De Deltawerken

Hoofdstuk 4.
Deel 5 : Een enigszins vreemde overgang.

Omdat onze excursie zo was uitgelopen kwamen we maar net op tijd in Geiranger aan, nog even de obligate foto bij het trollenstandbeeld, en hop de laatste tender in naar onze boot.



In dit geval is de trol de rechtse.



Ons 300-meter lange cruise-"fabriekske".



De laatste passagiers gaan aan boord,
de eerste tenders worden ondertussen opgehesen.



De kapitein staat op de brug op vinkenslag om zo snel mogelijk
uit te kunnen varen. Time is money.

Wat een overgang... Ineens weggeplukt uit de meeste pure natuur en gedropt worden in de kitch van die boot... Het is alsof je op 5 minuten tijd in een kompleet andere wereld terecht komt. Alles is ineens kunstmatig en wèg is de rust. Het wijdse is verdwenen en ge loopt terug door smalle gangen. Het heerlijke zonlicht moet plaats maken voor al die disco-lichtjes. En wat er met de stilte gebeurt durf ik zelfs niet te beschrijven...



De gangen tussen de kajuiten.



De "kleurrijke" lobby met de glazen liften, gezien vanop de 10de verdieping.



Het exclusieve Italiaanse restaurant op de hoogste verdieping.



Een klein stukje snelbuffet -"refter"...



Nee ge zijt niet in Star Trek terecht gekomen! Dit is een glimpje discotheek.

Gelukkig moesten we maar even naar de kajuit om onze spullen te droppen want om zes uur zouden we al afvaren. We moesten dus zien dat we snel weer op de juiste plekken aan dek stonden om te kunnen genieten van deze uitzonderlijk mooie afvaart tussen rotswanden waar om de paar meter watervallen naar beneden donderden.
Geen simpele onderneming als ge u op een schip van 10 verdiepingen moet haasten en zien dat ge met de juiste lift op het ideale dek geraakt. ’t Was kantje boordje maar hijgend en wel kwamen we aan dek en hebben nog al ’t moois gezien.





Het uitvaren van de fjord... op weg naar de Seven Sisters waterval.

Die kunnen jullie in de volgende aflevering bewonderen...

Schoon dingske hé? En ge kent het allemaal zo goed... Ge hebt het ook allemaal in huis.
Maar misschien hebt ge 't nog nooit in zijn volle schoonheid bewonderd?...



Geniet ervan! Veel succes, nog méér plezier.
En aub niet vergeten : bij 't fotoraadsel de oplossing niet onder de foto zetten maar uw antwoorden naar me doormailen om de andere zoekers hun pret niet te bederven! Merci!

Waar zat Irma enkele weken geleden te genieten van de zon op haar kop en de wind in haar pels...
Zoek het vooral niet te ver!



Irma : "Niet te lang hé ma! Want dat zand is heet aan mijn poepke zenne!"



Irma : "...die steen trouwens ook..."



Irma : "OK. Goed. IJzer is toch al iets koeler. Maar zie dat mijn pels niet bruin wordt..."

Wie geraden heeft waar Ima 't lastig model zit uit te hangen mag 't antwoord onder dit bericht plaatsen! Binnenkort een hele reportage over dit heerlijke plekje!

En 't was zo simpel... Met wat gaat ge die mosselen van vorige week uit uw pot schepppen?...
Toch met een schuimspaan?



Opgelost door Chrisje, Klaproosje, Redpoppy, Geert, Lange Lou, Nilleke, Nand, Mieke, Jan, Fernanda, Luk, Maria, Ron, Andromeda, Nicole, Renee, Kaatje, Lenie, Piet, Speelster, Kathleen, Shajongen, Marleen, Veveke, Opapat en Derktje!
En Mathurin natuurlijk.

Iedereen staat er vanzelfsprekend op dat ook tijdens werken de maaltijden tijdig geserveerd worden...
Ook de senioren. Ik vond het een mooie gelegenheid om nog eens een groepsportret van de oude garde te maken nu ze toch allemaal in de living moesten eten.



Phineas, Laathi, Ming, Serendipity en Hanuman.



Vredig zicht. Toch efkes.



Ming : "Sorry, maar ik vind die nieuwe traditie van die groepsmaaltijden echt niet te doen. Ik wil terug naar 't oude systeem. Iedereen zijn pot in zijn eigen discrete hoekje."
Phineas : "Ik weet niet... Ik vind dit systeem best makkelijk. 't Is veel eenvoudiger om op deze manier de andere potten te controleren. Alles staat veel dichter bij mekaar en ge hebt een overzicht."
Ming : "Ja. Gij zijt echt wel de zoon van Moeder Overste gij! Controlefreakske!"



Serendipity : "Nee. Mij zegt de nieuwe regeling ook maar niks. Het gebrek aan privacy ontneemt me alle eetlust."
Phineas : "Prima. Dan schiet er weeral meer voor mij over."

Ondertussen in het goedkopere restaurant in 't slaapmagazijn van de jongens...



Mathurin : "'t Restaurant hier beneden heeft duidelijk een ster minder..."
Nemuri Neko : "Hm. Amper personeel. Zelfs geen servies..."



Nemuri Neko : "Ze zal willen bewijzen dat 't hier proper is zeker? Dat ge hier van de grond kunt eten?..."
Mathurin : "De pluche zit nu wel tussen mijn tanden."
Nemuri Neko : "Ge zijt een kat hé Mathurin, ge zult nog al wel eens pluche tussen uw tanden hebben zitten zeker? Of wast gij u niet?"



Mathurin : "Ah op uwe grond liggen nog korrels! Wacht, ik kom-"
Nemuri Neko : "Jamaar nee dit is wel míjn bord hé maat!!!"
Mathurin : "Hier zijn geen borden jongen."
Nemuri Neko : "Virtueel wel hé Mathu! Ge hebt toch gezien dat ze twee aparte hoopjes had gelegd?!"
Mathurin : "En nu is dat 1 hoopke. Dus van wie is het dan? Toch van ons twee?"
Nemuri Neko : "Gij zijt straf in wiskunde. Ze had u Einstein moeten noemen."

Tip : denk misschien eens terug aan 't vorige fotoraadsel...
Zou er niet een zeker verband kunnen bestaan?...



Chrisje, Klaproosje, Redpoppy, Geert, Lange Lou, Nilleke, Nand, Mieke, Jan, Fernanda, Luk, Maria, Ron, Andromeda, Nicole, Renee, Kaatje, Lenie, Piet, Speelster, Kathleen, Shajongen en Marleen zitten al lang op hun lauweren te rusten

Telkens er grote werken in huis uitgevoerd worden sluit ik de poezen uit veiligheidsredenen op. Met 7 stuks moet ik tegenwoordig mijn roedel wel een beetje ordelijk over heel 't huis verdelen om al te veel frustratie te voorkomen.
Ik denk niet dat werkmannen heel gelukkig zouden zijn met hun bemoeienissen en ik zou ook niet willen dat er plots een paar rondlopen met korte staartjes... Katten dus, niet werkmannen. 
Vooral Phineas vindt werken met machines héél boeiend omdat hij doof is en dus niet bang is van 't helse lawaai dat ze maken. Hij vindt al die bewegende onderdeeltjes toch o zo boeiend. Die zit niet liever dan vlak naast een zaagmachine om de houtkrullen te vangen... Maar dat mag dus niet.

De senioren - Laathi, Hanuman en Phineas - krijgen de living tot hun beschikking. Een beetje residentiëel. Op die leeftijd is enige luxe noodzaak.
Oude Ming en zijn hofdame Serendipity mogen gebruik maken van de slaapkamer, met suite vanzelfsprekend! Badkamer, waskamer, trappenhal, alles is inbegrepen in hun domein... Kwestie dat mijn oudste rakker toch ook nog wat lichaamsbeweging krijgt.
En "the boys" blijven de rest van de dag in hun eigen slaapmagazijntje annex speelkamer. Als troostprijs krijgen ze een extra speel-krabpaal kado. Mijn schuldig geweten een beetje afkopen. Maar niet getreurd : Mathurin en Nemuri Neko zijn zálige beesten. Geef ze een kado en ze zijn er ook echt gelukkig mee. Ik ken ondankbaardere exemplaren... Die jonge kerels snappen tenminste waarvoor een krabpaal dient. Ze slingeren zich als jonge slangen met hun beidjes door die nepboompjes en maken grenzeloos plezier.



Nemuri Neko : "Wow! Tof! Das ne plezante!"
Mathurin : "Ja dat wel. Maar kijk eens goed... Dat zijn wéér nepmuizen die aan die takskes hangen zenne! Nu heeft ze zich weer in 't zak laten zetten... Ze leert ook nooit bij hè... "
Nemuri Neko : "Nee, dit ding is iets uit de solden. 'k Heb de rode sticker gezien toen ze 't uitpakte : -50%. Dan moet ge niet teveel verwachten hè?..."



Mathurin : "Eigenlijk vind ik dat best leuk dat ze hier komen werken..."
Nemuri Neko : "Jamaar dan zitten we een hele dag opgesloten! En er gaat maar liefst vier dagen lang gewerkt worden..."



Mathurin : "Das toch fantastisch! Dan hebben we recht op vier kado's!"



Nemuri Neko : "Hm, ja, als ge 't zo beziet..."
Mathurin : "Ik heb zelfs een snood plan... Steek efkes uw kop mee in mijn tunnel dan fluister ik 't discreet in uw oor..."



Mathurin : "Luister... Hoe meer we hier afbreken, hoe meer werkvolk hier komt werken, hoe meer we opgesloten worden, hoe meer plezant speelgoed we krijgen... Dus?... Waarom beginnen we volgende week eens niet met 't behang in de living af te krabben?..."
Nemuri Neko : "Ik heb dat nog nooit gedaan..."
Mathurin : "Ik ook niet! Maar 't moet toch voor alles een eerste keer zijn?! Wij zijn jong hé Muri!"



Nemuri Neko : "Och eigenlijk ben ik nog altijd best tevreden met de zakdoeken gevuld met kattenkruid en de door ma gemaakte kartonnen speeldozen..."
Mathurin : "De dozen beginnen wel te verslijten..."
Nemuri Neko : "Ja maar dat komt voornamelijk door uw gewicht hé Mathurin!"



Nemuri Neko :  "Allez Mathu? Waarom steekt ge u nu weg?!... Zijt ge nu boos?..."
Mathurin : "Na zó'n belediging???!!!"



Nemuri Neko : "Komaan Mathu! Ik had dat zo niet bedoeld seg..."
Mathurin : "Ga van mijn tunnel af! Straks gaat die nog kapot door úw gewicht!"



Dorst dat ge van al dat spelen en babbelen krijgt...



En moe dat ge daar van wordt!...
Het leven van een kat is oprecht zwaar.

In de volgende aflevering gaan we eens kijken hoe 't er in de tijdelijke residentie van de senioren aan toe gaat...

Stop stop stòòòòòp met me al die vergieten op te sturen! Dat is 't niet! Straks komt er nog regen van al die rondvliegende vergieten!
Ja, het ding heeft inderdaad gaatjes, maar néé, 't is dus geen vergiet.



Chrisje, Klaproosje, Redpoppy, Geert, Lange Lou, Nilleke, Nand en Mieke zitten ondertussen al te gniffelen.

Hoofdstuk 4.
Deel 4 : Het ideale plekje om je van een paar lemmingen te verlossen...





Door de file bij de wegenwerken reden we natuurlijk wel in een lange sliert touringcars die allemaal het uitkijkpunt naar Geiranger wilden bereiken. Daar werd het dan ook een drukte van jewelste. Gelukkig dat je de moderne camera’s niet meer hoort klikken of piepen of je zou gedacht hebben in de paarseizoen van een vogelkolonie terecht gekomen te zijn. Ik vond het echt een wonder dat in dat gedrum op die bergtop niemand naar beneden getotterd is. Ge zou trouwens wel lang onderwege zijn…





Diep beneden zagen we de Costa Luminosa liggen. Ons “nietig” bootje van 300 meter dat vanuit dit gezichtspunt meer op een grote sloep leek.
Op de top van de berg amuseerden de mensen zich met kleine torentjes van keien te maken. Zouden ze geluk moeten brengen of is het een manier om hun, gelukkig onschadelijke, stempel op deze plek achter te laten? Ondanks het tijdsgebrek heb ik door flink vooraan op de rotspunt te kruipen toch enkele berenfoto’s kunnen nemen zonder andere toeristen er op. Iets verder heb ik hen zelfs nog eens in een ijsveld kunnen fotograferen. Alles op topspeed, dus niet zo geweldig gelukt, maar toch beter dan niets. Deze foto’s waren nu net iets tè belangrijk voor mijn berenverhaal om ze te moeten missen.



Onderstaande foto's zijn snel-snel vanuit de rijdende bus getrokken...
Niet zo best dus, maar je krijgt wel een idee van de indrukwekkende setting...

Iedereen vond het jammer dat we overal zo snel weg moesten en vond dat ze in ’t vervolg die shopping in Stryn best konden weglaten. Natuurlijk hadden wij makkelijk spreken. Wij wandelden daar, zelfs op de top nog, rond in 15° en hadden een uizicht van 360°… De mensen die hier gisteren geweest waren hadden alleen maar wolken gezien en kou geleden en die zullen waarschijnlijk heel blij geweest zijn dat ze zich in de winkeltjes hadden kunnen gaan opwarmen. De laatste weken is hier een hittegolf geweest dus ik was al blij dat we toch nog zoveel sneeuwplekken te zien kregen. Harald vertelde dat de gazon achter zijn huis helemaal ros geworden was. En dan die rijpe frambozen van deze middag… Toch wel vreemd allemaal.

De afdaling van de Dalsnibba naar ons schip in de fjord was al even indrukwekkend als hij bochtig was. Alweer omringd door watervallen langs alle kanten. We zagen ook nog restanten van de oude postweg. Eens per week werd de post naar ’t noorden gebracht en de week daarop naar ’t zuiden. Een brief was dus wel even onderweg.



Oude woonhuizen die nu als vakantiewoningen verhuurd worden.
Ze lijken wel een deel van de natuur te zijn...



We kregen jammergenoeg niet de kans om uitgebreid afscheid de nemen van de zalige Harrald want die moest zich reppen om zijn veerboot terug naar Hellesund te halen. Hij vertelde nog dat gisteren een cruiseboot een deel olie verloren had in de fjord, maar dat ze ze gelukkig snel hadden kunnen isoleren zodat er niet te veel schade aan de natuur was toegebracht. Ik kan ze geen ongelijk geven dat ze enorme bedragen vragen voor het liggeld van cruiseschepen want als hier een ernstig ongeval gebeurd dan kunnen ze hun toerisme wel opdoeken. Slimme jongens die Noren.
Vanaf het begin van de fjord was ook een loods aan boord gekomen, de kapitein mag in de fjorden niet zelf varen. Noorwegen probeert gelukkig echt wel zuinig te zijn op hun natuurlijke rijkdommen. (Als ze tenminste dat walvisjagen nu ook nog zouden willen afleren...) Maar 200 km in en uit die fjord varen met een loods zal ook wel veel kosten, alweer een reden waarom cruises hier zo duur zijn.

Ge zit het weer allemaal veel te ver te zoeken. Blijf gewoon in huis. En haal nu zeker allemaal uw hoofd uit de gereedschapskisten want daar gaat dit ding écht niet liggen... Of ge zoudt al een enorme sloddervos moeten zijn.



Ondertussen opgelost door Chrisje, Klaproosje, Redpoppy, Geert, Lange Lou en Nilleke!

Van een groot succes gesproken...
En dan te bedenken dat de meesten het zeker in huis hebben...

Enkel nog maar opgelost door Chrisje en Klaproosje!

Aan al mijn soulmates en al de mensen die een even grote hekel hadden aan naar school gaan als ik :

Een héééééééél fijne "NOOIT MEER NAAR SCHOOL"-dag!

Een traditie die ik enkele jaren geleden op 1 september heb ingevoerd en eigenlijk vind ik dat nog de plezantste feestdag van 't jaar. Ge moet geen verplichte kado's gaan kopen, ge moet u alleen maar bewust zijn van de vrijheid en vandaag gelukkig en opgelucht ronddartelen omdat ge nóóit meer in uw leven een hele dag binnen in een muf lokaal uw broek moet zitten verslijten terwijl buiten de vogeltjes fluiten! I love 1 september!!!



Tweede kleuterklas.
Ik besefte nog niet wat me boven de kop hing.
In dit geval : de eerste non...



Tweede studiejaar op schoolreis.
Op "plezierreis" in een uniformke dat ge niet moogt vuilmaken...



Derde studiejaar.
En maar stilzitten.



Vijfde studiejaar.
Nog stijver stilzitten. Nog efkes en ik verander in een stalagmiet...



De obligate jaarlijkse schoolfoto.
Met de verplichte Madonna-look.
Maar niet van de Madonna die we nu kennen natuurlijk.

Meer avonturen over die schooltijd vindt je in "Mijn Jeugdherinneringen".
http://www.bloggen.be/laathi/

Maar vandaag vieren we : School's out... forever!!!
Voor wie een aangepast muziekske wil...
http://www.youtube.com/watch?v=XbNEOJMGFAo&feature=related

Wegens 'overgroot' succes ... géén enkel juist antwoord, en amper twee moedigen die een gok hebben durven insturen hoewel er toch bijna honderd mensen meespelen :
Een veel makkelijkere foto!



Opgelost door : tja heu... mij alleen dus. En Mathurin die zich vanzelfsprekend kwam moeien toen ik de foto nam.

Geen veranda zonder kattendeur. Een mens moet zijn prioriteiten kennen.
De oude was tot op de draad vergeten. Wat wilt ge? Zeven stuks die konstant binnen en buiten lopen. En niet bepaald traag of voorzichtig. De draaideur van 't Shopping Center verslijt langzamer...

Ik ben dus met mijn meter "kattenschoft-hoogtes" gaan meten. Onze grootste zijn schouderbladen zijn 34 cm hoog en onze Ming is oud en ik wil in geen geval dat dat ventje moeite heeft met 't binnenstappen. Voor 't grootste exemplaar kattendeur was er net niet genoeg plaats in 't paneel, dus moeten ze 't met hetzelfde formaat doen als de vorige.
Maar als ze nu dikker worden dan dít gat dan is er toch wel iets serieus mis met mijn voedingsplan en moet ik toch ingrijpen. Hier zullen ze 't dus mee moeten doen.



Hanuman : "Hoe? Die is even klein als de vorige?!!! Ge had een grotere beloofd!!!"



Hanuman : "Allez ma! Denkt nu eens na! Hoe moet ik hier nu met een vogel doorkunnen! Ik zou ooit in mijn leven wel eens met iets groter willen thuiskomen dan een onnozele merel hé seg! Geraak hier maar door met een reiger, een ooievaar of een pelikaan..."



Hanuman : "Foert! Koop uw wild dan in 't vervolg maar bij de beenhouwer."



Vanavond, als ze allemaal uit hun 'netelige posities' (mijn bed, hun lievelingszetels, hun speelkamer...) bevrijd worden, is het test-tijd. Maar na zo'n dag opgesloten te zitten gaan ze niet echt meegaand van aard zijn vrees ik... Ik ken mijn pappenheimers.



Dus een kattendeur hebben we al. Aan de voornaamste prioriteit is voldaan. Nu is 't aan ons!

Hoofdstuk 4.
Deel 3 : Zonnebaden tussen 't ijs...



Sommige meren zijn volmaakte spiegels...





Na de lunch trokken we verder door ’t woeste landschap langs de grootste gletsjer van Europa, 100 km lang en meer dan 1800 meter hoog! We kregen 15 minuten aan het Jostedalsbreen Nationalparksenter, maar dat was amper genoeg om naar ’t toilet te gaan. De verzameling opgezette pooldieren, de botanische tuin en de collectie stenen uit heel Noorwegen konden we zelfs niet eens bezoeken. Stel u voor dat ge relax met uw eigen auto door dit prachtige landschap kunt rijden aan uw eigen tempo... Ik zou dágen kunnen gebruiken om hier alles te bewonderen in plaats van de 8 uurkes die we nu krijgen.





Aan een minuscuul strandje aan ’t meer zaten mensen in badpak te zonnen al kijkend naar de sneeuw op de toppen die het water omringden. Fascinerend. Tenminste als ge snel genoeg al die indrukken in u op kon nemen…

Via alweer een heel lange tunnel kwamen we aan het begin van de weg die enkel ’s zomers open is. Daar begon de beklimming van de Dalsnibba berg vanwaar de overbekende foto’s op de Geirangerfjord in de diepte genomen worden. We kwamen in een autocarfile terecht omdat er werkzaamheden aan de gang waren om toekomstige lawines proberen te voorkomen. Nu niet dat het erg is om op zo’n plek even te moeten aanschuiven, je komt toch ogen te kort. Een bonusmomentje tijd. Heerlijk.





Bekijk die rust en stilte...



...en tracht te vergeten wat er zich achter u afspeelt...







Eindelijk een ijsschotske!!!

De berg Dalsnibba was prachtig! Zwarte rotsen met witte vlekken glinsterende sneeuw die tot aan ’t amber en blauwkleurige meer waren gegleden. Er dreven zelfs nog mini-ijsbergjes in rond. Je kon goed zien hoe weinig ijs er eigenlijk maar boven water steekt en dat onder dat puntje een flink plat eiland blauw ijs drijft. Het was een miniatuurvoorstelling die plots duidelijk maakte hoe gevaarlijk ijsbergen wel kunnen zijn. Maar ja, om onze Titanic te rammen zullen ze wel met iets groter op de proppen moeten komen.

Nóg makkelijker dan de mossel!



... maar misschien niet vanaf de eerste foto...
Veel succes, nog meer plezier en zet zoveel onnozele commentaar als ge wilt onder de berichten, zolang 't maar niet 't juiste antwoord is want dat mag je me per mail sturen om de anderen hun pret niet af te nemen! Go for it!

Nog altijd niks?...

Allez, zie een keer... 't Ziet er misschien niet uit maar 't is toch zó lekker...



Een mosseltje!



OK, misschien niet direkt het schoonste exemplaar want het kwam uit een potje "mosselen in zuur"...

Nu is alleen nog de vraag wie van mijn lezers na dit raadsel, en 't bekijken van al die fijne detailfotokes, nog met smaak mosselen gaat durven eten..
't Lijkt wel of ik op mijn eentje aan de mosselboycot voor de uitdieping van de Westerschelde begonnen ben.

Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda, Brigitte, Jan, Ritje, Vifke, Nand en Viva  hebben het gevonden maar ik had van mijn vrienden uit Zeeuws-Vlaanderen toch betere resultaten verwacht... Vindt ge ze zo lekker dat ge de tijd niet neemt om ze te bekijken alvorens ze snel tussen neus en kin te proppen? 

En een gehaktbroodje?!! Een gehaktbroodje dat er zo uit ziet zou ik toch niet meer durven opeten hoor...

Vroeger in de klas moesten wij tijdens de biologieles dieren dissecteren. Muizen, spoelwormen enzo. Bwèèkes. Echt niet plezant. Maar op dag waren het mosselen! De juffrouw had ze meegebracht in een potje. Zo van die "mosselen in 't zuur".
En ik maar doen of ik telkens verkeerd sneed en opnieuw moest beginnen, en om de vijf minuten stond ik terug aan haar lessenaar om een nieuw exemplaar te vragen. Ik heb er minstens 7 kunnen verorberen alvorens ze mijn truukske door had. Dat was echt wel een smakelijke les voor mij.
Allez, ik ben toch weer blij dat ik niet bij mijn 200ste raadsel gestopt ben want er is deze week toch weer veel plezier gemaakt.
Ik begin mijn hersenen al te pijnigen over 't onderwerp van nummer 202...

In de buurt van Dinant ligt de onbekende grot, Pont d'Arcole. Een prachtig wondertje van de natuur uitgebaat op kleinschalige wijze door een Waalse familie die haar uiterste best doet om Nederlands te spreken. Verwacht hier serieuze klauterpartijen langs smalle trapjes en gangetjes. Dit grottencomplex bezoeken geeft je een klein beetje het gevoel een speleoloog te zijn. Op sommige momenten denk je echt dat je de eerste mens bent die deze ongerepte schoonheid ziet. Wat je hier te zien krijgt is "een grote grot in 't klein". Het voordeel hiervan is dat alles onbeschadigd is, omdat er niet overal electriciteitsleidingen door getrokken zijn en omdat er geen wandelpaden in uitgeslepen zijn. Links en rechts kijk je in grote spleten en ziet daar een geweldige grottenwereld. Uiteindelijk maakt het niet uit of zo'n stalagtieten nu 10 meter lang zijn of 10 cm. 't Is 't geheel dat het sprookjesachtig maakt. Op onderstaande foto's kan ze zelfs niet eens schatten hoe groot het is wat je ziet.

Vanzelfsprekend is dit bezoek niks voor mensen die lijden aan claustrofobie, niet nat of een beetje vuil willen worden, en al zeker niet voor minder mobiele personen. Maar geen nood, voor de familieleden die niet mee afdalen in de onderwereld is er boven een speeltuin en drankgelegenheid lekker in 't groen.

En bovenal is 't er rustig. Op de dag dat wij er waren bestond ons groepje zelfs gewoon uit... ons tweetjes! Vandaar dat ik ook rustig de tijd had om wat foto's te maken.

Probeer als je de beelden bekijkt te vergeten dat je op aarde bent. Vergeet grotten en afmetingen en alle bijkomstigheden en droom weg in een andere wereld... Pas als je mijn album gaat bekijken kom je erachter hoe groot alles is wat je gezien hebt...

















Wil je de ware grootte van deze stalagtieten en stalagmieten zien zal je een kijkje in mijn foto-album moeten nemen... Dat brengt je wel terug met beide voeten op de grond.

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/PontDArcole?authkey=Gv1sRgCIe7q4mfq9v8hAE#

PS. Een makkelijke tip om te onthouden want een stalagMiet is en wat een stalagTiet...
Denk aan de Franse woorden "Monter" en "Tomber".
De Miet groeit naar boven, de Tiet valt naar beneden.