Fort van Breendonk

Het onmogelijke is alweer gebeurd...
iemand heeft het van de eerste foto met de eerste gok juist geraden!
Proficiat Ingrid!

Geen tijd om nu een artikel te schrijven over gisteren dus trakteer ik jullie nog maar eens op een aflevering jeugdherinneringen...

41. Kind en kinds.

De vakanties in de Kempen bleven heerlijk! Ze kregen zelfs nog een totaal onverwachte attractie! De moemoe had eindelijk op mijn niveau met me leren praten!

Wat een feest! Ik had er precies een zusje bij!

Aangezien ons ma haar moeder gestorven was kon zij nu mee voor de moemoe van onze pa zorgen. Omdat ze reeds ver in de negentig was en haar dementie toenam besloot ons ma om tijdelijk mee “op den buiten” te gaan wonen. Ik moest dan dagelijks met de bus naar school! Een hele rit van wel drie kwartier. Eerst vond ik dat griezelig, maar ons ma kocht me om met een zakcentje waar ik telkens voordat ik op de bus stapte een zakje snoep mee kon kopen. Dat maakte de rit al veel draaglijker. Ik was ook oneindig geboeid door al de gebouwen die ik dageljks zag. Ik fantaseerde wie er allemaal zou wonen en hoe het er vanbinnen wel mocht uitzien. De busritjes werden een pretje. En bovenal, bij thuiskomst kon ik dan “op niveau” met de moemoe babbelen!

Regelmatig kreeg de moemoe het idee dat ze dringend bij haar moeder op bezoek moest gaan. Indien dat menske toen nog geleefd had zou ze zo’n flinke 125 jaar geweest zijn. Maar dat besef had moemoe op haar 96^ste totaal niet meer.

Telkens ze de tocht naar haar ma wou ondernemen vond ze in mij een goede, gretige reisleidster.

Als ze weer de neiging kreeg om weg te lopen dan hielp ik moemoe inpakken. We namen dan lukraak enkele bezittingen, wikkelden die in een grote zakdoek en togen op pad. We wandelen schuifelend heel de tuin door, verdwenen door het achterpoortje de wijde wereld in, liepen gewoon blokje om en kwamen door de voordeur weer naar binnen. Moemoe haar wegloopdrang was dan bevredigd, ze had wat lichaamsbeweging gehad, ik was alweer op avontuur geweest, ons ma had tijdens dat half uur eindelijk weer eens flink en ongestoord kunnen doorwerken, dus iedereen was uiterst tevreden met onze stapjes in de wereld.

In't kader van de imaginaire bezoeken aan haar moeder besloot ik op een dag de moemoe te laten kennismaken met de wonderen van de moderne tijd. We bezaten een telefoon, die natuurlijk enkel mocht gebruikt worden voor belangrijke zakelijke mededelingen. Ik had hem dus nog nooit mogen gebruiken vandaar dat het ding me reeds lang intrigeerde. Mijn vermetel plan was mijn moemoe eens met haar denkbeeldige moeder te laten telefoneren... Ja, ik was van geen kleintje vervaard. Samen met mijn compagnon, en zuster in de misdaad, vond ik het wel te riskeren om die hoorn eens van die haak te nemen. Dus troonde ik moemoe stiekum mee naar de “schone kamer” en nam ik voorzichtig de hoorn van de zware zwarte telefoon. Hij deed “tuuuuuuuuuuut”. Wonderlijk! Moemoe geloofde eerst niet dat ge daarin kon spreken, laat staan dat haar moeder zou antwoorden! Plots nam ze toch de hoorn uit mijn handen - zich niet realiserend dat die draad aan dat toestel verbonden was - en wou ermee op wandel gaan rond de sier-eetkamertafel uit volle borst brullend van “Moe! Moe! Hoort gij mij?!!! Moe! Moe! Hóóóóórt gij mij?!!!”
Snel gritste ik de hoorn uit haar handen, bang dat het ding kapot was, luisterde vlug of ik die “tuuuuuuuuuuuuut” nog steeds hoorde. En o ramp, het spul gaf geen kik meer!... Ik heb dan maar rap die hoorn terug opgelegd en aan moemoe uitgelegd dat ge evengoed met het voorwerp dat ik haar nu aanreikte kon telefoneren. Dat voorwerp was de bureaulamp… Dus moemoe kneep de lamp tussen haar handen en begon weer te gillen van : “Moe! Moe! Hoort gij mij?!!! Moe! Moe! Hóóóóórt gij mij?!!!”
Alvorens ook de lamp zou sneuvelen trok ik ze snel uit haar handjes en zei dat haar moe haar nu zeker gehoord had en dat we konden vertrekken.
Die dag zijn we in plaats van heel de hof door de stesselen, héél stilletjes langs de voordeur naar buiten gemuisd, want ik had veel te veel schrik dat iemand zou ontdekken dat ik de telefoon misschien kapot gemaakt had…

Volgende week een reportage over mijn avontuur van gisteren want,... mijn grenzen zijn verlegd!
Nu héél snel, wegens chronisch gebrek aan tijd, de eerste foto van 't nieuwe raadsel.
Iedereen kent het.



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Vandaag ben ik op pad... om mijn grenzen te verleggen...
Hopelijk schiet ik niet binnen de minuut op de loop want ik heb sinds mijn prille jeugd bij hoog en bij laag beweerd dat ik die plek "nóóit van mijn leven!!!" ga betreden en krijgen jullie er volgende week toch een reportage over te zien...



Erg genoeg wordt het iets veel enger dan een spookhuis op de Sinksenfoor...

Een lippenstift voor droge lippen... Sommige mensen gebruiken dit in deze periode om te gaan skieën...
Vele mensen dachten aan een Pritt-lijmstiftje. Tja, soms zouden mannen wel eens willen dat we zoiets in plaats van lippenbalsem gebruiken denk ik. Is 't niet om te zwijgen dan misschien wel om aan hun lippen te blijven plakken.



Proficiat : Luk, Walter, Chrisje, Ron, Dolfijn, Lange Lou, Helena, Steven, Viviane, Nilleke, Jan, Kathleen, Shajongen, Veveke, Maria, Lisette, Mieke, Nadine, Klaproosje, Ann, Nicole, Vifke, Mare, Ritje, Marleen, Patty en Fernanda!

Hopelijk morgen inspiratie voor een nieuw raadsel...

Bedankt voor de bemoedigende woorden die onder mijn vorig bericht werden gezet en de vele "cheer-up" mails die ik in mijn box vond. Ik probeer ze vannacht allemaal te beantwoorden.
Gelukkig komt het rodekruisjes-probleem niet zo veel voor als ik dacht.
De meeste mensen die raad gaven zijn van mening dat het komt doordat de veiligheidsinstellingen op de betreffende pc's te streng afgesteld staan. Ik kan daar echt zelf geen zinnig woord over zeggen want aan mij iets over pc's vragen is ongeveer 't zelfde als aan onze Mathurin vragen hoe ge een sok moet breien... De resultaten gaan ongeveer identiek zijn.

Ik vond het héél tof te lezen dat mijn blogje, ondanks de zondvloed van dikkoppen , toch nog gewaardeerd wordt.
Meestal beleef ik zelf ook veel plezier aan 't schrijven. Normaal heb ik een voorraad van teksten gereed staan om op dagen te posten dat ik teveel hoofdpijn heb of te moe ben, zodat die rotdagen voor mijn lezers ongemerkt voorbij gaan. Maar gisteren was ik door mijn voorraad heen, ik meende ook te ondervinden dat er nog maar weinig mensen kwamen lezen en daar bovenop kwam dan nog het treurige nieuws dat mijn foto's niet voor iedereen zichtbaar waren... Kortom dat - en nog een boel andere probleemkes - maakten me wat somber gestemd. Mijn kop hing ineens lager dan mijn navel. En geloof me met mijn "dubbele kin in wording" is dat wel een heel lastige houding.

Maar eigenlijk heb ik goeie redenen om eens goed te zagen hoor!
Ik ben momenteel in een ware "strijd met de materie" gewikkeld. 't Is verdomd vervelend maar ge kent mijn leuze : "Nu is 't misschien niet echt plezant, maar... achteraf kan ik daar een goed verhaaltje over schrijven en dat maakt het de miserie dan wel waard!"
Die leuze indachtig ga ik nu verder worstelen en één van de volgende dagen al mijn gesukkel in een plezant vertelselke gieten.

Als intermezzo plaats ik vandaag deel 40 van mijn jeugdherinneringen. (Ook die voorraad begint te slinken...)
't Is een beetje een trieste aflevering, maar daar kan ik niets aan doen, 't leven is nu eenmaal een mélange van vanalles. Maar niet getreurd, de twee volgende delen zullen hilarisch zijn...

---------------------------------------

40. Kinderhorror.

Na schooltijd gingen we regelmatig spelen in ’t stadspark. Ik denderde daar met een grote opblaasbare bal over de gazons of reed er, heuveltje op grachtje in, met mijn fietsje rond. Mijn driewieler was tegen die tijd al vervangen door een heuse fiets!

Mijn eerste fietsje gekregen voor mijn vierde verjaardag op 9 oktober 1961.



Met mijn grote fiets in het stadspark op 16 mei 1963, vijf jaar en een half oud.

Op een dag ontstond er plots tumult aan de brug over de vijver. Ma en ik liepen er op af, en wat bleek, iemand had zich verdronken… We kwamen er net aan toen het lijk op een brancard gehesen werd en er hing iets heel roods en vies uit de drenkeling zijn mond. Net als destijds toen mijn vader, over mijn hoofdje heen, het gruwelverhaal over de opstand in de Congo tegen ons ma vertelde verstijfde ik. En… hield weer mijn kaakjes op mekaar.

’s Avonds in bed kon ik niet slapen, ik kreeg zelfs koorstaanvallen en wou niet alleen blijven. Noch ma noch bomma begreep wat er opeens scheelde want overdag had ik nog zo fijn in ’t park gespeeld… Alweer dierf ik niet vertellen wat me zo geschokt had en dat ik dat beeld van dat lijk, met het gruwelijke rode ondefinieerbare ding dat uit zijn mond bengelde, maar niet van me kon af zetten. De volgende dag was ik beter en niemand heeft ooit geweten waar die koortsaanval zo plots vandaan gekomen was. Ik was toen jonger dan 6 jaar want we woonden nog in het oude herenhuis.

Op zondagen moest er altijd gewandeld worden. Bij goed weer over de Scheldekaaien, bij slecht weer werd een museum bezocht. Ik vond een museum meestal nog prettiger en afwisselender dan dat eeuwig “boten kijken”. Behalve als mijn rolschaatsen mee mochten, dan was het erg fijn om daarmee over het wandelterras te zoeven. In mijn ogen was het een duidelijk minpunt aan musea dat daar niet mocht gerolschaatst worden. Als ik groot werd zou ik dat beslist laten veranderen.

Deze bewuste zondag echter goot het. Dus gingen we op weg naar het “Museum Mayer van den Bergh”. Aanvankelijk liep alles vlot, ik keek mijn ogen uit in het prachtige oude gebouw, de architektuur boeide me altijd veel meer dan de schilderijen of de beelden. Opeens stond ons ma stil en bleef maar naar een schilderij staren. Ze wist blijkbaar niet goed wat ze zag en vroeg onze pa om uitleg.

Pa die een getalenteerd tekenaar was en zelfs even op de kunstacademie gezeten had alvorens hij gedwongen werd mee te gaan werken in de fabriek van zijn vader, gaf haar de nodige uitleg. Ik schaarde mij achter mijn ouders, want onze pa zijn woorden waren altijd heel belangrijk voor mij. Best te begrijpen als ge de man maar één keer per week ziet. Ik wou dus nooit iets van zijn interessante uitleg missen.

In heldere woorden verduidelijkte pa aan ma : “Wel, dat is de marteling van een heilige dat hier uitgebeeld wordt. De man ligt op een houten tafel en aan het voeteneind ziet ge een rol waarmee ze de darmen uit zijn lijf draaien. Dat rode gedoe rond die rol zijn dus de man zijn ingewanden.”

En alweer overkwam het me… Gedurende enkele seconden viel elke lichaamsfunctie stil, mijn ogen werden troebel, ik kon niet meer bewegen. Gelukkig stond ik achter mijn ouders en zagen ze het niet.

’s Nacht in bed lag ik te huilen en te huilen en weigerde te zeggen waarom. Ik was toch weer zó beschaamd want uiteindelijk kende ik die arme heilige niet eens, dus waarom zou ik me dat tafereel dan zo moeten aantrekken? Ik vond het toch zo onredelijk en kinderachtig van mezelf. Toen dit gebeurde was ik beslist al ouder dan 6 jaar want we woonden al op de Grote Markt. Dus als je al zo groot was mocht je je toch niet meer door zoiets onnozel als een schilderij overstuur laten brengen… Dus hield ik mijn lippen, uit schaamte, alweer stijf op mekaar geklemd. En zo werd het weer een gruwelnacht met radeloze ouders die niet wisten hoe ze me konden troosten of genezen.
Ouder zijn moet niet makkelijk zijn. Maar “een gevoelig zieltje” zijn is dat ook niet.

Wie graag de voorgaande 39 afleveringen leest kan ze gegroepeerd vinden op :
http://www.bloggen.be/laathi/

Vrijdag... We zijn alweer aan "de foto van de laatste kans"!
En nee, 't is echt geen plakstift! Maar ik zal een gouden tip geven :
Als dit een Pritt-stift was dan zouden sommige mannen wel eens graag hebben dat hun vrouw dat vaker gebruikte...



De "laatste kans"-foto was alvast niet meer nodig voor Luk, Walter, Chrisje, Ron, Dolfijn, Lange Lou, Helena, Steven, Viviane, Nilleke, Jan, Kathleen, Shajongen, Veveke, Maria, Lisette, Mieke, Nadine, Klaproosje, Ann, Nicole, Vifke en Mare!

Een lezeres maakt me er net op attent dat zij mijn blog enkel te zien krijgt zonder foto's. Op elke plek waar een foto staat verschijnt het gekende witte vierkantje met het rode kruisje in... Ze moet dan al die kruisjes aanklikken om de foto's te kunnen zien. Op die manier is de lol er natuurlijk helemaal af.

De laatste tijd heb ik de indruk dat mijn blog niet meer zoveel bezocht wordt. Ik dacht dat vele mensen iets nieuws en leukers gevonden hadden, zoals bijvoorbeeld Facebook, of dat ze gewoon op mijn blog uitgekeken zijn omdat het misschien te saai wordt. Kikkervissen, katten, reisverhalen, fotoraadsels, reportages... Ik geef toe er zijn boeiendere zaken in de meeste mensen hun leven.
Misschien is mijn tijd om te gaan wel gekomen?

Maar met die mail van de dame die alleen kruisjes te zien krijgt wou ik toch nog eens checken. Misschien zijn er wel meer mensen die afhaken omdat het fotoprobleem veel vaker voorkomt dan ik weet?

Laat alstublieft eens weten of op uw pc ook een kruisjessteek-handboek verschijnt in plaats van een blog? En moest er iemand weten hoe dat op te lossen is, dan hoor ik dat vanzelfsprekend ook heel graag!
Bedankt!

Een origineel en goedkoop te maken weerstation... En 't is altijd juist!

't Wordt op deze manier wel een weggevertje hé?...



Toen 't nog écht moeilijk was opgelost door Luk, Walter, Chrisje, Ron, Dolfijn, Lange Lou, Helena, Steven, Viviane en Nilleke.

Jamaar zó moeilijk is 't nu ook weer niet dat nog maar zes mensen het geraden hebben!
Morgen zal ik eens een andere invalshoek proberen.



Alvast proficiat Luk, Walter, Chrisje, Ron, Dolfijn en Lange Lou!

Er zijn al drie mensen die 't geraden hebben : Luk, Walter en Chrisje! Wie volgt?...

Ongelofelijk maar waar, toch al weer door 2 mensen opgelost : Luk en Walter!

De fijnste herinnering die ik aan deze Pasen zal overhouden is het tedere gedichtje dat Rozemarijn in een verloren hoekje onder de kikkervisreportage op mijn blog plaatste.
Ik ben er enorm blij mee! Ik heb het afgedrukt op een kikkervis-foto en het krijgt een ereplaatsje op mijn bureau!



Bedankt lieve Rozemarijn voor deze hartverwarmende Paasverrassing!

Lowie : "Naar 't schijnt hé... naar 't schijnt...
gaat ze die met de meeste zin voor humor kussen..."
Marcel : "Néé?! Waar is de uitgang?!! Snel! Ik wil hieruit! Ik word droogstoppel!"