Wens...

Ik laat dit bericht tot morgen bovenaan staan. Voor nieuwe berichten scroll even naar beneden.
---------------------------------------

Lieve vrienden, vanavond zal er zeker vuurwerk afgestoken worden.
Denk eraan bijtijds uw huisdieren veilig op te sluiten
zodat ze, als ze schrikken van de knallen, niet in paniek op de loop schieten.
Het is niet de eerste keer dat er honden van pure angst over een poort van meer dan twee meter hoogte springen, of dat poezen weglopen en hopeloos verdwalen na kilometers gerend te hebben. Probeer dit onheil voor baasje en dier te voorkomen. Neem bijtijds uw voorzorgen, sluit uw dieren al van in de namiddag in een veilige kamer op, en verwittig ook uw buren en vrienden dat ze zich onnodig verdriet kunnen besparen.
Als je wil kan je dit berichtje gewoon kopiëren en 't doorzenden naar mensen waarvan je denkt dat ze 't kunnen gebruiken.
Veel plezier op uw feest en laat de avond fijn eindigen voor mens zowel als dier!

Hoofdstuk13.
Deel 7. Moe en vuil maar gelukkig.



Na het vluchtje werden we nogmaals naar onze boot gereden en probeerden we nog een laatste maal met de laptops mail op te halen op een bankje voor een winkel, gezellig samen met enkele bemanningsleden die ook vruchteloos contact met hun thuisfront probeerden te maken. Voor de zoveelste keer mislukte het… We hebben onze laatste centen dan maar opgekocht aan een paar grappige souvenirs. Mijn keukenhanddoeken thuis zullen nu rendier- en ijsbeermotiefjes hebben. 



Een laatste mailpoging...

Mooi braaf op tijd waren we weer aan boord. We hingen allemaal over onze balkonnetjes te kijken om de afvaart te zien maar er gebeurde niets. Onze kajuit bevindt zich op gelijke hoogte met de brug dus wij kunnen perfect binnenkijken en zien wat de kapitein uitspookt bij een afvaart. En wat zagen we? Een sakkerende, vloekende kapitein en enkele hogere officieren die druk op zijn Italiaans gesticulerend in telefoons aan ’t roepen waren. Bleek dat er verscheidene excursiebussen te laat waren.



Al de passagiers van de Samsara-afdeling van de boot lagen ondeugend over hun terrasreling naar de kapitein te kijken. En wij maar allemaal grijnzen en die officieren maar hoe langer hoe nerveuzer worden. Elke minuut die een boot te laat afvaart kost geld. Zeker als je een loods aan boord hebt die je uit de fjorden moet loodsen. Alweer 10 minuten te laat - nadat eindelijk de allerlaatste tourbus gearriveerd was - werden de laatste trossen gelost en duwde de Luminosa zich met volle kracht van haar twee zijdelingse motoren los van de kade. Die tour-operators van de laat aangekomen bussen zullen het de volgende keer wel kunnen schudden, ik denk niet dat die aan rederij Costa nog een klant zullen hebben.

Op het bovenste dek genoten we even van de afvaart uit Olden, maar al spoedig joeg de felle wind ons terug naar binnen. We hadden echt onze portie lijden en afzien wel gehad vandaag, ’t werd hoog tijd voor een beetje rust in onze kajuit. Toen we daar aankwamen lag er echter al een briefje op ons bed dat morgennacht de bagage om middernacht op de gang moet staan. Nee, rust zit er nog niet zo direkt in…











Met onze laatste krachten sleepten we ons naar ’t restaurant waar de jongens overgelukkig waren met de luchtfoto’s van hun werkplek. Er zal morgen weer een boel op hun memory-stick moeten gezet worden. Maar vandaag niet meer. Ik val om.

Hoofdstuk13.
Deel 6. Eindeloos ijs.





Noch de plaats noch 't ideale tijdstip om een berenopstelling te maken.
Zo naast een net opstijgende helicopter...

Met nog twee andere mensen mochten we een kwartier boven het meer, de gletsjer en onze boot vliegen! Het zicht op de gletsjer was natuurlijk het meest spectaculaire. We zagen een deel van de 480 km² ijsvlakte die begint aan 350 meter boven de zeespiegel en haar hoogste punt bereikt op 2083 meter. Oneindige witte maagdelijke ijsvlaktes waartussen hier en daar een vlokje langwerpige uiteengewaaide wolk dreef! Sommige stukken van het ijs waren gebroken en ruw, andere delen spiegelglad. Er was lekker veel thermiek dus we zagen de gletsjer - een beetje ongepland - langs alle kanten en vanuit verschillende oogpunten. ’t Was moeilijk filmen omdat je met drie op de achterbank zat, maar eens ik door had dat als ik me ontdeed van die lastige veiligheidsgordel ik overal onder en door kon piepen met mijn camera, raakte ik toch aan redelijke foto’s. Ik zat toch achter de piloot zijn rug en die had zijn handen al meer dan vol om dat ding door die felle windstoten te loodsen, dus ik kon ongemerkt mijn gang gaan.





















Ik was ook heel blij dat ik foto’s vanuit de lucht van het dek van de boot kon maken want ik wist dat mijn kelners daar weer zielsgelukkig mee zouden zijn. Weer eens iets origineels om naar hun familieleden in Azië te mailen.





Vijftien minuten zijn zo voorbij, maar ze waren wel onvergetelijk. Een gletsjer van bovenaf zien zonder er dagen over te moeten rondstrompelen, kou te krijgen en nat te worden… Het is niet iedereen gegeven. Net na onze landing besloten ze ook de grote helicopter in te zetten aangezien ze nog veel extra klanten van de cruise kregen. Een leuke ervaring wordt natuurlijk direkt verder verteld. De mensen van het helicopterbedrijfje hun dag kon niet meer stuk. De mijne trouwens ook niet. Zij het dat ik zelf wel ondertussen bijna stuk was.

Hieronder een stukje reisverhaal dat ik twee weken geleden al van foto's voorzien had...
Bedankt voor alle kerstwensen, ik antwoord even niet persoonlijk, maar dat begrijpen jullie wel. Hopelijk binnenkort weer meer berichtjes op mijn blog...
En bedankt voor de interesse naar Mings gezondheid : die gaat goddank met flinke stappen vooruit.
Nu de mijne nog...

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Hoofdstuk13.
Deel 5 : Met zevenmijlslaarzen...

De terugweg was zoals te verwachten een ramp. Heel ons gletsjerwandelingetje had toch wel drie kwartier gekost. En nu moesten we dus heel dat bergpad nog af om die bus te halen. Er zat niet anders op dan dat al joggend te doen. Ik liet Paul en nog twee andere mensen van onze groep achter en rende een half uur de berg af in de hoop de bus te kunnen laten wachten op de anderen. Rennen met zware bottinnen, een dikke kousenbroek met een extra paar kousen erover, polar-ondergoed, een wollen trui en mijn jack met zijn 25 zakken vol vanalles. En een fotoapparaat in de hand. Je kan je geen betere fitness voorstellen. Ik was oprecht blij als ik een waterval tegenkwam en door de nevel kon lopen en zo mijn gezicht toch even opgefrist werd. En maar verder crossen. Omdat het bergaf was liep ik even snel als het autotje waarmee ze de minder mobiele mensen naar beneden reden. Ik dierf natuurlijk niet vragen om me mee te nemen want ik zag er al rennend en puffend nu niet echt “minder mobiel” uit. Ik was zelfs veel “meer mobiel” dan anders gewoon omdat ’t bergaf ging. Bezweet tot op mijn ziel kwam ik aan de halteplaats aan en daar bleek dat het busje pas een half uur later zou vertrekken… Ik ben dan als een druipende gek naar de toiletten gespurt en heb al wat enigszins mogelijk was uitgetrokken. Beladen met een doorweekt bundeltje polar-onderhemdjes en kousenbroek kwam ik ’t hokje uit. Alweer als een clochard op zoek naar een wassalon…















Als beloning stond er een heerlijk snoepbuffet op ons te wachten. Taarten, puddingkjes, pannenkoeken,… Geweldig! Veel lekkerder dan de desserten aan boord trouwens. Al nahijgend heb ik me zitten volproppen met al die heerlijke dingen.

Doodmoe maar héél tevreden stapten we de bus in en togen terug lang het prachtige meer op weg naar ons schip waar de welverdiende rust me lonkte. Maar ze zou nog lang mogen lonken…

Net voor we op de loopplank wilden stappen viel mijn oog op een bord dat op de kade stond : “See the glacier from above by helicopter!”. Wow! Dat leek me wel iets. We zaten al wel dikwijls in piepkleine vliegtuigjes maar in een helicopter nog nooit. Het kostte 100 euro de man, maar in verhouding met wat alle andere dingen hier kosten was dat echt een koopje. Ik vroeg of er nog plaats was maar jammer genoeg waren de tochten volgeboekt. Maar… ze stonden te wachten op twee klanten die gereserveerd hadden en blijkbaar niet opdaagden… Dus als we bereid waren om direct te vertrekken mochten we nog mee! Natuurlijk waren we bereid! Wat maakte het uit dat we stikkapot waren, sufgezweet en daar rondliepen met ons bundeltje vuile was onder onze arm?... Dus mochten we onmiddellijk terug een bus in die ons naar een veldje voerde waar de helicopter opsteeg. En weer hadden we geluk! Normaal hadden ze twee helicopters ingelegd - eentje voor 4 personen en eentje voor 7 - maar enkel die kleinste bleek in dienst! Heerlijk!

De foto's van deze prachtige tocht krijgen jullie in de volgende aflevering te zien!

Dit jaar geen persoonlijke kerstwensen in de mailbox maar dat wil niet zeggen dat ik u vergeten ben!...



Liefs van Laathi (de mens)...
en uiteraard van...



Phineas,...



Serendipity,...



Mathurin,...



en Nemuri Neko...

en vanzelfsprekend ook van Laathi (de poes), Hanuman en Ming Song Huong.
Maar mijn drie senioren voelden niet de behoefte om in de sneeuw te gaan poseren. Ik begrijp hen.

Ming en ik zijn nog altijd ziek... 't Leven draait hier op een zéér laag pitje...
Maar het oprecht goede nieuws is dat Ming stilaan terug sterker wordt en dat het definitieve afscheid - waarvoor ik deze week zo vreesde - nog niet voor nu is.
Dus het wordt dit jaar een zeer sobere en stille kerstwens vanuit ons warme nestje waar me mekaar koesteren met veel liefde.

Mijn lezers wens ik plezantere feesten, met lekker eten en pittige drankjes, in 't gezelschap van wie je 't liefst ziet.
En als dat niet kan, en jullie ook geplaagd worden door zorgen of ziekte, wens ik jullie een even warme hartskameraad als mijn oude Ming voor mij is...









"Ik wens jullie een rustige kerst, zonder zorgen.
In de armen - of de pootjes - van een geliefde..."

Voor wie vanavond misschien alleen zit en graag iets te lezen heeft...
Klik op Ming's foto in de zijlijn van mijn blog, daar kan je in "Het verhaal van Ming Song Huong" de geschiedenis lezen over hoe onze Ming 15 jaar geleden in 't verre Vietnam in onze armen belandde.
Een hartverwarmend verhaal uit een warm land... Kan goed doen op een koude of eenzame avond.

Deel 4 : "Slippery when wet."

Dan begon de zoektocht naar het rotsblok waarachter ik mijn schoenen gelegd had, zodat ze niet zouden wegwaaien. Als ge er op begint te letten liggen er dus véél rotsblokken aan de voet van een gletsjer… Blij dat ik ze eindelijk terugvond en die reuze rubber laarzen uit kon trekken. Maar echt goede foto’s had ik nog altijd niet. Toen was voor mij de maat vol en besloot ik ondanks het feit dat dat eigenlijk niet mag - want er staan verschillende gevaarsborden en er hangen kettingen die de weg versperren – naar de gletsjer te stappen. Te voet. ’t Zou veel sneller gaan dan met dat vervloekte bootje. Op de terugweg zou ik dan wel rennen om toch mijn bus nog te halen.
Er waren ondertussen al verscheidene andere excursiegroepen aangekomen en die mensen beklommen ook allemaal om ter enthousiastst die levensgevaarlijke smeltende gletsjer. Begrijpelijk. Als je nog nooit zoiets fascinerend gezien hebt wil je dat van dichtbij zien en kunnen aanraken. Zeker omdat we de ons beloofde drijvende ijsschotsjes nu al gemist hadden.

De lemmingen storten zich op de beklimming van de rotsen naar de gletsjer. Jong en oud struikelde en gleed en viel over het losse grind en krabbelde weer omhoog om houvast te krijgen aan een volgend groter rotsblok dat hopelijk niet zo bemost ging zijn zodat ze weer een meter naar beneden donderden. Het was kompleet onverantwoord, eigenlijk levensgevaarlijk, maar uitzinnig plezant!





En ja, uiteindelijk werd mijn droom van deze reis waar! Ik stond tussen de grote blauwe ijsblokken! Als je naar boven keek zag je de enorme ijsmassa die dreigend op je neerzag. Griezelig maar prachtig! Kleine losse stukjes ijs gleden naar beneden, druppels vielen van ijsblokken en hoe meer ze afbrokkelden hoe blauwer en ongerepter het ijs eronder eruit zag! En toen begon de zon er nog op te schijnen ook en begon alles als met edelstenen bedekt te glinsteren. Het leek wel of we in een diamantmijn terechtgekomen waren waar de stenen reeds in facetten geslepen waren! Een onvergetelijke ervaring. Maar ’t had natuurlijk ook wel onze laatste kunnen zijn.



Een 'blokske' van 63 kilo zal wel niet zo rap naar beneden schuiven zeker?





En zie het bedrieglijk "kalm" meertje hier liggen...



En net toen de stumperd eindelijk eens terug warm was...



Enorm gevoel, als ge die dreigende ijsmassa boven u ziet hangen...



Ge ziet het ijs smelten...







In de volgende aflevering... de wandeling (heu wandeling??) terug naar de bus...

Maar nee, geen sierappelen, kalebassen, meloenen of pompoenen, kokosnoten, gepofte kastanjes, bloempot-bedek-korrels, visseneten (ocharme!!!), nootmuskaat, Aziatische gebrande pinda's, hazelnoten, Griekse(?) bessen, (in dit stadium werd ik al blij want dan zaten we toch tenminste al in de 'kleinere' afdeling), nee 't was iets veel gekender...



Bekijk het maar eens van dichtbij. Maar niet zo dichtbij als ik gedaan heb want dan moet ge niezen.



En ze zijn allemaal een klein beetje verschillend!
Prachtig toch hoe mooi ze zijn...
... onze gewone peperbolletjes!

Opgelost door Kathleen, Shajongen, Nand, Renée, Chrisje, Dolfijn, Rita, Jan, Mieke, Fernanda, Nil, Brigitte, Willy, Vif, Wim, Sus, Klaproosje, Veveke, Luk en Jentina!

(En alvast sorry aan de mogelijke schrijvers wiens mail ik vergeten te beantwoorden ben of wiens naam per ongeluk niet in 't winnaarslijste staat... Ik ben momenteel een beetje ziek en mijn mailbox puilt uit van de pps-jes en soms 'verwijder' ik al wel eens iets verkeerds... 'Oud worden' nietwaar? )



Serendipity : "Ah? Nieuw soort kattenkorrels?"



Serendipity : "Oegh! Nee! Geef dat soort maar aan de jongens. Veel te straf voor mij."

Ik zal eens iets meer van de gebruikelijke "entourage" laten zien, deze foto moet dan toch de doorslag geven...



Tot hiertoe opgelost door Kathleen, Shajongen, Nand, Renée, Chrisje, Dolfijn, Rita, Jan, Mieke, Fernanda, Nil, Brigitte, Willy, Vif en Wim!

Sorry. Ziek en doodmoe. Vandaag dus geen tijd voor eigen werk... dus maar een plezante cartoon.
Maar morgen zeker de oplossing van 't fotoraadsel.



Das 't leven... 't Hangt er gewoon van af op welk takske ge zit...

Ge maakt het allemaal veel te moeilijk... 't Is echt iets overbekend...



...en toch hebben enkel  Kathleen, Shajongen, Nand, Renée, Chrisje, Dolfijn en Rita het nog maar opgelost.... Ge ziet het toch ook weer allemaal zo groot.

De hoofdpersonages van mijn verhalenbundels - héél even - strak in 't gelid.

Nadat ik sakkerend alle beren én hun hond én de weggewaaide mutsjes én de sjaaltjes eenmaal terug van tussen de rotsen en struikjes verzameld had spurtte ik naar de oever waar de zodiacs lagen te wachten. We kregen zwemvesten, helmen, laarzen en roeispanen en de kleine rubberboten werden naar ’t water gedragen.
Toen we hierboven aangewandeld kwamen was het windstil geweest en de voet van de gletsjer lag amper 200 meter verder dus we zagen onmiddellijk dat het een makkelijk roeitochtje, en geen brute rafting, zou worden. Echt iets voor oudere, bezadigde toeristen. Fijn, konden we even relax op ’t meertje dobberen, ondertussen rustig genieten en om ons heen kijken naar al die ongeëvenaarde natuurpracht.  Dat ging op een comfortabele manier mooie foto’s opleveren.
Maar dat was buiten de waard gerekend.



Het spiegelgladde water begon plots flink te kabbelen...

Enkele minuten voor we in onze rubberboot krabbelden was dus plots die felle wind opgestoken die mijn beren weggeblazen had. Die begint blijkbaar steeds te waaien op warme dagen op ’t moment dat de zon boven de gletsjertop uitpiept en daar de koude lucht opwarmt. De vrieslucht boven het ijs komt dan in conflict met de opstijgende warme lucht van de fjord beneden en dan breekt een enorm natuurgeweld los. Dat hadden we natuurlijk niet verwacht.
Bleek ook nog dat in elk ander vlot maar liefst 13 volwassenen zaten en in ons bootje amper 9 mensen waaronder 2 kinderen. In tegenstelling met op ons cruiseschip waren we dus deze keer grondig onderbemand. ’t Is zo eens iets anders.



Ons onderbemand bootje...

Als je nog nooit geroeid heb is dat in ’t begin een chaos, zeker als de bestuurder achterin de boot het ritme niet aangeeft. Het leek wel of we allemaal in een grote pot soep zaten te roeren. De roeispanen kletterden tegen mekaar en we raakten geen meter vooruit, integendeel, door de sterke stroming die vanonder de gletsjer uitkwam en door de felle windstoten dreven we hoe langer hoe meer af naar achter, naar waar het meer zich in de kolkende rivier stortte. Het zag er niet echt veelbelovend uit…

Gelukkig nam een stevige Russische dame die vooraan in de boot zat doortastend het voortouw en begon de maat aan te geven. We roeiden als gekken om toch maar wat vooruit te komen. Al de andere bootjes lagen al lang vlakbij de gletsjertong terwijl wij met ons ordeloos geplons maar bleven vastlopen tegen de bergwand. Al goed eigenlijk want op dat moment dreven we dan tenminste toch al niet achteruit. In zekere zin boekten we dus winst.
Uit volle borst begonnen Paul en de Russische “We are the champions! No time for losers!...“ te brullen en dat gaf onverwachte moed. We peddelden als een vlot vol gekken. Het zal er ook zo wel uitgezien hebben, een paar lunatics met oranje reddingsvestjes en veel te kleine pothelmpjes op hun kop, die probeerden te ontstnappen op een plastic vlot.



De collega's zijn al aan de voet van de gletsjer geraakt...





Voor onze half lege boot was er nog veel werk aan de winkel...

Na veel afzien en kletsnat worden - doordat de kinderen meer ijskoud water opspatten met hun spanen dan de boot vooruit te helpen - raakten we stilaan aan de voet van de gletsjertong. Dichterbij komen mocht niet want het was de laatste dagen zo warm geweest dat er grote stukken ijs afkalfden. Jammergenoeg smolten ze haast onmiddellijk dus van de beloofde ijsschotsen waar we tussen gingen roeien was niet veel te merken. Het leek meer of we tussen de ijsblokjes in een glas blue curacao rondpeddelden. Maar kom, veel tijd om te kijken of fotograferen hadden we niet want als we ook maar even ophielden met roeien dreven we aan een rotvaart terug naar die gevaarlijk kolkende rivier af.



Eén van de weinige, snel genomen, fotokes van de gletsjertong...



Pompaf onder de pothelm.



En eentje die heel content was dat hij 't eindelijk eens warm gekregen had...

Na drie kwartier zware fitness stonden we uitgeput terug aan land. Ik rukte de hinderlijke zwemvest van mijn lijf en haalde dat idiote en veel te kleine pothelmpje van mijn kop. Blij dan toch eindelijk wat zinnige foto’s vanop vaste grond te kunnen nemen viel ik in mijn haast, en door die veel te ruim bemeten rubberlaarzen, ook nog over een rotsblok. Gelukkig zonder al te veel schade. Dat nieuwe fotoapparaat is echt wel een geschikt ding voor een mens als ik. Ik zag er veel slechter uit dan hij. Gelukkig maar.

In de volgende aflevering 't vervolg van de wonderlijke Kalvarietocht...
want hij is nog verre van ten einde.

Verschillende zoekers zijn "warm". En dat is toch ook al iets deze dagen.



Maar nog steeds enkel opgelost door Kathleen, Shajongen, Nand, Renée, Chrisje, Dolfijn en Rita!

Hoofdstuk13.
Deel 2 : Wandeling zonder woorden.

Voor sommige zaken bestaan geen woorden. De pracht van de natuur spreekt hier voor zich.
Dit stukje reisverhaal bestaat dan ook alleen uit foto's.
En om heel eerlijk te zijn : we hijgden ook te fel om nog tijd en energie over te hebben om te praten.







Misschien wel een wandeling zonder woorden, maar zeker niet zonder zweet.



We naderen... maar we zijn er nog niet...



Als je even achterom kijkt zie je dit...
Je hebt hier zes paar ogen nodig om al dat moois te bekijken.
En een reservepaar om niet telkens te vallen terwijl je al rennend loopt te fotograferen...



Wolken tussen de ijsmassa's boven op de bergen.



Toch al eens een foto met de telelens nemen...
Hoe ver stappen is dat nu eigenlijk nog?...



Nog ver.









Ongelofelijk! We zijn er! De voet van de gletsjer en het bladstille water van het meer...

Nu kan het verhaal - en wat voor eentje - beginnen. Maar dat is voor de volgende aflevering.

Dit zou het véél duidelijker moeten maken...



Reeds opgelost door Kathleen, Shajongen, Nand en Renée!

Vorige week liep er op straat een poes achter mijn vriendin aan. Ze aaide haar, zette haar veilig op de stoep en ging verder. Later zat de poes in mekaar gedoken verstopt achter haar fiets. Duidelijk een verloren gelopen dier. De kinderen wilden niet liever dan de poes "even thuis laten logeren", maar wij waren hen te slim af. Het diertje droeg een halsband dus we zouden wel eens eerst kijken of er geen adres op stond...



"Toe... Mag ze echt niet een tijdje blijven logeren?..."
"Nee, want haar baasjes zijn nu misschien op zoek naar haar en hebben verdriet."

Gelukkig konden we aan de binnenzijde van de halsband een ietwat uitgelopen woord en een getal ontcijferen. Het woord deed me aan de naam van een sportclub of een café denken dus hebben we dat even op Google ingetikt. Ondertussen vertroetelden de kleine meisjes de poes, hielden haar apart in de badkamer en gaven haar eten en drinken. De "grote meisjes" zorgden voor het nodige speurwerk.
Al snel vonden we via 't internet een café met die naam maar de eigenaars wisten niets over een poes, gelukkig maakten ze er ons wel attent op dat, een flinke kilometer verderop, een woonwijk ook die naam droeg. Om kort te gaan : met zijn vijven hadden we het binnen 't uur klaargespeeld om het lieve dier weer bij een heel dankbare bompa, bomma en twee dolgelukkige gehandicapte kindjes af te leveren.
Vreugde voor iedereen.



Het was dan wel een korte vakantie, maar ze had zeker niet te klagen over de verzorging.



Zowel van 't oud als 't jong, van 't vrouwelijk als 't mannelijk personeel.

De poes is nog geen twee dagen zoek geweest maar heeft wel een heel drukke autostrade overgestoken dus heeft ze veel geluk gehad dat ze haar uitstapje overleefd heeft. Zonder het cryptische adres en enig zoekwerk was ze nooit meer terug thuis geraakt en misschien één van de vele zwervers geworden.
Haar baasjes waren net vanuit een andere provincie in 't Antwerpse komen wonen en hadden het dier reeds van de eerste dagen in haar nieuwe huis in de tuin laten lopen. Vanzelfsprekend gaat zo'n nieuwsgierig dier als een poes dan op avontuur om alles te verkennen... en raakt soms verloren.

Dit verhaal is gelukkig goed afgelopen, maar beter is toch dat als je verhuist je poes 4 à 6 weken binnen houdt, zodat ze de geur van haar huis grondig leert kennen, en haar daarna pas af en toe, en onder toezicht, buiten te laten. Het dier kan dan rustig wennen aan de nieuwe omgeving, en als ze dan toch plots schrikt van een onverwacht, onbekend geluid ben je er snel bij om te zien waar ze naartoe gerend is.

Makkelijker dan een vaag adres aan de binnenkant van een bandje te schrijven is een plaatje met je telefoonnummer te laten graveren en dat stevig aan de halsband te bevestigen. Of een klein plastic hangertje (vergelijkbaar met de grotere die je aan sleutelbossen hangt) waar je een tekstkaartje in kan steken. Die van het merk Pedigree zijn heel handig. Hoewel mijn poezen in principe niet uit mijn afgesloten tuin kunnen dragen mijn twee onstuimige jongsten toch een fluobandje met een kleine - aan twee zijden doorzichtige - hanger. Aan de ene kant staat : "Ik ben verloren gelopen. Help aub en bel..." En aan de andere kant mijn gsm-nummer.



Mathurin met zijn bandje.

Je kiest best een bandje met een plastic clipsluiting, want de nieuwe bandjes zonder clips of zonder ceintuursluiting (dus zonder een pinnetje) trekt een poes zo weer uit. Er moet ook een kort stukje elastische stof in de halsband verwerkt zitten om verstikking te vermijden Een fluokleur (zilver) is mooi meegenomen als je poes 's nachts op straat mag komen. Het bandje mag niet te strak zitten, je moet er moeiteloos twee vingers tussen kunnen steken. Als de poes nog groeit moet je uiteraard af en toe testen of 't niet te strak zit. Best is ook af en toe te controleren of er geen insecten (zoals teken) of vuil onder zit, vooral voor poezen die in bossen ravotten is dit wel aangewezen.



Dit kleine dametje is gelukkig terug thuis terechtgekomen dankzij haar halsbandje "and a little help from her friends". Nu alleen nog hopen dat haar baasjes haar een tijdje binnenhouden om haar te laten acclimatiseren en de kans te geven te wennen aan haar nieuwe omgeving...

En misschien, heel misschien, heeft dit verhaaltje - dit druppeltje op de hete plaat - toch weer 't verschil gemaakt voor een of andere poes. Een dier dat nu bij een verhuizing een bandje om wordt gedaan en eerst een aanpassingstijd binnen krijgt en dus niet verloren zal raken... Zeker nu de vuurwerkperiode weer voor de deur staat en vele dieren in paniek op de loop schieten en de weg naar huis niet meer terugvinden.
Voorkomen is beter dan genezen. Een oud spreekwoord dat zijn wijsheid als vaak bewezen heeft.