Fotoraadsel 221 - Oplossing

Misschien kan ik met deze foto in tegenlicht nog enkele mensen over de streep trekken?...



Reeds opgelost door Nilleke, Kathleen, Shajongen, Crika, Klaproosje, Chrisje, Luk, Kaatje, Nicole, Piet, Dolfijn, Jan, Redpoppy, Yvette, Viva, Geert, Veveke, Tineke, Lange Lou, Mieke, Fernanda, Lisette, Maria, Speelster en Vifke!

Een foto die de afmetingen van het "landschapke" beter laat zien...



Nilleke, Kathleen, Shajongen, Crika, Klaproosje, Chrisje, Luk, Kaatje, Nicole, Piet, Dolfijn, Jan, Redpoppy, Yvette, Viva, Geert, Veveke, Tineke, Lange Lou, Mieke, Fernanda en Lisette hebben de vlieg alleszins niet meer nodig!

Tot grote vreugde van mijn beestenboel gaf de zon een paar dagen geleden eindelijk weer eens warmte. Heel de bende trad aan op ’t terras. Zelfs al de senioren waren van de partij! Hanuman koos onmiddellijk de beste plek : bovenop de vuilbak. Zo’n plastic deksel is veel warmer om op te zitten dan met de blote poep (nou ja, bloot…) op de kille tegels. Ook Ming - in zijn jeugd een echte zonneklopper (wat wilt ge, hij is geïmmigreerd uit Viëtnam…) - wist nog goed wat genieten was. Roerloos zat hij met gesloten oogjes zijn pels te laten opwarmen. Laathi controleerde ondertussen wat er van mijn potplanten is overgeschoten. Ze had er duidelijk geen goed oog in. Laathi-de-mens trouwens ook niet. Ik denk dat er flink wat gaan doodgevroren zijn ondanks dat ik de potten goed met bollekesplastic had ingeduffeld.

Ondertussen controleerde ’t jonge volk de vijver. De vissen zwemmen ook al een paar decimeter hoger. Na de vrieskou van de vorige weken is er eentje gestorven. De vader (of de moeder?) van de twee kleintjes die in mijn hobbithol in een knus aquarium hun eerste babyjaar mogen doorbrengen. Eigenhandig uitgebroede eieren. Als vissenmoeder heb ik succes. Met dikkopjes trouwens ook. Ik blijk als koudbloedige moeder in de wieg gelegd. Vandaag leek er weer een sluierstaartje dood. Hij lag bewegingsloos op de bodem… Maar bij nader inzien beweegt er momenteel aan de andere vissen, behalve hun vinnen, ook niks! Tot mijn grote ontsteltenis blijkt geen enkele vis in dit seizoen te ademen!!! Hun kieuwen plakken volledig dicht tegen hun kop, ze happen zelfs niet met hun bek! Tja, en als ze dan stil liggen is ’t helemaal moeilijk om te zien of ze nog leven…

Mijn gevleugelde vrienden in de katloze tuin zijn de koude wél goed doorgekomen. Die hebben dan ook weken aan een stuk mogen aanschuiven aan mijn “All you can eat”-buffet. Aan alle onderste takken van de coniferen had ik mezenbollen gehangen en dagelijks strooide ik graantjes en gebroken rijst. Tientallen mussen, roodborstjes, tortels en zwarte vogels kwamen er schransen. Geen idee hoe ze allemaal noemen, mijn indeling van vogels bestaat voornamelijk uit vliegvogels en zwemvogels. Of zoals een Hollandse reisgenoot ze ooit noemde : “sijsjes” en “drijf-sijsjes”.

De vogeltuin ligt achter het slaapmagazijn van Nemuri Neko en Mathurin. Zoals ik in mijn hobbithol kan genieten van mijn aquarium hebben zij dus zicht op een vogeltuin. Op een tafeltje voor dat raam staat mijn vogelkeuken. Een heelder assortiment granen waaruit ik zelf een mengeling samenstel en een afgesloten plastic emmer vol mezenbollen. Zo’n mezenbol bestaat uit graantjes die in vet plakken en dan in bolvorm geplet zijn. Ze zitten in plastic netjes zodat ze makkelijk aan een tak op te hangen zijn. Gisteren bleek dat ik mijn mezenbollenemmer niet goed afgesloten had en daar staan zware repressailes tegenover….

Heel geduldig heeft Nemuri Neko die pot opengeprutst, er vervolgens de bollen uitgehaald, ze keurig ontdaan van hun netje en vervolgens beginnen te peuzelen. Het vet bleek hem wel aan te staan maar de graantjes niet. Die had hij dan ook allemaal stuk voor stuk op de tapis-plein weer uitgespuugd. Blijkbaar vond hij ’t ook fascinerend dat de mezenbollen rond waren en zo heerlijk konden rollen. Ik vond ze dan ook tot in de verste hoeken van zijn slaapterrein terug. Kortom hij had het weer klaargespeeld om zijn toch al rommelig magazijn in een puinhoop te veranderen. Poezen? Ze zijn zo lief mijnheer…

Mijn vogel-“All you can eat”-restaurant fotograferen wil maar niet lukken. Hoe voorzichtig ik mijn raam ook benader ze fladderen allemaal weg. Ik ben duidelijk de kok van ’t restaurant en niet de kelner. Ik moet me vooral niet laten zien, als ik voor voldoende voorraad zorg zit wat hen betreft mijn taak er op. Ondankbare nesten. Ik vind dat ik er minstens in ruil wat mooie foto’s aan zou mogen overhouden. Niet dus. Maar mijn vriend heeft het nog erger getroffen. Die strooit zaad, hangt alles vol bollen en geen vogel appreciëert zijn restaurant… Al wat vliegt komt in de waterval van zijn vijver baden maar het eten blijft onaangeroerd. Zo succesvol zijn openbaar badhuis is, zo’n fiasco is zijn restaurant. Op de Michelin-gids-voor-vogels zal zijn zaak duidelijk een ster minder hebben dan ’t mijne. Nochtans geven we allebei hetzelfde voer. Misschien zijn Antwerpse vogels beter gewoon? Of is er enkele tuinen verder een echt sterrenrestaurant met als attractie "Spekzwoerdjes op een bedje van kanariezaad"?

Zelf vetvoorraadjes maken door vet van schapenvlees van de pot scheppen en het te laten stollen of diepvriezen kan natuurlijk ook. Een experiment dat ik ook zelf al uitgevoerd heb. Dolblij ging ik met mijn witte, harde, bevroren vetschijfjes naar beneden, tot plots de telefoon ging, ik de lekkernij even neerlegde en later heel de winkel Nemuri Neko achterna kon hollen die er met een halve vetschijf van door was gegaan. Het was wel een prachtig zicht : een donkere kater met een witte halve cirkel in zijn bek. Het leek wel een reuze glimlach.

Al telefonerend rende ik hem achterna, tussen mijn planten die daar staan te overwinteren, door mijn bibliotheek, achter de oude winkeltoog, tussen enkele resterende versterkers, kriskras tussen de gitaren van Echtgenoot… Een waar hindernissenparcours waar mijn zakenrelatie aan de andere kant van de lijn niks van mocht merken. Ik hoop dat hij niet dacht dat ik door zijn uitleg begon te hijgen. Ik had natuurlijk geen andere keuze dan die vetschijf te heroveren. Ik mocht die echt niet uit het oog verliezen want anders zou Nemuri die ergens verstoppen en zou ze daar in de loop van de volgende dagen ergens vrolijk in een hoekje van die 250 vierkante meters tapis-plein liggen smelten…

Uiteindelijk heb ik gewonnen. Goed voor mijn conditie, goed voor Muri’s cholesterol.

En dan zeggen ze dat ge een hond moet nemen om in conditie te blijven… Met een kat gaat dat even goed. Ge moet alleen ’t juiste exemplaar in uw collectie hebben zitten.

Morgen komen de foto's van mijn zonnekloppers. En hun uitleg natuurlijk.

De vorige foto heeft blijkbaar goed geholpen want nu loopt het wel heel gesmeerd! Ondertussen hebben Nilleke, Kathleen, Shajongen, Crika, Klaproosje, Chrisje, Luk, Kaatje, Nicole, Piet, Dolfijn, Jan, Redpoppy, Yvette, Viva, Geert, Veveke, Tineke, Lange Lou en Mieke het reeds geraden. 't Is nu wachten op 't peloton.

Nilleke, Kathleen, Shajongen, Crika, Klaproosje, Chrisje, Luk, Kaatje, Nicole weten al hoe eenvoudig het is...

Deel 9, 't laatste...
En voor een goed begrip van de drie laatste foto's een beetje uitleg over de relatie tussen handtas Irma en witte kater Phineas.
Als ik per ongeluk mijn handtas eens een nacht in de keuken laat liggen dan "verkracht" onze Phineas haar... Hij sleurt haar dan op de grond, neemt eender welk onderdeel tussen zijn tanden en begint vrolijk op haar te dabben. Net zoals een ongecastreerde kater tekeer zou gaan op een kattin. Irma is dus eigenlijk zijn opblaaspop. Niet zo'n best lot voor mijn arme handtas. Zeker niet als ze pas gewassen is.
Voor de volledigheid : er zijn tot hiertoe uit deze actie noch kleine poezen noch kleine handtassen voortgekomen.

















The End.
(Het volledige stripje is te lezen op :
http://www.bloggen.be/irma/archief.php?startdatum=946767601&stopdatum=946854001)

*******
Morgen ter afwisseling nog eens een verhaaltje dat bestaat uit lettertjes in plaats van foto's...
Waar ík nog eens 't hoge woord mag voeren in plaats van Irma.
En de dag daarna geef ik het woord weer aan de katten want die vinden ook dat ze te lang hebben moeten zwijgen.
Als ge een blog deelt met zovéél wezens moet ge u aan een beurtrol houden om de vrede te bewaren nietwaar?   

Deel 8...

























Morgen de laatste aflevering : een tevreden (nou ja...) en frisse Irma!
En overmorgen een heel ander verhaal over hoe de katten, de vissen en de vogels hier te winter doormaken.

We lichten nog een tipje van de sluier op... Stillekesaan maar zeker.
Ik kan niet teveel ineens laten zien anders is 't veel te eenvoudig.



Dit is de eerste lichting Oplossers :
Nilleke, Kathleen, Shajongen en Crika!

Het volledige reisverhaal van de autotrip van Bangkok naar Chiang Mai staat vanaf vandaag netjes aan mekaar gelast op een apart blog!
Wie nog eens op een rustige manier wil meegenieten van 't spelen met de tijgers, het wassen van de olifant, het gebeten worden door een aap, het ziekenhuisbezoek aan Mocha, de fietstocht door de historische sites van Sukothai, de rit over de "Dodenspoorweg" aan de rivier Kwai, de wandeling door het Langnekvrouwen-dorp, de beklimming van de hoogste berg en nog zoveel meer... kan klikken op http://www.bloggen.be/thailand2/, of in 't vervolg gewoon de foto boven "Van Bangkok tot Chiang Mai" hiernaast in de zijkant van mijn blog aanklikken.
Weer veel leesplezier voor druilige zondagen dus.

En van druilerig gesproken : morgen wassen we Irma verder.

Op de eerste foto's lijkt het misschien moeilijk, maar 't is een overbekend iets, dus voor iedereen op te lossen!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Deel 7.

























Morgen 't vervolg... Als ik dan nog niet in de gevangenis zit voor handtassen-mishandeling natuurlijk...

Welnee 't waren geen dadels of rode kool of "gewoon viezigheid"!
Gelukkig is ook alle mogelijke vleesachtig broodbeleg (veel bijgeleerd), uitwerpselen (ik zal nog eens smakelijk in mijn worst bijten), uitwerpselen uit alle mogelijke lichaamsopeningen (jawadde door mijn fotoraadsel zou een mens nog op dieet gaan!) de revue gepasseerd. En toch hebben nog velen het niet gevonden hoe goed ze ook hun best gedaan hebben...

Nog altijd niet?...



De vraag is alleen wie gaat er na deze fotoreeks nog met smaak in zo'n worst bijten?...
Mijn katten alleszins wel...



Hoewel dat dit wel een fotoraadsel was dat moest gefotografeerd worden zonder katten in de buurt.

Opgelost door Crika, Viva, Steven, Nand, Redpoppy, Dolfijn, Chrisje, Klaproosje, Sus, Wim, Andromeda, Nilleke, Rita, Renee, Kathleen, Rudy, Marisa, Lenie, Piet, Geert, Nicole's wederhelft, Luk, Jan, Tineke, Lange Lou en Kaatje!

Deel 6...

















Ik begin toch te vrezen voor de afloop. En ik ben niet alleen...
Maar dat zien we in 't volgende deel wel...

En nog zijn er mensen die kompleet in 't bos zitten... En in 't bos gaat ge 't niet vinden...
Bekijk dit nog eens goed, nu moet ge 't toch herkennen...



Opgelost door Crika, Viva, Steven, Nand, Redpoppy, Dolfijn, Chrisje, Klaproosje, Sus, Wim, Andromeda, Nilleke, Rita, Renee, Kathleen, Rudy, Marisa, Lenie, Piet, Geert, Nicole's wederhelft, Luk, Jan, Tineke en Lange Lou!

Deel 5...





















En de mishandeling gaat verder, dat zult ge wel zien in de volgende aflevering...

Ik weet het niet meer... maak ik 't nu makkelijker of moeilijker?



Opgelost door Crika, Viva, Steven, Nand, Redpoppy, Dolfijn, Chrisje, Klaproosje, Sus, Wim, Andromeda, Nilleke, Rita, Renee, Kathleen, Rudy, Marisa, Lenie, Piet, Geert en Nicole's wederhelft!
Opapat was op de zeer goede weg maar is ondertussen toch blijkbaar verloren gelopen?

Deel 4...



















Komt dit ooit nog goed?!! Dat ziet ge in de volgende aflevering!

Ik hoor 't u al denken... "Hoe komt een sjakos in godsnaam zó vuil?..."
Das simpel. Irma haar levensdoel is op fototocht gaan. Ik leun dan dikwijls tegen een muur om een steunpunt te hebben want ik trek er meestal op uit zonder statief, en die arme Irma hangt dan op mijn rug met haar neus tegen een muur, een lantaarnpaal of een boom geplet. Het beest moet dan ook nog te pas en te onpas poseren en dat gebeurt ook niet altijd op de meest hygiënische plaatsen. Ze komt dan ook regelmatig in een bevriende autokoffer terecht als ik te veel nekpijn heb om zelfs met haar pluimgewichtje rond te slepen, en das ook niet direkt een gezondheidskuur voor haar pels.
Komt nog bij dat ik haar maar 1 keer per jaar durf wassen omdat ik haar niet wil verslijten... Ze is me toch zo dierbaar.

En trouwens... moest ge uwe Gucci of uwe Vuitton eens afkoken godweet wat een soepke zou dat geven?