Irma's wasbeurt deel 3

Toch nog eerst een "half"-moeilijk fotooke.



Voor 100% opgelost door Crika en Viva.
Dolfijn, Steven, Andromeda, Nilleke, Geert en Piet zitten aardig in de buurt rond te scharrelen... Maar dat zijn veel te goeie puzzelaars die geef ik de oplossing zomaar niet kado.
En écht waar morgen begin ik met de makkelijke foto. Maar dan wordt het zo simpel...

Deel 2...





















Hoe gaat dat aflopen?... Met veel water waarschijnlijk. Dat ziet ge morgen in deel 3!

Nog één "moeilijke" foto en dan maken we 't een pak makkelijker...



Tot hiertoe als enige opgelost door Crika!
Maar... Dolfijn, Steven en Andromeda zijn op de héél goede weg.
(Als ik niet zo'n moeilijk mens was zou ik hun antwoord zelfs goedkeuren. )
Maar nee, zoek nog maar een beetje verder want ik weet dat ge 't kunt.

Wegens gezondheidsredenen weer even kalmer aan doen... Recyclage dan maar weer...

*****
Irma was heel dringend aan een wasbeurt toe. Het begon met verontrustende plannen...
Ge zou van minder paniekeren natuurlijk...



















Maar toch is het er van gekomen...
Zij het niet zonder protest...
Dat ziet ge in de volgende aflevering!

Volgens mij weer iets zeer gekends dus eenvoudig op te lossen...



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Ik ben bezig om mijn poezenstripblog bij te werken... Een hele klus want vele foto's bij de oudere artikels blijken reeds lang van 't internet verdwenen... Alles moet terug opgezocht en opnieuw opgeladen worden. Dus geen tijd voor nieuw werk... dan maar terug even genieten van oud materiaal.
Hieronder een gesprek tussen Laathi, Phineas, Hanuman en Ming uit de tijd dat deze laatste nog de uitgesproken Pater Familias was.

Hier zijn ze dan! Mijn betoging van wattenstaafjes, op zoals ze 't op zijn Antwerps zo zalig zeggen : oorkeuterkes.



Goed gevonden Elou, Luk, Jan, Steven, Rita, Dolfijn, Nadine, Klaproosje, Redpoppy, Andromeda, Lilith, Geert, Ron, Nand, Kaatje, Mieke, Speelster, Chrisje, Sus, Fernanda, Ann, Kathleen, Rudy, Derktje, Veveke, Nilleke, Opapat, Ritje, Yvette, Rikavensis, Utta en Lisette!



Nemuri Neko : "Eetbaar of niet eetbaar?..."



Nemuri Neko : "Niet eetbaar dus. Wááááárdeloos fotoraadsel... Wanneer wordt hier nu eens een sappige biefstuk of een verse vis gefotografeerd?..."

De laatste kans...



Reeds opgelost door Elou, Luk, Jan, Steven, Rita, Dolfijn, Nadine, Klaproosje, Redpoppy, Andromeda, Lilith, Geert, Ron, Nand, Kaatje, Mieke, Speelster, Chrisje, Sus, Fernanda, Ann, Kathleen, Rudy, Derktje, Veveke, Nilleke, Opapat, Ritje, Yvette, Rikavensis en Utta!

De voorlaatste foto...



Reeds opgelost door Elou, Luk, Jan, Steven, Rita, Dolfijn, Nadine, Klaproosje, Redpoppy, Andromeda, Lilith, Geert, Ron, Nand, Kaatje, Mieke, Speelster, Chrisje, Sus, Fernanda, Ann, Kathleen, Rudy, Derktje, Veveke, Nilleke, Opapat, Ritje en Yvette!

Weer één van de voordelen van ouder worden : ge kunt al eens een keer meer van dezelfde mop genieten.
Ik denk dat ze ooit al wel eens op mijn blog verschenen is maar ik wist het einde niet meer. Hopelijk is jullie geheugen even slecht als 't mijne en kunnen jullie er ook nog eens mee lachen. De recyclage van glimlachjes... Ja, ik weet het, t is ver gekomen.

De Janssen's hadden geen kinderen en besloten een donor te zoeken om moeder Janssen te bevruchten en zo hun gezin te starten.
Op de dag dat de donor langs zou komen, moest meneer Janssen op zijn werk zijn.
Dus hij kuste zijn vrouw en zei: 'Ik ga ervandoor, die meneer zal hier snel
zijn.'
Een half uur later kwam heel toevallig een deur-tot-deur baby fotograaf langs, en belde aan.
'Goedemorgen, mevrouw. U kent me niet, maar ik ben hier om ...
'Oh, je hoeft niets uit te leggen hoor.
Ik verwachtte je al,' onderbrak mevrouw Janssen hem.
'Werkelijk?' vroeg de fotograaf. 'Nou, prima! Mijn specialiteit zijn baby's.'
'Dat hoopten mijn man en ik al. Kom alsjeblieft binnen en ga zitten. Waar precies gaan we beginnen?' vroeg mevrouw Jansen blozend.
'Laat alles maar aan mij over, mevrouw. Meestal doe ik er eerst twee in de badkuip, één op de bank, en soms nog een paar op het bed.
Vaak is de vloer in de huiskamer ook leuk. Dan heb je een groter oppervlak.'
'Badkuip, huiskamer vloer? Geen wonder dat het niet werkte voor mij en Harry.'
'Nou, mevrouw, niemand kan het in één keer goed doen. Maar als we verschillende posities proberen, en ik schiet van zes of zeven verschillende hoeken, dan weet ik zeker dat U tevreden zal zijn over de resultaten.'
'Ik, hoop dat we dit snel achter de rug hebben,' piepte mevrouw Janssen.
'Mevrouw, in mijn soort werk, moet een man zijn tijd nemen. Het kan makkelijk binnen vijf minuten, maar dan weet ik zeker dat U daar niet tevreden over zal zijn.'
'Ik weet het wel zeker! !' riep mevrouw Janssen uit.
De fotograaf opende zijn koffer en pakte zijn album met baby foto's. 'Deze is gemaakt op de bovenkant van een dubbeldekker bus midden in Antwerpen.'
'Mijn God! !', riep mevrouw Janssen uit, aan haar zakdoek plukkend.
'En deze tweelingen zijn bijzonder goed gelukt, er rekening mee houdend dat de moeder nogal moeilijk deed.' De fotograaf gaf haar de foto.
'Moeilijk?' vroeg mevrouw Janssen.
'Ja, helaas wel. We moesten uiteindelijk naar het stadspark om het voor elkaar te krijgen. Overal om ons heen stonden mensen te dringen om het maar goed te kunnen zien.
'Te dringen?' vroeg mevrouw Janssen, haar ogen open van verbazing.
'Ja. . . ' vertelde de fotograaf.'. . . en voor langer dan drie uur!Het mens bleef maar schreeuwen en commentaar geven. Ik kon me amper concentreren.
Toen begon het donker te worden en moest ik het snel afwerken. Toen er uiteindelijk eekhoorntjes aan mijn gereedschap gingen knabbelen, moest ik alles wel weer snel terug stoppen.'
Mevrouw Janssen leunde naar voren. 'U bedoelt dat ze werkelijk aan uw uhum gereedschap knabbelden?'
'Ja zeker. Nou mevrouw, als U er klaar voor bent, zal ik de standaard opzetten, zodat we aan de slag kunnen.'
'Standaard? ? 'Mevrouw Janssen keek nu ontzettend bezorgd.
'Ja natuurlijk, ik heb de standaard nodig om mijn Canon op te laten rusten. Hij is veel te groot voor mij om vast te houden wil ik goed kunnen schieten. Mevrouw? Mevrouw?! Goeie God, ze is flauwgevallen! ! Zou ik iets verkeerds gezegd hebben?'

't Is lastig maar echt veel meer is er eigenlijk niet te zien.



Alleszins Elou, Luk, Jan, Steven, Rita, Dolfijn, Nadine, Klaproosje, Redpoppy, Andromeda, Lilith, Geert, Ron, Nand, Kaatje, Mieke, Speelster, Chrisje, Sus, Fernanda, Ann, Kathleen, Rudy, Derktje, Veveke, Nilleke en Opapat liggen er al niet meer wakker van!

Mijn ei is gelegd! En zo te zien is 't er weer eentje dat flink uit de kluiten gewassen is.

Wie graag het volledige reisverhaal van de cruise langs de Noorse kusten en Spitsbergen bekijkt kan vanaf nu hier terecht : http://www.bloggen.be/laathi_reisverhaal_noorwegen/
Of nog eenvoudiger door op de gletsjerfoto te klikken in de zijkant van dit blog.
Op deze manier kan je alles bij mekaar zien, tekst en foto's. Op 't einde van elk hoofdstuk zit ook meestal nog een link naar een extra fotoalbum. Dat kan je in diashow bekijken en indien gewenst ook op volledige schermbreedte door de F11-toets in te drukken.

Ik hoop dat je er plezier aan beleeft! Opmerkingen zijn steeds welkom. Ik kan er alleen maar van leren. Dus als je de tekst te klein of te groot vindt, problemen hebt met de leesbaarheid, bangelijke schrijffouten ontdekt, onleesbare zinnen ziet staan... laat maar weten.

Het in één ruk uitlezen zal weinigen gegeven zijn, dus als je wil kan je in de zijkant van het blog de toets "toevoegen aan favorieten" aanklikken en dan kan je 't snel terugvinden om eventueel later eens verder te lezen.

Over enkele weken hoop ik ook 't oude reisverhaal van Thailand en Cambodja - dat vorig jaar in korte stukjes op mijn blog verschenen is - weer bijeengepuzzeld te hebben en laat ik 't ook als één geheel verschijnen. Zoals je ziet staat er jullie dus nog genoeg leesvoer te wachten voor donkere winteravonden

Veel plezier! Zo lang jullie blijven lezen, blijf ik schrijven.

Op deze foto lijkt het wel een betoging!



Maar Elou, Luk, Steven, Jan, Rita, Dolfijn, Nadine, Klaproosje, Redpoppy, Andromeda, Lilith, Geert, Ron, Nand, Kaatje, Mieke, Speelster, Chrisje, Sus, Fernanda, Ann, Kathleen, Rudy, Derktje, Veveke, Piet, Renee, Nicole, Tineke, Lange Lou en Vif weten al wel beter!

Mijn blog is geen "verloren-poezen-site" maar kom, ik zet het er op aanvraag van dierenvriendin Rita toch maar weer even tussen. (Mensen die poezen kwijt zijn, of gevonden hebben, niet vergeten om 't op de site van de Dierenbescherming te zetten! http://users.telenet.be/coordinatie.dierenbescherming.antwerpen1/) dat haalt veel meer dan een bericht op mijn blogske. En zeker een foto-affiche hangen in de krantenwinkel, bakker, bibliotheek, supermarkt in uw buurt...)

************
Pascal is haar katertje verloren in Looy in Vosselaar bij Turnhout. Het is een zwarte met een witte buik en witte pootjes. Zijn neus is zwart-wit. Hij is lief en aanhankelijk en luistert naar de naam "Dikkop" of "Dikke". Mensen die daar in de buurt wonen kijk alstublieft eens even in kelder, garage, tuinschuurtje,... misschien zit hij daar per ongeluk opgesloten. Zijn baasje en zusje missen hem enorm. Elke info is welkom stuur me maar een mailtje dan zend ik het wel verder. laathi@hotmail.com

Hier is ze dan! Floertje, (alias Maurice, toen er nog gedacht werd dat 't een kater was)... de vondeling die enkele maanden geleden bij ons binnengebracht werd.

      

Zo kwam ze bij ons aan...  En dit ze is nu! Een flinke bol wol die pienter uit haar ogen kijkt.

Haar baasje schreef me dat ze zeer aanhankelijk is. Waar zij gaat, gaat poes mee. Tot en met in 't kleinste kamertje.
Ze is ook superspeels want ze hebben haar al twee keer uit de perenboom moeten halen.
Een zeer overmoedige meid dus, maar ze luistert heel goed. En de twee hondjes van 't gezin (waarvan eentje blind is) zijn haar beste kameraden geworden. Allemaal goed nieuws dus!
Wie zegt er ook weer dat kat en hond niet samen gaan?

Nóg makkelijker. Denk ik toch.



Reeds opgelost door Elou (binnen de minuut! Het snelste antwoord ooit ), Luk, Steven, Rita, Dolfijn, Nadine, Klaproosje, Redpoppy, Andromeda, Lilith, Geert, Ron, Nand, Kaatje, Mieke en Speelster!

Vrijdag, 24 juli 2009.
Costa Luminosa, Amsterdam

15. Ook gij Brutus?



Onze cruisekaarten zijn vanaf nu waardeloos.
Er kan geen deur mee mee geopend worden, geen enkele rekening meer mee betaald...

Hoewel onze shift het schip pas mocht verlaten om 11 uur moesten we toch vroeg uit de veren want de kajuit moest leeg zijn tegen 8 uur. Het voordeel was dat we dan een lekker lang en uitgebreid ontbijt konden nuttigen. Het leek wel een vakantie geleden dat we dat nog eens zo relax gedaan hadden. Tijd zat dus om lang te zitten nakaarten over de reis met de mensen van ’t restaurant.
Voor hen begint deze middag ’t circus helemaal opnieuw. Vanaf 1 uur komen de nieuwe passagiers aan boord en worden de kelners - en iedereen die op dat moment niet moet werken - omgetoverd tot gids om de pas aangekomenen naar hun kajuit te begeleiden. De jongens hadden er oprecht veel zin in. ’t Is hard werken, maar heel afwisselend. De twee eerstvolgende cruises leiden weer naar Noorwegen, maar geen enkele gaat tot Spitsbergen, daarna varen ze langs de Middellandse Zee naar de Baltische staten, en dan gaat het schip even terug naar Italië voor een check-up alvorens de winter door te brengen met cruisen in ’t lekker warme zuiden. De vooruitzichten zien er goed uit.



Amsterdam.

Om het uur mocht een andere ploeg passagiers van boord - allemaal tegelijk is logistiek uiteraard onmogelijk - en aangezien wij bij de voorlaatste waren ingedeeld moesten we nog een paar uur zoek maken. We gingen dan maar wat bepakt en bezakt met onze euh “hand”-bagage op ’t zwembaddek zitten kijken naar de uitstappers. Meer mensen waren op dit idee gekomen. Je kon ook nergens anders meer naartoe…



Cruise-terminal.

We raakten aan de praat met verschillende andere koppels - die ook weggekropen waren op de meer rustige plekjes - en kwamen tot de constatatie dat we allemaal dezelfde mening deelden. Keer op keer hoorden we : “Noorwegen is prachtig, zo’n cruisefabriek is de hel en ’t is in geen geval de juiste manier om dit land te bezoeken.” Bijna iedereen voelde zich “een beetje” bekocht of toch zeker niet echt gelukkig. Eigenlijk was ik blij te horen dat er meer mensen mijn mening deelden want ik dacht tot hiertoe dat wij één van de weinige “ondankbare nesten“ aan boord waren, dus hadden wij ons ongenoegen steeds maar zo goed mogelijk proberen te verstoppen. Die andere mensen dus ook…

Een Nederlandse dame vertelde dat ze nooit een horloge droeg, net als ik dus, maar dat ze er zich aan boord toch eentje had aangeschaft om overal op tijd te geraken. En dat op vakantie. Triest toch wel. Een ander koppel bleek, tot ons aller verbazing, best te spreken over de prijs-kwaliteitverhouding, tot ze zeiden dat zij last-minute geboekt hadden en nog geen vierde van onze prijs betaald hadden. Weliswaar voor een kleine binnenkajuit, maar ’t is toch wel een significant verschil. Voor de betere kajuiten in ’t Samsara-gedeelte, tijdens de Middernachtszon, én op die ene cruise die Spitsbergen aandeed, was het noodzakelijk geweest bijna een jaar op voorhand te boeken. Lang voor de crisis begon dus… Vandaar dat de sommige laatboekers de week voor ’t vertrek nog koopjes hadden kunnen doen en een hutje weten te bemachtigen voor amper 1500 euro… Tja, dan is het heel begrijpelijk als je over de geboden kwaliteit tevreden bent.

Op één groepje Belgen na, heb ik niemand gehoord die ’t nog eens over zou willen doen. Iedereen die kwam voor ’t natuurschoon vond het een veel te drukke stressboel. De Russen daarentegen hadden de tijd van hun leven gehad. Maar dat hebben ze blijkbaar altijd, overal, in elk sjiek hotel… Als ze zich maar met gouden kettingen kunnen volhangen, hun kleren showen, flink doordrinken en eten hamsteren lijkt het wel alsof aan hun voornaamste wensen voldaan is. Voor mensen die houden van drukke “All-Inclusive”- hotels met constante animatie moet dit ook een droom zijn. Maar voor iemand die zoekt wat de begrippen “schip” en “varen” inhouden is dit echt niet aan te raden. En in geen geval voor rust- en stilte-zoekers. Nee, kies dan liever voor een cruise met een echt zeilschip zoals de Star Flyer uit onze Thailand reizen, of voor een kleine catamaran om Bora Bora en zijn buureilandjes te ontdekken. Dat was toch héél wat anders qua sfeer, vrijheid en mogelijkheden.

Eindelijk werd het 11 uur en mocht onze shift van boord. In een enorme hal op de kade stonden honderden en honderden valiezen op ellenlange rijen… Iedereen mocht de zijne gaan uitzoeken. Vervolgens begon de uittocht door enkele te krappe gangen in de hoop in de gietende regen een taxi te bemachtigen. Er werden bijna veldslagen geleverd want er waren veel te weinig voertuigen.
Eindelijk in ’t station aangekomen bleek, zoals in Nederland wel meer voorkomt, onze trein gewoon “afgeschaft”. De volgende zat prop, maar dan ook propvol. We konden zelfs de wagon niet in. We hadden gelukkig nog twee klapstoeltjes in ’t halletje kunnen veroveren en dan onze schoot volgeladen met onze, nu dus, “schoot”-bagage.
Onze neuzen priemden in andere mensen hun buiken (waaronder een zwangere), wiens enkels dan weer geschramd werden door een reuze kinderwagen in ’t halletje achtergelaten door een koppel vrolijke Afrikaansen die zich met kind en al in de wagon hadden geïnstalleerd. Een enkeling propte zijn iPod in zijn oren en trachte met wazige blik in de verte te staren (de ”verte” was in dit geval het haar van zijn buurman op 20cm voor zijn ogen, een andere dappere probeerde nog al staand een boek te lezen om de wereld buiten te sluiten. Ge zou er scheel van worden kijken. Met de trein reizen is slecht voor uw ogen.



Toen fotograferen nog mogelijk was...

In ’t begin was ’t nog gezellig om daar met allerhande nationaliteiten opeen gestouwd staan te kletsen. Maar bij elke halte wurmden er zich nog mensen bij. Het leek onmogelijk maar ’t gebeurde. Op de duur drukten we als de deuren openflapten op de knop om ze snel terug te sluiten want ‘de boot was écht vol’. Wat een razende Marokkaanse tot gevolg had die woest over alles heen kroop om er toch nog bij te kunnen. Totale chaos. Bij de volgende halte lieten we de deuren zich dus maar braaf automatisch openen zodat de wachtenden een zicht kregen in welke lamentabele staat wij daar gestapeld stonden.
Bij een volgend station floepte de deur open, een vrouw die stond te wachten om op te stappen sperde haar ogen open bij ’t aanschouwen van onze penibele situatie en zei heel ad rem : “Nou zeg?! Zijn jullie onderweg naar Auschwitz misschien?” Die vrouw is wijselijk niet op de trein gestapt, die hield het in één oogopslag voor bekeken.

Vanaf dat moment was het ijs gebroken en is er eigenlijk alleen nog maar gelachen. Met de rampzalige Hollandse uurregeling, met de gammele Belgische treinen, de Amerikaanse studenten droegen een flink steentje bij, en de Marokkaanse vrouw die eerst zo boos was bleek een heel toffe, plezante madam. En och, zo erg was ‘t nu ook weer niet dat haar beide knieën tussen die van mij staken en haar handbagage op mijn “schoot”-bagage was gestapeld. ’t Was alleszins heel knus en intiem dat we - zij gedwongen voorovergebogen met haar mond tegen mijn kruin - met mekaar konden babbelen om de ellendige tijd te bekorten. Gelukkig maar dat er niemand met claustrofobische neigingen bij was. (Maar ik was toch wel heel gelukkig dat ik vlak bij de deur zat, met mijn ene been bengelend in het trapgat…) Wat oprecht jammer was, was dat ik op de duur niet met mijn hand tot in mijn zak raakte om mijn notaboekje te pakken en al die heerlijke dingen die ik rond me zag gebeuren op te kribbelen. De helft ben ik dan ook ondertussen vergeten. Maar geloof me, het was een aparte ervaring, wat natuurlijk niet wegneemt dat ik méér dan overgelukkig ben niet elke dag op die trein te moeten zitten.



Trouwens in welke zak van mijn "Copperfield"-jas zou mijn notaboekje vandaag zitten?...

Ik was oprecht blij in Antwerpen Centraal aan te komen maar was vergeten dat we sinds kort een vernieuwd, en wel érg groot, station bezitten. Het is zelfs nog langer dan een cruiseboot en ’t heeft bijna evenveel verdiepingen… De trein naar huis vertrok vier verdiepingen hoger en tweehonderd meter verder… Onze marathon met valiezen en vuilzak was dus nog niet ten einde…
De trein naar de Stille Kempen was een ware verademing. We leken plots alleen op de wereld te zijn… Ja, ’t was wel de reis van de contrasten.





Met zoveel bagage zijt ge natuurlijk nooit écht eenzaam.

Mijn volgende vakantie breng ik door aan de Schelde. Rustig met mijn billen in ’t zand van “St.-Anneke Plage”. Daar kan ik ook naar water en naar boten kijken. En zelfs mosselen gaan eten. En ’t belangrijkste : waar en wanneer ik zin heb. En wat betreft ijsberen : ik heb er een schone pluchen tussen mijn berenpersonages zitten. Dus dat is ook al opgelost. En ijsblokken? In een fris glas cola drijven er ook. Ge kunt er zelfs knappe macro-foto’s van maken.

Nee, in alle ernst, het Noorden is enig mooi, zeker voor iemand als ik die nog maar 1 keer in zijn leven als kind op sneeuwvakantie geweest was en dat dan nog met een noodlottige afloop (een zieke vader die maanden in de kliniek in Duitsland zou moeten verzorgd worden…).
Ik zou dolgraag de wonderlijke ijswereld terug zien, alleen op een totaal andere manier. Niet als ‘sardientjes-in-entertainment’-saus. In vrijheid en rust. Even vrij en rustig als de natuur daar nog is.


Voor wie 't Noorwegen-Spitsbergen reisverhaal eens in zijn geheel wil lezen -
of de foto's allemaal bij mekaar wil zien - heb ik een apart blog gemaakt.
Net zoals voor de Thailand en de Egypte-reis. (Zie bovenaan zijkant blog.)
Morgen of overmorgen laat ik 't op de wereld los!