Om toch even de zalige tekst in 't gedichtje van Rozemarijn te relativeren - want daar kom ik bijna uit als een van "de dapperste aller Galliërs" - nu even aandacht voor een heel ander facet van mijn persoonlijkheid.
Ge hebt nog altijd een gekke reportage te goed van de "after-party" van de "pré-metro"... Dus, here we go!
Na het bezoek aan de tunnels kwamen we boven op 't Astridplein en voor 't station bleek een soort opgeblazen dinosaurus te liggen. Ge kon "de ingewanden" gaan bezoeken. Door zijn bek wandelde je naar binnen en daar zou je dan, volgens de uitleg, zijn maag- en darmstelsel in werking zien. Voor zo'n interessante "wetenschappelijke" oefening ben ik natuurlijk altijd "in". Dus togen Nand, Mare en ik er op af terwijl de anderen wijselijk op hun terrasje bleven zitten.
Het grote beest.
De ingang van wat in mijn ogen een "wetenschappelijk verantwoorde" tentoonstelling ging zijn.
Irma :
"Fijn. Na die vuile tunnels eens iets propers doen. Zie ik wel zitten. Hier kan me niks gebeuren. Hier gaat beslist niet op de grond gelegen worden om een fotoke te nemen."
Irma :
"Alhoewel die vieze rook? Wat doet trouwens rook bij een wetenschappelijke tentoonstelling?"Laathi : "
Seg Irma, gebruik uw fantasie! Dat moet het beest zijn adem voorstellen natuurlijk!"
Jonge wetenschappers op pad...
De huig. OK, ja. Niet echt goed gedaan, een beetje plastiekerig, maar ook niet slecht.
De slokdarm. Niks te zien, vooral donker.
De maag... Tja, 't werd hoe langer hoe onnozeler... Er staken af en toe wat slecht afgewerkte "stukken mens" door de wanden.
Niet erg want als ge niet flitste was 't er toch aardedonker...
Op dat moment had ik zelfs door de duisternis niet eens gezien in wat voor een eng ding ik mijn kop aan 't steken was.
Nog steeds was ik heel naïef op zoek naar iets "wetenschappelijk verantwoords"...
Het werd wel heel smallekes, de opblaaskussens raakten mekaar en 't was echt wringen om er door te geraken...
En toen opeens in de pikkendonkere pakte "iets" mij vast! Ik schrok mij bijna een beroerte!
Eindelijk, eindelijk viel mijn naïef euroke dat ik in een ordinair, stom spookhuis terecht gekomen was! Iets waar ik doodsbang van ben en nooit vrijwilig in zou gaan...
Maar niet erg, ik was dus ondertussen flink geschrokken maar wel héél trots dat ik dat overleefd had. Mijn grenzen waren verlegd!
Ik kon er zelfs nog mee lachen. Ah ja, ik was toch zo fier op mezelf! En ten andere 't was nu toch voorbij, ik had een heus spookhuis doorstaan!
Maar toen, nog steeds in de pikkendonkere, greep totáál onverwacht een ander monster mij vast!
Ik gilde en blééf gillen - ik denk dat ze mij tot in Berchem Station hebben kunnen horen - tegelijkertijd sprong ik in paniek achteruit, kwam pardoes op mijn maatje Mare terecht, die gelukkig de helderheid van geest had om bijtijds haar fotoapparaat over haar schouder te zwieren alvorens ik me rond haar nekte vastklampte, ik deed het in mijn broek van 't schrikken, Mare kon mijn gewicht niet houden en uiteindelijk belandde ik bovenop Irma in een hoekske op de vloer. En dat allemaal op enkele seconden tijd... Ondertussen was die vent die dat monster speelde zó geschrokken van mij dat ik vrees dat hij er ook iets aan gaat over houden...
Geschrokken man-monster nummer twee staat even te bekomen.
En Mare behoudt haar "cool" en fotografeert na 't voorval gewoon verder.
Nand :
"Tiens? Wat liggen de meiskes hier op de grond te doen?..."Dus ge ziet... de vrouw die zwemt met tijgers, met haar arm in olifanten hun bekske zit te woelen, er op rijdt en ze zelfs wast, die bovenop torens rondwandelt, over randjes van kademuren kuiert,... wordt panisch in spookhuizen! Iedereen heeft recht op zijn mindere kantjes nietwaar?
Maar ik heb toch wel wat medelijden met die spookmens want ik vrees dat die nu doof is.
Met dank aan Mare en Nand voor de fotokes! En vooral voor hunne "cool".
Susan Boyle
)
1 reactie op dit bericht
Susan Boyle