieren leven ook comfortabel, hun kooien zijn heel ruim en ontzettend proper en ze worden dagelijks uitgelaten om te spelen en te zwemmen. Het geeft allemaal veel stof om over na te denken. Maar van stof gesproken…

…Zo is dus mijn goede oude reisbroek, die met die heel veel zakken, die zo praktisch was dat Haricot er zelfs zijn eigen apart nestje in had, aan haar einde gekomen... In flardjes gebeten door een paar tijgers... Geef toe, dat is toch echt wel een waardig einde voor een broek die al zoveel meegemaakt heeft? Ik heb haar nog niet weggegooid, ze ligt nog achter in de auto. Maar mezelf kennende moet ik toch écht wel oppassen dat ze niet de weg van mijn geliefde slaapsokken op gaat...

Moe maar gelukkig, en in andere kleren, togen we weer op pad.

Voor de échte liefhebbers... meer foto's van deze ochtend vindt je in mijn album op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/ThailandHoofdstuk6Deel3En4TijgertjesEnTijgers?authkey=Gv1sRgCIHhi-Lp_tq31QE#
De foto's in dit album schreeuwen om leuke ondertitels maar wegens een overmaat aan dringend en zenuwslopend werk heb ik geen tijd noch energie om er grappige dingen bij te schrijven. Ik laat het deze keer dus over aan jullie! Laat je gaan! Leef je fantasie lekker uit! Onderaan elke foto is er ruimte om er zelf je commentaren, of wat de tijgers zeggen, bij te schrijven! Veel plezier... and make me smile... want ik kan het de laatste dagen hard gebruiken...

Nog iets makkelijker...



Reeds opgelost door Ron, Andromeda, Helena, Viva, Luk, Kathleen, Fernanda, Chrisje, Ritje, Steven, Klaproosje, Nicole en Vif!

De tijgers die zich een half uur een kriek hadden geamuseerd werden uit het water gelokt en toen mochten we hen gaan wassen. Maar dat was een beetje nep. Ze werden aan de tralies van hun hokken gebonden en dan was het de bedoeling dat we ze inzeepten als honden. De mijne zag het niet zitten en werd agressief dus kreeg ik een andere. Die bleef heel mooi zitten toen ik zijn nekske en rugske inzeepte en masseerde, hij ging zelfs op zijn achterpoten staan maar dat was blijkbaar niet de bedoeling. Daarna mochten we ze met de tuinslang afspuiten, ook heel plezant, wel voorzichtig zijn voor de oogskes natuurlijk. En de tandjes.



"Ah ja! Lekker! Nog! Nóg!!!Nóóóóg!!!"



Deze tijgerwasser probeert krampachtig zijn voeten droog te houden...



Voor deze tijgerwasser had het allemaal niet zoveel belang meer.

Ze zijn misschien wel echt braaf en tam door ’t wild ravotten maar toch ook door 't vele eten want toen we ze stukken gekookte kip mochten voeren wilden ze ze niet eens opeten.

Van ’t tijgerkes wassen was ik nog een beetje natter geworden maar toen we met de volwassen tijgers naar de canyon wandelden (de echt héle grote) was 't zo heet dat ik binnen de 10 minuten droog was. Het is indrukwekkend om zo'n reuzebeest aan een leiband te houden. Die mocht ik wel niet alleen vasthouden, de trainer had ook nog een ketting in zijn handen. Dus daar mee rondstappen was wel meer voor de show, de tijger kende zijn weg naar de canyon, wist dat hij daar ging mogen zwemmen (daar was ook een grote vijver) en vervolgde gemoedelijk zijn weg, of er nu twee mensen aan hem aanhingen of niet. Paul mocht de zijne wel alleen aan de lijn voortleiden. Maar ja, die is dan nog wel 20 kilo steviger dan ik. Bij deze dieren mochten we ook niet vóór hen lopen, alleen gelijk met hun achterhand. Die voorzichtigheid was best te begrijpen want een volwassen tijger is echt een reusachtig groot en zwaar beest.

Twee flinke jongens! Helemaal alleen op pad...

Achteraan de canyon waar we gisterennamiddag voor de foto's poseerden ligt een grote vijver in tweeën gesplitst door een eilandje. Dat was het doel van deze wandeling en dat wisten die tijgers maar al te goed. De grootste jongens verlangden naar hun dagelijks badje en begonnen flink aan de leiband te trekken.

In de canyon werden ze eerst alle zes vastgemaakt aan bomen of ringen in de grond terwijl wij braaf moesten wachten. Vervolgens moesten wij op een rijtje achter Rod tussen hen door laveren, tot wij werden opgesloten in een inderhaast opgesteld vierkant hekwerkje met een oude parasol om ons wat schaduw te geven. Dat veiligheidskooitje kunt ge best vergelijken met een Belgisch nadarhekje, alleen iets minder stevig. Het had iets van uzelf tegen een raketaanval proberen te beschermen met een parapluke...



Het veiligheidshekje met de groene paraplu in de canyon net voor de zwempoel.

Eens wij als kippen in dat rennetje stonden werden de tijgers losgemaakt en mochten ze in 't water gaan spelen. Wat er toen volgde heb ik nog nooit gezien.

... en jullie zien dat morgen wel!

Ik ga het beduidend makkelijker maken want ge zijt aan het "lijden ende afzien" heb ik de indruk. En ja, al de foto's die ge tot hiertoe gezien hebt zijn wel degelijk van hetzelfde voorwerp, ik heb me niet vergist. Heel begrijpelijk dat ge u dat afvraagt als ge met mij te maken hebt.   Maar nee, het klopt wat ik aan 't doen ben.



Reeds opgelost door volgende wakkere geesten :
Ron, Andromeda, Helena, Viva, Luk en Kathleen!

Vandaag staat er een klein artikel over een kleine olifant in De Morgen!
Mosha (het olifantje van de Elephant Parade) heeft haar nieuwe prothese gekregen!



Enkele foto's van zes weken geleden toen ik haar in het hospitaal van Friends of the Asian Elephant bezocht...







Binnenkort verschijnen de reisverhalen waarin Mosja meespeelt! Nog even geduld, we moeten eerst nog iets met tijgers, olifanten en apen doen...

REUZE-uitvinding!!!!
Als ge de foto's op uw scherm (en alle teksten) véél groter wilt zien hou dan uw CTRL-knop ingedrukt en draai tegelijk aan 't wieltje dat zich midden op uw muis bevindt! Ongelofelijk wat er dan gebeurt!!!
Alhoewel,... waarschijnlijk wist iedereen dat al lang en ben ik de enige die blij is met deze ontdekking.
Maar ik vermeld het toch maar want, god weet, zit er ergens aan de andere kant van 't scherm nóg een even grote computersukkel als ik die dit ook een REUZE-uitvinding vindt!