Fotoraadsel 210 - foto 2

De plassen in de toendra geven het gebied een extra charme, ze weerspiegelen de bergen en maken alles zo mogelijk nog weidser. De begroeïng is niet veel hoger dan een graspriet en bestaat voornamelijk uit veelkleurige mossen en kleine bloempjes. Vooral witte pluizenbolletjes. De ijsbeer in bloemvorm. Ondanks dat je het kaal moet noemen, vind je hier een enorme kleurenrijkdom. Niet alleen door de begroeïng maar ook door al de tinten die je terugvindt in de lagen van de rotsen, je kan er heel de geologische geschiedenis van dit arctisch eiland uit afleiden. Dat is ook wat dit zo’n heerlijke plek voor fossielenzoekers maakt. De “fossielen-excursie” die ik zo graag had meegemaakt maar die volzet was…



Enkele van de weinige vogels...









De enige menselijke sporen die we tegenkwamen waren af en toe kleine barakken van wetenschappers die zich op klimatologisch en meteorologisch onderzoek toespitsen.



Antennes?

Na een uur en een kwartier kwamen we bij een andere kennel waar een deel van de honden vervangen werd. Ze zitten in moderne metalen draadkooien en hebben ook allemaal hun eigen houten hok.







Bij de puppies.

Aangezien het zo’n vriendelijke dieren zijn wou ik er wel eens innig mee poseren. Maar door hun vurige temperament waren hun liefdesbetuigingen nogal aan de geweldige kant en werd ik zo ongeveer overrompeld. Ik verloor mijn evenwicht, viel omver, het likkende teefje lag bovenop me en net op dat moment kwam de leider van de roedel kijken. Jaloers op de aandacht, waarop hij vond dat hij het alleenrecht had, begon hij vrolijk tegen mij te plassen. Hij wou duidelijk de baas blijven. Kortom ik werd ineens ingelijfd bij de roedel en ik wist ook ineens mijn plaats. Tweede in rang. Ná hem.



Schattig... zo'n lief knuffelteefje...



Overweldigend schattig zelfs ...
Maar het onheil loert al achter mijn rug...



De trotste roedelbaas is duidelijk tevreden met zijn statement.



Maar komt voor de zekerheid toch nog eens checken of 't wel voldoende was.



Helemaal links een wel zeer tevreden snuit.

Dan sta je daar dus, in the middle of nowhere, terwijl de gele hondenplas van je jas druipt en in je jeans trekt. Zonder handdoek, zonder warm water, zonder zeep, met alleen een zakdoek… Met ijskoud water uit een drinkpot heb ik getracht de schade enigszins te beperken, maar ik vrees dat ik toch nog een tijdje naar huskie zal ruiken. En ik die dacht dat alleen kattepis een penetrerend geurtje had… "Leader-of-the-Gang"-plas valt ook niet te onderschatten…
Bij nader inzien was ik nogal grondig gedoopt. Een poolhond kan je niet van half werk betichten. Ik genoot enorm van de hilarische situatie maar was wel een beetje bang om met een natte broek terug op die wagen te moeten. We gingen tijdens de terugweg namelijk wind tegen hebben… En een natte jeans, met een natte kousenbroek eronder zijn niet meer zo erg warm…Maar in dat wagentje lagen dikke warme rendierpelsen. En die roken toch ook naar “vanalles”.

Jammer genoeg heb ik niet veel foto's van 't voorval want Paul bleek plots véél meer geïnteresseerd in zijn videocamera. Ah ja, dan kon hij mijn vloeken ook voor de eeuwigheid vastleggen.

Iedereen kent het!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

En ik altijd maar denken dat mijn Ming een drankprobleem heeft omdat als hij gedronken heeft heel zijn snoet, de muur én de omgeving natgespetterd zijn...



Wat je in dit filmpje te zien krijgt is nog héél wat anders...
Krijg dít exemplaar in je zetel op schoot, of in je bed, nadat hij gedronken heeft...

Ming zijn drankprobleem heb ik opgelost door hem deze zelfgemaakte design drinkbak kado te doen.
Een lege oliefles met een ruim gat in de zijkant.
Hij kan spetteren zoveel hij wil, het loopt toch allemaal terug in de fles.

Misschien geen echt moeilijk raadsel maar toch wel een goed want de inzendigen kwamen druppelgewijs, en met veel aarzelingen, dag na dag tot vanmorgen binnen.
Een potloodpunt is niet zo moeilijk te herkennen. Behalve natuurlijk als 't een potlood van mij is dat vanzelfsprekend niet met mijn eeuwig onvindbare slijper geslepen wordt maar netjes met een cutterke wordt bijgewerkt. En net dát kleine detail bleef velen tot op 't laatst misleiden.



Goed gedaan Luk, Jan, Chris, Kaatje, Viva, Rita, Ron, Geert, Dolfijn, Nil, Steven, Mieke, Tineke, Lange Lou, Marleen, Fernanda, Brigitte, Vif, Redpoppy, Veveke, Kathleen, Rudy, Sus,Ritje, Utta, Opapat, Yvette en Rikavensis!

Wolven op wielen.

Veel tijd om te filosoferen kregen we niet want binnen de vijf minuten werden we opgehaald door een man in een landrover die ons naar zijn kennel bracht.
Is me dat een lawaaierige bedoening, tachtig uiterst temperamentvolle honden! Ik zou ze niet graag als buren hebben. Ze staan te springen en te huilen en verdringen mekaar om mee te mogen. Het zijn vriendelijke dieren tegenover mensen maar onderling worden er flinke robbertjes gevochten. In ons wagentje zouden 12 mensen plaatsnemen en daarvoor werd een span van 13 honden klaargemaakt.



Een drukte van jewelste in de kennel. Iedereen wil mee op tocht...

De sterke en overenthousiaste dieren werden door de man uitgekozen en naar het span geleid. Echter niet wandelend aan een leibandje… Hij tilt ze omhoog met hun halsband en trekt ze mee zodat hun voorste poten de grond niet raken. Zelfs op deze manier zijn ze nog moeilijk in bedwang te houden. Zet zo’n hond aan een lijn met zijn 4 voorpoten op de grond en hij sleurt je gewoon mee naar de Noordpool vrees ik. De kracht die van die dieren uitgaat! Het lijken wel kruisingen tussen wolven en ijsbeertjes.



Het leiderskoppel.



Geduld is niet hun sterkste kant...
"Laat het daar vanachter eens wat vooruitgaan hé seg!! Wij willen vertrekken!!"



"Geduld baas!!! Nog drie stuks en we zijn weg!"



Het inspannen alleen al is een krachttoer.

Het voorste koppel bestond uit de leidende reu en een teefje in opleiding, daarachter werden willekeurige honden in paartjes - of als ze ruzie maakten, solo - ingespannen. Het leek wel of die beesten wild werden van enthousiasme. Honden bij ons kunnen blij kwispelen of al eens vrolijk omhoog springen als ze mee mogen gaan wandelen maar bij deze dieren gebeurt dat met 10 keer zoveel energie. Op bepaalde momenten springen ze omhoog als rubber balletjes en lijken ze gewoon in de lucht te hangen! Dogs-on-Air! Die hebben de kunst van het “Japans poseren” wel heel goed onder de knie… De dieren die gedwongen thuis moesten blijven sprongen tegen het draadwerk van hun kooien omhoog uit pure frustratie.



"Japans poseren". Nee ze hebben het echt niet van mij geleerd.



't Is natuurlijk wél belangrijk dat alle neuzen in dezelfde richting wijzen...

De andere mensen van ons groepje logeerden in Longyearbyen en hadden dan ook bijtijds ingeschreven voor deze trip, dus zij waren lekker ingepakt in dikke winteroutfits van de hondenkennel zelf. Wij waren natuurlijk niet bedacht op zoiets als een “hondenwagentocht” door snijdende wind dus waren wij van boord gestapt in onze klassieke verzameling laagjes…





In de verte ligt onze boot...
Alweer "enigszins" het landschap de domineren.

Om ‘t kwartier stopte het span en kregen de honden te drinken. De menner liep langs het span deelde 13 inox drinkbakken uit, liep met een emmer naar een beek of een meertje langs de weg en vulde de potten met fris water. De honden lebberden naar hartelust. De reden van de regelmatige drankstops was de hitte. Zo’n dier is gewoon om in -30° in de sneeuw te slapen en dan is rennen in +4° voor die sukkels een heuse hittegolf. De man vertelde dat de huskies zich tijdens tochten in de winter in een bolletje rollen en zich vrolijk laten insneeuwen. Op een ochtend stond hij op en zag geen enkele hond meer, hij riep ze en daarop onstonden allemaal grote bewegende  molshopen waaruit zich uitschuddende, geeuwende honden verrezen. Ik denk niet dat ik dat ooit ga meemaken want een meerdaagse tocht en ingegraven in sneeuw slapen is niet direct mijn idee van vakantie.







Lekker koel. IJskoud water en even met 't buikje op de grond chillen...
Ik ben in een vorig leven beslist géén husky geweest...

Ik dacht dat alle huskies blauwe ogen hadden maar dat blijkt helemaal niet het geval te zijn, het merendeel hun kijkers zijn bruin. Ze zijn ook niet zo egaal van pels als de supersjieke huskies die je soms bij ons ziet. Deze honden zijn veel ruiger en zeker niet geteeld voor hun mooie uiterlijk, hier gaat het om kracht en intelligentie of gedweeheid.

We volgden een van de zeldzame geasfalteerde banen van het eiland door een zompige vallei met aan weerskanten besneeuwde toppen waarop vele flanken nog resten vertoonden  van de mijnbouw die hier vroeger het hoofdinkomen vormde.
In tegenstelling met een gewone mijn werd de steenkool hier horizontaal uit de bergen gedolven om vervolgens via een  kabelbaan die over houten staketsels liep naar de haven vervoerd te worden. Grote delen van dit houten systeem zijn nog steeds tegen de bergwanden zichtbaar.



Rendieren en sneeuwscooters in een mijnlandschap.



Mijnresten tegen de bergflank.

Om de laatste verdwaalden - die al zo hun best gedaan hebben de laatste dagen - terug op 't rechte spoor te brengen...



Reeds opgelost door Luk, Jan, Chris, Kaatje, Viva, Rita, Ron, Geert, Dolfijn, Nil,
Steven, Mieke, Tineke, Lange Lou, Marleen, Fernanda, Brigitte en Vif!

Nu wordt het makkelijker maar dat mag ook wel, we zijn uiteindelijk al aan de voorlaatste foto!



Reeds opgelost door Luk, Jan, Chris, Kaatje, Viva, Rita, Ron, Geert, Dolfijn, Nil, Steven, Mieke, Tineke, Lange Lou, Marleen, Fernanda en Brigitte!

Goed zo, elke dag een viertal oplossers meer... Een raadsel hoe het hoort te zijn : noch te moeilijk noch te eenvoudig. Alhoewel deze foto toch al veel meer prijs geeft...



Reeds opgelost door Luk, Jan, Chris, Kaatje, Viva, Rita, Ron, Geert, Dolfijn, Nil, Steven, Mieke, Tineke en Lange Lou!

Zaterdag, 18 juli 2009.
Costa Luminosa, Longyearbyen, Spitsbergen

9. Van chaos naar chaos.



De bescheiden aanlegplaats van het oude mijnstadje Longyearbyen.

Na ’t ontbijt, in volle zon, trokken we goed ingeduffeld richting ‘t duistere theater. Eens we daar in groepjes van 40 zaten mochten we - na eerst weer de hele lengte van de boot doorgestapt te zijn - van boord en konden we de shuttlebus nemen.
Normaal is een shuttlebusje bij de reis inbegrepen, maar hier moet er telkens apart voor betaald worden. Dus werd het vanmorgen weer chaos omdat de meeste mensen hun busticketjes kwamen afhalen alvorens te gaan ontbijten en zich daarna pas in hun kajuit warm gingen aankleden en hun camera oppikken. Maar zó ging dat natuurlijk niet… Ah nee, dat zou te simpel geweest zijn! Het nummertje van de bus kreeg je pas als je ook écht vertrekkensklaar was. Er zijn dus vandaag weer veel extra kilometers gelopen door menig passagier…



En daar zaten we weer op onze beurt te wachten in de duisternis...
Met vooraan op 't podium 't Politburo.



En elke keer ge uit die boot stapt moet er de obligate foto genomen worden...
Een activiteit die bergen verkwiste inkt en papier oplevert... Echt niet milieuvriendelijk.



Ze domineert "enigszins" het dorpzicht.



De kerkstraat met op de bergflank de resten van de steenkool-kabelbaan.

Het busje dropte ons in een winkelzone waar we niks te zoeken hadden. Een mens komt toch niet helemaal tot Spitsbergen om wat sweaters met elanden op te kopen?!! In plaats van ons dan tenminste aan de Dienst voor Toerisme of aan ’t museum te droppen!

Doordat de cruise zelf geen excursies aanbood in Longyearbyen (ze durfden dat waarschijnlijk niet omdat ze tot eergisteren nog niet wisten of we toestemming gingen krijgen om op Spitsbergen aan land te gaan) moesten we zelf maar voor ons entertainment zorgen. Voor de meeste mensen betekent dat shoppen, maar voor wie echt iets van 't land wil zien is dat systeem niet prettig. Als je pas zo laat van boord kunt dat de meeste uitstappen die door plaatselijke reisbureaus georganiseerd worden al vertrokken zijn, valt er nog weinig te organiseren.

Een eerste tour-operator waar we binnen stapten kon ons alvast niet meer helpen, maar Paul vond - na lang zoeken en eerst per ongeluk bij de burgemeester terecht gekomen te zijn - de “Dienst voor Toerisme” waar hij met de hulp van een vriendelijke bediende toch nog aan een tripje geraakte. Ik had ondertussen de strijd al lang opgegeven en mijn tijd benut door foto's van de enige straat van 't stad te nemen.



Hier waren we duidelijk aan 't verkeerde adres.

Toen ik eindelijk ook mijn echtgenoot en de "Dienst voor Toerisme" gevonden had (nadat ik eerst in een hotel was binnengestapt). Ge moet het maar kunnen,  verloren lopen in een stadje dat maar twee straten een half telt, zag ik Paul daar opgewonden naar mij staan zwaaien. Ik was mijn geloof in de expeditie al lang verloren maar mijn steenbok had blijkbaar toch weer resultaten weten te boeken.

"Heu schat... ze hebben hier nog twee plaatsen voor een excursie..."
"Ja?!! Echt?!! Gewèldig!!! De fossielen-zoektocht?!!!"
"Nee, die is al vertrokken 't is iets anders dat we-"
"Dat geeft niet! 't Is al goe! 't Is al eender wat 't is! Als we hier maar iets kunnen gaan zien!! Zeg maar tegen die madam dat we 't nemen!"
"Jamaar schat 't is misschien iets dat ge niet zo graag gaat-"
"Allez!!! Zeg nu aan die madam dat we 't doen anders is er misschien geen plaats meer!!! Wat staat ge nu toch te zeveren?!"
"Schat 't is iets met sledehonden..."
"Pardon? Sledehonden? Gij wilt mij toch niet zo'n sadistische sledetocht laten maken? Met van die zielige uitgemergelde sukkeltjes die mij moeten voorttrekken?! Trouwens,... hoe slede? Er ligt geen sneeuw!!!"
"Tja, 't is daarom dat ge 't misschien ook niet zo erg gaat vinden. De trip heet "Dogs-on-wheels" en-"
"Wablieft?! Honden op wielen?!!! Zeg,... ge zijt mij erdoor aan 't sleuren hé?..."
"Nee, 't is écht. In de zomer vervangen ze hier de sledes door wagentjes en die worden dan voortgetrokken door honden die-"
"Gaan wij ons laten voortrekken in een karreke door hondjes?! Gelijk bij ons vroeger de melkboer rondreed?!! Over die bergen?! Die arme beesten zouden ons over die bergen moeten slepen?! Gij zijt zot zeker?! Zeg aan die madam dat ze haar-"
"Jamaar schat, die hondenkar heeft rubberbanden en die rijden enkel over asfalt en er worden geen hellingen genomen en die honden zijn in prima conditie en-"
"Wacht. Laat mij met die madam spreken."

Na de onschuldige vrouw ernstig op de rooster gelegd te hebben of het toch zeker geen dierenmishandeling betrof kwam ze met voldoende argumenten om me te overtuigen.
Uiteindelijk boekten we dus een excursie waar ik als dierenvriend ooit over gezworen had dat ik daar nooit of te nimmer aan zou deelnemen…  "Dogs-on-Wheels" begot... Ik kwam eerst niet meer bij van 't lachen. Maar ja, ergens begrijp ik het wel. Die honden zitten hier toch, en die beesten een half jaar in hun kooi laten zitten is ook geen leven.  Dus organiseren ze tijdens dit seizoen “Dogs on wheels”. Het span huskies trekt dan geen slede maar een wagen voort. Inventief. Zo blijven de dieren fit en komt er nog geld in ’t laatje ook want zo'n roedel honden houden kost wel iets.

Terwijl we daar stonden te wachten op het verlossende telefoontje van de huskie-farm - op kousenvoeten in blauwe plastic zakjes, want iedereen doet in dit pooldorp zijn schoenen uit alvorens een huis te betreden - werd de Dienst voor Toerisme zo ongeveer onder de voet gelopen. Die arme bedienden wisten echt niet wat hun overkwam. Enkele honderden mensen van onze boot probeerden ook aan een uitstapje te geraken en het kleine Longyearbyen was zelfs niet eens verwittigd dat er vandaag een cruiseschip ging aanleggen... Dus alweer : komplete chaos en een hoop teleurgestelde passagiers...



Let op de kousenvoetjes...

Dat komt er nu van als de regering van Spitsbergen pas enkele dagen tevoren toestemming tot aanmeren wil geven. Op die manier kunnen de locale tour-operators ook geen voorzieningen treffen en verliezen ze een hoop centen die anders snel verdiend zouden zijn. Het hondentripje van drie uur kostte toch al weer 590 Noorse kronen per persoon.
Het zou ook zoveel prettiger zijn voor de passagiers om iets op voorhand te weten. Nu kom je in Amsterdam aan boord, je hebt speciaal een van de zeldzame cruises die helemaal tot Spitsbergen gaan geboekt, want de meeste eindigen in ’t noorden van Noorwegen, en ’t eerste dat je aan boord te horen krijgt is dat er nog niet geweten is of er authorisatie van de overheid gaat gekregen worden om daar aan land te gaan. Dus vanaf de eerste dag zorg je al voor ontevredenheid en onrust onder je passagiers. Die eerste dagen zit iedereen in spanning af te wachten tot dan toch bekend wordt gemaakt dat de toestemming verkregen is maar dan blijkt dat er geen uitstappen zijn voorzien…

Ergens is dit administratieve gedoe wel te begrijpen omdat Svalbard (de Noorse naam van de Spitsbergen eilandengroep) niet gesteld is op cruise-toerisme. Ze willen hun natuur zo ongerept mogelijk houden. Naar ’t schijnt laten ze maar een beperkt aantal cruiseschepen per jaar toe. De Costa Luminosa is uitgerust met de allerlaatste snufjes op gebied van milieubescherming, dus misschien is dat nog de reden dat we toch hebben mogen ankeren en zelfs aan land gaan in Magdalenenfjord en in Longyearbyen. Alhoewel ik daar gisteren toch nog twee andere schepen heb zien liggen waarvan minstens één boot zijn passagiers ook aan land liet gaan. Het lijkt me weer een “regeling” waar veel in “gefoeffeld” wordt…

't Loopt prima deze week... De meeste mensen antwoorden heel onzeker en aarzelend maar hun antwoord is wel correct. En sommigen zitten al dicht bij hun doel. Nog een beetje bijschaven en die komen er ook wel.
Maar morgen zullen we 't toch maar eens langs een andere kant bekijken.



Reeds opgelost door de spitse geesten van Luk, Jan, Chris, Kaatje, Viva, Rita, Ron, Geert, Dolfijn en Nil!

Knap gedaan! Al geraden door Luk, Chris, Kaatje, Viva, Rita en Jan!

Even te druk om iets te schrijven of om de reisverhalen van foto's te voorzien...
Dus maar een kijkje in Antwerpen... een stad die vandaag volop in de kijker staat vanwege zijn volksraadpleging over de "Lange Wapper"-brug.

Antwerpen, werd net als Brussel, versierd met verschillende stripmuren. De ene al mooier dan de andere.



Een ode aan Hendrik Conscience, "de man die zijn volk leerde lezen". Deze muur bevindt zich dan ook vlakbij het "Conscienceplein", de plek waar de prachtige Carolus Borromeus-kerk net een brand heeft moeten doorstaan.



Deze schildering probeert de achterzijde van de Boerentoren wat op te fleuren...



Dit kunstwerk vrolijkt de studentenbuurt vlakbij de Ossenmarkt op.

Wandel eens rond en bekijk de contrasten tussen oud en nieuw. Niet alles is altijd even geslaagd, maar toch minstens opmerkelijk...



Een zéér oude reclame-schildering die de tand des tijds maar blijft doorstaan...



Weerkaatsingen in de ruiten van het gebouw aan de Groenplaats waar vroeger de door Antwerpenaren zo geliefde "Grand Bazar" in gevestigd was.

De Stadswaag. De buurt waar Hugo Claus nog woonde. Het staat er vol prachtige oude gebouwen...

... maar is deze nieuwbouw niet even uniek?...

Nu is het genoegen terug aan jullie! Dit voorwerp heeft echt wel iedereen in huis.
Of je 't weet liggen is een andere zaak natuurlijk...



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Yèèèèèèèèèèèèèèèèès! 't Is me gelukt nog eens een moeilijk raadsel te maken!
(En nee deze foto is níet ge-Photoshopt, ze is eerlijk gemaakt door Viva enkele maanden geleden in Paal.) En wat drijft daar achter mij in 't water?...



Een keten van drijfbolletjes om 't diep van 't ondiep water te kunnen onderscheiden...



Zoals herkend door Luk, Geert, Marleen, Mieke, Tineke, Lange Lou, Kaatje, Renee, Veveke, Nil, Vifke en Dolfijn en uiteindelijk ook door Viva. (De vrouw waar ik vanaf de eerste foto al mijn hoop op gesteld had omdat zij erbij was toen ik de foto's nam... en die nu als "rode lantaarn" op de proppen komt. Ze zeggen altijd de laatsten zullen de eersten zijn maar in dit geval... )



Irma : "Sta ik er schoon op ma? Ligt mijn haar goed? Heb ik mijn kin genoeg ingetrokken? Zal ik mijn buik ook nog een beetje meer in-"
Laathi : "Laat maar schat, ik ben niet met u bezig, ik ben die drijfbollekes achter u aan 't fotograferen."



Irma : "Belachelijk. Als ge een model zoals ik ter beschikking hebt u met zo'n futiliteiten gaan bezig houden..."



Viva : "Kom Irmake, ik weet ook niet wat uw ma bezielt, maar dat gebeurt wel meer. Ik zal ondertussen wel wat knappe foto's van u maken!"
Irma : "Ow, wacht Tante Viva, niet in profiel! Dan steekt mijn buik zo uit... Ons ma haar sigaretten, haar pakske zakdoeken, haar portemonneeke, haar-"
Viva : "Jaja schat, ik weet echt wel wat er zich allemaal in uw arme buik afspeelt, trek het u niet aan, desnoods haal ik wel een half kiloke van u af met Photoshop."
Irma : "Dank u. Doe maar een heel kiloke Tante Viva."

Modehuizen en andere adverteerders halen de gekste dingen uit met Photoshop, en soms loopt het écht uit de hand... Op deze site zie je geweldig geestig mislukte "Photoshopsels" die godbetert ook nog gepubliceerd werden! Een héérlijke site. Zeker na het Ralph Lauren-incident waar de kranten nu vol van staan is 't genieten van de miskleumen. Enjoy!
Wel snel zijn want modehuis Ralph Lauren dreigt met harde maatregelen tegen dit blog.
En 't zou oprecht zonde zijn moest je al dit "moois" mislopen als 't gerechtelijk verwijderd zou moeten worden...
http://photoshopdisasters.blogspot.com/

Voor wie nog niet op de hoogte is van de Ralph Lauren miskleum...
Onderstaande bewerking werd gemaakt van een fotomodel dat in 't echt 1m78 groot is en 55 kg weegt. Het kind heeft ocharme maatje 34. Desalniettemin vonden de Photoshoppers van dienst haar toch nog een beetje te dik...
Héérlijk, de mode-industrie die uiteindelijk toch nog hoogstpersoonlijk zichzelf onderuit gaat halen. I love it. Hopelijk nadert de tijd van de "normale modellen mét een gezonde eetlust" nu met rasse schreden...

 




(Sorry, 't is niet mijn gewoonte, maar deze foto heb ik even geleend van
http://www.boingboing.net/2009/10/06/the-criticism-that-r.html
En zij hebben niet liever dan dat deze miskleum de hele wereld rondgaat... )

Allez, ge krijgt per grote uitzondering een zevende foto...
Nu moet het toch echt lukken want het ís haalbaar...



Luk, Geert, Marleen, Mieke, Tineke, Lange Lou, Kaatje, Renee, Veveke, Nil, Vifke en Dolfijn hebben het al bewezen!