Vraagje!

Een origineel en goedkoop te maken weerstation... En 't is altijd juist!

't Wordt op deze manier wel een weggevertje hé?...



Toen 't nog écht moeilijk was opgelost door Luk, Walter, Chrisje, Ron, Dolfijn, Lange Lou, Helena, Steven, Viviane en Nilleke.

Jamaar zó moeilijk is 't nu ook weer niet dat nog maar zes mensen het geraden hebben!
Morgen zal ik eens een andere invalshoek proberen.



Alvast proficiat Luk, Walter, Chrisje, Ron, Dolfijn en Lange Lou!

Er zijn al drie mensen die 't geraden hebben : Luk, Walter en Chrisje! Wie volgt?...

Ongelofelijk maar waar, toch al weer door 2 mensen opgelost : Luk en Walter!

De fijnste herinnering die ik aan deze Pasen zal overhouden is het tedere gedichtje dat Rozemarijn in een verloren hoekje onder de kikkervisreportage op mijn blog plaatste.
Ik ben er enorm blij mee! Ik heb het afgedrukt op een kikkervis-foto en het krijgt een ereplaatsje op mijn bureau!



Bedankt lieve Rozemarijn voor deze hartverwarmende Paasverrassing!

Lowie : "Naar 't schijnt hé... naar 't schijnt...
gaat ze die met de meeste zin voor humor kussen..."
Marcel : "Néé?! Waar is de uitgang?!! Snel! Ik wil hieruit! Ik word droogstoppel!"

We zullen maar niet te makkelijk beginnen want iedereen kent het.
Hoewel niet iedereen het in huis zal hebben natuurlijk.



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ik vind dat ik op zijn minst mijn Paaswensen moet laten overbrengen door iets "ei-vormigs".
Mijn dikkoppen vertonen momenteel veel gelijkenis met een paasei, zij het wel met een staartje,
dus... zie hier Gerard, Norbert en Ursula :



"Wij wensen de lezers van dit blog een heel prettig paasfeest!"
"Moge al uw eieren droog blijven!"
"Beter een beetje een gesmolten ei dan een uitgeregend..."



Naast een schijfje van een kurken stop (als toekomstige rustplek) kan je goed de grootte zien.



Zo zag de kroost er vrijdagnamiddag al uit...





Ze zijn alleen niet meer zo gewillig om te poseren... wegens "uiterst beweeglijk"! 



Maar terwijl ze grazen kan ik ze nog wel eens verschalken...



'k Weet wel, dit is een heel slechte foto, maar ik zet ze erbij omdat je hier al heel goed de omtrekken van het toekomstige kikkertje kan zien.



Dikkopje met slakje.



Doorschijnend buikje met darmstelsel.

Op de albumfoto's zien jullie de evolutie tussen dag 5 en dag 10.
Indrukwekkend welke transformatie de diertjes doormaken!
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Dikkopjes?authkey=Gv1sRgCOL3soaV_9_R6QE#
Als je op "diavoorstelling" klikt en vervolgens op F11 zit je helemaal midden in hun droomwereld...

Het is vrijdag... dus hier komt de foto van de laatste kans!
Vele mensen denken aan een taartvorm... Maar dat is het zeker niet want als je dit als cakevorm zou gebruiken kon je amper een gebakje voor een muis maken en zou haar familie zelfs niet eens mee kunnen eten...



Reeds opgelost door Chrisje, Luk, Mieke, Helena, Klaproosje, Marleen, Redpoppy, Paul, Veveke, Martine, Wim, Ron, Jan, Ritje, Viva, Andromeda, Lisette en Nicole!

Hoofdstuk 9.
Deel 2. "Komt zien! Komt zien! Bouw een spiegelpaleis en verdien uw hemel!"

Onderweg passeerden we Kampaeng Phet, dat blijkt ook een enorme opgraving van Khmer-tempels te zijn. Indrukwekkend, zoveel ruïnes bij mekaar! Hoewel we morgen de grootste verzameling van 't land in Sukhothai gaan bezoeken zijn we toch even uitgestapt, het was echt te fascinerend om zomaar aan voorbij te rijden. Al die oude bruine bakstenen stoepa's en vihara's tussen die enorme mooie bomen... Het gaf me echt een Cambodja-gevoel maar dan zonder de hordes toeristen.

Een paar kilometer verder passeerden we dan de meest blinkende tempel van Thailand. Het schrijn van Petit Pois dat ik in Lop Buri kocht verbleekt erbij! Alles, maar dan ook alles was ingelegd met spiegeltjes, tot en met de plafonds van de zalen binnenin. Ter ere van Boeddha Sinksenfoor waarschijnlijk. Gouden beeldjes weerkaatst in duizenden zilveren spiegeltjes, het was echt hallucinant! Mijn fotoapparaat sloeg er van tilt. Naast het boeddhistische heiligdom  bevond zich dan ook nog een heerlijke Chinese afdeling met een reuze Godin en twee superdraken die aan haar voeten kronkelden en dat allemaal in een soort zwembad met hypermoderne aluminium-relingen...

Het hele circus maakte deel uit van een forest monastery met een schooltje. De monniken woonden in kleine hutjes in 't bos, stil en ongestoord en ze hielden zich onledig met bonzaïkes maken van frangipani-boompjes... Wat een leven, als ze vrouwen aan zouden nemen, ik zou 't overwegen. In zo'n mooi ruim bos kunnen gaan wonen en u in stilte bezig houden. Jawadde. En die tienduizenden mozaïekspiegelkes van die tempels moet ge niet eens zelf kuisen, die klus komen de dorpelingen met liefde voor u opknappen om hun karma op te vijzelen. Met andere woorden, zoals ze destijds bij ons zouden zeggen : "om een aflaat te verdienen”. "To make merit" is hier iets waar de mensen zich danig mee bezighouden en zo ongeveer alles voor over hebben.



Klein tempeltje naast de vijver van het bosklooster.







Een spiegelpaleis of een tempel?...



"Spiegeltje, spiegeltje aan de wand..."

Een flinke aflaat kunt ge ook verdienen door een tempel te financieren (aangezien Thailand er een zeer welvarend land uitziet (de auto's die hier rijden!!! Allemaal sjieke pick-ups of dure luxewagens, en géén tweedehandse! Alle kinderen een gsm...)) staat er in elk dorpje dan ook minstens 1 tempel, de ene al waanzinniger dan de andere. De tempels schitteren en flonkeren u vanop een afstand tegemoet, de omliggende huisjes zijn veel en veel eenvoudiger. Maar ja, wij hadden destijds ook impressionante kathedralen en ondertussen kiepten we de pispotten door de ramen de straat op en liep de stront tussen onze huizen omdat we geen rioleringen hadden… First things first. Ge moet uw prioriteiten stellen.

Bij aankomst in Sukhotai was 't eerste wat we zagen een “Big C”, een reuze shoppingcomplex. Even de hoognodige spullen gaan kopen, ze hadden er alles wat we nodig hadden, behalve wat we eigenlijk zochten : benzine. Toen we buitenkwamen was 't al donker en we hadden ons hotel nog altijd niet gevonden. Trees probeerde krampachtig ons de gracht rond de oude stad in te laten rijden…
Uiteindelijk vonden we het hotel maar bleek het volzet te zijn, op een kamer met gemeenschappelijke badkamer na... Tja, dat was nu ook niet echt wat we voor ogen hadden. Dan maar verder gereden. En zo kwamen we bij het hotel terecht dat ons op internet ook al erg gecharmeerd had : Le Charme. Er verbleven maar 12 toeristen dus hadden we alle keuze van kamers. Nog voor we iets vroegen gaven ze zelfs al een discount van 40%. We waren dus weer méér dan welkom.

De kamers bleken mooie, ruime, lichte chalets in een tuin vol brede beken. Ons huisje had een heel sjiek terras met zicht op zo'n binnenriviertje. Le Charme heeft zijn naam niet gestolen.
We slapen in een klamboehemelbed. Zalig! En hier kunnen we drie nachten blijven. Wat een verademing! Eens niet elke ochtend moeten inpakken. Ik word daar toch zo moe van.
Het enige trieste aan dit hotel is dat er aan de receptie overal kleine bokalen staan met één zielige vechtvis er in. Het zijn prachtige dieren, blauwe, rode en zwarte met gigantische sluierstaarten. Zo jammer dat ze moeten dienen om mekaar te vermoorden zodat de mensen hun goklust kunnen botvieren… Als ge wil gokken op vechten, vecht dan zelf.

We konden van het avondmaal genieten op het terras van een houten gebouw dat op hoge palen in een vijver lag. Feeëriek! Met de obligate kerstverlichting in de bomen natuurlijk. In ’t Oosten is ’t de laatste jaren heel ’t jaar door kerstmis… Best mooi zolang ge maar niet probeert een landkaart te lezen bij zo'n slinger mini lichtjes...
Het eten was lekker maar voor mij veel en veel te pikant. De soundtrack bestond uit tjirpende krekels en blaffende en jankende honden. Eentje slaat aan, de buurhond doet mee, die van daarnaast pakt over en zo ontstaat een huilgolf die misschien wel tot in Bangkok reikt.

Omdat ik 's morgens al vijf pillen moet pakken neem ik mijn bloeddrukpil altijd op de middag. Maar door rond te reizen was ik dat vandaag en gisteren was ik vergeten, dus maar even de bloeddrukmeter bovengehaald en gezien wat de gevolgen waren. Er wáren begot geen gevolgen! Mijn bloeddruk was perfect normaal en mijn hartslag is veel lager dan hij vroeger ooit geweest is! Morgen nog eens proberen om die pil te “vergeten” en zien wat er gebeurt als ik me aan de geplande sportieve bezigheid ga overgeven…

Het bescheiden fotoalbum van deze dag vinden jullie op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/Hoofdstuk9?authkey=Gv1sRgCJHJyfWt1s-MZA#

Deze foto zou toch een belletje moeten doen rinkelen...
Het ding is zo klein en zo "eentonig"... Ik kan echt niet veel meer laten zien hoor....



Nog altijd enkel maar opgelost door Chrisje, Luk, Mieke, Helena, Klaproosje, Marleen en Redpoppy...