Intermezzo bij reisverhaal 7

Beestachtig moeilijk moet het nu ook niet worden , dus maar een veel makkelijkere foto, want uiteindelijk heb ik nog geen enkele goede oplossing aangekregen...

Nog géén oplossers!



Ik hoor 't u al grommelen tot hier : "Maar dat is begot dezelfde foto als nummer 1!!!"
Nee. Dat is níet dezelfde foto als nummer 1. Ze is zelfs kleiner en er staat minder op. Maar nu kunt ge uw aandacht richten op 't detail dat u een belangrijke aanwijzing gaat geven... Een héél belangrijk onderdeel van de foto dat tot uw "Aha!-Erlebnis" zou moeten leiden...

Tja,... mijn zwart-wit maisveld van vorige week was blijkbaar niet zo'n best idee... Ik snap nog altijd niet hoe 't komt dat iedereen onmiddellijk die duistere maïs herkende. Veel tijd in zo'n velden doorgebracht misschien? Maar met welk doel?... Om jonge maïskolfjes te roven die zo ge zo lekker kunt stoven in een panneke met boter? Een misdrijf dat onder de verrukkelijke naam "moeskopperij" bekend staat en waar ik me vroeger ook wel eens schuldig aan durfde maken. Of waren de maïsveld-avonturen misschien iets erotischer getint? Een criminele daad gekend als "openbare zedenschennis". Een vergrijp waar ik mij in mijn jeugd ook wel eens schul- Maar nee, dit doet hier eigenlijk niks ter zake. Waar het op neer komt is dat er vorige week veel is gelachen. Door jullie. Met mij. Met reden.
Maar deze week ga ik proberen slimmer te zijn. Ik ben nu ondertussen ook al een jaartje ouder, misschien helpt dat wel. Dit raadsel wordt dus moeilijker. Hoop ik. Bid ik.
Deze week wordt er hopelijk ook gelachen - want dat is 't doel van dit blog natuurlijk - maar dan wel aan de andere kant van de lijn.
Iedereen kent dit ding, de vraag is, hebt ge 't ooit al eens van heel dichtbij bekeken?...



Komaan, laat uw fantasie de vrije teugel, zet maar de zotste reacties onder de foto's...
Ik weet het, ge hebt fantasie, massa's, gebruik ze!
Please... laat ons allemaal samen lachen. Ik ben er aan toe.

Hoofdstuk 8.
Deel 3 : Een verlies dat een grote winst oplevert.

De tijd aan land werd niet meer beperkt tot een kwartier maar we kregen nu al 20 minuten. ’t Was schitterend om de weerspiegelingen van de besneeuwde berpspitsen in een bruingroene plas te fotograferen. Want ja, zelfs op die barre plek groeien nog mosjes en taaie graspolletjes. De extra tijd gaf me ook de kans om enkele berenopstellingen te maken. Ik zocht enkele goede steunpunten tussen de flinke keien en kon mijn beren op die manier makkelijk in positie houden. Ze gloriëerden tegen de achtergrond van een ijzige desolate natuur.
Liggend op mijn buik nam ik de zaligste foto’s. Blijkbaar moet ik zonder het op te merken dichtbij het ei van een vogel gelegen hebben want hij probeerde me aan te vallen. De vogels maken hier geen nesten, bij gebrek aan takjes, ze droppen hun grijs ei eenvoudigweg tussen de grijze keien. Gelukkig waren we gisteren tijdens de briefing nadrukkelijk gewaarschuwd iets op ons hoofd te dragen om ons niet te laten verwonden door aanvallende vogels. Blijkbaar komen er elke cruise wel enkele mensen met gezichtswonden terug aan boord. Met mijn muts en kap had ik zelfs niet eens opgemerkt dat ik belaagd werd, ik was ook veel te geconcentreerd bezig met fotograferen. Enkele andere mensen rond mij hebben er blijkbaar wat leuke actiefoto’s aan overgehouden van een achteloos liggende fotografe met een grote vogel cirkelend boven haar lijf. Mij is ’t in mijn opperste concentratie alleszins kompleet ontgaan. Alleszins die vogel zal gedacht hebben : "Aan zoiets begin ik niet te pellen. Voor ik daar aan 't vlees ben is de tijd voor mijn middagmaal al lang voorbij."



De bewuste foto : Mijn berenfamilie met de boot op de achtergrond.





Zoekplaatje. Zoek de nestelende vogels.
'k Zal helpen : 't Zijn er twee.

Heel de situatie met de aanvallende vogels deed me denken aan een avontuur op de Galapagos-eilanden jaren geleden. Toen maakten we een cruise door de eilandengroep met een klein bootje. De anderen van ’t gezelschap rustten meestal wat uit aan dek na ’t middagmaal maar voor mij was dat “verloren tijd” ik was nooit te houden en dook alvast in zee om te gaan snorkelen. Voor mij was die zee daar ’t aards paradijs… Zwemmen tussen leguanen, zeeleeuwen en robben…. Op een middag was ik dus weer helemaal alleen aan ’t snorkelen ver van ’t bootje. De 12 andere reizigers zaten wat aan dek te rusten en met verrekijkers naar de natuur te kijken. De Galapagos zijn een vogelparadijs. Sommige van die vogels duiken van 10-tallen meters hoog met volle kracht in ’t water om soms op wel 10 meter diep een vis te pakken. Ge ziet er echt spectaculaire duikvluchten. Ik lag dus lekker in ’t water te dobberen in een fluo wetsuit met mijn camera te spelen. Totaal geen benul van wat er boven of naast me gebeurde. Oortjes ook onder water dus horen deed ik ook niks.
De mensen die op de boot rustig genietend hun maaltijd lieten verteren voelden hun diner plots terug naar boven komen van schrik… Opeens zien ze een grote “Jan van Gent”-meeuw boven mij cirkelen, plots omhoog schieten en in een razende vaart op mij af duiken. Ze begonnen te schreeuwen, maar ik hoorde natuurlijk niks. Het enige wat ik meemaakte was dat er vlak voor mijn duikbril plots een dikke zware vogel verscheen, die eerst enkele meters in een woeste warreling van vleugels wegzakte en vervolgens naar ’t oppervlak zwom om dan zijn kop terug onder water te steken en mij recht in de ogen te kijken met een blik van : “Tja, ik wou u eerst toch eens tegoei van dichtbij bekijken voor ik u aan mijn snavel ging rijgen…”
Voor mij een heerlijke ervaring die ook nog een leuke foto opleverde, voor mijn kameraden aan boord een zicht waar ze bijna een hartstilstand aan overhielden. Zij waren er van overtuigd dat het dier mij midden in mijn rug ging spietsen.
Ge ziet ge de wereld en de gebeurtenissen blijven altijd wel wat ze zijn maar ’t hangt gewoon van de plaats waar ge u bevindt af hoe ge ze ervaart…

Maar nu terug naar hier, naar Spitsbergen met zijn véél koudere zee met veel minder vogels.
Hoewel ik echte fotografenhandschoenen droeg (waarvan de toppen openklappen en de vingers vrij laten om makkelijker op knopjes te kunnen drukken) vond ik die dikke wanten niet echt handig. Ik legde dus mijn grijze wanten even tussen de grijze keien… en zag ondertussen iets verder weer iets anders dat mijn aandacht trok. Toen we terug naar de tender wandelden merkte ik plots dat mijn wanten ontbraken, ik liep nog terug maar begin maar iets grijs tussen even grijze keien te zoeken… Mijn zoektocht liep op niets uit. Op zich niet zo erg maar die handschoenen waren een kerstkadootje van een goede vriend geweest en dat maakte ze zo bijzonder.



OK, de handschoenen zijn ondertussen verdwenen maar mijn berenfoto werd wel goed...



... ge kunt niet alles hebben.

Toen ik de tender verliet maar alvorens de buik van het cruiseschip binnen te stappen vroeg ik aan de supervisor of mijn probleem nog op te lossen was. De behulpzame man contacteerde onmiddellijk via zijn walkie talkie de crew op ’t strandje en vroeg of ze daar op de plek die ik beschreven had mijn wanten zagen liggen. Jammergenoeg werden ze niet gevonden. Maar aan elke wolk zit een zonnig randje : ik kreeg wél toestemming om direkt terug mee naar ’t strand te varen om ze zélf te gaan zoeken!! Ongelofelijk! Wat een onverwachte meevaller!! Ik moest wel dringend plassen en had honger en dorst maar dat kon me eigenlijk niet schelen, zo’n kans om deze enige tocht nog een keer te maken zou ik nooit meer krijgen. Paul wou jammergenoeg ook persé mee terug en die was al zo verkleumd en uitgehongerd… Geen al te best idee dus. De overtocht duurde deze keer door de landing van de looprekjesmensen nog veel langer dan de eerste maal. Ik was aan de andere kant van de tender gaan zitten om wat andere gezichtspunten te kunnen fotograferen. Lekker aan ’t open deurtje waar maar weinig mensen willen zitten. Het duurde en duurde en Paul veranderde in een versteven, uitgehongerde ijsbeer met bijhorend humeur.



Here we go again!



Geef toe! Dat wilt ge toch met plezier voor een tweede keer van dichtbij bekijken!
Zelfs als is 't een beetje fris...

Toen uiteindelijk weer heel de volgende Lourdesreis aan land gesukkeld was ging ik op zoek naar mijn handschoenen maar vond ze niet. Ook de crew had ze niet gevonden. Ik hoopte ergens stiekum een plasje te kunnen gaan planten en liep voorbij de bewaker met het geweer - die ons tegen mogelijke ijsberen moet beschermen - maar ik mocht jammergenoeg niet verder. Tja, en plassen op een strandje vol volk kan je natuurlijk moeilijk doen. Zeker niet als je zoveel lagen uit moet trekken eer het doel bereikt is.



Uit een zwart-wit landschap in een kleurenfoto stappen...



Op sommige plekken zit het ijs ook vol rozige vlekken en strepen en ik dacht eerst dat dat ex-pick-nickplekjes van ijsberen waren, uiteindelijk zijn dit de grootste vleesetende zoogdieren op deze wereld. Later bleek dat het een soort van mos was, of volgens weer anderen, een bepaald mineraal.

De chaos om terug op de tender te gaan was zo mogelijk nog groter dan voorheen. Hoe langer hoe meer gehandicapten waren toch meegekomen en de verkleumde crewleden die daar al uren stonden om de mensen over dat zwalpend piertje te loodsen konden hun pret nu echt niet meer op. Eerst vonden ze ’t heel leuk dat ze mee van dit uitje konden genieten - ander personeel dat vrij had mocht trouwens ook mee op excursie - maar nu begon het voor hen ook wel lang te duren. Sta daar maar als Filippino of Hondurees 7 uur aan een stuk op een wiebelend ding, in de snijdende wind met af en toe motregen, mensen met hun toebehoren in en uit een bootje te trekken… Het gebeurde allemaal met de obligate glimlach maar hij werd toch wat doorzichtig. Gelukkig hadden ze voor die sukkelaars enkele thermossen warme drank laten aanvoeren. Ik had er echt medelijden mee. Ik hoop dat ze die mensen een van de volgende dagen een extra uitje of een andere beloning geven want die hebben vandaag verdraaid hard gewerkt in moeilijke omstandigheden. Voor Paul kon ik minder medelijden opbrengen want die had die tweede tocht helemaal niet hoeven mee te maken, het extra rondje kleumen en plas ophouden was zijn vrije keuze geweest.

Terug aan boord ben ik regelrecht naar mijn kajuit gerend en aangepelsd als een eskimo op mijn toilet terechtgekomen. De koude begon ik nu pas te voelen, nu ik me niet meer hoefde te concentreren op ‘t fotograferen. Het was dus wel héél fijn aan te komen in een warme en luxueuze kajuit.

Het vertrek van de boot werd maar liefst met anderhalf uur vertraagd door de choas bij de landingen op het strandje en door de moeilijkheden die er rezen om de tenders terug aan boord te hijsen met de plots opkomende wind. Dat gaf ons de tijd om een uitgebreid middagmaal te gaan nemen in ’t Samsara restaurant vanwaar we door de grote ramen de bergen en de gletsjers verder konden bewonderen. Maar waarom ik na die verfrissende ochtenlijke uitstap aan ‘t tafel nog een glas ijswater bestelde en als dessert een sorbet genomen heb weet ik toch niet zo goed.

En toen was de dag nog maar halverwege...

Van een succesvol fotoraadsel gesproken... Nog nooit zoveel juiste inzendingen na de eerste foto aangekregen als deze keer... Ik zal toch terug beter mijn best moeten beginnen doen! En ik hoopte zo dat jullie je na die eerste zwart-wit foto gingen laten misleiden en aan visseneitjes en zeewier zouden gaan denken of aan iets van plastic... Niets was minder waar. Iedereen zat bij nacht en ontij in 't maïsveld. Wat te doen weet ik niet. Maar iedereen heeft er blijkbaar zijn ervaringen mee...



Deze mensen hebben alleszins hun best gedaan. Zij het op hun sokken.
Luk, Ron, Nand, Marleen, Redpoppy, Ritje, Yvette, Kathleen, Shajongen, Ingrid, Opapat, Lilith, Klaproosje, Lange Lou, Tineke, Veveke, Mieke, Kaatje, Wim, Andromeda, Geert, Rikavensis, Dolfijn, Nadine, Nilleke, Steven, Rita, Sus, Jan, Fernanda en Moederke Melanie!



Morgen, hopelijk, néé, zéker weten, beter!

Bedankt voor jullie lieve wensen voor mijn 92ste verjaardag.
Ik ben heel slecht met cijferkes, maar nee dit is toch geen typfout. Ik voel me echt meer 92 geworden dan 52. Laten we dit jaar en deze dag maar snel vergeten. Maar toch ben ik geroerd door de mooie verjaardagskaarten en buttons die jullie zo persoonlijk en creatief voor mij ontworpen hebben.
Toch fijn te zien dat ik zo'n creatieve lezers heb! Bedankt en dikke kus!
En nu, hop, naar een hopelijk ietwat beter jaar...

De foto van de laatste kans...



De oplossers tot hiertoe...
Luk, Ron, Nand, Marleen, Redpoppy, Ritje, Yvette, Kathleen, Shajongen, Ingrid, Opapat, Lilith, Klaproosje, Lange Lou, Tineke, Veveke, Mieke, Kaatje, Wim, Andromeda, Geert, Rikavensis, Dolfijn, Nadine, Nilleke, Steven, Rita, Sus, Jan, Fernanda en Moederke Melanie!

Dit weekend was het "Open Bedrijven"-dag in Vlaanderen. Totaal onverwacht kwam ik op de opendeurdag van een crematorium terecht. Heel boeiend maar ik had uit respect mijn camera in de wagen laten liggen. Jammer, en waarschijnlijk overbodig, want die mensen zouden zeker geen bezwaar gemaakt hebben tegen enkele foto's. Ze lieten ons zo trots, buiten de publieke plaatsen, ook alle technische ruimtes zien en ik heb heel veel bijgeleerd. Ook hier moeten zeer strenge vervuilingsnormen nageleefd worden dus de zuiveringsinstallaties van de rook zijn erg uitgebreid en enorm verfijnd. Allemaal zeer interessant om te bekijken.

Ik dacht altijd dat zowel de as van de houten kist als de as van de overledene in één pot terecht kwam. Niets is minder waar. De kist wordt in een gloeiende stenen oven van rond de 1000° geschoven. Door de hitte schiet het hout spontaan in brand. Er komt geen vuur van buitenaf aan te pas.  (Helemaal geen Aziatische toestanden dus waar men tewerk gaat met benzine, gasbranders, oude autobanden en wat ze nog allemaal kunnen opstoken om de brandstapel in gang te houden. Toch wel jammer dat ik van al die reizen geen digitale foto's heb... Misschien maar beter want niet iedereen houdt van dat soort fotoreportages... )

Na de verbranding worden de stoffelijke resten zo snel mogelijk gekoeld en vervolgens worden de beenderen - die nu een fijne broze structuur, vergelijkbaar met krijt, hebben -  verzameld. Enkel de beenderen, aangezien dat het enige is dat overblijft van een lichaam, worden dan vermalen en in een urn gegoten.
Die asse kan dan uitgestrooid of begraven worden. Althans vroeger. Nu zijn er veel meer mogelijkheden. Tegenwoordig mag je zelfs de asse - geheel of gedeeltelijk - meenemen, om er een juweel van te laten maken, ze in een sierurn bij je thuis te zetten, of de asse uitstrooien op de lievelingsplek van je overledene.

Op de terugweg wandelde ik eens over 't kerkhof. Niet direct een van mijn favoriete plaatsen omdat ik nu eenmaal niet veel geef om graven, mijn dierbare geliefden zitten in mijn hart en daar zitten ze goed. Maar sommige mensen vinden een graf wél belangrijk, en daar heb ik alle begrip voor.
Vandaar dat ik 't ook altijd zo triest vond dat zelfs op een begraafplaats alles zo overgereglementeerd was. Er was geen plaats voor persoonlijkheid of creativiteit. Op sommige kerkhoven was het zelfs al zo ver gekomen dat een horizontale deksteen verboden was en dat de vertikale steen enkel nog mocht gekozen worden uit vier modellen of een kruisvorm. Helemáál triest. Dan werd uw geliefde overledene zo helemaal een serieproduct...

Maar zie, ik wandelde daar rond en kon mijn ogen niet geloven... Welke enorme veranderingen zijn er de laatste jaren gebeurd in onze begraaf-cultuur! Echt héél tof! Wat betreft onze omgang met afscheid, euthanasie, crematie,... is er misschien nog wel een lange weg te gaan maar hij wordt de laatste jaren wel met reuze schreden afgelegd.

Zeven jaar geleden werd de asse van mijn ma gewoon op een strooiweide uitgestrooid. OK, een graf of een urn hoefde voor mij echt niet, maar als dat toen al zou gemogen hebben dan had ik mijn ma haar stoffelijke resten wel ergens op een veel toffere plek gaan verstrooien. En ik had het zélf gedaan, op een persoonlijke manier, en het niet door een onbekende man in zwarte jas laten doen. Maar ja, toen mocht dat nog allemaal niet. Dus we maken vorderingen. Al maar goed.

Ik heb over de evolutie van een kerkhof een fotoreportage gemaakt. Ergens op een begraafplaats in Vlaanderen. Ik heb getracht dat zo discreet mogelijk te doen. Op vele foto's heb ik de naam vervaagd of geprobeerd hem weg te laten. Bij andere foto's was dat niet mogelijk omdat anders ik het doel van de foto kompleet miste.

In dit eerste deel van de reportage bekijken we het "oude" deel van het kerkhof... In 't volgende deel zullen jullie merken naar wat een mooie en creatieve grafmonumenten en herdenkingswijzen we momenteel aan 't evolueren zijn.



Allemaal op een rij...



Zo triest, zo stram, zo kleurloos...



Geen creativiteit toegelaten... Zelfs dat werd de nabestaanden nog afgenomen.



Daarna begon de tijd van de crematies en de urnes... En zo mogelijk werd alles toen nóg triester...



Graven als brievenbussen in een muur...



Met als enige toegift een vaasje waar hooguit een plastic bloem in kon gedijen...



Maar de mensen willen méér dan dat stomme vaasje. Zij en hun kinderen willen op een creatieve manier hun liefde en verdriet tonen.



Maar deze droeve muren hebben nu een véél toffere, creatievere en vooral emotioneel warmere opvolging gekregen...
Dat zien jullie in deel 2!

Hoofstuk 7
Deel 2 : Alle seizoenen op een paar uur tijd...

De tender werd geacht ons in rechte lijn naar het kleine keienstrand van Magdalenenfjord te brengen maar wegens perikelen met ’t aanleggen van de drijvende steiger moest er wat tijd gewonnen worden en kregen we als bonus een komplete rondvaart van de baai! We vaarden langs de blauwe gletsjers en de afbrokkelende ijsschotsen! We zagen zelfs een groepje tentjes staan, mensen van de universiteit van Gdansk die daar onderzoek aan ’t doen waren. Of dat nu zo leuk is weet ik wel niet goed… We deden er wel een vol uur over eer we langs het drijvend piertje aan land konden. Een héérlijke meevaller. Althans voor mij.









Een tender in de buurt van de gletsjer...



De muur van ijs die langzaam afbrokkelt...
Dichter in de buurt varen mag jammergenoeg niet.
Als er plots een groot stuk afbreekt ontstaat er een vloedgolfje...
En dat willen we bij nader inzien toch liever niet meemaken in deze frisse zee.



Een regenboog omspant de fjord.
Het weer verandert hier om de paar minuten.
Van bewolkt, over miezerige regen, flinke windstoten tot prachtige zonneschijn.
En dan weer heel 't gamma opnieuw... Telkens met andere belichtingen voor de foto's....









Ge ziet de ijsschotsen voor uw ogen in water veranderen... Fascinerend...



Het Magdalenenstrandje...



... met het houten vlondertje en het loopbrugje.
En flink wat bemanning om geen passagiers kwijt te spelen...

Hoewel heel deze reis voorzien is voor mensen met mobiliteitsproblemen en ze aan alle uitstappen tot hiertoe konden deelnemen - enorm vriendelijk geholpen door de bemanning – was hen  voor deze ochtendtrip wel ten stelligste afgeraden mee aan land te gaan. Met looprekken, krukken en rolstoelen over een drijvend, wiebelend piertje en vervolgens over een loopbrugje van nog geen meter breed stappen is te gevaarlijk. Op een keienstrand kan je trouwens met looprekken nog weinig aanvangen. Uiteindelijk konden de minder mobiele mensen op de twee volgende haltes op Spitsbergen zonder problemen wel aan land gaan want daar wordt aangelegd aan vaste kades. Toch lapten veel mensen de dringende suggestie aan hun laars - of beter gezegd hun looprek - hoewel het panorama evengoed te zien was vanop het cruiseschip zelf. De landing werd hierdoor enorm vertraagd en ’t mag een mirakel heten dat er geen ongelukken gebeurd zijn. Die vertraging zorgde er natuurlijk wel voor dat de tenders veel langer moesten wachten om te kunnen aanleggen omdat het afladen van zo’n bootje nu wel heel veel tijd in beslag nam.

Ondertussen konden wij heerlijk zwalpend rondkijken en genieten en ijsbergjes van dichtbij fotograferen. Zo blauw als we ze op National Geographic zien zijn ze dus echt! Niet iedereen was even gelukkig met dat gedobber, want rond mij werd er wel een beetje gekleumd en voor mensen die gevoelig zijn aan zeeziekte is zoiets ook niet ideaal. Maar ondertussen werd er ook goed gelachen. Tussen al die sportief ingeduffelde mensen zat een Italiaanse vrouw met open schoentjes waarin ultrakorte sneakersokjes, met als mantel een wolven- of zeehondenpelsjas en een muts die ook ooit het vel van een of ander zeldzaam dier was geweest. Een Nederlander naast ons stelde zijn kleine dochtertje voor : “En? Zullen we deze hier naast ons ook maar gezellig doodknuppelen?” Het werd een hilarische toestand want de vrouw in kwestie snapte toch niks van onze gesprekken. Op de duur was ’t zo ver gekomen dat ik suggereerde in haar muts twee gaatjes te maken zodat ze een monokini had en we haar in de fjord konden dumpen. Ge kunt er wel mee lachen maar ’t is toch wel sick, naar zeehondjes komen kijken en ondertussen in hun voorouder zijn vel rondlopen.

Echt dè ideale kleding om aan deze excursie deel te nemen...

Ik had misschien beter eerst déze foto laten zien.
Dan hadt ge misschien allemaal wat langer in 't bos gezeten...



De oplossers tot hiertoe...
Luk, Ron, Nand, Marleen, Redpoppy, Ritje, Yvette, Kathleen, Shajongen, Ingrid, Opapat, Lilith, Klaproosje, Lange Lou, Tineke, Veveke, Mieke, Kaatje, Wim, Andromeda, Geert, Rikavensis, Dolfijn, Nadine, Nilleke, Steven, Rita, Sus en Jan!

Voor wie het nog kan helpen... nog wat meer kleur...



Luk, Ron, Nand, Marleen, Redpoppy, Ritje, Yvette, Kathleen, Shajongen, Ingrid, Opapat, Lilith, Klaproosje, Lange Lou, Tineke, Veveke, Mieke, Kaatje, Wim, Andromeda, Geert, Rikavensis, Dolfijn, Nadine, Nilleke, Steven, Rita en Sus zitten nog steeds te glunderen...

Vrijdag, 17 juli 2009.
Costa Luminosa, Magdalenenfjord en Ny Alesund, Spitsbergen.

8. Een omgekeerde striptease in een decor van wolken met zilveren randjes.

Toen we wakker werden - af en toe moet je toch ook eens wat probéren te slapen - lagen we reeds in de Magdalenenfjord. Ik opende de gordijnen en kreeg tranen in mijn ogen van de schoonheid waarin we ons bevonden.

We lagen middenin in een kleine fjord omringd door spitse bergen waarin wel 6 gletsjers uitmondden! Als nietig menske zagen we een verlaten poolzee met bijna azuurblauw water waarin nog enkele kleine ijsschotsen dreven die we voor onze ogen zagen afbrokkelen. Binnen twee dagen zullen ze waarschijnlijk helemaal verdwenen zijn. Op ons terrasje was geen wind, het was er zelfs niet echt koud hoewel het toch maar 2 graden is. Aan dek daarentegen was het om te bevriezen, de wind maakte dat we de pooltemperaturen tot in onze ziel voelden.



Vandaag gaat hij het goed aanpakken... of beter gezegd : "inpakken".
Dat ziet ge zo!



... maar hij moet de klus wel helemaal afwerken natuurlijk.



Jaja, in deze kajuit zijn de laatste dagen zware lessen geleerd wat betreft winterkleding...
Fervente Azië-reizigers die voor de eerste keer de koude meemaken... Dat is wel een avontuur.
't Is soms boeiend om onszelf bezig te zien hulpeloos dabbend in een stapel dikke kleren.



Ik pels me aan zoals altijd, als een poolbeer met een griepke. Laag over laag over laag...
Als ge me hier een striptease laat doen dan heb ik niet genoeg aan 1 liedje...
maar moeten ze minstens een volledige dubbel LP draaien...
En krijgt 't publiek pijn aan zijn poep van 't te lang op zijn barkruk te moeten zitten tot ik daar
eindelijk als 'grande finale' - met de armpjes fier en sexy in de lucht gespreid - ta-da-da-dááá!!!
...sta te blinken in ... mijn lange wollen Damart-onderbroek .

Het lange aanschuiven van gisteren had ons een ticketje voor de tender van 8 uur opgeleverd. Ik was te geëmotioneerd door de schoonheid van de omgeving om eerst snel iets te gaan eten en vond fotograferen en genieten van deze wonderlijke baai véél dringender en belangrijker. Ik zou wel nuchter vertrekken. ’t Werd zogezegd maar een kort tripje, want we mochten maar 10 minuutjes aan land blijven. Maar dat zou héél anders uitdraaien…







Vanop ons terrasje zien we de shift van 7 uur vertrekken.



Als de tenders als uitstapbootjes gebruikt worden bieden ze plaats aan 120 personen.
Moesten ze ooit als reddingssloep dienen dan worden hier 150 sardientjes in geperst.
Niet echt een aanlokkelijk vooruitzicht...

Ik probeer altijd als laatste aan boord van de tender te gaan, dan kan je aan de open deur zitten. Heel koud en winderig, maar de enige plek om niet door getint glas te moeten fotograferen en een unieke plek om echt ver naar buiten te kunnen gaan hangen en foto's te nemen zonder al te veel rommel op de voorgrond.
Flink aangepelsd : met een collant, extra sokken, zware schoenen, een dikke broek, polar ondergoed, een wollen trui, een fleece, een windjack, de muts van mijn fleece over mijn kop en daarover de kap van het windjack en dat allemaal bij elkaar gehouden met een dubbel omwonden wollen sjaal rond mijn nek. Volgens mij kan je er dan wel tegen. De gevoerde wollen fotografenhandschoenen maakten het af. De kou kon me niet meer deren. En de vogel die hier doorheen zou willen bijten moet echt wel de moeder van alle albatrossen zijn.

Leeft de moeder van alle albatrossen nog? En woont ze hier?
Dat zien jullie in de volgende aflevering.

Beloofd is beloofd... De eerste kleurenfoto!
Ik maak me waarschijnlijk belachelijk om nog met dit raadsel door te gaan, maar ge kent me : Ik ledig de kelk tot op de bodem. In Antwerpen zeggen ze : "Wie zijn gat verbrandt moet op de blaren zitten."
Ik had maar een moeilijker raadsel moeten bedenken. Volgende week zal ik beter mijn best doen.



Ondertussen genietend en grijnzend opgelost door
Luk, Ron, Nand, Marleen, Redpoppy, Ritje, Yvette, Kathleen, Shajongen, Ingrid, Opapat, Lilith, Klaproosje, Lange Lou, Tineke, Veveke, Mieke, Kaatje, Wim, Andromeda, Geert, Rikavensis, Dolfijn, Nadine, Nilleke, Steven, Rita en Sus!

Amai!!! Iedereen kent dat zo goed! Zelfs in den donkere!!! Wat moet ik daar nu weer uit afleiden?... Wat zit ge daar in de schemering allemaal uit te spoken? 
Wat ik hier al wél zeker uit afleid is dat ik een heel naïef kieken ben om jullie zo zwaar te onderschatten. Ik durf nu nog amper een kleurenfoto laten zien.... 't Gaat stillekes worden op mijn blog de rest van de week vrees ik... aangezien maar liefst 27 mensen het van de eerste miezerige foto geraden hebben. Ik word oud. Jullie ogen worden jonger en jonger...

Proficat Luk, Ron, Nand, Marleen, Redpoppy, Ritje, Yvette, Kathleen, Shajongen, Ingrid, Opapat, Lilith, Klaproosje, Lange Lou, Tineke, Veveke, Mieke, Kaatje, Wim, Andromeda, Geert, Rikavensis, Dolfijn, Nadine, Nilleke, Steven en Rita!

Voor diegenen die het verkeerd geraden hebben spelen we gewoon verder... Eerst nog een zwart-witje, morgen in kleur.
Overbodig erbij te zeggen dat 't dus echt niet echt moeilijk is.



Maar zelfs als is 't fotoraadsel deze week een komplete mislukking aan 't worden ik zou toch af en toe nog eens binnenwippen want net nu verschijnen de mooiste foto's van de reis, die van het overweldigende Spitsbergen, op mijn blog... Met de nodige bangelijke reisverhalen natuurlijk.

Dan was het tijd voor de lunch, maar ook dat moest snel gaan want, aangezien we sinds gisterenavond weten dat de regering toestemming heeft gegeven om in Spitsbergen aan land te gaan, werden we verplicht om te gaan aanschuiven voor ticketjes om op de tenders mee te kunnen… Een rij wachtenden van de boeg tot de achtersteven (300 meter…) Wat wilt ge?! 2500 mensen die speciaal deze cruise geboekt hebben om eens tot in Spitsbergen te geraken willen dan ook écht wel allemaal aan land gaan. De kaartjes werden uitgereikt in het theater...



En maar aanschuiven, langs psychedelische gangen...
(In welk jaar leven wij hier eigenlijk?... 1968?... Een teletijdschip?...)



... door onwereldse casino's...



... via de "luisterrijke" lobby waar ge omhoog "gebeamd" wordt...
(Soms voel ik mij hier alsof ik in een goedkope SF-film terecht gekomen ben.
Allez, "goedkoop"...)



... om uiteindelijk vooraan in 't theater de tickets te kunnen afhalen...



... en dat allemaal terwijl er buiten zoveel moois te bewonderen valt.
Zoals hier een vlucht pinguïns...

Wat een organisatie toch weer, en dat allemaal op een "vrije dag op zee"...

Na lang aanschuiven waren de ticketjes voor de excursie van morgenvroeg in ons bezit en konden we weer twee uurtjes onze zin doen - in mijn geval flink aangepelst zitten schrijven op mijn beschut terrasje en ondertussen de voorbijglijdende sneeuwbergen van het eiland Spitsbergen bewonderen. Ik begon zo stilaan mijn doel te bereiken... Ik kreeg het warm en koud tegelijk van emotie... Eindelijk sneeuwbergen... Die enorme verlatenheid... Die stilte... Dat eindeloze zicht op die mensvijandige omgeving...







Nog voor ik tegoei in vervoering kon geraken en mijn indrukken lyrisch kon beginnen neerpennen was 't alweer gedaan met de fun. Ja, deze reis zal er echt geen gedichtje uitgeperst worden, zelfs mijn berenverhalen vorderen niet eens. We moesten om vier uur alweer paraat staan om naar 't theater te vertrekken voor de voorllichtingsles over ons bezoek van morgen.

We werden - met recht en reden - flink de les gelezen hoe ons daar te gedragen. Vanzelfsprekend mocht er niets op de grond gegooid worden of gerookt worden. We moesten hoofddeksels dragen om ons te beschermen tegen aanvallende vogels. Als de man met het geweer die meegaat het sein geeft dat hij een ijsbeer ziet moeten we zo snel mogelijk terug naar de boot lopen. En mensen die minder mobiel zijn worden met aandrang verzocht aan deze ene trip niet deel te nemen want morgen zal aan land gegaan moeten worden via een drijvende pier die het personeel van de boot zelf ineen zal steken. Het wordt een smal en wiebelend geval en is dus zeer gevaarlijk voor mensen met looprekjes en rolstoelen. Die mensen kunnen even goed het panorama bewonderen vanop het cruiseschip dat midden in de fjord zal liggen.  We mogen ook maar 10 minuten aan land want dan zullen we ’t al koud genoeg hebben, en we mogen de toendra niet betreden om ook de kleinste vormen van leven niet te verstoren, we mogen enkel even over het keienstrand stappen.

Allemaal vrij normale richtregels vind ik, uiteindelijk is ’t geen wandelingetje over de Scheldekaaien dat we gaan maken.

Ze probeerden ons natuurlijk ook weer een boel leugens wijs te maken als zouden wij ’t enige cruiseschip zijn dat de toestemming krijgt aan land te gaan dit jaar. We zullen morgen wel weer zien hoeveel schepen er liggen…



De les over de "do and don't-s" in Spitsbergen, in het theater.

Zo vroeg mogelijk in Samsara gaan dineren om snel in ons nestje te liggen want - zoals haast elke dag moeten we alweer vroeg uit de veren - wij hebben een ticketje gekregen voor de tender van 8 uur. Maar er zijn grotere pechvogels, want de eerste bootjes beginnen al om 7 uur te varen. Dus in zekere zin hebben we nog geluk. Nu de gordijntjes goed dicht trekken en doen alsof ’t nacht is.



Terwijl anderen country-dansles volgen in de Poolcirkel...
Dit is toch wel een vreemde combinatie.
There's a time and a place voor everything.



Of... toch nog even rap aan dek gaan genieten van de eenzaamheid, de rust, de stilte
en de meer dan wonderlijke natuuur?... En weer een paar uur slaap opofferen?...



Als je zo'n dingen ziet voorbijglijden is de keuze alweer snel gemaakt natuurlijk...





Trouwens... waarom nog slapen? Ik heb nu toch wonderzalfkes tegen de wallen?....

Het fotoalbum van deze dag vindt je hier :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegenDag7OpZee?authkey=Gv1sRgCMTwrO7qwqfGfA#