straks...

Op het Thaise Nieuwjaar op de Groenplaats in Antwerpen waren ook veel "arts and crafts"-kraampjes te vinden. Thai produceren heel fijne handwerkjes.

         

Hier zie je hen bezig met het beschilderen van nagels. Keuze uit tientallen voorbeelden. Ze schilderen ze allemaal perfect na!

         

         

Je kon er ook gemasseerd worden... Maar echt ontspannend lijkt me dat niet als er honderden mensen voorbij schuifelen om je te bekijken.

         

Iets wat op vele Thaïse stranden in de mode is kon je hier ook laten doen. Pareltjes in je haar laten vlechten. Als je je haren eens echt wilde laten mishandelen... een unieke kans.

         

Thai beschilderen alles. Dus ook parasolletjes.

         

Maar waarom met ... kamelen??? Als er nu iets niet in Thailand rondloop zijn het toch kamelen...
't Zal wel zoiets zijn van : de toerist vraagt, en wij schilderen

Het schitterende Nikon D3 fotoapparaat van Nand in aktie... Het is een groot en vooral zwaar beest (anderhalve kilo, lens niet inbegrepen...) maar je maakt er wel haarscherpe foto's mee...
Irma en ik zijn brave proefkonijnen die geduldig poseren zodat mijn maatje zijn machien kan leren kennen...



















Ik bezit nu al mappen vol Irma-stripmateriaal maar heb momenteel jammer genoeg geen tijd, geen zin en geen energie om er iets mee te doen... Maar dat komt wel weer terug...

In onderstaand album vindt je een hele reeks foto's van Diest. Het domein de Halve Maan, de molen, de vijvers en enkele gebouwen uit het oude centrum. Echt een prachtig stadje!
De foto's in mijn album zijn wel van een veel mindere kwaliteit dan die hierboven staan omdat ik momenteel fotografeer met een klein compact Lumixje (een dertigste van 't gewicht en een dertigste van de prijs van grote broer Nikon ). Maar als je Diest niet kent is 't misschien toch de moeite om ze eens te bekijken.
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/AlbumSNDiestDeHalveMaan31Mei2008?authkey=WaLS7bPuu9U

Toen we de microscopie-tentoonstelling in de Universiteit van Antwerpen gingen bezoeken bleek er een opendeurdag aan de gang om nieuwe studenten te laten kennismaken met de mogelijke studierichtingen. De deur van het labo stond open, dus zijn we Mare en ik (nooit te oud om te leren ) daar ook maar even een blik gaan werpen... Nou ja, "een blik werpen", in deze omgeving is het beter om met niks te werpen want het is allemaal nogal breekbaar... 

         

De aftrekker staat al tegen de muur klaar voor 't geval er een ongelukje gebeurt...

         

Studenten scheikunde aan 't werk in een ruim en sjiek uitgerust laboratorium.

         

Ocharme... als ge hier de afwasser van dienst zijt...

         

         

         

Er heerste een zeer ernstige sfeer. Maar echt lang heeft die niet meer geduurd...

         

Irma : "Hoe? Wat komen we dan in een laboratorium doen als ik niks mag laten ontploffen???"

         

Het "element Irma" bij de tabel van Mendeljev.
Eigenschappen : onstabiel en zeer eigenzinnig.

         

Irma : "Ma! Ik durf toch iets in deze serieuze omgeving wat gij niet durft!..."

         

Laathi : "Ola, momentje Irma, de zaken niet omdraaien hé! Nooit vergeten : ík ben úw moeder, dus gíj hebt míjn genen hé."

In elk gezin is er wel minstens eentje te vinden. Daarom niet exact in deze uitvoering, maar jullie ding zal er beslist wel heel erg op lijken...

De juiste antwoorden aub niet op mijn blog zetten maar even doormailen. Gekke antwoorden mogen natuurlijk altijd wel onder de foto geplaatst worden. Hoe meer hoe liever
Veel succes maar nog veel meer plezier!

Hier is eindelijk het tweede deel van ons bezoek aan de microscopisten! (Er gebeuren ondertussen ook altijd zoveel andere zaken dat mijn reportages altijd in duizend stukskes uiteenvallen )
Maar kom, we wippen dus even terug naar begin vorige maand...
Héérlijk was het om zelf door microscopen te mogen turen...

         

Nand is altijd bereid een pootje toe te steken

         

Irma : "Nog iets dichterbij als 't kan Nonkel Nand. Ik ben een beetje bijziend weet ge."

         

Dit is was je met het blote oog ziet. Het plaatje met het preparaat onder de lens van de microscoop.

         

En deze wondere wereld gaat voor je open als je door de lens kijkt...

         

Het wordt natuurlijk helemáál feest als je dan ook nog foto's kan nemen door de microscoop!!!

         

         

         

Jan en Mare, allebei even gefascineerd door de wondere wereld die zich voor ons ontsloot...

         

         

Een boek waarin de preparaten verzameld worden.

         

Irma : "Dat heb ik nu altijd comfortabel gevonden... Restaurants waar in de menu de afbeeldingen van de gerechten staan..."

In de volgende aflevering komen we per ongeluk terecht in het laboratorium van de universiteit...
Elke deur die openstaat stap ik gewoon binnen nietwaar... Ge weet maar nooit wat ge ontdekt...
Maar morgen eerst een nieuw fotoraadsel!

Bij mijn baby-vissen worden de eerste rudimentaire vinnekes zichtbaar! Er komt ook schot in het staart-gebeuren!
Het oude plactic aquarium en de dikke glazen cylinder (die eigenlijk een vaas is) zijn totaal niet geschikt om doorheen te fotograferen. Maar laat ons het positief bezien : het levert wel zeer surrealistische foto's op! Mijn vissen lijken wel in de zee van een buitenaardse planeet te leven... Ze komen zelfs af en toe een UFO tegen...

         

         

         

         

         

Meer foto's - mét onderschriften - zien? Kijk dan in hun privé-album van vandaag :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/SNAlbumBabyVisjes6Juni08DeEersteVin?authkey=RaXsuKrTTwQ

Dit is de achterzijde van onze vrolijke vakanties...
Alvorens de hordes toeristen aankomen laat het stadsbestuur alle loslopende dieren oppikken en doden... Het gebeurt in vele steden, zoals in dit voorbeeld ook in het Turkse Antalya.
Met de vakantie voor de deur heb ik dit stukje uit de site van ATAR (een Turkse dierenbeschermingsorganisatie die toeristen de ogen wil openen) gekopiëerd. Het kan nuttig zijn voor de echte dierenvriend op vakantie... Ikzelf heb deze tips al dikwijls toegepast. (Voedsel op discrete plekken zetten, gewonde dieren naar dierenartsen gebracht, asielen gezocht, donaties gedaan om mijn vondeling verder op te knappen...) Het lijkt allemaal wat omslachtig maar in 't echt valt het best mee. En achteraf heb je een heel fijn gevoel dat je toch je steentje hebt bijgedragen om het lijden van een dier te verminderen. Je vakantie wordt er alleen maar beter en zinvoller door.

De tips van ATAR :

- Als u er zelf niet in slaagt om een betrouwbare dierenhulporganisatie te vinden, vraag dan aan bijvoorbeeld plaatselijke dierenartsen naar een locale organisatie die zich op een ‘no kill’ -basis inzet voor de zwerfdieren, en ondersteun zo’n organisatie met een donatie. Zo kunnen zij zich blijven inzetten voor de noodlijdende dieren. Ook is het voor deze medewerkers (meestal vrijwilligers die e.e.a. zelf bekostigen) een belangrijke aanmoediging om door te gaan als ze merken dat hun initiatief wordt ondersteund door anderen, ze worden namelijk (ondanks het belangrijke werk wat ze doen) vaak tegengewerkt door de locale bevolking en/of overheid.

- Ga niet naar de politie met het dier. De kans is groot dat de politie de dieren zelf doodt of naar een dodingsstation brengt.

- Laat het personeel van uw hotel of appartement waar u verblijft weten dat u het niet erg vindt dat er honden en/of katten rondlopen. Wanneer gasten gaan klagen over de zwerfdieren worden er zeer dieronvriendelijke maatregelen door het personeel getroffen! Andersom, als u er achter komt dat personeel dieren vergiftigt, verjaagt of anderszins wreed behandelt laat u dan merken dat u dit niet op prijs stelt en dreig dat u anders volgend jaar niet meer terugkomt op dit adres (dat is een argument waar de hotelhouders nogal eens gevoelig voor zijn!).

- U kunt er voor zorgen dat er water en eten is zolang de dieren in de buurt zijn. Dat kunt u ergens op een beschutte plek neerzetten zodat het dier het in ieder geval een tijdje wat makkelijker heeft, dat is beter dan niets. Voer de dieren niet op uw terras en plaats het voer niet te dicht bij huizen of horecagelegenheden in verband met mogelijke overlast. 

- Als u zwerfdieren eten en drinken geeft, kunt u zelf zorgen voor een soort doorgeefdienst. U kunt met een volgende toerist regelen dat die het voeren overneemt en vragen of diegene (als hij weer weggaat) een nieuwe “voederaar” wil zoeken.

- Als er gelegenheid voor is kunt u proberen aan de plaatselijke bevolking op constructieve wijze te laten merken hoe ze met de dieren zouden moeten omgaan (pas hierbij op de mensen niet beledigen, kritiek op hun handelswijze kan gevoelig liggen!). En natuurlijk: geef zelf het goede voorbeeld en laat zien dat u zwerfdieren respecteert. 

 -Als u een ziek of gewond dier tegenkomt ga er dan mee naar een dierenarts. Er is meestal niemand anders die het zal doen en het is waarschijnlijk de enige overlevingskans voor het dier.

Als u op vakantie gaat, kan het gebeuren dat u een zwerfhond of -kat in nood tegenkomt. Hieronder een aantal tips die u kunt gebruiken om te helpen. De site van ATAR, (in het Nederlands geschreven) is erg boeiend. Het loont beslist de moeite om er een kijkje te gaan nemen.
Het is ook een site die hoop geeft. Hoop waaraan men zo'n behoefte heeft als men machteloos in een vakantieland staat en een dier moet achterlaten dat je zo graag verder geholpen had.
Deze site geeft ook heel nuttige tips hoe je ook in 't buitenland noodlijdende dieren op een zinvolle wijze een pootje kan toesteken. Lees meer op : http://www.stichtingatar.com/index.php

Ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van het Shopping Center te Wijnegem bij Antwerpen werd een zandsculpturen-tentoonstelling georganiseerd. Ik heb een gloeiende hekel aan winkelen maar soms moet het toch eens gebeuren, dus maak ik van de nood dan maar een deugd en neem ondertussen enkele foto's... Op deze manier krijgen ook mijn Nederlandse lezers dit Shopping Center eens te zien.

         

         

         

Het volledige album vinden jullie op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/WijnegemShoppingCenter3Juni2008?authkey=dY4qkQUfROs

Herinnert ge u het verhaal van de verloren valkparkiet en de wonderlijke afloop daarvan? 
(Voor 't geval ge 't vergeten zijt klik op https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1212109035&stopdatum=1212195435 dan komt ge terug op mijn artikel "Wonderweek", van 30 mei, terecht.)

Uiteindelijk zijn er dankzij de inzet van een hele keten van mensen, en de VZW Socio, dus niet één maar wel twéé valkparkieten die hun respectievelijke baasjes teruggevonden hebben.
Vandaag was Fernanda bij haar kapper en ze heeft foto's doorgemaild. Hier zien jullie baas Richie met op zijn schouders Trees en de teruggevonden Quatro! Die we vanaf nu wel echt een BV mogen noemen. Een Bekende Valkparkiet 

         

          

Hierboven een foto van Fernanda. Een van de vele schakels uit de ketting van helpende mensen die er voor zorgden dat weer enkele vogels gered werden...
En over 't hondje Billie - waarvan ik zondag een grappige foto op mijn blog plaatste - hebben jullie ook nog een mooi en hoopgevend verhaal te verwachten. Nog even geduld daarvoor!
Toch prachtig dat als we allemaal samen ons best doen voor iets, zelfs voor zaken die er vrijwel hopeloos uitzien, we toch zo'n heerlijke resultaten behalen! Ik vind dat echt een moedgevende gedachte.

Ze verjaren!!! Of zal ik zeggen : ze ver-"weken"? Ongeveer 7 dagen oud zijn ze nu en in snelheid niet meer te volgen, althans niet met mijn camera.
Ik probeer dagelijks enkele foto's van mijn hyperactieve 30- of 40-tal te nemen,  maar ze zijn nog zo klein en toch o zo vinnig. Maar dat hoort zo voor een viske nietwaar!
Tel de viskes op onderstaande foto...
Nee hoor, grapje. De oplossing vindt ge in 't fotoalbum...

         

         

         

"En? Komen jullie meekijken naar ons privé-fotoalbum van vandaag? Of zijt ge bang dat we gaan bijten?"
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/BabyVisjesOp4Juni2008?authkey=Voq50GG2t1w

Onlangs vroeg een van mijn lezers : "In uw reportages zien we altijd wel de fotoapparaten van uw maten maar wanneer mogen we dat van u nu ook eens zien?"
Wel, als ge belooft om niet in de lach te schieten...  hier is hij dan... het piepkleine Panasonix Lumix DMC-TZ3 apparaatje waar ik momenteel mee werk :

         

Het contrast tussen al die reuze Nikon D3's, Nikon D300's, de dikke Sony's en mijn baby-Panasonicske leverde alleszins deze heerlijke foto op.
Maar een kleintje hebben is heel gemakkelijk. Ik heb daar zeker geen complexen over. Zo'n groot, zwaar ding zou ons Irma trouwens nooit in haar pootjes kunnen houden

Maar alle gekheid op een stokje : als ik ooit verlost raak van mijn hoofd-en nekpijn, en ik kan opnieuw een gewicht rond mijn hals verdragen, dan schaf ik me toch ook iets "dikkers" aan...

De onderwaterfoto's van mijn vakantie neem ik nog altijd met mijn oude, en nog veel kleinere, Sony T1. Kleiner dan een pakje sigaretten en een van de weinige compacte modellen waar een onderwaterpak voor bestond. Ik ben er nog altijd dolgelukkig mee. De onderwaterfoto's kunnen jullie zien op de blogs over mijn reizen : http://www.bloggen.be/laathi_reisverhaal_egypte/ (vanaf hoofdstuk 16 zit ik onder water in de Rode Zee) en op http://www.bloggen.be/laathi_reisverhaal_thailand/
Het beste bewijs dat ge met kleintjes ook plezante dingen kunt doen.
In Antwerpen zeggen ze niet voor niks : "Beter ne kleine plezante, dan ne groten ambetante."

Ik zal één van de dagen nog eens een albumlink op mijn blog zetten.

De voornaamste reden dat ik naar het Thaïse nieuwjaarsfeest ging was omdat de "Dans van Hanuman" werd opgevoerd. Aangezien een van mijn eigen katers naar deze apenkoning uit de Ramayana genoemd is wou ik het apenkostuum beslist eens zien.
Ik verwachtte een harig kostuum met een indrukwekkende staart... Viel dat even tegen...

         

Dit is de prinses die meegenomen zal worden door Hanuman...

         

Bemerk haar sjieke Donald Duck-staart...

         

En dit was het zielige aanhangseltje van Hanuman...
Volle vijf minuten heb ik mezelf in kronkels gedraaid tegen dat podium in de hoop toch een glimp van een staart op een foto te hebben... En dit is 't nog minder dan miezerige resultaat....

         

Ik kan begrijpen waarom Hanuman naar die sjieke Donald Duck-staart van de prinses greep...

          

Tot het einde van de opvoering heb ik staan wachten tot eindelijk dat stom staartje toch eens in de lucht zwierde, maar zelfs dat was me niet gegund...

         

Dus kijk ik in 't vervolg maar liever naar mijn eigen Hanuman zijn prachtige staart....

         

En daar mag ik dan tenminste nog eens aankomen ook.