Fotoraadsel 184 - foto 1

Ik vind dat ik op zijn minst mijn Paaswensen moet laten overbrengen door iets "ei-vormigs".
Mijn dikkoppen vertonen momenteel veel gelijkenis met een paasei, zij het wel met een staartje,
dus... zie hier Gerard, Norbert en Ursula :



"Wij wensen de lezers van dit blog een heel prettig paasfeest!"
"Moge al uw eieren droog blijven!"
"Beter een beetje een gesmolten ei dan een uitgeregend..."



Naast een schijfje van een kurken stop (als toekomstige rustplek) kan je goed de grootte zien.



Zo zag de kroost er vrijdagnamiddag al uit...





Ze zijn alleen niet meer zo gewillig om te poseren... wegens "uiterst beweeglijk"! 



Maar terwijl ze grazen kan ik ze nog wel eens verschalken...



'k Weet wel, dit is een heel slechte foto, maar ik zet ze erbij omdat je hier al heel goed de omtrekken van het toekomstige kikkertje kan zien.



Dikkopje met slakje.



Doorschijnend buikje met darmstelsel.

Op de albumfoto's zien jullie de evolutie tussen dag 5 en dag 10.
Indrukwekkend welke transformatie de diertjes doormaken!
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Dikkopjes?authkey=Gv1sRgCOL3soaV_9_R6QE#
Als je op "diavoorstelling" klikt en vervolgens op F11 zit je helemaal midden in hun droomwereld...

Het is vrijdag... dus hier komt de foto van de laatste kans!
Vele mensen denken aan een taartvorm... Maar dat is het zeker niet want als je dit als cakevorm zou gebruiken kon je amper een gebakje voor een muis maken en zou haar familie zelfs niet eens mee kunnen eten...



Reeds opgelost door Chrisje, Luk, Mieke, Helena, Klaproosje, Marleen, Redpoppy, Paul, Veveke, Martine, Wim, Ron, Jan, Ritje, Viva, Andromeda, Lisette en Nicole!

Hoofdstuk 9.
Deel 2. "Komt zien! Komt zien! Bouw een spiegelpaleis en verdien uw hemel!"

Onderweg passeerden we Kampaeng Phet, dat blijkt ook een enorme opgraving van Khmer-tempels te zijn. Indrukwekkend, zoveel ruïnes bij mekaar! Hoewel we morgen de grootste verzameling van 't land in Sukhothai gaan bezoeken zijn we toch even uitgestapt, het was echt te fascinerend om zomaar aan voorbij te rijden. Al die oude bruine bakstenen stoepa's en vihara's tussen die enorme mooie bomen... Het gaf me echt een Cambodja-gevoel maar dan zonder de hordes toeristen.

Een paar kilometer verder passeerden we dan de meest blinkende tempel van Thailand. Het schrijn van Petit Pois dat ik in Lop Buri kocht verbleekt erbij! Alles, maar dan ook alles was ingelegd met spiegeltjes, tot en met de plafonds van de zalen binnenin. Ter ere van Boeddha Sinksenfoor waarschijnlijk. Gouden beeldjes weerkaatst in duizenden zilveren spiegeltjes, het was echt hallucinant! Mijn fotoapparaat sloeg er van tilt. Naast het boeddhistische heiligdom  bevond zich dan ook nog een heerlijke Chinese afdeling met een reuze Godin en twee superdraken die aan haar voeten kronkelden en dat allemaal in een soort zwembad met hypermoderne aluminium-relingen...

Het hele circus maakte deel uit van een forest monastery met een schooltje. De monniken woonden in kleine hutjes in 't bos, stil en ongestoord en ze hielden zich onledig met bonzaïkes maken van frangipani-boompjes... Wat een leven, als ze vrouwen aan zouden nemen, ik zou 't overwegen. In zo'n mooi ruim bos kunnen gaan wonen en u in stilte bezig houden. Jawadde. En die tienduizenden mozaïekspiegelkes van die tempels moet ge niet eens zelf kuisen, die klus komen de dorpelingen met liefde voor u opknappen om hun karma op te vijzelen. Met andere woorden, zoals ze destijds bij ons zouden zeggen : "om een aflaat te verdienen”. "To make merit" is hier iets waar de mensen zich danig mee bezighouden en zo ongeveer alles voor over hebben.



Klein tempeltje naast de vijver van het bosklooster.







Een spiegelpaleis of een tempel?...



"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand..."

Een flinke aflaat kunt ge ook verdienen door een tempel te financieren (aangezien Thailand er een zeer welvarend land uitziet (de auto's die hier rijden!!! Allemaal sjieke pick-ups of dure luxewagens, en géén tweedehandse! Alle kinderen een gsm...)) staat er in elk dorpje dan ook minstens 1 tempel, de ene al waanzinniger dan de andere. De tempels schitteren en flonkeren u vanop een afstand tegemoet, de omliggende huisjes zijn veel en veel eenvoudiger. Maar ja, wij hadden destijds ook impressionante kathedralen en ondertussen kiepten we de pispotten door de ramen de straat op en liep de stront tussen onze huizen omdat we geen rioleringen hadden… First things first. Ge moet uw prioriteiten stellen.

Bij aankomst in Sukhotai was 't eerste wat we zagen een “Big C”, een reuze shoppingcomplex. Even de hoognodige spullen gaan kopen, ze hadden er alles wat we nodig hadden, behalve wat we eigenlijk zochten : benzine. Toen we buitenkwamen was 't al donker en we hadden ons hotel nog altijd niet gevonden. Trees probeerde krampachtig ons de gracht rond de oude stad in te laten rijden…
Uiteindelijk vonden we het hotel maar bleek het volzet te zijn, op een kamer met gemeenschappelijke badkamer na... Tja, dat was nu ook niet echt wat we voor ogen hadden. Dan maar verder gereden. En zo kwamen we bij het hotel terecht dat ons op internet ook al erg gecharmeerd had : Le Charme. Er verbleven maar 12 toeristen dus hadden we alle keuze van kamers. Nog voor we iets vroegen gaven ze zelfs al een discount van 40%. We waren dus weer méér dan welkom.

De kamers bleken mooie, ruime, lichte chalets in een tuin vol brede beken. Ons huisje had een heel sjiek terras met zicht op zo'n binnenriviertje. Le Charme heeft zijn naam niet gestolen.
We slapen in een klamboehemelbed. Zalig! En hier kunnen we drie nachten blijven. Wat een verademing! Eens niet elke ochtend moeten inpakken. Ik word daar toch zo moe van.
Het enige trieste aan dit hotel is dat er aan de receptie overal kleine bokalen staan met één zielige vechtvis er in. Het zijn prachtige dieren, blauwe, rode en zwarte met gigantische sluierstaarten. Zo jammer dat ze moeten dienen om mekaar te vermoorden zodat de mensen hun goklust kunnen botvieren… Als ge wil gokken op vechten, vecht dan zelf.

We konden van het avondmaal genieten op het terras van een houten gebouw dat op hoge palen in een vijver lag. Feeëriek! Met de obligate kerstverlichting in de bomen natuurlijk. In ’t Oosten is ’t de laatste jaren heel ’t jaar door kerstmis… Best mooi zolang ge maar niet probeert een landkaart te lezen bij zo'n slinger mini lichtjes...
Het eten was lekker maar voor mij veel en veel te pikant. De soundtrack bestond uit tjirpende krekels en blaffende en jankende honden. Eentje slaat aan, de buurhond doet mee, die van daarnaast pakt over en zo ontstaat een huilgolf die misschien wel tot in Bangkok reikt.

Omdat ik 's morgens al vijf pillen moet pakken neem ik mijn bloeddrukpil altijd op de middag. Maar door rond te reizen was ik dat vandaag en gisteren was ik vergeten, dus maar even de bloeddrukmeter bovengehaald en gezien wat de gevolgen waren. Er wáren begot geen gevolgen! Mijn bloeddruk was perfect normaal en mijn hartslag is veel lager dan hij vroeger ooit geweest is! Morgen nog eens proberen om die pil te “vergeten” en zien wat er gebeurt als ik me aan de geplande sportieve bezigheid ga overgeven…

Het bescheiden fotoalbum van deze dag vinden jullie op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Hoofdstuk9?authkey=Gv1sRgCJHJyfWt1s-MZA#

Deze foto zou toch een belletje moeten doen rinkelen...
Het ding is zo klein en zo "eentonig"... Ik kan echt niet veel meer laten zien hoor....



Nog altijd enkel maar opgelost door Chrisje, Luk, Mieke, Helena, Klaproosje, Marleen en Redpoppy...

Maar twee personen extra die 't opgelost hebben door de foto van de binnenzijde te tonen...
Tja, dan gaan we maar weer terug de buitenkant bekijken.



Reeds opgelost door Chrisje, Luk, Mieke, Helena en Klaproosje! En Marleen!!!

         
         (foto Jan)

         "Hé! Komt ge mee?! Op bezoek in de bodemloze geldput van Antwerpen!"

         
          (foto Mare)

          Irma : "Jawadde, en wij moeten dat vuil gat in?... 
          Godzijdank dat ze voor één keer een statief heeft meegebracht,
          dan word ik misschien eens niet met mijn neus tegen de muren gedrukt
          als ze steun zoekt."

          
          (foto Mare)

          Nand, behulpzaam als altijd :
          "Ik zal uw statief nog extra vasthouden dat er zeker niks beweegt
          en als ik nu dat zakske niet vasthad dan zou ik ook nog tegen de tunnelwand
          duwen dat die ook zeker stil blijft staan..."
          Irma :
          "Heu... Nonkel Nand, ge zijt naast de kwestie bezig jongen. Ge moet haar vasthouden!
          't Is ons ma zélf die bibbert!"
           Laathi :
          "En hoe komt het dat ik bibber denkt ge?!!!
          Omdat gíj op mijn rug hangt commentaar te geven en weer veel te druk
          aan't gesticuleren zijt en omdat gij..."
          Irma :
          "Kunnen we nu misschien efkes zwijgen en die foto nemen zodat we uit dit tochtgat
          en dit stofnest wegkunnen? Want als ik een niesbui krijg gaat dat de zaken
          er niet beter op maken vrees ik..."


Tja, het verhaal van de Antwerpse metro... Hoe moet ge aan zoiets beginnen? 't Is begot zelfs nooit geëindigd.

Toen ik 12 jaar was en naar school ging op de Meir werd ik dagelijks met dit megalomane project geconfronteerd. Vooral mijn schoenen. De weg van de Grote Markt naar mijn school had meer weg van een hindernissenparcours dan een veilig voetpad. Als ma mee naar school liep dan kozen we voor de Lange Nieuwstraat, een lange ongehavende straat die loodrecht van de kathedraal naar de achteringang van mijn school liep. Maar als ik alleen was vond ik die weg veel saai, geen winkels, niets te zien, dan vond ik de avontuurlijke weg lang de Meir veel boeiender. Over houten planken die over putten lagen, moddervelden zonder plankier, zigzag-weggetjes die elke dag anders lagen, kortom dat was sensatie! En ge mocht een beetje vuil op school aankomen want ze wisten dat wij als jonge biggen door de modder moesten ploegen om er te geraken.

Heel soms kon ik ons ma overhalen om mee het klauterparcours te nemen en dan wipten we binnen in de Sarma en de Priba om naar de apenkast te gaan kijken. Dat was een automaat met een vitrine waarin pluchen aapjes met muziekinstrumenten stonden opgesteld. Als je er een munt in wierp begonnen ze te bewegen en muziek te maken! Leuk! Heel af en toe werd er dan ook een wafel met een landschap van crème-fraice erop genuttigd. We moesten wel. Ah ja, we wilden toch allebei zo graag verdikken... zodat we niet meer gingen uitgelachen worden. Dus werd het nuttige aan 't aangename gepaard.

         

          Deze foto komt uit het tegenwoordige charme-offensief van "De Lijn".
          Ge krijgt er een beetje een zicht op hoe wij vroeger naar school liepen.

De rest van de Antwerpenaren was heel ongelukkig over het feit dat zo ongeveer heel 't centrum van de stad braak lag. De winkeliers huilden tranen met tuiten en als er al eens een klant opdaagde maakte die dan ook nog heel hun zaak vuil. Plezant was anders. De werken bleven jaren duren, de ene put na de andere dook op in 't straatbeeld en het waren geen bescheiden putjes, het leken meer meteoorinslagen. Aan de veiligheid werd destijds ook nog niet zoveel aandacht besteed dus meer en meer inwoners liepen rond met blauwe plekken en schaafwonden van 't vallen tegen 't ruwe hout of 't uitglijden op de sneeuw. Antwerpen werd zijn metro kotsbeu.

Zeker toen bleek dat in onze metro nooit een metro zou rijden... Het gingen gewoon onze oude trammetjes zijn die de grond indoken!  En Antwerpen wou zijn geliefde trams bovengronds houden. Gewoon gezellig op de tram stappen en voor de school of tussen de winkels uitstappen en niet terechtkomen in een onderaards, kil en beangstigend hol. "De Metro" zijn naam was ook ondertussen veranderd... het zou voor eeuwig en altijd "De Pre-Metro" gaan heten...

Net toen we op de Groenplaats waren gaan wonen begon de ellende daar... Alle bomen weg, de oude skeletten van het vroeger Groenkerkhof werden opgespit en binnen enkele maanden werd het mooie plein ook omgetoverd in een bodemloze put. Het had één voordeel : het gaf onze pa wat rust en afleiding. Hij vond het heerlijk om van boven op de vierde verdieping diep in die put te kunnen zien wat ze daar allemaal aan 't bricoleren waren. En 't was bricoleren want toentertijd werd alles nog door mensen en bescheiden machines uitgegraven. Daar kwam later verandering in, maar dat kwam een beetje te laat voor de meeste Antwerpenaren.
Winkelfaillisementen en vijf jaar door de modder djampelen om uiteindelijk iets meer dan een kilometer "ondergrondse tram" te krijgen, die we liever bovengronds hadden zien rijden. Ge zou van minder slecht gezind worden...

Voor het graven van de tunnels van het Astridplein naar de Stenen Brug, een traject van ongeveer twee kilometer, werd de nieuwste uitvinding gebruikt : de mol! De mol was een cilinder van meer dan 220 ton van 6 op 6 meter die zich met een "snelheid" van 10 meter per etmaal door de ondergrond vrat. Hij werd bestuurd door een computer die nota bene in Wenen stond! Wij bezaten geen computers die groot genoeg waren... Maar ja, wij bezaten ook geen metro, wij hadden ook maar gewoon trams die zich als metro gingen vermommen...
Vijfentwintig werkmannen hielden "het beest" in bedwang en lieten het dag en nacht voortvreten. Tot groot genoegen van de mensen die erboven woonden want op die manier merkten ze vrij weinig van de werken. Ze werden gespaard van de modderpoelen die het stad jarenlang ontoegankelijk gemaakt hadden en konden ongestoord handel drijven.

En opeens stopte het circus. Zogezegd omdat de Antwerpenaar die metro niet meer wou hebben... Flauwekul, 't geld was gewoon op, wij wilden die metro wél, want hij lag er toch al?! Waarom hem dan niet gebruiken?? Ze kregen hem gewoon niet af wegens gebrek aan centen en wilden het op de bewoners afschuiven.

Amper de helft van de 14 kilometers aan tunnels die momenteel onder Antwerpen liggen zijn uiteindelijk, over een verloop van nog vele jaren, in gebruik genomen. Door een tram dus, nooit door echte metrostellen. En de rest ligt daar al jaren nutteloos te liggen... Maar die kokers moeten wel onderhouden worden anders rotten ze weg. Daar brandt dus dag en nacht licht in en werken arbeiders om ze in stand te houden... Schrijf het niet in een roman of ze geloven het niet...

Verschillende voorstellen om iets met die pijpen te doen werden afgeketst. Als champignonkwekerijen waren ze nat genoeg maar misten ze de vruchtbare lucht van mergelgrotten. Skaters konden er niets mee aanvangen, de grond was niet egaal genoeg, en trouwens 't was alleen een saaie, rechte pijp... Ooit is er eens een tentoonstelling gehouden maar dat is ook geen tweede keer herhaald.

Maar nu hebben ze beslist om toch nog twee kilometer extra in gebruik te gaan nemen tegen 2015 om de stad te verbinden met een sneltram tot in de buurt van het Shopping Center in Wijnegem. De winkeliers in 't centrum zullen weer lachen...

Alvorens met de werken te starten (droogmaken, betonrot herstellen, sporen en leidingen aanleggen, en 1 van de 4 stations recupereren,...) mocht de Antwerpenaar zijn tragedie nog eens komen afwandelen. Dan hadden we toch nog eens een attractie. Een vrij dure Plopsaland wel, maar kom 't ding werd dan toch nog eens "gebruikt".
En nu maar wachten op 2015. Dat kan er nog wel bij, want om het op zijn Antwerps te zeggen :
"'t Spelleke duurt nu toch al veertig jaar wat maken die paar jaar nog uit?..."

Dus speelden wij allemaal vorige zaterdag "pre-metro-te-voet" en stapten door twee kilometer lange tunnel vanaf de Luitenant Lippenslaan, net buiten de ring rond Antwerpen, tot aan het Centraal Station. We daalden 25 meter af in een reuze betonnen koker langs een "tijdelijke stelling met een trap in" (de "Pré-Trap"?) en verdwenen onder de grond. Eigenlijk was er bitter weinig te zien. Een lange tunnel, die af en toe wegboog, onderbroken door drie rudimentaire perrons. Mooi verlicht dat wel, dus voor ons fotograafjes was het een heel tof en leerzame uitstap. Ondertussen hoorden we op sommige plaatsen het vocht door het plafond neerdroppelen en met wat fantasie kon je daarin het geluid van de miljarden centen herkennen die die project gekost heeft.

Hier enkele foto's van "De Wandeling van een paar Miljard".
Misschien kunnen we over 30 jaar een wandeling maken over de Lange Wapper brug? Dat gaat wel een beetje meer kosten. Maar ja, voor het zondagse entertainment van de bevolking moeten ze maar wat centen over hebben. Ik zou dan wel graag hebben dat ze halverwege de wandeling een drinkgelegenheid voorzien, want dat miste ik wel in de Pré-Metro. Ik was al tevreden geweest met een Pré-terraske...

         

          In de koker van 25m diepte, achter de Stenen Brug net voorbij de Ring : de Pré-Trap.

         

          De Pré-ingang.

         

          Als de champignons er dan toch niet willen groeien zou ik 't ding als decor
          voor science-fictionfilms trachten te verhuren...

         

         
          (foto Jan)

          Irma : "Ma? Waarom heeft uw statief drie poten en dat van die meneer naast u 
          maar éne?"
          Laathi : "Dat moet nog groeien schat. Dat is nog maar een Pré-Statief."

         

          De koker komt aan bij een perron.

         

          Eén van de stations die nooit zullen gebruikt worden...

         
         ( foto Jan)
    
          Irma : "Moeder please... ik wil terug naar boven... Ik krijg hier stoflong. En reuma...
          Ik heb dorst. En ik moet plassen. Ik ben mottig gesjokkeld, ik ga moeten overgeven..."
          Laathi : "Maar allez Irmake, kijk eens hoe boeiend het hier is!
          Hier staat zelfs een tractor onder de grond!"
          Irma : "Een echte of een pré-tractor?"

         

          Druppeldedrup, daar sijpelen de centjes...

         

          Het vocht zorgt wel voor heel aparte kunstwerken. Gratis.

         

          Nog een station in de uitverkoop...

         

          Het eindstation van Metro Inferno...

         
          (foto Jan)

          Laathi : "Amai, ze zijn weer niet echt goed. Zo donker. En niks dan pijpen...
          Pffft, kunnen we niet ergens gaan fotograferen waar iets te beleven valt?..."

En er zál iets te beleven vallen. Maar of ik daar nu zo gelukkig mee ga zijn?...
Over enkele dagen de foto's van de hilarische "After-Party" van de zes "Pré-Metrogangers"...

Meer foto's over de onderaardse wandeling op mijn album :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/MetrotunnelAntwerpenBlog?authkey=Gv1sRgCODpjOG0rbbXOg#

't Is niet gemakkelijk,... dus zullen we 't eens van een totaal andere kant bekijken...



Ge ziet nu wordt dat ineens veel duidelijker hé!

Toch reeds opgelost door Chrisje, Luk, Mieke en Helena!

Geniaal vind ik het!... Méér dan geniaal, dat na 't zien van dat eerste detailfotoke al 4 mensen spontaan de naam van dit ding uit hun mouw schudden! Hoe doet ge het?
Dikke proficiat voor Chrisje, Luk, Mieke en Helena!



Hopelijk brengt deze foto weer een paar genieën aan 't licht!
Want écht gemakkelijk vind ik 't nu toch nog niet...

Maandag, 26 januari 2009.
Charme Hotel, Sukhothai.

9. Het geslacht der engelen.

Ik lag vanmorgen in bed te lezen in een folderke met alle mogelijke uitstappen die hier mogelijk zijn, eentje ervan was om een trainingsprogramma bij het leger te gaan volgen! Ik zie zoiets al in Sri Lanka gebeuren, daar zou dat waarschijnlijk "Spelen met de Tijgerkes" heten…

Na ons - met de buit van de 7/Eleven - veredeld ontbijt, vertrokken richting Sukhothai, een rit van 350 kilometer. Omdat de wegen hier zo goed zijn gaat het vlot en kunnen we veel pauzes inlassen. Ons eerste kleine doel was een grote zittende boeddha, niet zozeer omdat we daar zo in geïnteresseerd zijn maar het leek ons een fijne plek met een mooie uitkijk voor een eerste knabbeltje. De krulletjes op zijn hoofd zouden van knoflookdoosjes gemaakt zijn. (Een beeld ter ere van "Boeddha Recyclage" of "Boeddha Lookadem"?) Wat we ons daar bij moesten voorstellen wisten we echt niet, hoewel ons ma destijds een hoed heeft gemaakt waar zo'n rond doosje van "La Vache Qui Rit"-smeerkaas als vorm ingewerkt zat. Ons ma als trendsetter voor boeddhabeelden?

Van ver zagen we een gouden reuzenbeeld op de heuvel zitten maar ons Trees raakte helemaal in de war, volgens haar reden we van de wereld af. Raar dat ze nog altijd niet gelooft dat hij rond is. Ze zou ondertussen beter moeten weten. Trees haar knop omgedraaid en ons eigen verstand en ogen alweer boven gehaald. Binnen de vijf minuten reden we het bos in waarin het klooster verscholen lag en stonden we aan de voet van inderdaad een Big Boeddha... Waarom moet alles in 't Oosten toch allemaal om ter grootst zijn? Van de reclameborden tot de boeddha's?... "Size doesn't matter" is duidelijk nog niet in deze windrichting doorgedrongen.

Stairway to heaven...

Toen we via een indrukwekkende trappenpartij helemaal naar boven gewandeld waren en we aan de voet van het beeld stonden viel 't ons pas op dat we aan de verkeerde boeddha stonden, diegenen die we zochten was een witte en dit was een gouden... Nu niet dat het belang had, de wandeling was leuk, ik ontdekte zelfs hoe loofah's groeien, het blijken de vruchten van klimplanten te zijn. Ik heb er eentje geplukt en ga er me morgen eens lekker mee scrubben.



Loofah's.

Opeens kwam uit de zaal in de voet van het beeld een monnik die eten naar de apen in 't bos begon te gooien, hij nodigde ons uit mee naar binnen te komen. De man woonde in een soort panoramische zaal in het voetstuk van dat beeld, vanwaar hij door grote ramen over heel de wereld uitkeek. Er stond een altaar met een kudde beelden, zijn zeteltje, massa's boeken en een pers waarmee hij schapuliertjes van boeddha en heilige monniken uit witte klei klopte.

Het was een heel vriendelijke man en hij was blij dat hij eens bezoek kreeg. Ik denk niet dat op deze plek veel toeristen belanden want het ligt helemaal niet op een busparcours en voorlopig zijn we nog niemand anders met een huurauto tegengekomen. Plots ontsloot de monnik een grote kast, haalde er twee piepkleine glazen kokertjes uit en gaf ze ons kado. Ze zouden de kwade geesten van ons weghouden. Dat zag ik zwaar zitten, vooral als ze misschien niet alleen geesten maar ook kwade apen van mijn lijf zouden weren. Ik had die kokers al in Lop Buri in de stalletjes rond de tempel zien liggen maar daar had niemand me kunnen uitleggen wat het was dus had ik ze niet gekocht. De buisjes zijn gevuld met fijne metalen strookjes (flinterdun goud, zilver en koper) waarop monniken in miniatuurschrift boeddhistische teksten gegraveerd hebben.

De beschermende kokertjes.

We mochten ook nog twee engeltjes-amuletten kiezen. Hij maakte ze in verschillende kleuren klei, een speciale kleur voor elke dag van de week. Ik koos de groene omdat woensdag mijn geboortedag is en Paul kreeg een witte omdat hij zijn geboortedag niet kent. Hoewel de monnik redelijk Engels sprak was het woord “engel” toch weer een zeer moeilijke bevalling…

"In your religion is fly, fly, up, up, high, high, in sky!"
"A bird?"
"No."
We waren bijna begonnen van "Is it a bird? Is it a plane? No, it 's Superman!" maar dat vonden we nogal oneerbiedig bij een geestelijke.
"Is woman! Woman fly!"
Een vrouwelijke vlieg?... Maar aleer ik me totaal belachelijk kon maken viel mijn euroke :
"Ah, yes I see! You mean an angel!"
En inderdaad hij bedoelde een soort engelbewaarder.
Waarmee dus ineens het geslacht der engelen onbetwistbaar vaststaat : is woman.



De engeltjes-amuletten liggen te drogen.

Terug beneden stond Paul erop om ons Trees te vermanen en haar dwingen de weg naar de juiste Boeddha te vinden. Voor mij had dat niet persé gehoeven maar Paul vindt dat we aan de opvoeding van Trees moeten werken. En zijn training helpt want na 5 minuutjes stonden we aan de achterzijde van de heuvel, deze keer voor de juiste reuzeboeddha, de lookpotjeshoofddeksel-boeddha, vanwaar de lieve monnik van daarnet het bestaan niet eens afwist.

Deze was wit, mager, niet mooi afgewerkt en zat verstrikt in een kluwen van electriteitsdraden dus ik raakte veel meer gefascineerd door de kleine aapjes die hier hun thuis hadden gevonden dan door Boeddha Reddy Kilowatt. De monniken hadden een mand vruchtjes neergekieperd en daar waren de diertjes een waar feestmaal mee aan 't aanrichten. Deze apen krijgen gelukkig gezond eten, heel wat anders dan die sukkels van Lop Buri die zich met chips en koekjes en allerhande zooi van toeristen moeten volvreten. Of in mijn geval, met toeristen zelf. De beestjes zagen er dan ook veel gezonder uit en ze waren schuchter, kwamen niet bedelen, kortom ze gedroegen zich veel meer als gezonde wilde dieren.
Aan de andere kant van het beeld zagen we een enorm hoge trap naar beneden leiden waarvan de leuningen bestonden uit twee tientallen meters lange gouden lijven van naga's. Ik dankte de Heer - den onze - dat we eerst het autoweggetje naar boven ontdekt hadden anders hadden we deze trappen weer zitten opklefferen voor niks.





Na de geslaagde Trees-training was ze tegoei wakker en leidde ze ons zonder problemen richting Sukhothai.
Het is heel vreemd om in de winter door de herfst te rijden en toch de lente in actie te zien. De grote teakbomen laten hun bladeren vallen, sommigen zijn helemaal kaal, daarnaast staan vele bomen met altijd groen blad, en anderen staan dan weer volop in bloei. Vooral de bomen met het "Jungle Fire" zijn adembenemend mooi, ze staan propvol vuurrode bloemen. Sommige velden liggen er kaal en nog onbeploegd bij, in winterrust, en even verder staat de jonge rijst in fluo groen op te schieten. Er zijn momenteel zelfs nog schittergele zonnebloemvelden hoewel die nu wel stilaan rijp voor de oogst zijn. Toch is het een prachtig zicht, zo'n eindeloos gouden veld.
De autostrades zijn hier geweldig. De enige minpuntjes zijn dat er soms totaal onverwacht een rood licht opduikt en wat ook wel een aanpassing vergt is is dat U-turns hier toegelaten zijn, maar eens ge daar aan gewend zijt rijdt het heel makkelijk. Zolang ge er aan denkt links te houden toch.

Net ingeplante rijst.



Van Gogh in Thailand...



Reuze reclameborden aan de stadsrand.

Iedereen kent het zeker en vast!
Maar of iedereen het nog in huis heeft weet ik natuurlijk niet...



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Phineas : "Eèèèkes! Moeder wat ligt hier nu weer? Gaat dat sebiet in de soep?"



Phineas : "Geef mijn portie dan maar aan de kat."