De Zoo van Antwerpen

Het gaat de goede richting uit! Luk, Chrisje, Jan, Steven, Ryntje, Marleen, Dolfijn en Lange Lou hebben de oplossing al gevonden!

Een stukje meer...



Nog alleen maar opgelost door Luk en Chrisje...

Hoofdstuk 16.
Deel 2 : De norm van beschaving.

Omdat de wegen in zo'n perfecte staat zijn, en er ook veel meer zijn dan er op de landkaart vermeld staan, hebben we besloten om niet langer de grote baan te volgen en die onnodige reuze omweg te maken via Mae Sariang naar Chiang Mai, uiteindelijk hebben we daar niks te zoeken. We gaan dwars door het binnenland rijden en we zullen dan wel zien waar we eventueel stranden. Uiteindelijk hebben we nog twee dagen alvorens we aan de luchthaven moeten zijn en kunnen we beter rustig van 't landschap genieten dan langs hoofdbanen te rijden.

Tja, onze Trees weet natuurlijk niet álles... Maar onze Paul ook niet...



Rijstvelden in verschillende stadia van groei.









Piepjonge rijst...

Uren later en vele kilometers verder, langs hoge en verdraaid steile kronkelwegen met schitterende uitzichten, kwamen we in het dorpje Mae Chaem. Het bleek zelfs uiterst geciviliseerd te zijn, toch als ge als norm van beschaving de aanwezigheid van een 7/11 hanteert. Ik trakteerde mezelf maar onmiddellijk op Paul's eigen uitvinding : de smos-dog. Want ge weet toch maar nooit of er 's avonds nog iets deftigs te bikken valt… Een goed-doorvoedde vrouw is er twee waard.

Achterin een pick-up truck is plaats voor vanalles. Vooral voor bomma's.

Die rustig hun diner verorberen terwijl de kinderen shoppen in de 7/Eleven.



Nee, die is niet vastgebonden die stond daar volledig los op te dansen...

Onverwacht vonden we iets later zelfs nog een heel degelijk hotel eigendom van een Fin die met een Thaise getrouwd was en nu Engels op zijn Thais sprak. Héérlijk, alleen jammer dat ge geen woord meer van de mens zijn polyglotte gebrabbel kon verstaan, maar zijn drinkgewoonten hadden daar misschien ook wel iets mee te maken. Het "resort" (alles noemt hier resort, het is een zeer rekbaar begrip, ze kunnen die dingen hier misschien beter "ressorts" noemen dan rekken ze nog beter) lag lekker buiten het dorpje, op een heuvel met een mooi zicht op de hoogste berg van 't land, de Doi Inthanon. We geraakten er zelfs nog aan een chaotisch maar toch degelijk maaltje. Een driedubbel doorvoedde vrouw is er drie waard.

Hoe klein het detail dat ik liet zien weer was... twee mensen met haviksogen hebben toch weeral ontdekt wat het is : Luk en Chrisje!



Vergeet de luidsprekers waar ge allemaal mee in uw hoofd zit want daar heeft het niets maar dan ook niets mee te maken...

Sommige mensen houden veel van macro- en dierenfoto's, anderen zegt dit onderwerp totaal niets.
Maar misschien is onbekend wel onbemind en raak je door de foto's te bekijken wel even gefascineerd door het onderwerp als ik?...
Met de hulp van Viva heb ik een blog aangemaakt waarin ik al deze foto's bij mekaar kan zetten. Vanaf nu kan je dus telkens je zelf zin hebt in "mijn wereld van 't allerkleinste leven" binnenduiken...
Druk op de button "Mijn fotoblog Macro" in de linkermarge en ga rustig grasduinen. Je kan er de foto's stuk per stuk bekijken maar ook als diavoorstelling. Je kan je nog meer in die kleine wereld onderdompelen als je op toets F11 klikt want dan krijg je de beelden op volledig scherm te zien.

Sommige buttons op het Macro-blog werken al, sommige nog niet, de bedoeling is dat het blog blijft groeien... Binnenkort komt er ook nog een afdeling dierenportretten. Ik hoop dat jullie evenveel plezier zult beleven aan 't bekijken van de foto's als ik er plezier aan heb ze te nemen.
Dat ik daarvoor regelmatig met mijn neus tegen de grond moet zitten en er zelf al eens als een mestkever begin uit te zien, of wat spierkramp krijg in een spier waarvan ik 't bestaan niet wist, of al eens een verkoudheid oploop omdat ik een uur in de regen heb liggen wachten op het juiste moment om te fotograferen kan mijn pret alleszins niet drukken.

Alom bekend maar daarom niet alom geliefd...



Wil je meespelen? Stuur je antwoord dan aub per mail naar laathi@hotmail.com en zet het niet op mijn blog om de andere spelers hun plezier niet te ontnemen. Alvast bedankt!
Veel succes maar nog veel meer plezier!

Vreemd, of toch niet? Maar bij 't fotograferen van dit ding bleven alle katten op een veilige afstand.

Niet meer dan een eenvoudige handhaardroger... die gevonden werd door Luk, Piet, Moederke Melanie, Steven, Chris, Marleen, Kathleen, Shajongen, Redpoppy, Ron, Lisette, Marro, Andromeda, Nand, Mieke, Fernanda, Minor, Opapat, Klaproosje, Vif, Kaatje, Jan, Dolfijn, Lange Lou en Veveke!

Ja, echt waar, als ge door dat rooster bij de mijne naar binnen gluurt ziet ge deze fascinerende wereld!...

Maandag, 2 februari 2009.
Mae Chaem, Phongsara Resort.

16. Achter elke stam een nieuwe stam.

Vanmorgen vertrokken uit ons varenbos. Onze eerste doel van de dag was de Surin waterval, maar eerst moest er heel dringend getankt worden. In ’t tankstation kwamen we tot een vreemde ontdekking : we zijn er in geslaagd een volledige tank diesel op te rijden in wat eigenlijk een benzineauto blijkt te zijn. En die vriendelijke auto die heeft ons desalniettemin braaf bergop, bergaf en door 2000 bochtjes geloodsd. Onbegrijpelijk.

Een vogelverschrikker.

Een echte boer.

Onderweg naar de waterval passeerden we een heel groot veld waar mensen van de stam met de "matrozenkraagjes" en die met de cirkels op hun kleding dikke wortelen aan 't plukken waren. Zo raakte ik alweer aan een gezonde lunch : lekkere sappige wortelen met veel meer smaak dan de Belgische. Op deze hoogte zouden ook grote zonnebloemenvelden in bloei staan in de maanden november en december, dan zien de bergen knalgeel wat een prachtig zicht moet zijn. Maar dat is het nu ook al, met al de vergezichten op de lege rijstvelden, herfstbossen met de reuze teakbomen en de mini-huisjes tegen de bergwanden. Vandaag hadden we 't gevoel dat we 't land helemaal voor ons alleen hadden.

Het wortelenplukken. Een familieaangelegenheid.

Bij de Surin waterval van wel 100 meter hoogte - een hele sappige ondanks het droge seizoen - kwamen we 1 romantisch koppeltje tegen. Hij hoorde tot de cirkeltjesstam en zij was van de concurrentie. We hebben er lekker in alle rust gepicknickt met een zak mangosteens, sesamkoekjes, gedroogde bessen, vanzelfsprekend knapperige, sappige wortelen, en liters verdunde ice-tea.
En iedereen die me zo bang had gemaakt voor de drukte in Thailand... we zijn bijna overal alleen, we hebben buiten Sukhothai geen enkele touringcar met toeristen gezien.

Gisteren moesten we na 15 jaar afscheid nemen van Pluschke, de poes van Moederke Melanie.
Pluschke - die eigenlijk beter Plusch geheten had met zijn stoere, stevige uiterlijk van een Noorse boskat en zijn gewicht van 10 kilo - was het zoontje van een zwarte kortharige vondelingpoes.
Vijftien jaar geleden nam Moederke Melanie een gewonde poes in huis en na enkele weken beviel ze van 7 kleintjes. Vijf overleefden en eentje van hen was niet kortharig zoals zijn mama.... Die ene bengel had duidelijk de aard naar zijn vader, een Noorse Boskat die enkele huizen verderop woonde.
Pluschke is dan ook opgegroeid tot een enorme bol wol. Zijn karakter was even zacht als zijn pels.



De laatste jaren had hij wat moeilijkheden om zijn vacht zelf te onderhouden. Het was dan ook een dier met zeer lange haren en een dichte onderpels. Ik werd zijn persoonlijke coiffeuse. Nog nooit had ik zo'n lieve en geduldige klant. Terwijl ik met schaar en kam in de weer was om klitten te verwijderen bleef hij zelfs geduldig spinnen. Gelukkig keek hij achteraf nooit in de spiegel want nadat ik gepasseerd was zag hij er soms nogal punk uit...



Sinds enkele weken leed het dier aan geelzucht en op zijn leeftijd is hem dat fataal geworden.
Net toen we besloten de dierenarts te laten komen om hem te laten inslapen is hij vredig overleden. Liggend in de zon, in de armen van de kleindochter en in 't gezelschap van Moederke Melanie en haar zoon verliet hij stil deze wereld. Een vredig, zacht heengaan omringd door zijn geliefde huisgenoten.



Pluschke met enkele foto's die getuigen van zijn gelukkige, rijke leven...

Misschien vraag je je af welke boodschap hebben wij aan dit triest nieuws?
Heel eenvoudig, ik heb iets bijgeleerd vandaag en misschien kan dat voor nog anderen nuttig zijn.

Na de dood van een huisdier stelt zich onvermijdelijk de vraag wat met het stoffelijk overschot te doen?...
Begraven in eigen tuin is eigenlijk wettelijk niet toegestaan en voor appartementsbewoners geen optie. Je kan een dier laten cremeren of begraven op een dierenbegraafplaats maar dit zijn allemaal vrij dure keuzes die het verdriet in zekere zin nog langer laten naleven.
Het dier bij de dierenarts achterlaten?... Maar wat gebeurt er dan mee? Ik vond het een eng idee want ik wist nog dat vroeger die dieren tot lijm, beendermeel en veevoeder verwerkt werden...
Ik heb dan ook de nodige uitleg aan de dierenarts gevraagd en die kon me geruststellen.

Sinds de dioxine-crisis is op dit gebied verandering ingetreden. U kan nu rustig uw dier bij de dierenarts achterlaten, hij bewaart het in een koelcel tot alle overleden dieren samen worden opgehaald om dan gezamelijk te worden gecremeerd. Er gebeurd dus tegenwoordig niets griezeligs meer met uw geliefde vriend.
Vanzelfsprekend zijn hier kosten aan verbonden (ongeveer 35 euro) maar dat is nog altijd goedkoper dan een individuele crematie waarbij je de as mee naar huis krijgt om ze in een urne te bewaren.

Wie toch graag een tastbare herinnering behoudt kan dat ook anders en veel eenvoudiger oplossen.
Wij hebben zorgvuldig twee snorhaartjes afgeknipt, een zwart en een wit, samen met een plukje van zijn prachtige pels. Ze steken in een klein envelopje dat we discreet achter een foto kleven die genomen werd in Pluschkes gloriedagen. Een mooie foto op de kast, met een geheimpje erachter, is toch zeker zo fijn als een urne?
Maar de mooiste herinneringen aan uw vriend bljiven toch altijd diegenen die in uw hoofd en uw hart geprent zijn.

Als eerbetoon aan je dier kan je eventueel ook een tekst en/of een foto op de sjieke site http://www.afscheidvanmijnvriend.be/ plaatsen. Voor sommige mensen biedt dit ook troost.

Persoonlijk geef ik nog altijd de voorkeur aan 't maken van mijn hartenmandje...
Daarover kan je meer lezen op mijn poezenblog http://www.bloggen.be/laathi_poezenverhalen/ in mijn artikel "Afscheid van Tabitha".



En Pluschke, hij leeft vooral verder in de harten en de geheugens van iedereen die hem gekend heeft.

Als laatste foto, een heel ander onderdeel, én nog een tip : vrouwen gebruiken het maar mannen herkennen het makkelijker waarschijnlijk omdat zij 't ding moeten repareren. ;-) 
Nu moet iedereen het toch kunnen raden?...

Reeds opgelost door Luk, Piet, Moederke Melanie, Steven, Chris, Marleen, Kathleen, Shajongen, Redpoppy, Ron, Lisette, Marro, Andromeda, Nand, Mieke en Fernanda!

Een fijne uitstap voor jong en oud (dus ook voor Irma. ). Hoewel je best goed ter been kan zijn want het terrein is enorm groot, mooi heuvelachtig en er zijn veel trappen : het natuurpark Paradisio in de buurt van Ath in Henegouwen. Chris had onmiddellijk geraden waar Irma uithing, nu kunnen jullie er ook eens een kijkje nemen...
Vroeger bestond Paradisio voornamelijk uit een vogeltentoonstelling met roofvogelshows nu is het een sjiek aangelegd park met vele soorten dieren. Je kan er uren wandelen door de prachtigste bloementuinen, kuieren over eindeloze Japanse bruggen, een heel goed gekopiëerde hindoe-tempel bezoeken, rusten in Aziatische huisjes, slingeren over hangbruggen, rustig met een treintje rond de enorme vijver rijden en als 't even regent schuilen in een reuze ark van Noach waar een grote verzameling reptielen huist of het aquarium bezoeken...







Zicht over het meer naar de nieuwe hindoetempelcomplex van Ganesha.



Vele dieren zitten in vrijheid op eilanden waar je gewoon op kan rondwandelen. Een droom voor fotografen.







Een groot schip dat de uitgebreide verzameling reptielen huisvest.



Jullie krijgen de volgende dagen nog verschillende glimpen, per thema, van dit verzorgde park te zien...

Ik zal er nog een extra tip bij doen : mannen herkennen het sneller hoewel zij het meestal niet gebruiken...



Toch reeds opgelost door : Luk, Piet, Moederke Melanie, Steven, Chris, Marleen, Kathleen, Shajongen, Redpoppy, Ron en Lisette!

Gisteren in een wel héél rustige Zoo ongestoord foto's kunnen maken van de baby-olifant.
Groetjes van Kai Mook uit de Antwerpen!

Sinds de geboorte reeds 40 kilo bijgekomen en 20cm gegroeid!
Maar nog steeds overdekt met heerljke babydons die haar een donkerblauw aura geeft!

Ze eet nog bij ma maar lust ook al wel een groen blaadje, dus de kilo's zullen er wel verder aanvliegen!

Even de nadruk op een ander onderdeel leggen. Misschien maakt dat 't makkelijker...

Reeds opgelost door Luk, Piet, Moederke Melanie, Steven, Chris, Marleen, Kathleen en Shajongen!

De grote tewaterlating van de éénjarige visjes. Deel 3.



"Zo'n 'tewaterlating' is wel een claustrofobische aangelegenheid hé seg?"



"Oh God, had ik maar gezwegen! Die blonde méént het! Die gaat ons echt uit ons zakske laten!!"



"Stel u voor! Binnenkort gaan we haar dikke snuit voor ons raam misschien nog missen..."



"Neenee, kom, ge moet nu niet overdrijven, laat ons dat hier eerst maar wat verkennen. 't Is precies wel mooi groot..."

Ondertussen aan de andere kant van de brug...



"Gérard!!! Uw dochter is aangekomen!"
"Mijn dochter met wie? Mijn dochter bij Martha of mijn dochter bij Juliette?"
"Maar nee, dat is zijn dochter niet! Dat is 't kleintje van Martha en Marcel!"
"Hoe? Heeft Marcel zich destijds dan ook al met Martha haar eieren bemoeid? Daar wist ik niks van!"



"Gérard probeer uw kop nu niet in de grond te steken en aanschouw de waarheid. Gij kunt toch nooit zo'n schoon wit sluierstaartje voortgebracht hebben! Gij zijt zelf begot een goudwinde!"
"Ja maar Louis gíj moet nu ook niet denken dat die ferme rode een zoon van u is want ik weet wel beter... Marcel heeft destijds serieus onder uw duiven geschoten... Ik heb dat zelf gezien."



"Bangelijk toch dat de Louis zo naïef kan zijn! En dan te bedenken dat hij zelf de eerste zoon is van Gerard en Martha..."
"Tja dat hebt ge met die inteelt hé, ze worden er niet slimmer door..."

Aan de kinderkant van de vijver...



"Heu... aangename kennismaking... 't Zou kunnen dat ik uw moeder ben..."



"En tja, we veronderstellen dat ik misschien uwe pa ben omdat ik toch ook een sluierstaart heb. Alhoewel de kleur wel niet helemaal klopt natuurlijk..."
"Komaan klein broerke, die grote vissen zijn inderdaad kompleet getikt, laat ons lekker met zijn tweetjes achter die bloempot kruipen!"



"Excuseer, u beidjes daar achter de rietpot! Hallo! Mag ik even tot bij u zwemmen daar beneden? Ik moet u iets vertellen... Maar 't is nogal ingewikkeld... misschien kan ik u alles beter duidelijk maken door een liedje te zingen... Als ge zo vriendelijk wil zijn even naar mij te luisteren..."
http://www.youtube.com/watch?v=UtAuDCLVlXg

Verschillende mensen zijn al op 't zeer goede pad, maar ze zijn nog niet aangekomen...



...Luk, Piet, Moederke Melanie en Steven echter al wel! Knap gedaan!

Aan 't meer in 't centrum van 't stadje stonden een hele nest tempels bij mekaar! En o wonder, alhoewel 't reeds valavond was waren ze nog open! Mijn alweer hongerig oog viel ondertussen op een meneerke dat popcorn verkocht maar omdat hij zo vlak naast het water zat vreesde ik dat het als visvoer bedoeld was. Al goed dat ik geen zak gekocht heb want enkele minuten later zag ik enkele gelovigen merit verdienen door de popcorn aan de karpers te geven. Ze zouden mij ook mogen voeren, ik zou hun ook wel merit geven. Een zo vaag begrip kan niet moeilijk te schenken zijn.



Het schitterende meer van Mae Hong Son...





Parels voor de zwijnen : Popcorn voor de vissen!









Dus stapten we maar zonder popcorn de tempels binnen. Ze waren gewoon goddelijk!
Schitterende grote zalen met flikkerende Boeddha's die zo uit een casinoreclame weggelopen waren. Hun aureolen lichtten op in uitdijende kringen van kleurige knipperende lampjes. De klassieke waarzegspullen waren aanwezig, het deed allemaal toverachtig Birmees aan. In een donker hoekje achteraan de tempel lag op de mooie glanzende teakvloer een monnik een sigaar te roken. Enkele anderen zaten te keuvelen op het terras. Ondertussen sleepten enkele gelovigen wat offerrandes aan. Ik voorspelde mijn toekomst met de rammelstokjes, kreeg nummer 9, maar net díe papiertjes waren natuurlijk weer op. Ik zou mijn lot dus vandaag niet te weten komen.



Boeddhabeelden met flashy aureooltjes...



De waarzegbriefjesbak.





Soezelende monnik tussen een verzameling zeer oude glasschilderijtjes.



Naast de tempelzaal hadden ze een erbarmelijk museum ingericht waar meer stof dan oudheden lagen. Maar de opschriften in een soort Thais Engels maakten de saaiheid van ’t geheel méér dan goed.





Eén van de volgende tempels spande de kroon! In Lampang hadden we achter een hekwerk al eens een reuze pot gezien waar de mensen doorheen de tralies geld in mochten mikken. Veel van de centen lagen er vanzelfsprekend gewoon naast. Maar hier hadden ze nog iets véél leukers uitgevonden!
Een houten bak, afgedekt met een glazen plaat, met daarin een draaischijf met de beeldjes van de 7 Boeddha's van elke dag. Bovenin het glas was een gleuf om geld in te steken, maar eerst moest ge met uw voet op een pedaal duwen zodat de schijf met de beelden begon te draaien en dan moest ge mikken zodanig dat uw geld bij de Boeddha van uw geboortedag viel. Dat mislukte natuurlijk altijd omdat de schijf niet op tijd afremde als ge stopte met op die pedaal te duwen. Ze stond altijd stil boven de verkeerde heilige en ge kon dus opnieuw beginnen. Héél plezant! Echt waar een kermisatrractie uit een lunapark moest er niet voor onderdoen! Nogal wat geestiger dan bij ons zo'n enge kruisweg in de kerk die totaal niet interactief is. Geloof me, deze poppenkast brengt veel meer op en er mag nog eens gelachen worden ook.
Een jonge monnik zag me bezig - ik wou net de offer-emmers met pillen en sponzen en afwasprodukt, wc-papier, pillampen, snelverband etc gaan fotograferen - maar hij lonkte me, hij wist duidelijk een beter foto-onderwerp : zichzelf! Hij ging heel trots op zijn troontje zitten poseren. Het was nog een jonge kerel dus ik denk dat hij zijn troontje nog maar pas had gekregen en daar apetrots op was. En misschien had hij de clausule in zijn monikkencontract ook nog niet gelezen dat ge geen contact met vrouwen mocht hebben… Jammergenoeg heb ik door dit intermezzo wel een foto vergeten te nemen van die zalige draaibak...



Een gelijkaardige draaibak uit de andere tempel.
Deze werkt met diertjes in plaats van "de Boeddhabeelden van de dagen van de week".



De fiere jonge monnik op zijn troontje.



Ondertussen was de schemering ingevallen en de lichtjes van de tempels werden aangestoken, toen werd het helemaal feeëriek! Die eindeloze aantallen torentjes versierd met lichtjesslingers... Terwijl wij in de tempels hadden rondgelopen was er ongemerkt rond het meer ineens een avondmarkt gegroeid. Kraampjes met koekjes, gedroogde vruchten en massa's handwerkproducten uit de regio. Vooral de t-shirts met "Chiang Mai - Mae Hong Son : 1864 curves" was een van de bestsellers. Er zijn blijkbaar nóg mensen die al eens misselijk worden op die haarspeldenweg.

Moe maar gelukkig kwamen we terug in ons bos in het Fern Hotel. Een Canadese vrouw, Diane, die we gisteren hadden leren kennen was vandaag naar het derde langnekdorp gegaan omdat het vlak naast een vluchtelingenkamp lag en ze daar familieleden van een Birmese kennis wou bezoeken. Ze had een bescheiden kamp verwacht maar tot haar grote verbazing bleken er 20.000 mensen te wonen! Jammer voor haar kende niemand de persoon die ze zocht. Ze mocht het kamp vanzelfsprekend ook niet betreden. Een Birmese vrouw vertelde haar dat ze een baby had maar dat die werd opgevoed door haar moeder, die buiten het kamp woonde, omdat haar kindje geen vluchtelingennummer had. Moeder en kind waren dus gescheiden geraakt…Dus ook hier is het toch weer dezelfde doffe ellende als in 't noorden van Sri Lanka.

Na het zalige avondmaal in ons bos, gehuld in een dikke trui en met een warme hond op onze voeten, zaten we nog even met Diane te praten. Ze vertelde dat het ook in Vancouver een uitzonderlijk strenge winter geweest.

In Amerika ook, bij ons ook, en hier hebben ze twee weken geleden een noodplan uitgevaardigd en aan de mensen die in streken wonen waar het drie dagen na mekaar minder dan 15° was dekens uitgedeeld. Ja, en van minder dan 15° kunt ge doodgaan natuurlijk... Dus overal in de wereld is deze winter abnormaal streng. En dat allemaal tijdens de opwarming van de aarde? Ge moet het toch maar kunnen. Wiens thermometer is er nu eigenlijk kapot?...

En nu is 't weeral inpaktijd, we moeten ons romantische bos met zijn klaterende beekjes en de bamboekleppers, de 20 verschillende soorten varens die hier groeien en het plezante personeel met zijn gekke hondenroedel morgen alweer verlaten...

Jammer, ik had het hier nog wel een tijdje volgehouden. Zéker in ’t restaurant…