Irma's autokeuze... deel 3-4

Deze moet toch veel duidelijk maken...



Reeds opgelost door Luk, Kathleen, Nilleke, Vif, Wim, Jan, Renee, Opapat, Paul, Redpoppy, Fernanda, Geert en Chrisje!

Ik heb een paar dagen mijn pc niet geopend. Het gedoe in mijn hoofd groeit wat boven mijn kopke.
Ik kreeg hier net een pps aan waarin de zin : "Humor is een prachtige waterlelie die wortelt in het troebele water van verdriet." Wel, ik denk dat mijn water momenteel een beetje té troebel is. Ik kan momenteel geen grappige kantjes aan mijn verhaal vinden.

Elke dag wordt de wereld nog een beetje luider en onuitstaanbaarder. Hoeveel troost ik ook vind door met iemand te praten, na 20 minuten gaat het niet meer omdat de sis-klanken niet meer te harden zijn. Niet de mijne en niet die van mijn gesprekspartner.

Vorige week heb ik een mooi huis dat ik van mama geërfd had verkocht - toch al een deeltje stress dat wegvalt, drie huurders minder - en dat was helemaal een helledag.
De verkoop ging door in een groot bureel met kale muren, een glazen wand en een marmeren tafel. Alles weergalmde, elk geluidje weerkaatste en ik kon geen oordopjes dragen want ik moest de gesprekken kunnen volgen. De koper was dan ook nog een onbehouwen beer die niet veel anders kon dan brullen. Twee uur heeft het gekraak van papieren, getik van biccen en het geroep van die ellendeling geduurd. Ik heb op de duur nog iets van de prijs afgedaan om er toch maar een einde aan te maken. Ik hield het niet meer uit. De dagen erna ben ik er ziek van geweest.

Momenteel ben ik bezig met ostheopaten, zuiveringskuren, lymfedrainages, alles waarvan ik maar enigszins hoop dat het die hyper-acusis kan laten verminderen. Tot hiertoe zonder resultaat.
In een winkel moet ik met oordopjes rondlopen en dan nog hoor ik elk karretje ratelen en tinkelen. Ik hou het niet langer dan 5 minuten vol. Het verkeer raast even hard door mijn kop als over de weg, zeker als het regent. Het lijkt wel of de autostrade dan nog veel harder ruist. Maar de grootste teleurstelling liep ik gisteren op tijdens een korte wandeling in het natuurgebied aan Fort 7 in Wilrijk. Een mooi plekje waar ik drie weken geleden nog even in de sneeuw gewandeld had. Toen had ik ook wel last van 't lawaai op de straat en stopte mijn vingers in mijn oren als er een auto voorbij reed, maar toen droeg ik nog geen oordopjes. Gisteren droeg ik er wel en nog was het lawaai niet te harden. Met pijnlijke oren en een kop vol geluid kwam ik na een half uur doodmoe terug binnen en besefte ik dat mijn plan om in de lente dan maar de stad te vermijden en in natuurgebieden te gaan fotograferen waarschijnlijk ook niet meer zal gaan.

Alles lijkt stilaan in duigen te vallen. Mijn wekelijkse shoppingdag in Antwerpen kan ik wel vergeten. Winkelen gaat niet meer, gewoon over straat lopen als er auto's voorbij komen lukt ook niet zonder pijn, en nu blijkt een wandeling in een park ook al niet meer te kunnen.
Als ik vijf uur "leef" ben ik doodmoe van de geluidsbrij in mijn kop en plof ik op bed en val in slaap. Ik plof natuurlijk wel voorzichtig in bed want het gekraak van een kopkussen (zelfs een zacht flanellen) is ook niet van de poes.

En ondertussen leer ik maar bij... Een auto maakt minder lawaai als ge steeds zorgvuldig in de juiste versnelling schakelt. Het rolluik van de garage kunt ge openen als ge al in uw auto zit, dan wordt het ijzer-op-ijzer-geluid flink gedempt. Tussen elke sleutel van mijn sleutelbos heb ik een viltje gehangen, zo rinkelen die al een pak minder, de kattenvoerkorrels leg ik heel zachtjes met een lepeltje in hun bakjes, tanden poetsen kunt ge ook met uw mond dicht (OK, het vergt wat oefening en ge trekt zeer rare snuiten, maar 't lukt), en een electrische tandenborstel blijft een tandenborstel ook als ge hem niet aan zet,...

Aan elk wolk zijn er ook zilveren randjes. Een afwas raak ik niet meer aan en de kattenbakken leegscheppen is nu ook een kelk die aan me voorbijgaat. Echtgenoot doet het gelukkig met liefde en plezier.

Ik word ook hoe langer hoe leniger. Als ik geen oorbeschermer in de buurt heb trek ik mijn plan met een soort alternatieve yoga-oefening. Eén oor druk ik tegen mijn schouder, in het andere oor steek ik een vinger en met de resterende hand trek ik het toilet door, of de overgordijn dicht, of wat dan ook dat moet gebeuren.
Ik word ook hoe langer hoe slanker. Ik dacht dat mijn jeansbroeken flink waren uitgerokken omdat ik de laatste twee maanden altijd dikke kousenbroeken of thermo-ondergoed had gedragen. Ik hou nu eenmaal van veel laagjes boven mekaar. Maar gisteren, na mijn zuiveringskuur besloot ik me toch eens te wegen en kwam tot de onstellende constatatie dat er op twee maanden tijd plots zes kilo verdwenen waren. Niet dat ik die mis, zeer zeker niet, maar het voelde toch maar vreemd aan.

Het is ook een leven vol verrassingen! Gisterenavond dacht ik dat ik door de vloer zakte! Letterlijk. Ik hoorde een knal en was er van overtuigd dat een houten plank onder het vinyl doorgebroken was, ik draaide me terug om en bekeek de grond, liep nog eens over dezelfde plek maar nu kraakte er tot mijn verbazing niets. Twee meter verder zag ik een bic op de vloer liggen die ik net op een tafeltje gelegd had... Die was daar dus blijkbaar achter mijn rug terug afgerold... En dat had "de knal" veroorzaakt. Geef toe... 't Wordt wel heel absurd.

Een grote psychologische drempel was afscheid nemen van de belletjes aan de halsbanden van Mathurin en Nemuri Neko. Weken heb ik daar over gedaan. Hun belletjes had ik destijds speciaal uitgekozen omdat ze lekker luid klonken zodat ik mijn jongens overal in huis kon lokaliseren. Hoe pijn die dingen de laatste weken ook aan mijn oren deden, ik kon er me niet toe overhalen om ze af te doen. 
Maar ik heb een alternatief gevonden. Ik ben bij een dierenwinkel gestopt en ben op zoek gegaan naar belletjes met een andere klank, minder luid en minder hoog van toon. De vrouw van de winkel moet gedacht hebben dat ze met twee gekken te maken had. Echtgenoot en ik zaten daar op de grond voor een rek vol halsbandjes en losse belletjes om die allemaal één voor één uit te testen en zo te ontdekken welke klank ik nog kon verdragen... Wij zaten daar precies beiaard te spelen met die belletjes... Ik schaamde me dood. Maar kom, we hebben er twee gevonden die amper rinkelen, ze brengen meer het geluid van een rollend keitje voort, en dat blijk ik te kunnen verdragen.

Het lijkt wel of ik elke dag afscheid moet nemen van iets dat prettig was en soms ontneemt me dat echt de moed. Hoe graag ik ook mijn blog in stand wil houden, het valt me op die dagen te moeilijk om mijn pc te openen. Stom natuurlijk, maar 't is nu eenmaal zo.

't Is ook niet fijn om over deze dingen te schrijven. Het laatste wat ik wou was een treur- of ziekteblog. Het bloggen was destijds begonnen om mensen te laten lachen, of tenminste te laten glimlachen, en om oudere mensen die niet buiten konden eens virtueel mee op reis te nemen met mijn reisverhaaltjes en foto's... En nu zit ik hier zelf binnen en heb eigenlijk niks meer te vertellen of te bloggen...
Hoe een dubbeltje rollen kan...
Oei nee, laat het maar niet rollen, want op de duur valt het om, en dat zal me weer een gerinkel geven...

Weer een week later.
En kleurenblind is ons Irma ook al niet...









Dus... naar Brussel...

Ze heeft gekozen...
"Ze" is Irma weliswaar.
Morgen 't vervolg!

Nog een blik op dit kleurig geheel...



Reeds vanaf de eerste foto opgelost door Luk, Kathleen en Nilleke!

Niet simpel als zelfs uw handtas al medezeggingschap eist bij de aankoop van een nieuwe auto...
En zeker niet als uw handtas een schaap met een eigen willetje is...





Wat doet een mens in zo'n geval?...
Och, 't zal wel veel simpeler zijn een kleinere muziekinstallatie te vinden dan een nieuwe handtas.  
Enkele dagen later... Het testen van zijn laadvermogen.
De keuze van de auto wordt er ondertussen niet makkelijker op...







Dus testen we een Vito...







En nu is de kleur nog niet aan bod gekomen...
Dat is voor de aflevering van morgen!

Toen ik onlangs bij mijn maatje op bezoek was fotografeerde ik het stapeltje cd-doosjes dat vorige week mijn fotoraadsel werd, vlak in de buurt vond ik dit. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat een soortgelijk voorwerp zich bij u ook in de living bevindt. Het mijne staat in de kelder, en bij een andere kameraad zag ik het ooit in de garage staan... Dus ik zou zeggen : veel wandelgenot deze week.

Gelukkig heeft mijn Irma een heel stille stem...

 Tja, een gewoon stapeltje cd-doosjes...



Ik dacht dat iedereen dat wel in de buurt van zijn computer zou hebben liggen? Maar iedereen wou per se op wandel, naar de keuken, naar de garage, tot in de kelder toe. 't Is natuurlijk niet slecht dat ge in de wintermaanden ook wat aan beweging komt, maar echt nodig was het niet denk ik. Enfin de koelkast- en diepvriesschuiven zullen alweer gepoetst geraakt zijn en ook de glaasjes van de kachels, tot de lichten van de auto toe. Ge hebt er dus een heel nuttige week van gemaakt. Proficiat.
Maar euh... ligt er echt links of rechts van uw neus nu zo geen stapeltje cd-dozekes?... Zijt eens eerlijk?

Opgelost (soms met héél veel heel dappere pogingen) door Paul, Chrisje, Geert, Ann, Piet, Kathleen, Nand, Kaatje, Ron, Lilith, Redpoppy, Andromeda, Jan, Tineke, Lange Lou, Veveke, Dolfijn, Derktje, Fernanda, Vif, Renee, Mieke, Lisette, Viva en Steven!

De foto van de laatste kans...



Reeds opgelost door Paul, Chrisje, Geert, Ann, Piet, Kathleen, Nand, Kaatje, Ron, Lilith, Redpoppy, Andromeda, Jan, Tineke en Lange Lou!

Het kost me hoe langer hoe meer moeite om nog iets over hyper-acusis op 't internet te lezen. Alle berichten zijn zo ontmoedigend. Nergens wordt over genezing of een mogelijke oplossing gesproken. Na een kwartier lezen doe ik het scherm dicht want het maakt me alleen maar somber.
Mijn vriendin heeft echter onderstaande site opgesnord, en de tekst die daar op staat vind ik wel heel goed geschreven om het aan mensen die de aandoening niet kennen duidelijk te maken.

Elke dag neem ik me voor om er zelf nog eens iets over te schrijven, ik hoopte er een soort alternatief reisverhaal van te maken. Dan maar niet op reis door Thailand, maar op reis door mijn kop. Ik wou er ook liefst iets grappigs van maken, maar er is eigenlijk niet veel plezants aan... Het is een aandoening waarbij je 't idee krijgt dat je stilaan gek wordt.
Daar gaat dus mijn theorie van : "Hoe erg 't op de moment ook is wat ge meemaakt, niet vergeten, later komt er altijd een grappig verhaal van voort." Jawadde. Hoe ik hier nog plezante verhalen over ga moeten schrijven weet ik niet. Maar dat neemt niet weg dat ik morgen, of overmorgen, bij 't eerste vlaagje moed, er toch weer mijn best voor ga doen.

Een heldere uitleg kan je hier even lezen :
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/ziekten/8600-hyperacusis-een-auditieve-nachtmerrie.html



Zelfportret van uw reporter met oorbeschermer en trechter.

We zullen het nog eens een andere kant bekijken...
En geloof me het heeft niets maar dan ook niets met koelkasten, vuren of auto's te maken.
Ge zoekt het véél te ver...



Reeds opgelost door Paul, Chrisje, Geert, Ann, Piet, Kathleen, Nand, Kaatje, Ron, Lilith, Redpoppy, Andromeda en Jan!

En als ge 't nu eens van deze kant bekijkt?...



Dag 4... en enkel Paul, Chrisje, Geert, Ann, Piet, Kathleen, Nand, Kaatje, Ron, Lilith, Redpoppy, Andromeda en Jan hebben het nog maar geraden, en 't is toch zo simpel...
Hou dus maar al een assortiment vloeken klaar voor zaterdag.

Proficiat Paul, Chrisje, Geert, Ann en Piet!



Voor de anderen is er nog werk aan de winkel want die zijn het weer véél te moeilijk aan 't maken. Met chauffages, koelkast- of diepvriesonderdelen, rolluiken, scheermesjes en betaalterminals heeft het echt niks te maken.
Alsof we allemaal een betaalterminal in huis hebben... We zouden dat misschien wel willen en heel plezant vinden, maar ik denk toch niet dat iedereen zo'n "geld-doneer-bakske" in zijn living heeft staan.
Neemt niet weg dat ik héél veel respect heb voor uw aller uitbundige fantasie. Ga zo verder. 

Nog maar 1 oplosser : Paul!
Nee, geen dampkappen, groentenbakken, usb-ingangen... nog veel eenvoudiger!
Bekijk het nog eens goed.

Kerstmis in mijn oren.

Het was een vreemde week. Kan ook niet anders als je met zo’n vreemde ziekte opgezadeld zit. Oorspronkelijk was ik niet van plan er nog woorden aan vuil te maken maar er blijkt veel interesse voor het onderwerp te bestaan. En om heel eerlijk te zijn het fascineert me zelf ook. Ik had er geen idee van wat er allemaal in een hoofd kon en kan gebeuren. Emotioneel put het me nog altijd even hard uit (vandaar dat ik deze week mijn blog grondig verwaarloosd heb) maar aan de andere kant maakt het me heel nieuwsgierig. Nieuwsgierig naar het waarom, maar daar raak ik niet achter, maar vooral nieuwsgierig naar hoe er mee om te gaan. Ik ontdek allerlei hulpmiddelen. Als een gezond mens me bezig zou zien denkt hij waarschijnlijk met een gek te maken te hebben. Ik mankeer alleen nog een gele trechter op mijn kop. Een werkmansoorbeschermer van de Hubo staat al gek genoeg.

Deze week heb ik getracht zoveel mogelijk stilte en rust te vinden wat niet makkelijk is als je nog een druk gevuld bestaan leidt. Je kan je zakelijke activiteiten en alle stresstoestanden niet op een paar weken kompleet afbouwen. Maar ik ben er mee bezig.

Het feit dat ik niet op reis kan weegt zwaar. Elke keer ik in de krant reclame voor reizen zie staan geeft dat een prik. Ik heb die droefheid enigszins proberen te counteren door samen met Echtgenoot knus in de zetel naar enkele van onze vakantiefilms te zitten kijken. Heerlijk bepoesd. Ik vroeg me altijd af waarom we filmden. Wanneer zouden we toch ooit de tijd nemen om die onzin te bekijken? Die uren, dagen film… Nu dus. En heel blij dat we ze hebben.

De klank staat stil en gedempt, wat wel jammer is, want je kan meestal mijn onnozele commentaren niet verstaan, maar de beelden spreken dikwijls wel voor zich.

We keken naar de film van de Cambodja-reis uit 2002. Op een bepaald moment kwamen we aan een scène waarin zo'n typisch Aziatisch rammel-orkestje speelde. Echtgenoot wou dat deel maar snel doorspoelen maar het bleek niet nodig. (Bij vreemde geluiden kan ik nog altijd niet goed op voorhand inschatten of ze gaan pijn doen of niet, dat moet getest worden.) Ik overleefde het gejengel best, op 1 klein detail na : een muzikante met een belletje dat om de paar seconden “Ting” deed. Toen Echtgenoot liefdevol vroeg of het ging antwoordde ik : “Jaja, ik kan ’t goed verdragen. Behalve die trees met dat ellendig belleke verdorie!!!”. Nog geen minuut later klonk op de film mijn eigen stem : “Miljaarde seg!!! Die trees met dat belleke! Daar word ik onnozel van!” Dus,… inderdaad,… ook 8 jaar geleden had ik die madam haar rinkelbelleke al willen afpakken en in zee keilen. Alleen was het minuscule geluidje toen gewoon ergerlijk en deed het alleszins geen pijn. Ik mag er niet aan denken dat ik nu in Thailand zou zitten en er zo’n orkestje opdaagde! Dan gooide ik niet alleen ’t belleke in zee maar hing de madam er zelf nog aan vast waarschijnlijk.

De dagen hier thuis heb ik haast Zen-achtig doorgebracht. Ik lijk wel een monnik. Al wat ik vastneem of doe gebeurt met de grootste aandacht om toch zeker niets te doen krak-krak-KRAK-ken of het te laten KLET-teren of ting-ting-TING-elen. (Een mes dat op een bord valt resulteert in instant-braakneigingen…) Voor een snelle mens die gewoon was minstens vijf dingen tegelijk te doen is dit een heel vreemde gewaarwording. De eerste dagen ging dat heel goed. Het was een nieuwe levenshouding en ze bracht me rust. Alles ging wel heel traag maar er liep ook minder mis.

Die avond was er net een item op tv over een nieuw stiltegebied. Een bos in Gerhagen bij Tessenderlo. Het gaf me weer wat hoop dat er blijkbaar toch hoe langer hoe meer mensen de wereld te druk en te lawaaierig vinden en de stilte beginnen op prijs te stellen. Misschien komen er zo nog wel meer plekken?... Alleszins het is een goede evolutie.

Als je in stilte en traag leeft dan heb je ook meer tijd om na te denken. Natuurlijk vooral over de rare situatie waar je in terecht gekomen bent.
Ik dacht plots aan mensen die ik vroeger kende die een hond hadden die van ’t minste geluidje schrok. Het is best mogelijk dat dat dier dus ook hyper-acusis had. Ik mag er niet aan denken! Als dier kan je niet uitleggen wat je gebeurt, je kan er geen aandacht voor vragen… Je kan je lieve en bezorgde baas niet eens vragen die geluiden te vermijden. Hoe triest. Het enige voordeel dat zo’n dier heeft is dat het zich waarschijnlijk niet zal afvragen wat er nu met de rest van zijn leven moet gebeuren. Dat doe je als mens namelijk wel. Constant. Tot in de treure raast het op elk leeg momentje door je hoofd “Hoe moet ik verder?”, “Stel dat dit nog erger wordt…” Het werd ook elke dag erger. Tot voor een dag of drie. Nu lijkt de hyper-acusis zich enigszins te stabiliseren. Mijn gecastreerde krekels zingen ondertussen onverdroten voort.

Elke scharnier van het hele huis in ondertussen gesmeerd geraakt. Ik ben de uitvinder van de Teflon-Spray oneindig dankbaar. Die mens verdient een standbeeld. Samen met mijn man want die heeft zich van deze enorme taak gekweten. Niks zo handig als deze ziekte om van alle piepende, tsjirpende huisgeluiden vanaf te geraken. Mijn deuren en sloten moeten me dankbaar zijn. Maar zelfs met die zalige spray krijg je verre van alles opgelost.

Voor de onvermijdelijke dingen, zoals een zakje diepvriesgroenten uit de diepvries vissen, komt de werkmansoorbeschermer goed van pas. Lang is hij niet op te houden want hij klemt nogal erg, maar voor korte klussen als ’t inladen van een afwasmachine is hij mijn beste maatje. Het dure ding van Stanley was een martelwerktuig, hij leek mijn kop te pletten, maar de goedkope van de Hubo staat hier knus op te rekken, opengesperd op een klein schuifje, en die gedraagt zich met de dag handelbaarder. Het temmen van een oorbeschermer begot... Ik had nooit kunnen denken dat ik me daar mee zou bezig gehouden hebben.

Op een morgen stond ik op en lag er een zalig kadootje op tafel! Superzachte, gelaagde oordopjes. Met hun ringvormige vliesjes leken het wel kerstboompjes. Kerstmis valt vroeg dit jaar. Dolgelukkig was ik er mee! Er zat een koordje bij om ze rond de nek te hangen en dat leek me helemaal ’t einde. Kon ik die dingen enkel insteken als ’t echt nodig was. Jammer genoeg bleek het hechtingsysteem verkeerd geconcipiëerd en was het onmogelijk ze aan hun leiband te bevestigen. Dus zitten ze nu maar in mijn zak in een oud filmdoosje. Niet zo handig om ze snel in te doen, maar kom, ik ben al heel blij dat ik ze heb.

Vooral op straat en in de auto doen ze echt deugd. De week voordien liep ik snel door een supermarkt en achter me streek onverwacht een kindje heel vrolijk met zijn handje over een verzameling chips-zakjes. Ik dacht dat ik in een vuurgevecht in Beiroet terechtgekomen was! Zo’n akelige dingen overkomen me alvast niet met mijn kerstboompjes in mijn oren.

Aanpassen aan de bewoonde wereld is een hele opgave en een grote uitdaging. Aan de ene kant heel ontmoedigend, maar toch ook fascinerend voor een nieuwsgierige geest. Over die avonturen vertel ik in mijn volgende schrijfsel… op een dag dat ik weer eens vol moed ben dat dit ooit gaat over gaan, zoals vandaag.