Fotoraadsel 198 - foto 2

Dear Costa Cruise-crewmembers of the Samsara Restaurant



and Corazon, our cabin-attendant,



Thank you very very much for your kind service and friendlyness during our cruise. I may not have been too happy with the enormous size of the ship you all work on , but I'm very impressed by the size of your hearts!  I keep all your smiles and jokes in mind while I'm working on my photo-albums!
Although you can't read the stories I write about the trip, I hope at least you can enjoy the pictures. As you all know, most of the interior-pictures I took especially for you to send them to your families in Honduras, Peru, the Philippines, India, Indonesia or wherever they may live. Please feel free to use them!

Big hug!
Liliane and Paul.

Een ietsiepietsie moeilijker dan 't vorige raadsel misschien... Maar niet wanhopen, iedereen kent het zeker! En als 't écht nodig moest blijken - na de eerste zelfmoorden van enkele wanhopige spelers (minstens drie) - geef ik tussendoor wel een extra foto of een tip.



Véél plezier, en véél inpiratie bij 't verleggen van uw grenzen...
En o ja, nog bijna vergeten : veel succes.

Een gewone rimpeling op water...
In België dan nog.



Opgelost door Klaproosje, Luk, Jan, Kaatje, Geert, Nand, Ron, Fernanda, Kathleen, Shajongen, Renée, Marleen, Lange Lou, Dolfijn, Chrisje, Mieke, Opapat, Rikavensis, Steven en Nicole!

Ik zal die van morgen eens een "héél klein beetje" moeilijker maken.

De roedel in actie...



Het grijs assortiment.
Senior Hanuman, die toch altijd wel zeer geïnteresseerd is waarmee het "jong volk" zich bezig houdt.



Zo haal ik "the boys" 's ochtends uit hun nest. Ze slapen met zijn tweetjes apart in een magazijn vol speelgoed zodat de oudere generatie tenminste van rustige nachten kan genieten.



Mathurin en Nemuri Neko zijn in deze fase nog net samen op te tillen zonder mijn rug te beschadigen. Over een paar maand zal dat waarschijnlijk niet meer 't geval zijn want mijn nieuwste aanwinst heeft de gewoonte om - na de maaltijd van zijn collega's - alle etenspotten zorgvuldig na te kijken en geen brokje verloren te laten gaan...
Het geeft een enorm fijn gevoel ze samen in mijn armen te kunnen houden. Het zijn de enige twee die dat toelaten. Ondanks de zeer jaloerse reacties van Mathurin tijdens de eerste dagen na Nemuri's aankomst zijn 't ondertussen echt onafscheidelijke vrienden geworden.

Elke poes heeft zijn eigen etensbak op een vaste plaats. Bij etenstijd gaat dan ook iedereen voor zijn eigen pot staan in alle hoeken van de keuken. (Een keuken met 7 hoeken...) Om ze eens allemaal tegelijk op 1 foto te krijgen heb ik een bord lekkers midden op de vloer gezet...



 Mijn droom is om ze eens alle 7 op een rij te zetten en ze te laten poseren. De kans is ongeveer 1 op een miljoen dat die foto er komt denk ik. Of ik zou 7 assistenten moeten vinden.

De laatste foto... Overduidelijk toch?...



Reeds opgelost door Klaproosje, Luk, Jan, Kaatje, Geert, Nand, Ron, Fernanda, Kathleen, Shajongen, Renée, Marleen, Lange Lou, Dolfijn, Chrisje, Mieke, Opapat, Rikavensis en Steven! 

Gisteren was thuis blijven weer onmogelijk door het lawaai van het "Herentals fietst"-evenement. Vlak voor onze deur stond een grote wagen met keiharde discobar, zo luid, dat zelfs het gejoel van de toeschouwers van de koers niet hoorbaar was...
Om even tot rust te komen bestaat er op zo'n momenten niets beter dan je even in de natuur terug te trekken. Relaxen terwijl je ziet hoe een diertje flink aan 't werk is.
Deze foto's nam ik gisteren in een zalig rustig Arboretum te Kalmthout. Het is er momenteel prachtig...





Hij landt als een helicopter op een platform. In dit geval het bloemblad van een hortensia.



Na de landing wordt er in 't eerste 't beste cafeetje van de luchthaven een flinke slok genomen.



Het is geen bij, het is geen hommel, het is geen wesp. Ik laat het dus maar weer over aan mijn lezers om dit vliegbeest een naam te geven. Dan leren we weer allemaal iets bij.

Ofwel zijn de meesten op vakantie, maar de thuisblijvers die 't niet vinden moeten dringend hun ogen eens uitwassen want enkel Klaproosje, Luk, Jan, Kaatje, Geert, Nand, Ron, Fernanda, Kathleen, Shajongen, Renée en Marleen hebben het nog maar opgelost...

Deze week raakte een van onze buren hun poes kwijt. De twee tachtigers waren heel droef en wisten niet hoe de zaak aan te pakken. Gelukkig hadden ze een foto en hebben we flyers en affiches kunnen drukken en verspreiden. Omdat ik ziek was en slecht in form vergat ik op de briefjes een zeer belangrijke zin te vermelden, iets wat ik er normaal altijd bij typ : "Gelieve in uw garage, tuinhuisje en kelder te kijken of daar geen poes verscholen zit." Deze keer dus niet en dat was dom natuurlijk want het is net op die plekken dat de mensen moeten gaan zoeken want daar worden de meeste verloren dieren teruggevonden omdat ze daar per ongeluk opgesloten werden. Zo ook in dit geval. Maar... 't verhaal heeft toch een happy end...

Vannacht is de poes weergevonden... door het ontdekken van een kattenuitwerpsel op een plek waar onze eigen katten nooit komen, namelijk... in mijn echtgenoot zijn opnamestudio... Toen wisten we dat er ergens op een van de drie verdiepingen van dat grote magazijn een poes moest zitten en dat het haast niet anders kon dan het verloren beestje zijn. De speurtocht kon beginnen...
En inderdaad, drie verdiepingen hoger, op de zolder, achter hopen rommel verscholen, vonden we haar!
Vannacht gevonden en sinds een uur zit ze terug bij haar blije baasjes op de vensterbank te spinnen.

Ze moet in ons magazijn binnengeslopen zijn toen we enkele dagen geleden de grascontainers aan 't buitenzetten waren. Dus als je poes ooit verloren raakt en je maakt briefjes voor de buren vergeet er die belangrijke zin niet in te zetten : "Gelieve aub eens in uw garage, tuinhuisje en kelder te kijken of daar geen poes verscholen zit."

Maar alle uitleg hoe je 't aan moet pakken als je een dier vindt of verliest vindt je op de site van de dierenbescherming : http://users.telenet.be/coordinatie.dierenbescherming.antwerpen1/index.htm

Ge hebt het zeker deze zomer al gezien...



Reeds opgelost door Klaproosje, Luk, Jan, Kaatje, Geert, Nand, Ron, Fernanda, Kathleen, Shajongen en Renée!

Nummer drie... Ge denkt dat ge niet veel meer ziet als op de vorige hé? Maar dat is wel 't geval hoor.



Al opgelost door Klaproosje, Luk, Jan, Kaatje, Geert, Nand, Ron en Fernanda!
Ik verdwijn heel even 't ziekenhuis in, dus verwacht niet te veel antwoorden op mails, maar ik laat het raadsel gewoon doorlopen! Speel maar verder!

Ziekskes en te veel werk, dus enkele oude foto's van de Sinksenfoor in Antwerpen...







Laathi in 't Aards Paradijs.
Mij hadden ze daar niet zo snel uitgejaagd. Ik had die slang in haar nekvel gegrepen en met een appel kunnen ze mij niet verleiden. Als die slang nu een stuk kriekentaart zou gepresenteerd hebben... ja, dan..., misschien...

't Is echt poepsimpel.



Klaproosje, Luk, Jan en Kaatje hebben de oplossing van de eerste keer gevonden!
Who's next?...

Jammer, maar ik ben momenteel zo overladen door werk dat ik geen tijd heb om mijn reisfoto's te bekijken, laat staan mijn verhalen in stukjes te knippen om ze op 't blog te zetten. En met de gezondheid gaat het ook even niet zo heel goed. Een beetje geduld dus, zowel voor mij als voor mijn lezers...
Geniet ondertussen nog maar wat van de zomer. IJs komt er later nog genoeg.

De vriendelijke jonge kater die hier 10 dagen voor we op reis zouden vertrekken binnen stapte heeft nooit meer iets van zijn baasje vernomen... Waarschijnlijk werd de stumperd gedumpt door mensen die op vakantie vertrokken. Ik vond het jammer dat ik nu zo snel zelf weg moest en amper een week had om hem te laten castreren en hem beter te leren kennen.



Maar na bijna vier weken is hij, dankzij de goede zorgen van de poespassers,  al flink ingeburgerd. 't Is de beste speelkameraad van Mathurin geworden die maar een jaartje ouder is. Het is een plezier die twee bezig te zien! Zie je de ene dan zie je ook de andere! Prachtig! Ik ben er dolgelukkig mee. Maar nu is "de ark" wel écht vol, 7 stuks... het is me wat...
Neemt niet weg dat we héél blij zijn dat we voor deze prachtkerel geen andere thuis hebben gezocht want hij brengt enorm veel leven in de brouwerij en de senioren zijn blij dat die twee jonge kerels mekaar gevonden hebben zodat zij niet meer lastig gevallen worden voor een rondje "catch as catch can".

Het is dan ook nog een erg mooi diertje en hij is heel zachtaardig. Hoe speels hij ook is, je neemt hem op je arm, hij blijft rustig liggen en begint te spinnen terwijl hij je aankijkt met zijn grote kijkers. Hij verdiende dus ook een speciale naam.
Omdat de naam van zijn maatje Mathurin afgeleid is van het plaatsje Port Mathurin (het hoofdstadje van Rodrigues, een piepklein eiland in de Stille Oceaan, waar ik heel veel goede herinneringen aan bezit) dacht ik deze jongen ook de naam van een fijne plek op deze wereld te geven. De eerste dagen (toen ik nog niet wist of zijn baasje ging opdagen of niet) noemde ik hem Trinco. Naar Trincomalee, mijn lievelingsstad in Sri Lanka. Hoewel ik me op die plaats op de wereld altijd 't gelukkigst voel zijn daar ook veel droeve zaken gebeurd. De Tamil Tijgers hebben er lelijk huisgehouden en er zijn ontelbare levens verwoest. Daarom vond ik Trinco als definitieve naam niet zo geschikt, hoewel 't een makkelijke roepnaam was. Dat kon van mijn volgende vondst niet zo direkt gezegd worden...

Eens we wisten dat het diertje bij ons ging blijven besloot ik een mooie, originele, betekenisvolle naam te zoeken. Ik doorsnuffelde al de indexen van de "Insight Guides" van de landen die ik al bezocht heb op zoek naar een stralend woord...
Amerika, Bonaire, Cuba, Egypte... het werd maar niks, Indonesië leverde ook niets op maar toen ik aan de J van Japan kwam was 't bingo!!!!

Mijn oog viel op Nemuri Neko. Ik had er nooit van gehoord, dacht zelfs niet dat het de naam van een stadje was, en al zeker geen dat ik bezocht had, maar omdat het zo mooi klonk bladerde ik naar de pagina waar de uitleg stond. En die beviel me onmiddellijk. De keuze was gemaakt! Het werd Nemuri Neko. Zijn roepnaam uitgesproken als Nèmoeri. Met de klemtoon op een lekker zoete zalige lange "oe"-klank in 't midden.

Met 7 stuks is 't niet meer makkelijk om namen te vinden die niet in aanvaring komen met de roepnamen van de collega's...

De betekenis van de naam is wondermooi. In de stad Nikko, in het Toshugo heiligdom, bevindt zich een halfverheven beeldhouwwerkje van een slapende poes. Het is een kunstwerk uit de Edo-periode en het is tegelijk zeer gekend en onbekend. Het is een van de weinige afbeeldingen van poezen die in tempels voorkomen. Het beeldje is ook moeilijk te bezoeken, om het te zien moet je zelfs een aparte inkom betalen, maar omdat het zo origineel is zijn er al wel ontelbare artikels over geschreven.

Nemuri Neko wordt beschouwd als de bewaakster van het huis maar ook als de bewaakster van de gezondheid en als heler. In het beeldhouwwerk ligt de poes te slapen in de zon tussen pioenrozen, in 't Japans is "zonneschijn" "Nikko".
Het is dus echt een rijke naam, eentje met vele onderliggende betekenissen.



En nu maar oefenen. De laatste dagen voor mijn reis had ik enorm veel moeite om zijn naam te onthouden. Ik heb hem zo ongeveer alles toegeroepen van Moeroekinero tot Kikoerokoko. Op de duur had ik zijn naam al overal op papiertjes geschreven...

Sinds ik terug ben ben ik volop bezig hem zijn naam te leren kennen. Bij een bijna volwassen poes is dit niet zo eenvoudig, zeker als er nog 6 anderen aanwezig zijn. Gelukkig kennen die hun namen wel perfect en luisteren ze er ook naar. Met een beetje geduld zal dat met Nemuri Neko ook wel lukken! Afgekort Muri lukt al redelijk.

't Belangrijkste is dat ik hem nu toch al zelf kan onthouden.
Meer info over de naam kan je vinden op Wikipedia (vanwaar ik onderstaande foto gecopiëerd heb) en aanverwante sites...



Nemuri Neko (眠り猫)        
       
De enige twee mensen die de zoektocht naar zijn naam tot een goed einde gebracht hebben zijn
Fernanda en Klaproosje! Proficiat, want die internet-queeste moet voor jullie al ongeveer even moeilijk geweest zijn als voor mij 't onthouden van zijn naam!  Maar 't is bewezen, er zijn nog échte Sherlock Holmes-en onder ons!

Zijn alle ogen en hersenen goed uitgerust?
Toch beginnen we met iets makkelijks. Iets wat iedereen zeker kent!



Wie de oplossing weet stuurt ze me maar door via mail!
Veel succes maar nog veel meer plezier!

In de loop van de volgende weken krijgen jullie een verslag met vele beelden van een cruise langs de Noorse fjorden en een bezoek aan de ijspracht van Spitsbergen. Ik hoop dat jullie er veel plezier aan zullen beleven. Vindt je al die sneeuw en ijs maar niks, bedenk dan toch maar dat ge 't kunt zien zonder er kou voor te moeten lijden.

Ik ben terug...



... mét een stevige bundel reisverhalen!
... maar ik ga nu wel eerst even enkele dagen ontdooien en eens flink uitslapen in mijn bedje.
Met zeven poezen om me warm te houden.
Uw schrijvende ijsbeer gaat nu direct, nog zonder haar mail te lezen, een klein zomers winterslaapje doen.