Laathi en Laathi

Marleen ge moogt hoe langer hoe fierder worden, laat uw neus rustig krullen tot hij in de war geraakt met uw wenkbrauwen want ge staat nog altijd eenzaam aan de top van mijn lijstje. Aan de bodem trouwens ook, aangezien geen van al de mannen (Jan?, Nand?, Andromeda?...) of vrouwen (Mieke?, Maria?...) waar ik mijn hoop op had gevestigd het ding lijken te herkennen...
Maar ik heb geduld. Laat hen zich zaterdag maar eens rustig voor de kop slaan.
Dus maak ik 't wéér maar makkelijker en leg de nadruk eens op een ander zeer typerend onderdeel...

Hoofstuk 11.
Deel 2 : Per paling naar de hemel.

Om tijdens de grootste hitte van de dag even binnen te zijn reden we naar 't museum. We hoopten ons daar een uurtje in airco te kunnen wentelen. Niks was minder waar. Het was er om te puffen en ze waren er dan nog in aan 't werken ook... Droge wolken stof plakten zich vast in het zweet ons aanschijns. Niet te doen. We hadden tot overmaat van ramp aan de ingang onze fototas in een locker moeten steken, dus fotograferen kon ook al niet… Het is dan ook een vrij kernachtig bezoek geworden (hoewel er veel te zien was). Na een uur stonden we mottig terug buiten en waren we dolblij dat we op onze fietsjes konden springen en de wind weer langs onze lijven voelden spelen.

We zijn gewoon kriskras en zonder vooropgezet doel de ruïnes blijven doorkruisen. Zo kwamen we plots uit aan een heel mooi nieuw standbeeld van een oude koning, Ramkamhaeng. Hun Hendrik Conscience, hij leerde zijn volk lezen, 't is te zeggen : hij vond het alfabet uit. Maar hij heeft het de sukkelaars niet makkelijk gemaakt want zij hebben meer dan 50 letters om over de diverse toonhoogten bij de uitspraak nog te zwijgen. Al een chance dat onze Boudewijn ons niet 't alfabet bezorgd heeft anders hadden wij ook een 27ste letter : de “oew”. Van "Oewwaarde landghenoten...".

Koning Ramkamhaeng



Eén van de eerste geschriften. Zwaar schrijfboekske wel...
 

In de brede laan voor dat standbeeld was een ware Scherpenheuvel-nederzetting.
In het eerste kraam (nu ja, "kraam", het had dak noch muren) stonden een paar rekken met plastic zakken die levende vissen bevatten. Maar niet alleen vissen, ook kikkers, palingen, zelfs grote waterschildpadden hingen daar in de zon! In zo’n zakske lagen meerdere dieren te zieltogen en te wriemelen in minder dan een liter water. De bedoeling was zo'n zak te kopen en dan de dieren terug in de vijver te kieperen, ze aldus te "bevrijden" om "verdienste te verkrijgen" (een aflaat te versieren dus). Dieren bevrijden is iets dat veel “merit” opbrengt. Jammer genoeg moest alles weer met gebaren duidelijk gemaakt worden zodanig dat ik mijn prangendste vraag niet gesteld kreeg : "De sukkelaar die elke dag de dieren vangt... Hoe zit het daarmee? Die moet dan toch elke dag zijn hel in plaats van zijn hemel verdienen? En hoe geraakt die mens van al zijn slecht karma terug vanaf? Moet die dan, voor al die gevangen vissen en kikkers, ergens op de duur als “Wiedergutmachung” een heel olifantenkamp gaan leeghalen en bevrijden? Of hoe zit dat dan?...  Vanzelfsprekend komt ge dit met gebarentaal allemaal niet te weten.

Maar waar ik persé een antwoord op wou hebben is wat er 's avonds met die dieren in die zakskes gebeurde als de madammen opkraamden en naar huis gingen. Gelukkig kreeg ik dat na een hele pantomime wèl te weten. De niet verkochte koopwaar werd gewoon terug in de vijver gekieperd en de volgende ochtend vingen ze ze wel terug. Tja, op die manier kunt ge de Boeddhistische cirkel van "life is misery" wel in gang houden natuurlijk...

Het kraam daarnaast had een grote gong staan waarop ge geacht werd fors te kloppen om geluk te verkrijgen. Dat is onschuldig vertier, dus aan zo'n Vlaamse Kermis doe ik graag mee. Er stond ook een kom met een soort van lottoballetjes met nummers, ge moest blindelings grabbelen en dan uw cijfer aflezen en in de bakskes op zoek gaan naar het overeenkomstig papierke om uw toekomst af te lezen.

Ik met mijn nummerke 6 naar 't bakske, maar 't stond er alleen in 't Thai en 't Chinees op… Een madam naast mij wou graag helpen, las mijn epistel gedurende een paar minuten aandachtig door, knikte en zei "Good." Persoonlijk vond ik dat wel een heel kernachtige vertaling van wat in ‘t Chinees toch wel een zin of 10 was. Paul liet zijn briefke lezen en ze knikte evenzeer en mompelde ook "Good." We zullen dus een andere vertaler moeten zoeken als we ooit willen te weten komen wat het lot nu weer voor ons in petto heeft. Want ik zou nu toch wel heel graag weten of, als mijn menopauzale zoon binnenkort geboren wordt, zijn opvolger een dochter of weer een zoon gaat zijn, dan weet ik of ik mijn eerstgeborene zijn babykleertjes moet bijhouden.

Ik denk dat dit Boeddhatje destijds met een héél hoog stemmetje sprak...




 

Omdat we gisteren het platteland zo betoverend vonden zijn we terug een van de vier stadspoorten uitgereden en weer door de veldjes en weiden beginnen fietsen. Tussen de buffels, de lieve honden die zo parmantig midden op de baan liggen te slapen (en me altijd zo aan mijn poezen doen denken), de vechthanen gekoesterd onder hun grote ronde rieten manden, de ganzen in de plassen, de kippen op de boomtakken... alweer op zoek naar Khmerresten en koeienvlaaien.

Die boerderijen op pootjes zijn toch zo mooi. Niemand heeft kasten, alles ligt op schabben en de kleren worden buiten onder een afdak op een koord bewaard. Soms op kapstokken, anders gewoon over een draad gedrapeerd. Zo blijft de kleding lekker luchtig en wordt ze niet klam. Iedereen kan op deze manier wel zien hoe uitgebreid uw garderobe is. De pikante lingeriesetjes zullen ergens onder een struikske hangen denk ik.



"Mijn huis staat op stelten" heeft hier direct een heel andere betekenis...




Morgen, of overmorgen, fietsen we verder!

Ik had gezegd dat het deze week niet simpel ging zijn. Ik verwachtte zelfs helemaal geen goed antwoord. Tot de mail van Marleen kwam waaruit bleek dat zij 't voorwerp al van de eerste foto herkend had!  Heel héél straf!!! Ze is een trouwe lezeres van mijn blog en dat heeft haar duidelijk geen windeieren gelegd! Proficiat!
Ik zal het al eens een pak makkelijker maken...

De opmerkelijke geesten onder jullie, die blijkbaar tussen regels kunnen lezen,  hebben het in 't snuitje gekregen en vroegen of er iets mis was... Ja, ik moet toegeven, ik voel me inderdaad niet zo best. Zelfs schrijven lukt me momenteel niet echt meer. 't Zit met de laatste weken allemaal een beetje tegen. Maar dat gebeurt iedereen wel eens nietwaar?

Ik heb het hier lang geleden al eens uitgelegd, er zijn wat ik noem "zalmdagen" en "palingdagen".
Op palingdagen glibbert en slibbert ge moeiteloos door 't leven en al zijn problemen heen. Al wat ge doet lukt, de moeilijkste boodschappen vindt ge, zelfs nog tegen een goeie prijs, op afspraken komt iedereen die er moet zijn effectief ook opdagen, ge komt zelfs niet in files terecht.
Maar er zijn ook "zalmdagen"...
Dagen waarin ge zwemt en spartelt en worstelt, over rotsen en onder omgevallen bomen, waarin ge tegen de stroom opvecht, uw vel openhaalt, tracht tegen watervallen omhoog te springen, en waar op 't einde van de lange dag, toen ge eindelijk na 729 pogingen in de bovenloop van de rivier gekomen waart en ge doodmoe uw eieren kon gaan leggen... een visser staat die u in een net schept en boven een vuurke bakt.
Dagen waarop dus niks lukt en alles kapot gaat. Ge moet het ding er zelfs niet voor aanraken. Er naar kijken volstaat al.
En hoe noemt men 7 dagen op een rij? Een week. En hoe heten 7 zalmdagen na mekaar? Het begin van een maagzweer.

Ik wou een grappig artikeltje schrijven over mijn "zalmweek" maar 't heeft even geduurd simpelweg omdat ik zo lang heb moeten zoeken om er ook maar íets plezant aan te vinden... Hier zittend - als Job op zijn mesthoop - omringd door een hoop half-kapotte en definitief "de geest gegeven" rommel, ga ik nu toch een poging wagen.

Een korte opsomming van wat in de loop van vorige week zijn geest gaf (tijdelijk of definitief) :

- mijn stofzuiger (verwijt ik niks, dat ventje heeft hier 12 jaar kattenhaar gevreten, ge zoudt van minder een indigestie krijgen)

- mijn lady-shave (kan ik óók niet echt iets verwijten want ik heb hem proberen op te laden met een verkeerde adaptor...)

- het trim-onderdeel van mijn echtgenoot zijn scheerapparaat (omdat ik dat misbruikt heb na de teloorgang van die ladyshave... Hij heeft het wel nog niet ontdekt.)

- mijn printer (maar die is waarschijnlijk ook allergisch voor kattenhaar. Gelukkig heeft hij zichzelf terug gereinigd en is hij zijn moeilijke periode, zonder blijvend trauma, doorgekomen),

- mijn bloeddrukmeter (ge moogt die niet laten vallen... daar krijgen die flauwerikken 't blijkbaar van aan hun hart...)

- de badkamerkraan (een koud bad en met koud water uw haar wassen net voor ge naar een concert moet. Plezant is anders. Vooral als echtgenoot daarna een bad neemt en een tovertrukje uithaalt met de kraan en hij wél een warm bad kan nemen. Jammer genoeg heb ik die magic trick nog niet onder de knie gekregen. Waarom begint alles in een oud huis toch ook een "handleiding" te krijgen?!...)

- mijn wekker (niet erg, want 't was een rotding, 't liep nooit af wanneer ík het wou. Maar dat kan natuurlijk ook wel zijn omdat ik zijn diepere psyche nooit echt heb kunnen doorgronden wegens nogal veel knopkes.)

- de gloednieuwe broodbakmachine (ik pleit volledig onschuldig aan 't feit dat hij van in 't begin het geluid maakte alsof het deeg door een helicoptermotor gekneed werd. Gelukkig geldt de garantie.)

- 3 (drie!) mini-stereoketentjes die ik allemaal in 't zweet mijn aanschijns, (pakt zo'n rommel maar op als dat nog allemaal met mekaar verboden is!) van kamer had veranderd omdat bij sommigen de ene functie nog werkte en bij de andere weer een andere. Jammergenoeg weigeren ze nu allemáál cd's te spelen. Maar ze staan nu wel op hun plaats. Gewoon decoratief te wezen dus.)

- mijn gsm. (Ik hoor alleen nog een blikkerige stem die me lijkt toe te spreken vanuit een gehucht ver achter de Alpen en ik roep nu net als mijn moemoe zaliger : "Halló?! Hallóó hooooort gij mij?! Hallóó hóóóórt gij mij?!!!!!!!!")

- mijn auto (op 't dashboard blijft er een geheimzinnig lampke branden - een sierlijk spiraaltje, 't is wel sfeervol - dat zeker en vast na 't starten uit zou moeten gaan. Normaal is een mens blij als een lamp blijft branden maar in dit geval is dat naar 't schijnt geen goed teken.)

Hoogstwaarschijnlijk ben ik nog wel een paar dingen vergeten. Maar om een idee te krijgen hoe ik me voel denk ik wel dat deze opsomming al volstaat. Gelukkig gaat dit allemaal maar om kleine materiële rampspoed. Maar dat neemt niet weg dat 't me op andere vlakken ook een beetje tegen zit. Vooral op gebied van gezondheid...

Ik veronderstel dat mijn sterren momenteel niet heel goed staan. Ik zou best een ladder willen nemen en ze proberen een beetje te verzetten maar ik vrees dat mijn ladder dan gaat breken en waarschijnlijk mijn heup ook. En die ladder is zowat het enige in mijn huishouden dat nog in redelijke staat is dus wacht ik maar stillekes en rustig af tot de bui boven mijn kop overgewaaid is.

Voilà, alweer verse aanvoer! Veel succes, want dat gaat ge nodig hebben, maar vooral veel plezier! 

De klimop van onze magazijnmuren zit net als al de vorige jaren vol vogelnesten. Dat is ook de bedoeling want daarvoor laat ik hem speciaal tomeloos doorwoekeren, het is echt een vogeltjesflatgebouw. Maar... de nieuwste generatie poezen blijkt een andere soort van interesse voor dit mooie schouwspel te vertonen dan onze oude garde die gewoon toekijken best voldoende vond. Zowel Mathurin als Serendipity, die hier nu hun eerste lente beleven, zitten stilletjes op een hoekje te dromen van gebakken duifjes die in hun mond gaan vliegen....



Serendipity : "Allez, stom kieken, vlieg nu eens naar hier..."



Serendipity : "Dichter! Kom, dichter. Hmmm, 't water komt me al in de mond..."



Serendipity : "Hoe? 'Kijken mag en aankomen niet'? Wat is dat nu weer voor een belachelijke huisregel?! Heb ik écht dat contract ondertekend toen ik hier kwam wonen? Zijt ge zeker?... Hoe kan ik die beesten nu opeten als ik ze niet mag aanraken?!!! Ge begrijpt toch dat die clausule in uw contract een 'catch 22' is?!..."



Mathurin : "Misschien betekent die clausule dat we ze niet zelf moeten vangen, dat ze ze hier op de zetel - gebraden en wel - komt serveren?"



Mathurin : "Hoezo... gij vindt mij jong en naïef?..."

Oei, wat heb ik vele mensen in de verleiding gebracht deze week... Zelfs enkele dieëten laten mislukken... Ik heb weer wat op mijn geweten.  En dat allemaal met een foto van een "éclairke", een "sjoeke", een "roomsoes" - of hoe het in de diverse dialecten ook mag heten - te tonen.

Ik denk trouwens dat onze bakker de grootste éclairkes van heel België maakt...
Ziehier het "licht ontbijtje" dat mijn echtgenoot me vorige zondag voorschotelde...
Het werd onbedoeld een vruchtbaar fotoraadsel.
Inspiratie zit soms in een klein, maar lekker, hoekje.



Wie gaat de strijd winnen?...



En dan zeggen ze allemaal dat ik een grote mond heb! En toch verloor ik de eerste veldslag...



Maar wees gerust uiteindelijk heeft het éclair-"ke", weliswaar het na ettelijke veldsagen, de oorlog toch verloren.

Mijn oprechte excuses aan Rikavensis, Geert, Viva, Luk, Jan, Ron, Ann, Nil, Fernanda, Veveke, Chrisje, Lisette, Vifke, Klaproosje, Steven, Ritje, Andromeda en Ryntje, Piet en Mieke om mogelijke dieëten verknald te hebben...

De foto van de laatste kans!



Maar die is alvast niet meer nodig voor Rikavensis, Geert, Viva, Luk, Jan, Ron, Ann, Nil, Fernanda, Veveke, Chrisje, Lisette, Vifke, Klaproosje, Steven, Ritje, Andromeda en Ryntje!

Enkele foto's uit "De Bloemsemroute". Een traject langs de boomgaarden in Haspengouw, met als vertrekpunt Sint Truiden en eindpunt in Borgloon. Een machtig mooi, zacht golvend, gebied vol grote vierkantshoeves omringd door heelder velden van bloeiende fruitbomen...





















Als je écht mooie foto's van deze streek wil zien - uit alle jaargetijden - moet je af en toe eens op 't blog van Viva kijken, zij woont midden in dit prachtige gebied : https://blog.seniorennet.be/viva/

Reeds opge-heu-"lost" door Rikavensis, Geert, Viva, Luk, Jan, Ron, Ann, Nil, Fernanda, Veveke, Chrisje, Lisette, Vifke, Klaproosje, Steven en Ritje!

Alweer véél makkelijker!...



Reeds opgelost door Rikavensis, Geert, Viva, Luk, Jan, Ron, Ann, Nil, Fernanda, Veveke, Chrisje, Lisette en Vifke!

Woensdag, 28 januari 2009.

Le Charme, Sukhothai.

11. We maken van ons gat ne steen.

Vanmorgen ging ik ze leren degelijke spiegeleieren bakken, niet zo'n snottig smoske met uitgelopen eigelen, maar een mooie, ordelijke  'sunny side up'. 't Moet niet altijd Paul zijn die het missioneringswerk doet. Ik dacht het eens origineel en opvoedkundig aan te pakken - niet door mondelinge overbrenging, ze snappen zelfs het woord "egg" niet - maar door te tekenen. Ik tekende in mijn schrijfboekske dus een koppel spiegeleieren... Het bovenaanzicht van twee spiegeleieren... En ik stak dat argeloos met een brede glimlach onder het garçonneke zijn neus... Ge had dat ventje moeten zien kijken! En een seconde later hadt ge míj moeten zien kijken toen ik mij plots realiseerde wat ik weer had aangevangen... Goed dat ik een vrouw ben want als een man deze stoot had uitgehaald had hij zeker een Thais madammeke geserveerd gekregen als ontbijt.

Na een stevig maaltje stonden we opnieuw klaar in de startblokken met onze poep in de witte talk, onze armen onder de zonnecrème en ons nieuw ochtendlied op de lippen :

Olifanten die schijten...

Tijgers die bijten...

Ge kunt 't ze niet verwijten.

Maar toeristen die bleiten

Omdat hun gat begint te slijten...

Awel, dát zijn flauwe geiten.

Dus hebben we van ons hart, en ons achterwerk, een steen gemaakt en zijn we terug zo'n rot-veloke gaan huren. Alle andere lichaamsdelen vinden het fietsen heerlijk en onze poep mag in de loop van volgende dagen nog genoeg in een zachte jeepzetel zitten dus die heeft het referendum verloren.

De keuze van de fiets verliep ook iets vlotter dan gisteren mits de nodige dreigementen langs mijn kant dat ik anders met een half uur voorsprong zou vertrekken en hij me niet meer zou terug vinden. Het ijzeren mandje werd aan Paul zijn exemplaar gevezen en weg waren we!



Wat Phra Si Mahathat

Eerst zijn we opnieuw naar de Wat Phra Si Mahathat gefietst om daar de Boeddhabeelden met hun snuiten in het oosterlicht te zien glunderen. Mooi! Hoewel er heel veel geroofd en vernield is en veel weggevoerd naar musea in Bangkok. Vandaag was het op die site wel druk want er was een grote kudde kinderen op schoolreis. Door de Aziatische toeristen werden we schuchter en giechelend gevraagd of we mee op hun foto wilden staan. Vervolgens wil natuurlijk élke Japanner van dat groepje een foto met ons. Ge zijt dan wel efkes bezig. De schoolkinderen vroegen geen foto's - die namen ze wel stiekem met hun gsm - zij kwamen bedelen voor interviews en om onze namen op papiertjes in te vullen. Vol goede wil begint ge daaraan maar als ge 30 keer uw naam en nationaliteit hebt opgeschreven komt dat wel uw strot uit. Voor Paul is 't misschien een goeie oefening maar mij zegt beroemd worden maar niks, ik ben er vrolijk fluitend vanonder gefietst. BV worden is zeker niet mijn ding, dat kost teveel tijd.

En maar handtekeningen zetten...
 

Een verkoopstertje (haar kraam bestond uit de twee manden die ze met een lange stok over haar schouders droeg) had een tros bananen en een pakje jackfruit liggen. Ik zag daar een gezondere lunch in dan alweer gebakken kip, dus kochten we haar fruit en reden een kilometer verder naar 't eetbarakje met de plastic stoelen. Het was nog steeds gesloten maar de buurvrouw stond er, voor we goed en wel neer zaten (op een andere stoel dan die van gisteren vanzelfsprekend) en zonder iets te vragen, al met een colake voor mij en een pintje voor Paul. Dat wist ze duidelijk nog van gisteren en ze wou duidelijk niets aan 't toeval overlaten zodat haar nieuwe vaste klanten toch zeker niet van lunchadres zouden  veranderen. De menukaart hebben we niet opengeslagen want we hadden ons fruit bij. Ge zou het in België allemaal eens moeten proberen, uw bananen gaan opeten op een terras! En deze lieve vrouw was al lang content dat we naar haar terug gekomen waren om ons drinken te kopen. Wat is 't leven toch gemakkelijk als ge snel tevreden zijt.

Offergaven...



De offergaven verdringen mekaar, het lijkt soms meer op een rommelmarktje.



Maar sommige gelovigen beperken zich niet tot plastic beeldjes...
Ze vlechten de mooiste offergaven uit planten en bloemen. Echte kunstwerkjes!

Morgen bekijken we, in plaats van het hete dode stenen,  frisse levende bloemen... op de Bloesemroute tussen Sint Truiden en Borgloon.
En overmorgen fietsen we weer samen tussen de ruïnes van Sukhothai. En dat allemaal zonder een vliegtuig te nemen. 't Internet is toch een wonderlijk iets...

En waar zat ons Irma vorige zaterdag te genieten?...





Irma : "Te genieten? Te genieten??! Op een puntig takske met vlak in de buurt een hommel die zo in mijn achterste kon prikken! Genieten zou ik dat niet direct noemen. Werken ja."









Irma : "Gij doet dat met opzet mij ondersteboven laten hangen! Gewoon omdat ik niet dezelfde mening deel over "genieten" als gij! Matriarchaal diktatorke! Als ik misselijk word en ik moet overgeven dan verliest gij wel uw portefeuille en uw gsm hé... En uw pillendoos en uw cutterke en uw meter en uw zakdoekskes en-"
Laathi : "Irma Nonkel Nand neemt een foto, zwijg en lach."
Irma : "Met mijn achterste zeker?!"

Desalniettemin : In welke schitterende buurt liepen wij zaterdag te genieten?
Zo snel het geraden is een uitgebreidere kijk op deze heerlijke streek!

Reeds opgelost door Rikavensis, Geert, Viva, Luk, Jan, Ron, Ann, Nil, Fernanda en Veveke!

Uit volle borst Katie Melua nazingend van "There are 9 million bicycles in Beijing,... maar geen goei. Want ons gat is nu van steen... en we klagen steen en been... maar naar alweer een oude steen... rijden we toch altijd nog heen..." Het was op den duur een lied van 20 coupletten of meer.

Bij zonsondergang waren we nog lustig bezig met fietsen, zingen en fotograferen (moeilijke combinatie wel) in 't park en we moesten plots nog een flink sprintje trekken om nog op tijd buiten te geraken. Het was zo betoverend mooi dat we alweer de tijd vergeten waren. Ons zitvlak niet natuurlijk maar dat negeerden we gemakshalve.

Vandaag zijn we dan toch twee Belgen tegengekomen die hier ook met een auto rondbollen, maar die hebben wel een heel druk programma, die zijn aan zo'n recordpoging bezig van Thailand in 14 dagen zoals Paul oorspronkelijk ook van plan was, die sukkels leggen enorme afstanden af en zien niks. Wij hebben twee dagen en drie nachten uitgetrokken voor Sukhothai en zij lappen dat op amper één namiddag af en dat is jammer want het is hier echt plezant als ge 't wat rustig aan doet.

's Avonds bleek dat het Belgisch koppel ook in ons hotel logeerde, en nog een derde! Oók met een huurauto, maar die pakten het helemaal relax aan, die bleven overal zolang ze er zin in hadden want ze trokken toch sowieso vijf weken rond. Zalig. Vreemd toch dat het vooral Belgen zijn die hier zelf rondrijden, is dat omdat wij in België als automobilist zo doodgetreiterd worden dat wij betere oorden gaan opzoeken om eens vrolijk in 't rond te kunnen rijden? Of is het omdat wij thuis zo bangelijk getraind worden om op 700 dingen tegelijk te letten op de baan dat wij geen weg of land nog te moeilijk berijdbaar vinden?

Bij 't diner was mijn curry weer zo godsgruwelijk pikant dat ik hem maar heb laten staan, mijn poepeke is al genoeg geteisterd van dat fietszadel dat ik de binnenkant van mijn achterwerk nu ook nog niet ga laten ruïneren.

En daarna legden zij hun ijzeren gat ten ruste op hun stenen bed. Reizen is altijd een heel klein beetje lijden. Maar 't vooruitzicht is goed want morgen is er weer een dagje "Angkor Wat voor Beginners".

Morgen of overmorgen 't vervolg!

Knap gedaan! Toch alweer twee heren die 't van de eerste oogopslag herkenden : Rikavensis en Geert!

Hoofstuk 10.
Deel 2. Gebeten door... een stoel!

Op de middag reden we naar 't centrum van 't park om aan de souvenir- en eetstalletjes iets te gaan knabbelen. Dolblij een klant te zien probeerden de restaurateurs ons van mekaar af te snoepen maar al fietsend zijn we natuurlijk moeilijk te pakken. Tenandere, ik had een strak omlijnd doel en daar gingen we niet van afwijken. Ons achterwerk had ons duidelijk gemaakt dat het de rest van de dag dienst ging weigeren als het tijdens de lunch niet in een stoel die naam waardig werd gezet. Dus al de barakskes met houten banken (de ene al oncomfortabeler als de andere) en die met verzamelde melkkrukjes rond lage tafeltjes vielen al uit de gratie. Opeens viel mijn oog op enkele plastic stoelen die helemaal achteraan voor een gesloten barak stonden! Ik zat nog niet neer of ik kreeg al een menukaart van een nabijgelegen tentje in de hand, onmiddellijk werd een ventilator aangesleurd en binnen 't kwartier stond er 1 verkeerd gerecht op onze tafel, 1 bord met gefrituurde stukjes kip en een bord met iets wat met een klein beetje fantasie voor frieten kon doorgaan. Een groot succes dus. Althans tot ik na de maaltijd plots op pijnlijke wijze ontdekte dat de plastic zitting van de stoel gebarsten bleek… Ik stond recht, de scheur in het plastic sloot zich terug aaneen, de zitting kneep zich vast in mijn bil, ik slaakte een kreet van een gewonde tijger... Ik kreeg die verrekte stoel alleen maar van mijn zitvlak geplukt door terug te gaan zitten, zodat de scheur zich weer opende en haar tanden loste. Geloof me, zo’n flinterdunne reep geplet vel doet al even gemeen pijn als een apentandenafdruk in uw armen. Gebeten door een terrasstoel begot. Het moet mij toch weer gebeuren. En mijn billen waren al zo gehavend...

Na de lunch wilden we het hoogtepunt van het park, de Wat Phra Si Mahathat, gaan doorwandelen, een kanjer van een ruïne, jammer genoeg lagen de beelden in tegenlicht dus komen we deze tempel morgen best eens terug bekijken.

Wat Phra Si Mahathat.







Enkele fietsminuten later vonden we in een smalle, strakke vihara een meer dan 10 meter hoge zittende Boeddha. Het tempeltje had iets van reuze schouw met een kleine ingang, als ge binnenkomt staat ge boenk aan de voeten van dat reusachtig beeld. Ook deze hadden de gelovigen proberen vol te wrijven met bladgoud, maar ook hier kleefden de blaadjes niet goed. De reuzehanden van de Boeddha waren schilferig van 't goud en minuscule goudvelletjes dwarrelden omhoog aangetrokken door het open dak boven het beeld. Een magisch zicht... dwarrelend goud rond een stenen Boeddha.

In de muren van de tempel was een smalle trapgang van 45cm breed uitgewerkt, zodanig dat de priester destijds stiekum door de dikke muren tot aan het hoofd van het beeld kon klimmen, naast dat hoofd waren uitsparingen - een soort brede schietgaten - en daardoor kon de Boeddha dan zogezegd "spreken". Net dezelfde truk als diegene die ze in Egypte uithaalden. Bedrog is van alle landen, alle tijden, alle culturen, alle godsdiensten.

Boeddha's gezicht is zichtbaar door de driehoekige ingang...





Van dichtbij kan je niet anders dan omhoog kijken...



Of hem een handje geven...



Niet eenvoudig om te fotograferen... zo'n grote jongen in zo'n nauw tempeltje...

Morgen 't vervolg!

Verse aanvoer!!!



Veel succes maar nog veel meer plezier!