Welwel...

Even geen tijd voor niks, niet voor eigen werk, niet voor mails te lezen, dus ik weet nog niet wie 't al opgelost heeft. Ik geef gewoon de tweede foto en laat morgen ofzo wel weten wie 't raadsel al ontsluierd heeft...
Patience dear...

Hoofdstuk 9.
Deel 6 : De Far West in het Hoge Noorden.

Tijdens de maaltijd passeerden de ruitenwassers van het schip. Er valt hier natuurlijk wel een raampje te poetsen... De mannen hangen in een zeer stevige zwaar metalen hangbrug - bijna meer een kooi - en schuren met een grote borstel de ramen schoon waarna ze ze met een slang afspuiten. Aangezien die mannen twee verdiepingen tegelijk onder handen nemen is diegene die de onderste plaats in de kooi heeft gekregen wel enigszins in ’t nadeel. Gelukkig was het “een warme dag” zullen we maar denken. En ze waren heel goed aangekleed voor hun job, tot en met een veiligheidsbril. Al het personeel van dit schip heeft trouwens prima kleding voor hun werk in deze temperaturen.







Best niet solliciteren als ge hoogtevrees hebt...

Na de rappe hap vertrokken we terug naar het dorpje, we hadden nog enkele uren vrij en dus wilden we er maar al te graag nog verder op ontdekking in Longyearbyen. Ik was er ondertussen mijn hart verloren en ik hoopte ook nog altijd een fossieltje te vinden… Eerst gingen we even mail ophalen en dat hadden we beter niet gedaan want voor een van de zeldzame keren dat we contact hadden met het thuisfront bracht dat alleen maar slecht nieuws.
In het winkelcentrum verkochten ze heerlijk warme sweaters met zeer mooie prints van ijsberen op, jammergenoeg waren we onze centen aan boord vergeten. Misschien nog maar best ook want ze verkochten daar wel héél véél héél mooie zaken. Maar niet getreurd, dan konden we het winkelcentrum laten voor wat het was en het uiteinde van het dorp gaan opzoeken, waar aan de voet van de gletsjer een morene begon waarin, volgens mij, "duizenden zo maar op te rapen fossielen" lagen...



De niet besneeuwde toppen tonen hun kleurenrijkdom.



We volgden de keienbedding van de morene - waartussen de nietigste bloemetjes bloeien - en kwamen zo echt precies op ’t einde van de wereld terecht. Ik heb tussen de stenen naar fossielen gezocht maar niets gevonden, behalve dan die fijnste kleinste plantjes. Zelfs geen versteend ijsbeerke...







Als trootsprijs een ijsbeerbloemke?



Misschien nog maar best dat ik geen fossielen vond.
Want als ik die 24 zakken van mijn jasje vol met stenen gepropt had...
was ik waarschijnlijk niet meer op tijd tot aan de boot gestrompeld geraakt.

De morene helemaal volgen tot aan de sneeuwgrens - en dus het dorpje verlaten - is zonder wapen niet toegestaan. Vanwege die zogenaamd plots opduikende ijsberen dus… Enfin, ze zúllen wel bestaan want op vele winkeldeuren hangen bordjes waarop staat dat je je wapens aan de kassa moet afgeven. Schoenen uittrekken, wapens afgeven... Als je die "mededelingen" voor de eerste keer ziet komt dat wel heel surrealistisch over.



De Far West in het Hoge Noorden...



De inboorlingen zijn écht geen kouwe kikkers, ze hebben een heerlijk gevoel voor humor.



En dan geen centen op zak om zo'n enig t-shirt te kopen verdorie...

Lezers die zelf geen blog hebben vragen mij soms hoe ik kan weten of er op 't einde van de week nog veel mensen naar de oplossing van 't raadsel op zoek zijn en of 't zinvol is om nog een zesde foto te geven.
Het antwoord is heel eenvoudig. Ten eerste merk ik het aan de ingezonden antwoorden. Hoe meer er (verkeerd) gegokt wordt hoe beter. Sommige mensen wachten heel lang met antwoorden tot ze écht heel zeker van hun antwoord zijn. Anderen maken er een pretje van en sturen elke spontane inval door. Die krijgen altijd een kort antwoordje en geraken op die manier meestal wel aan wat extra tips. Andere lezers puzzelen gewoon in stilte en sturen nooit hun antwoord door. Iedereen maakt plezier op zijn eigen manier en dat is perfect zo.
Tegen 't einde van de week open ik mijn statistiekpagina dan een keer (wat ge de "kijkcijfers" zou kunnen noemen) en daar zie ik dan duidelijk de evolutie. Op zondag en maandag is 't altijd druk op mijn blog, elke dag iets boven de 100 lezers, maar dat aantal mindert tot een absoluut dieptepunt op vrijdag. Behalve als 't een moeilijk raadsel is... dan blijven er heel de week evenveel mensen komen kijken. En dan weet ik dat ik goed werk geleverd heb. Dus, het vorige raadsel was er een goeike.

Een voorbeeldje van zo'n Seniorennetstatistiekpagina. Zo zag het er vannacht om half 1 uit. Hierop is duidelijk te zien dat 't raadsel van de week daarvoor veel te makkelijk was en dat van deze week lekker moeilijk... Dus ga ik dat deze week proberen te evenaren... Jammergenoeg kan ik nog altijd niet inschatten of jullie iets moeilijk of makkelijk gaan vinden.



Hier is alvast foto 1! Begin er maar aan als ge zin hebt. Persoonlijk denk ik dat 't makkelijk is.
Alleszins, 't is iets dat iedereen kent!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Hier is hem nu sè! Waar ge allemaal zo ijverig naar gezocht hebt : mijn oud electrisch kabeltje!!!

  

't Is wel een specialleke. De omhulzing bestaat uit doorschijnend plastic. Dat is wat hem zo mooi maakt, dat ge zijn stralende, kleurige ingewanden kunt zien. 
Hij moet al serieus oud zijn, ik denk dat hij nog van mij ma was, en aangezien zij nooit iets weggooide kan hij al evengoed van mijn bomma zijn... En nu woont hij dus bij mij. Tuurlijk, zoiets origineels kunt ge toch niet weggooien?!! Ik toch niet.  En ge ziet, ge móógt niks weggooien want 't komt altijd nog wel eens van pas, al is 't maar als fotomodel voor een raadsel!

     

Ik kan er niet aan doen, maar ik kan enorm genieten van 't fotograferen van zo'n kleinigheden waar ge normaal totaal overheen kijkt. Als ge zo'n eenvoudig ding eens goed bestudeert ziet ge pas hoe mooi zoiets is. Dat tin of dat koper, of wat het ook mag zijn, dat schittert als een kerstboomslinger! En zo'n schoon dingskes hebben wij zomaar achteloos achter onze kasten liggen. Hoeveel onontdekte schoonheid zien we niet over 't hoofd?... OK, die stofvlokken achter die kast misschien niet meegeteld. Hoewel... ik kan die misschien toch eens best van dichtbij gaan bezien...

Ja, ik ben deze week zeer tevreden. Er is gezwoegd en gezweten - via kromme steenboren tot snoep - maar de meeste van de echte volhouders zijn toch bij de oplossing uitgekomen.
Bravo voor 't uithoudingsvermogen van Andromeda, Chrisje, Nil, Rozemarijn, Kathleen, Rudy, Marleen, Lenie, Piet, Vera, Mieke, Luk, Fernanda, Opapat, Dolfijn, Lisette, Geert, Paul, Klaproosje, Jan en Redpoppy!



En hij werkt nog hé!!! Nee, ik gooi hem zeker niet weg. Al is 't alleen maar om hem over een jaar misschien nog eens als fotoraadsel te gebruiken. Tegen dan zijn jullie hem toch al lang vergeten.
Ik moet dan natuurlijk wel onthouden waar ik hem ga opbergen. En dat is misschien nog 't grootste probleem. Want nu ik er bij stilsta... waar heb ik dat ding vorige zondag eigenlijk neergelegd... 

Een wanhoopspoging. In de hoop dat toch nog iemand zich bij 't groepje van Andromeda, Chrisje, Nil, Rozemarijn, Kathleen, Rudy, Marleen, Lenie, Piet, Vera, Mieke, Luk, Fernanda, Opapat, Dolfijn, Geertje en Geert gaat voegen...
11 vrouwen. 6 mannen.



Jongens, jongens, jongens toch... wat ben ik toch weer teleurgesteld aan 't geraken in 't mannelijke geslacht.

Weeral een nieuw recept uitgevonden! Ik kan het nu zelfs al overdag!

Patatjes laten koken terwijl ge zelf in een ander gebouw aan uw pc zit te werken en uw echtgenoot "even" een klusje aan de electriciteit gaat doen op een andere verdieping is geen goed idee.
Ge denkt dan wel dat die mens af en toe eens zal komen kijken naar het kookgebeuren, en uiteindelijk doet die dat dan ook wel, maar dan niet meer zozeer om te zien of ze al gaar zijn maar wel of achter de dampen en rookwolken de keuken nog overeind staat.
En prei laten stoven gedurende volle 40 minuten is ook niet écht nodig volgens mij.

De nog licht-gekleurde bovenzijden van de patatjes zijn echter wel erg lekker vooral als ge de naam van het recept "Gekookte patatjes met Gestoofde prei en Viskroketjes" verandert in "Gerookte patatjes met Preisoep". (Als ge persé aan die fish-sticks wil geraken moet ge wel zien dat ge bijtijds een fritketel aansteekt wat in dit geval dus ook niet gebeurd was.)

Och, what's in a name? 't Is allemaal een kwestie van perceptie. Zoals alles in 't leven.
U snel kunnen aanpassen aan een situatie is een teken van intelligentie zeggen ze...
Dus ge ziet... van mijn recepten wordt ge niet dik maar intelligent.

De voorlaatste kans om tot het selecte clubje van Andromeda, Chrisje, Nil, Rozemarijn, Kathleen, Rudy, Marleen, Lenie, Piet, Vera, Mieke, Luk, Fernanda, Opapat, Dolfijn en Geert te gaan horen!
Omdat het zo'n moeilijke bevalling blijkt zal ik morgenvoormiddag nog een extra fotoke laten zien.

Mondorf, deel 2 : Een drijvende papegaai in een thermaal bad.



Zicht vanop ons terras op het prachtige park.



Wel best niet naar de andere kant kijken
anders "streelt" de waanzinnige architectuur uit de jaren '80 uw oog...
Maar wat je hier ziet is nog "relatief mooi" want dit het hotelgedeelte.
(Het glazen gebouw met het ronde dak is het restaurant.)
Het thermale gebouw is op deze foto niet zichtbaar,
dat ligt helemaal achter 't einde van het hotel
en is in de typische "grauw-grijze-betonnen-rechttoe-rechtaan-bunker"-stijl opgetrokken

Onze hotelkamer was netjes verzorgd en heerlijk rustig en het restaurant is er ook heel goed. De laatste tijd hebben ze het thermaalcomplex - een foeilelijke betonnen bunker uit de jaren tachtig, met eindeloze gangen waarop allemaal lokalen uitkomen waar allerhande medische behandelingen gebeuren - geprobeerd een beetje "op te leuken". Niet simpel om van zo'n gedrocht iets moois te maken dus dat is dan ook niet gelukt. Maar toch, ze blijven hun best doen, al is 't dan met details... Ook het hotelgedeelte is wat opgefrist.

Het restaurant heeft ondertusen ook een geheel nieuwe 'look' gekregen en... een nieuw servies.
Prachtig designspul! Borden zonder randen die op platte donkergrijze leistenen lijken. Theetassen die rusten op schuinstaande onderbordjes. Niet makkelijk om uw kopje terug op haar schoteltje te zeten, maar kom, van thee wordt ge niet dronken dus dat lukt wel. Kortom ze gebruiken de gekste vormen om eten en drank in te serveren, en ze zijn meestal nog erg mooi ook. Alleen het bestek was een beetje een miskoop geweest...

Het eten was overheerlijk maar bij sommige gerechten nogal moeilijk om het tot aan uw mond te krijgen. De design-lepels en vorken hadden een vierkant - haast rond - steeltje dat totaal geen houvast bood. Probeer maar eens spagettislierten om een vork te draaien die zelf stuurloos in uw hand ronddraait... Wat het pasta-probleem nog erger maakte was dat je voor je vorktanden ook geen steunpunt vond in je lepel want... de lepel was tegelijkertijd een mes... Het was een lang smal half uitgehold ding. Vanzelfsprekend met datzelfde ellendige steeltje zodat de mes/lepel ook altijd omkieperde op cruciale momenten. Het voordeel aan dat bestek was wel dat ge op deze manier véél langer van uw maaltijd kon genieten.
De maïtre d' hotel vertelde dat er al veel mensen gesakkerd hadden op hun nieuwe design-bestek. Maar ja, 't was zo duur geweest...
Maar volgende keer breng ik wel, net als in de Middeleeuwen, mijn eigen bestek mee.



Bemerk de vervaarlijk ranke slanke steeltjes van 't bestek...



Het linkse ding op de foto is de mes/lepel.
Op de voorgrond zie je zo'n mooi leistenen boterbordje.
(Leeg natuurlijk want van verse boter met een snuifje zout kan ik niet afblijven.)



Maar over het eten zelf... niks dan lof...

Wat er nog altijd even zalig is - en tot hiertoe heb ik dat in nog geen enkel ander sauna- of kuuroord gevonden - is hun thermale bad van 38° in openlucht uitgerust met een eindeloze reeks jet-streams. Ten eerste is het écht groot maar wat het vooral zo heerlijk maakt is dat om de paar meter onder water een stevige massagestraal is ingebouwd. Elke volgende straal staat ongeveer 20cm hoger dan de vorige. ge begint met een stevige voetmassage, en evolueert zo verder via de kuit-, de billenstraal,... tot ge onder de plensende waterval een massage van uw hoofdhuid krijgt. Een verrukkelijk parcours van een veertiental massages.

Het is een vrij gedisciplineerd gebeuren, iedereen is zo respectvol en gedisciplineerd om om de twee minuten naar de volgende straal te gaan en zo schuift heel de rij mensen langzaam op. Gezellig want fe kunt een lang gesprek met uw buur aangaan omdat ge toch minstens 20 minuten zij aan zij zult evolueren. Wat het systeem zo geweldig maakt is dat ge echt kunt kiezen hoe hard ge gemasseerd wil worden, ge kunt u vast houden aan een reling en zo de afstand tot de straal kiezen. Voor een buitenstaander moet het er zeer vreemd uitzien al die mensen die om de twee minuten twee meter verder waden maar geloof me 't is een heerlijk gevoel.
Achteraf kunt ge dan nog lekker in dat warme water ronddrijven op van die schuimrubber cylinders. Mijn favoriet kunstje is om zo'n buis te buigen en daar met mijn zitvlak op te gaan zitten terwijl ik de boven 't water uitstekende uiteinden als stuurknuppeltjes gebruikt. Ge drijft dus, mits veel evenwichtskunsten, als een papegaai op een stokske heel dat zwembad rond. Hm, bij nader inzien is 't misschien inderdaad toch wel best dat 't hier verboden te fotograferen is.

Op deze site kan je een hele kleine foto zien van een stuk van dat zalige bad waar je de mensen op een rijtje tegen de jetstreams zit hangen. (Klik op het fotootje waarop je 't meeste blauw ziet). Al de andere foto's zijn genomen in de wellness-afdeling die kompleet gemoderniseerd is. De oude gangen van 't labyrint laten ze natuurlijk niet zien.
http://www.booking.com/hotel/lu/mondorfparchotel.html?aid=320754&tab=2&label=tripadimg-lu-19530&lang=en

Maar als deze site werkt... kan je hier wel de evolutie van het kuuroord door de eeuwen heen volgen. Best interessant om in die oude vergeelde foto's van het eerste badhuis te grasduinen. Maar verwacht in dit historisch overzicht geen "grauw-grijze-bunker"-foto's, want die zijn precies  "per ongeluk" vergeten...
http://www.mondorf.lu/?q=node/875
Ik veronderstel dat ze in 1850 nog wel meer dan een badpak zullen moeten dragen hebben. Vandaar misschien nog onze reuze badjassen...



Met zo'n badjas hebt ge eigenlijk geen hotel nodig...
ge zou er ook gewoon in kunnen gaan kamperen.

't Is al de voorlaatste foto, dus maken we 't wat makkelijker... Nóg makkelijker
Nog altijd enkel maar opgelost door Andromeda, Chrisje, Nil, Rozemarijn, Kathleen, Rudy, Marleen, Lenie, Piet, Vera, Mieke, Luk, Fernanda, Opapat en Dolfijn!



En 't ergste is dat ik weet dat ge dit ding - onder diverse vormen en kleuren - zéker en vast zélf in huis hebt...
Amper 5 mannen en maar liefst 10 vrouwen hebben het gevonden... Jongens alstublieft laat u nu toch (zeker in dit geval!) niet de broek afdoen door de meiskes!

Mondorf, deel 1 : SM-spookjes.

Twee dagen van een thermaal kuuroord mogen genieten is best zalig. Maar ge moogt dan wel uw contactlenzen niet vergeten zijn. Met een brilleke is 't nogal lastig.

Jaren geleden zat ik met mijn vriendin in een stoombad net in de periode toen de film "Gorillas in the Mist" was uitgekomen. We zaten heerlijk met zijn tweetjes te stomen en te dampen omringd door dichte nevels. We hoorden de deur van de hammam opengaan en zagen twee forse figuren opdoemen. "Ha!! Hier zijn onze gorilla's eindelijk!" klonken wij verheugd in duet.
Tot de twee mannen naderbij kwamen en bleek dat het niet onze echtgenoten waren maar twee wildvreemde venten. Pijnlijk moment wel.

Deze ervaring ben ik nooit vergeten en dus zat ik in Mondorf heel stillekes in 't stoombad. Geen lenzen bij, en 't brilleke moet ge buiten laten liggen want door de stoom zoudt ge toch niks zien.
Echtgenoot zat ondertussen nog in de sauna, die hield het wel 10 minuutjes langer vol dan ik, dus ik zat daar in mijn nevelig hoekske verscholen in blijde verwachting. Tussen nog een boel andere mensen. Bij elke nieuwe mens die binnenkwam probeerde ik uit het silhouet af te leiden of het Echtgenoot kon zijn, ik dierf vanzelfsprekend niet telkens roepen : "Schat? Zijt gij het? Ik zit hier rechts achteraan in 't hoekske!"
Ik kon het me echt niet permiteren Echtgenoot kwijt te spelen in dit reusachtige complex want hij had het sleuteltje van de locker waar alles in zat, ook de hotelsleutel.

Op de duur kwam er - duidelijk een manspersoon - op twee meter van me vandaan zitten en tja, het figuur klopte wel een beetje. Ik bleef maar naar die meneer turen en die meneer naar mij. Ik schoof al een klein beetje dichterbij, ik dacht misschien herkent Echtgenoot mij ook niet in deze dampen?.... Vanzelfsprekend bleef die man maar naar mij kijken omdat ik ook maar steeds stiekum naar hem zat te loeren denkende van "Is 't hem nu of is 't hem nu niet?..." Heel ambetant. Uiteindelijk bleek "het hem dus niet" want plots kwam de mijne binnen. Op dat moment heb ik toch maar even discreet maar opgelucht mijn stem verheft om die andere man uit zijn lijden te helpen en de mijne de juiste richting te wijzen.
Zonder lenzen naar een stoombad gaan zonder op voorhand duidelijke afspraken te maken doe ik dus ook niet meer. Zeker niet omdat ik daarvoor al in een grote stoomwolk bijna op de schoot van iemand was gaan zitten. Ja, zo'n stoombad... echt wel enorm ontspannend. Ge kunt én uw ogen én uw vestand op nul zetten.

De geestigste sauna was de "Birkensauna". Een blokhut buiten op een heuvel waar een vrouw een "opgiet" kwam doen met een aftreksel van berkentakken. We zaten als haringen in een tonnetje want iedereen wou van dit spektakel genieten maar 't bleef wel heel plezant. De vrouw stookte de oven flink op goot er grote geuten water over en stomen maar!
We moesten onze ogen sluiten terwijl de dame met de natte takken in de lucht zwierde en wij overdekt raakten met warme gele druppels. Maar toch was ik een klein beetje teleurgesteld want ik had verwacht dat we met die takjes geslagen gingen worden. Echtgenoot vond dat ik maar vreemde fantasieën kreeg. "Allez schat! Zijt ge nu helemaal zot geworden? Wat denkt gij dat dit hier is? Een SM-club ofzo?" "Maar nee, het leek mij zo logisch dat ze u een beetje zouden geselen om de bloedsomloop te stimuleren en om de weldadigheid van de damp goed in u te kloppen!" Echtgenoot keek mij toen zéér vreemd aan, ik zag hem alweer twijfelen aan mijn geestelijke vermogens.
De geurige, gloeiende sceance werd beëindigd, we verlieten de enorm hete cabine en de takjes gingen terug in de emmer op de kachel. Jammer.

Ik ging lekker afkoelen onder de ijzige buitendouche en toen ik mijn "badtent" terug van de kapstok ging halen zag ik de échte "die-hard"-saunagangers voorovergebukt op de bankjes van de blokhut zitten en... de madam geselde hun ruggen met die takkenbossen! Echtgenoot zijn ogen gingen op steeltjes staan van pure verbazing. Ik stond natuurlijk ondertussen al in de rij aan te schuiven.
En ja hoor, het gebeurde, ook ik werd door de madam onder handen genomen. Ze klopte er flink op los, heel mijn rug kreeg een uitgebreide beurt. Ik voelde mijn bloedsomloop onmiddelijk een vreugdesprong maken. Geen minuut later zat Echtgenoot - ook alvast voorovergebogen, kop naar beneden, oogjes dicht - naast mij op 't houten bankje.
Ik had wel de indruk dat de madam op hem nog iets harder sloeg. En ik gaf haar groot gelijk. Zo'n ongelovige Thomas mag wel extra gestraft worden.

Onze tochten doorheen het complex waren ook wel hilarisch. Mondorf is best leuk, we zijn er al een paar keer geweest, maar ze zijn er toch o zo preuts... Om van de ene sauna naar de andere te gaan, of van 't zwembad naar het thermale bad : telkens moet je badkledij aan, badkledij uit. Je mag er geen 20 meter in je blootje lopen. Soms móet je in blootje, dan mag je weer kiezen en op andere plekken is badkledij verplicht. 't Is echt belachelijk. In 't koude dompelbad moet je naakt zijn en in de whirlpool, 3 meter verder in dezelfde ruimte, ben je verplicht je badpak te dragen.
Goddank hoefde ik me niet telkens in dat natte badpak te wurmen aangezien we ons in die reuze badjassen konden hullen om van de ene blote ruimte naar de andere te strompelen. Jammergenoeg zijn er héél veel niveauverschillen dus hielden we onze jassen omhoog met onze handjes als twee hulpeloze spoken om niet van die trappen te totteren en nog sleepte de achterzijde van de jas over de grond. Het moet een hilarisch zicht geweest zijn. Zo jammer dat hier niet mocht gefotografeerd worden...



Het terras van onze kamer met prachtig uitzicht.

De vorige foto heeft haar werk goed gedaan! Andromeda heeft veel - en vooral aangenaam - gezelschap gekregen... Bijna allemaal vrouwen.
Chrisje, Nil, Rozemarijn, Kathleen, Rudy, Marleen, Lenie, Piet, Vera, Mieke, Luk en Fernanda!
Komaan jongens! Laat u niet kennen!!

Enkele foto's uit de Vallée des Sept Chateaux van zaterdagnamiddag.
De kastelen konden me niet boeien want de meesten zaten verstopt in een dorpskern en waren onmogelijk echt mooi te fotograferen. Sommigen waren slechts ruïnes in stellingen en voor anderen -die waarschijnlijk omgeturnd waren om een gemeentelijke dienst te huisvesten - stonden rijen auto's geparkeerd.
Sorry maar voor een kasteel horen koetsen te staan. En minstens één prins op een wit paard. Of nee, dat is nogal weinige keuze. Neem maar een paar prinsen en de kleur van 't paard speelt geen rol.

Maar in deze prachtige natuur miste ik de kastelen niet. Het leek wel of we door een explosie van kleuren reden... De laatste dag van oktober, windstil, af en toe een snuifje zon, haast alle bladeren hangen nog aan de bomen die nu wel veelkleurige boeketten lijken... Zo mooi...















Hier toch eentje die zijn bladeren al vroeger heeft laten vallen.
Ja, dat gaat bij sommige mannen ook zo...
En voor een boom zou een toupetje wel een héél kostbare affaire worden.

En 't is zo simpel hé Andromeda?... Maar toch blijft 't "lonely at the top", mateke...
Wacht, ik geef een ander brokje prijs zodat ge morgen zeker gezelschap hebt!

Hoofdstuk 9.
Deel 5 : 't Moest er ooit eens van komen... Ik val zonder woorden...



De achterblijvers hadden bij 't vertrek hoorbaar spijt...



Het wagentje waar de honden in vervoerd worden om hen van de ene kennel
naar de andere te brengen. In dit geval letterlijk "Dogs-on-Wheels" dus.



In de winter wordt het echte materiaal buitengehaald...



Een alternatieve manier om te parkeren...
De sneeuwscooter staat niet op de grond. Hij hangt in een hangmat.
De beste manier om hem niet ingesneeuwd terug te vinden tegen dat je hem nodig hebt.



We reden langs dezelfde baan terug bij gebrek aan een andere. Enkel in ’t dorp en net erbuiten zijn een paar wegen, voor de rest moet je de sneeuwscooter gebruiken. En vooral je geweer niet vergeten, en lichtpijlen, voor ’t geval je een ijsbeer tegen zou komen. Maar eerlijk gezegd ik denk dat die kans klein is want er werkte een franse jobstudent in de kennel en die vertelde dat noch hijzelf, noch zijn collega, in zes maanden tijd nog altijd geen ijsbeer gezien hadden. In de zomer zitten de dieren blijkbaar op de ijskoude dichtgevroren noordoostkant van Spitsbergen waar de golfstroom het water niet opwarmt.

De terugrit was even fascinerend, op die besneeuwde spitse bergen die in een roestbruine toendra geankerd staan raak je niet snel uitgekeken. De desolaatheid en schoonheid die ervan uit gaat bezorgt je kippenvel. Nee, dat kippenvel kwam niet van de koude want ik heb ’t hier in de poolcirkel nog altijd lekker warm. Zolang je winddicht gekleed gaat is er niks aan de hand. ’t Was trouwens rond de 4°, alleen bij wind verlaagt de gevoelstemperatuur dramatisch, net als op de momenten dat de zon even wegduikt. Maar ik had dus die lekkere rendiervellen om over mijn benen te leggen.







Tja, de "verse aanvoer van huskies" moet ergens beginnen nietwaar?...
't Is altijd belangrijk om wat plezier te beleven tijdens uw werk.
Dat voorkomt burn-out.





Ik weet het wel. Weer veel foto's en weinig tekst.
Maar ik vond het daar toch zo enorm mooi...
Ik werd er gewoon stil van.







Jonge eendjes... Baby zijn in dít deel van de wereld?... Brrrrr...



Bij aankomst renden de dieren spontaan de kennel binnen!

Nadat we de honden terug afgeleverd hadden keken we nog even rond aan de kennel en zagen zeehonden te drogen hangen. Wintervoer voor de honden. Meestal eten ze gewone droge hondenbrokken, in de zomer aangelengd met veel water, in de winter happen ze gewoon al lopend sneeuw. ’s Winters zorgen de gedroogde zeehonden voor wat extra weerstand. Die zeehonden-drogerij was wel een beetje een eng zicht.



Hm. Gedroogde zeehond. Heel wat anders dan Bonzo-brokken...
Ik zie dat hier al in mijn kelder hangen op de plek van mijn zakken Friskies...



De man was zo vriendelijk ons met de landrover terug naar ons schip te brengen en daar hebben we dan genoten van een snelle lunch en veel warme thee want Paul was ondanks mijn muts en sjaal (die hij bij ’t inpakken in België eerst totáál overbodig had gevonden) toch helemaal verkleumd geraakt.

Als eerste en enige opgelost, vanaf de eerste poging dan ook nog... door Andromeda! Hij kan dus alvast getuigen dat 't heel simpel is. De anderen zitten enigszins op een verkeerd spoor... maar dat komt misschien met de foto's die boven het raadsel stonden...
Dus laat de "kromme boortjes" of "kapotte vijzen" maar rusten. Tenandere, als dit een boor was geweest dan hoop ik wel dat diegene die jullie in huis hebben in iets betere staat is, anders begin ik ernstig te twijfelen aan de rest van de staat van uw gereedschapsbakske.
Nog één betrekkelijk moeilijke foto en morgen gaat er veel duidelijk worden.

't Raadsel heeft even moeten wachten, er moest vandaag eerst dringend wat geklust worden.
Mijn vakantie had duidelijk weer lang genoeg geduurd. Ah ja, twee volle dagen.
Dus was 't tijd voor wat actie. Huurhuizen zorgen altijd wel voor de nodige onverwachte "pret".
Gisteren nog in dikke badjas, vandaag alweer in 't stof...



Maar dat stond in de Bijbel geloof ik nietwaar? Iets dat we "in 't stof en in 't zweet ons aanschijns" vanalles gingen moeten volbrengen in dit leven. Zouden ze nu echt dít bedoeld hebben?... Ik hoop dat 't in de hemel allemaal een beetje in orde is want ik heb geen zin om daar ook nog de wolken te gaan repareren... Als ik ooit dood ga leg dan alleszins toch al maar een siliconenspuit in mijn kist. Ge weet maar nooit voor wat ik ze daar ga nodig hebben. Of beter nog, begraaf me in een gereedschapskistje.



Enfin, we zullen er maar weer mee proberen te lachen, met de puinhoop die sommige huurders durven achterlaten...

Maar eerst de oplossing van 't raadsel dat geen raadsel was : Wie ontbrak op deze foto?



Ons Irma natuurlijk!!! Dat beeld naast mij heeft toch haar sjakos in haar armen en ik niet!!!



En nu 't simpele fotoraadsel van deze week. De helft van mijn publiek schijnt op vakantie te zijn dus we gaan de arme zielen die thuis zitten niet laten overwerken.
Iedereen heeft het in huis!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ik doe normaal niet mee aan de Halloween-bedoening. Ik vind ze Amerikaans, ronduit plat commerciëel en erg artificieel. Maar... als ge natuurlijk de laatste twee dagen zélf per ongeluk als spook hebt rondgedwaald kan ik u toch moeilijk onderstaande foto's op deze nacht onthouden...

In het kuuroord hadden ze voor ons "enigszins" ruime badjasmodellen voorzien. We hebben daar dus echt rondgestrompeld als volwassen spoken. Eerst dacht ik dat ze maar 1 maat hadden "one size fits all". Aangezien ik de grootste vrouw van mijn vriendinnenkring ben moest ik vaak denken wat er zou gebeurd zijn moest ik één van mijn vriendinnen meegebracht hebben.
Zelfs wij twee - met onze 1.70m - moesten onze rokjes optillen om op en af de trappen te gaan en de omslag van mijn mouwen bedroeg maar liefst 20cm. Bij de ontdekking van die jassen dacht ik er eerst aan om te gaan reclameren maar aangezien iedereen er in 't thermale gedeelte wel zo idioot bij zou lopen liet ik het maar zo.

Toen we de eerste maal via eindeloze gangen en bochten van 't hotel naar kuurgedeelte strompelden kwamen we geen mens tegen. Op 't einde van die fikse wandeling stonden we echter plots tussen allemaal mensen in... normale badjassen.... Net onder de knie en de handjes keurig zichtbaar. Maar tegen die tijd vond ik mijn tent al zo zalig dat ik ze niet meer wilde ruilen. 't Was verdorie een badjas en badlaken tegelijk! Heerlijk knus om buiten in weggeduffeld te zitten.
We zagen er niet direct erg modieus uit maar ik had de voordelen er snel van ingezien. Ten andere telkens we mekaar bekeken schoten we in de slappe lach.
De tweede dag viel mijn oog per toeval op het labeltje in de kraag waar de maat opstond... XXXL. Tja. Ik ben nu wel een beetje bijgekomen het laatste jaar maar toch...

Geniet dus in deze Halloween-nacht van uw lustige spookjes. Ge ziet het misschien niet op 't eerste zicht maar ze zijn goedaardig.





Ge kon er ook heerlijke fantasietjes mee uithalen.
Het uitbeelden van Indische godjes met vele armen.



Sommige mensen zien er natuurlijk meer uit als Dopey, het dwergje uit Sneeuwwitje.



Maar 't is wel een sterk dwergje.
Om zo'n spook op te tillen moet ge flink wat spinazie gegeten hebben.

Lig er niet van wakker. Ik doe 't ook niet.

't Moet niet persé altijd héél klein zijn...
't Kan ook al eens een beetje groter uitvallen.






Opgelost door Luk, Marleen, Tineke, Lange Lou, Ron, Lenie, Piet, Chrisje, Opapat, Kathleen, Rudy, Mieke, Lilith, Dolfijn, Renee, Vera, Jan, Rikavensis en Nicole!

't Eerste motto van onze muziekinstrumentenwinkel was "van Plectrum tot Kerkorgel"
(Voor de niet-kenners, een plectrum is zo'n klein plastic plaatje waar je de snaren van een gitaar mee beroerd.) Ja, ik zag het 25 jaren geleden nogal groot. Maar als beginner kunt ge beter uw doel hoog stellen nietwaar?
Terugdenkend aan onze muziekwinkelperiode herinner ik me een zeer "schuin" maar des te geliefder mopke uit onze branche :

Er komt een vrouwelijke klant de zaak binnengestapt en ze vraagt aan de winkelier :
"Ik wil pijpen voor een orgel."
Waarop de winkelier schamper antwoordt :
"Jaja, dat zal wel! En poepen voor een drumstel zeker?!"


Dit orgel is gefotografeerd in de kerk van Kruibeke. Mijn maat maakte toen ook onderstaande foto.
In zekere zin ook een zoekplaatje...



Wie ontbreekt er op deze foto?