filosofietje

Enkele foto's en een stukje reisverslag dat ik schreef in 2003 in Raiatea, een klein eilandje in de buurt van Tahiti, middenin de Stille Zuidzee.

...
Vijftien meter stroomopwaarts van ons hutje staat een hibiscusboom in volle bloei. Regelmatig dwarrelt er een frèle roze-rood-oranje getinte bloem in zee.

Ze wordt over het water gedragen als een omgevallen handgrote kelk. Afwisselend door zon en schaduwplekken, wordt ze meegenomen door glinsterende golfjes die de vorm hebben van een pas ontstaan gebergte. Klein en puntig.
De reis kabbelt verder over een door het water vertekende, grillige ondergrond van mosgroene, vaalblauwe, en bruingele koralen.

Na een tijdje vallen de bloembladeren verder open en glijdt ze als een platte schotel over het water. Stillekesaan sijpelen er druppels in haar hart en vormt er zich een plasje in dat op zichzelf begint te bewegen, los van het ritme van de zee.

Zo drijft het scheepje verder tot een vis het in zijn vizier krijgt, erop af zwemt en er lekker aan begint te peuzelen. De bloem valt dan uiteen in vijf blaadjes die in formatie verder dobberen.

Af en toe valt er een bloem op haar kop in 't water en dan lijkt het alsof het puntige gouden dakje van een Chinese pagode voorbijzweeft.

Tegen de walmuur stromen al de bloemen en blaadjes terug samen en vormen daar een drijvende, vibrerende boom.
De transcendentie van de originele boom op nog geen kwartiertje tijd…
Prachtig om naar te zitten kijken!

Ik heb er een heerlijke reeks fotoos van genomen. Het lijken wel impressionistische schilderijtjes.

...

Nog even een blik onder de mantel van de kwal.
Moet kriebelen als je zo'n beweeglijke huurders onder je dak hebt wonen...

Het dierenasiel voor baby-poezen van mijn lieve vriendin Bieke Baerts bestaat vandaag 15 jaar.
In al die jaren heeft ze honderden kleine poezen aan een thuis geholpen.
Bedankt lief Bieke uit naam van al de dieren en hun baasjes die jij en je vereniging gelukkig hebt gemaakt. En nu hop naar het 20-jarig bestaan!

Mail me maar als je 't weet!
Veel plezier!
----------------------------------------------------------------------
De goede oplossing kwam als eerste (na een kwartiertje al!!!) van ...
Shelly!!! Bravo!
---------------------------------------------------------------------
Jullie zijn echt rappe mannen (enfin, vooral rappe vrouwen!). Ook Dolfijn, Jan, Eefje, Lisette, Winny en Vifke hebben het al juist geraden!
En nee Fatske, het is helemaal geen typisch vrouwelijk produkt. Het is een heel normaal en gekend gebruiksvoorwerp. Maar voor diegenen die het echt niet vinden zal ik vanaf zondag enkele tips bij de foto zetten
--------------------------------------------------------------------
Francois, Viva!!!

Mijn katten voelen zich nog altijd misdeeld. Ze broeden nog steeds over harde akties...

Veel mensen hebben het al goed geraden maar voor de anderen een kleine tip :
Jullie zouden dit makkelijker herkennen moest het bruin van kleur zijn...

Voor diegenen die het tot hiertoe gevonden hebben al een dikke bravo :Viva, Luk, Francois, Frieda,  Jentina, Chauffeurke, Lou, Luna, Dolfijn, Opapat, Mieke Moma, Vifke, Ivo, Chiamano, Tina, Mare, Winny en Maria!
En na een oneindige, maar hoogst bewonderingswaardige, portie doorzettingsvermogen : Cooltje!

Donderdag krijgen jullie de oplossing en vrijdag een nieuwe hersenbreker. 't Wordt een goeike

Zááááááááááálig al die lieve verjaardagswensen van jullie!

Mijn verjaardagskaartenoogst was dit naar maar dunnekes (juistgeteld ééntje...) maar al die wensen in mijn gastenboek, en de persoonlijke mails die ik van jullie kreeg, maken alles goed!
En God weet, optimist als ik ben, misschien zit de poststaking van vrijdag er wel voor iets tussen, en zit er morgen toch nog een kaartje extra in de bus
Maar eigenlijk mag ik daarover niet mopperen want ik pleit schuldig. Ik vergeet zelf ook iedereen zijn verjaardag. Mijn vrienden stuur ik een kaartje als ze in put zitten, als hun huisdier gestorven is of als ze zelf ziek zijn, maar hun verjaardag... tja, die vergeet ik meestal.

Voor bepaalde curieuzeneuzen onder jullie : ik word vandaag 48. Mijn zieltje is nog maar 18, maar mijn lijfke voelt zich soms 88. En ik die tijdens mijn jeugd altijd gedacht heb dat een mens pas begon te kraken als hij 65 was... Is me dat toch weer een misverstand geweest ja...

Onze witte kater Phineas heeft vannacht een stapeltje dode bladeren uit de tuin mee naar binnen gezeuld en die lagen hier vanmorgen verspreid over de keukenvloer. ("Blaadjes vangen" is één van zijn favoriete herfst-bezigheden. Maar beter dát, dan dat het hier vol gevangen muizen of vogeltjes zou liggen denk ik altijd maar.)
Ik veronderstel dus dat het zijn hoogstpersoonlijke manier was om mij een verjaardagsboeketje aan te bieden, dus ik was er heel blij mee alvorens ik mijn keerborstel zocht 
't Is belangrijk om gelukkig te worden door kleine attenties hé! 

Vandaag is 't dus bewezen : verjaardagswensen kunnen uit een heel onverwachte hoek komen!

Nogmaals bedankt voor jullie fijne wensen, ik hoop dat ik jullie in het volgende jaar nog vele plezante momenten op mijn blog mag bezorgen!

Héle, héle dikke knuffel van Laathi!

PS. En de eerste keer dat ik jullie zie houden jullie allemaal drie dikke kussen tegoed!

Lekker liggen wachten tot de gebraden kippen in zijn mond vliegen.
Klik op de foto om ze groter te maken en bemerk de grote halfgesloten doopvontschelp waar hij naast ligt.
Bovenaan de foto zie je een bosje vuurkoraal. Bij aanraking is het erg pijnlijk en krijg je een soort brandblaren. Zoals alles wat je onder water tegenkomt kan je ook daar best afblijven...

Oh, ik wou toch zo dat ik jullie eens allemaal mee kon nemen naar deze prachtige wereld om jullie mee te laten genieten van de stilte, de rust en de schoonheid die hier te vinden is. Want de foto's laten je wel veel zien, maar in 't echt is 't nog veel indrukwekkender, omdat je je dan kan rondwentelen en heel de omgeving tegelijk in je op kan nemen...

Als de egelvis schrikt blaast hij zich op en steekt hij al zijn stekeltjes omhoog. Hij ziet er dan echt als een bolronde egel uit. Het diertje kan dit echter maar enkele malen in zijn leven doen want het verbruikt zoveel van zijn energie dat hij er op de duur aan sterft. Het is dus zeker niet de bedoeling als je dit lieve dier tegenkomt om hem moedwillig te laten schrikken. Wat een mooie foto het ook zou kunnen opleveren.

In souvenirswinkels of op markten zie je vaak die gedroogde opgeblazen egelvissen liggen. Ze worden verkocht als lampekapjes. Nooit kopen dus, want het dier heeft een zinloze dood gehad, en het is in een souvenir die uiteindelijk toch maar in de vuilbak eindigt want je mag er het land niet meer mee binnen. Als je ze toch koralen of zeedieren tracht binnen te smokkelen kan je ook nog een zware boete oplopen. Dus laat de zeedieren waar ze thuishoren : onder water.

Als je op de foto klikt om hem te vergroten zie je heel goed hoe zijn stekeltjes plat tegen zijn lichaam gedrukt liggen. Overdag verschuilen deze schuchtere dieren zich meestal in een hol in het koraal of onder een overhangende rots.