Soezelen...

We gaan er op vooruit! Klaproosje, Renee, Lisette, Tineke, Lange Lou, Viva, Mieke, Redpoppy, Yvette, Opapat, Veveke, Sjoeke, Nilleke en Chrisje hebben het opgelost! Het bos waarin Elou en Dolfijn aan 't verloren lopen zijn neemt stilaan de afmetingen aan van de jungle in Borneo. Maar ze geraken er wel uit!
Van het peloton nog steeds geen spoor dus maken we 't nóg eenvoudiger en kiezen we maar weer een ander gezichtspunt...



En 't is zo'n overbekend iets...
Aan deze foto zit trouwens nog een plezant verhaal vast, maar dat is voor morgen!

Ik heb eigenlijk qua echte oplossers niet veel nieuws te melden... Dat zijn nog altijd maar
Klaproosje, Renee en Lisette.
Elou, Chrisje, Yvette, Mieke, Tineke, Lange Lou, Redpoppy, Nand, Sjoeke en Viva blijven warm, warm, warm...
We zullen nog eens een ander aspect aan bod laten komen, dat de "warmen" alleszins over de brug gaat helpen. Want die hebben toch al zó hun best gedaan... 

De Paasklokken raken door de opwarming van de aarde hoe langer hoe meer van slag.
Voor Irma hebben ze dit jaar geen eieren laten vallen maar...



Ik had toch gezegd dat ze zwanger was en dat het deze keer geen aprilgrap was!!!
Soms kan ik ook héél ernstig zijn.

Klaproosje, Renee en Lisette hebben het al opgelost.
Elou, Chrisje en Yvette blíjven maar op hun heel goeie weg... Ze zitten vast in de modder denk ik.
En de anderen... die zitten serieus in 't bos.
Misschien helpt een ander gezichtspunt?...



En morgen krijgen jullie nog een kompleet ander gezichtspunt te zien.

Klaproosje, Renee en Lisette hebben het al opgelost. Elou, Chrisje en Yvette zijn op de heel goeie weg... Waar blijven de mannen trouwens? Mannen kennen het even goed als vrouwen.

Reeds opgelost, binnen de vijf minuten en met haar allereerste gok : Arendsoog Klaproosje!
Maar Elou, Lisette en Renee zijn ook op de zéér goede weg. Wat van de anderen echt niet kan gezegd worden. Maar daar gaat de volgende foto zeker verandering in brengen. Of de volgende. Of de volgende...

Een fijne paasdag voor iedereen! Dat ge veel eitjes moogt rapen! En bij voorkeur droge!
En voor zij die niet in de tuin aan 't eieren zoeken zijn een fotoraadsel van iets dat alweer iedereen goed kent.



Veel succes maar nog veel meer plezier!

PS. Het  (toch wel weer enigszins hilarische) verhaal van de scan volgt in de loop van de week!

Morgen moet ik met mijn chaotisch hoofdje onder de scanner. Een griezelig vooruitzicht waarover ik al weken aan ’t twijfelen was of ik dat onderzoek wel zou laten doen. Als echte weegschaal veranderde ik elke dag van idee. Uiteindelijk sloeg de balans over naar “afspraak afzeggen”. Mijn vrees dat het daverende lawaai van een MRI mijn hyperacusis zou verergeren haalde de bovenhand. Tot ik mijn lotgenootje Iris om raad vroeg en zij me aanraadde de scan toch te laten nemen. Zij het wel met de beste-aller-oordoppen.

Uiteindelijk geeft een scan altíjd informatie zelfs als er op de foto’s niets te zien zou zijn. Stel u voor! “Niets te zien”. Misschien ontdekken ze dan wel dat ik eigenlijk toch geen hersenen heb! Nee, even ernstig. Ofwel zien ze niets dat de tinnitus en hyper-acusis kan veroorzaken en is het probleem toch niet op te lossen, ofwel zien ze misschien dat er ergens een ader of zenuw geklemd zit en bestaat er mogelijk een manier om me te repareren. Dus nam ik maandag mijn beslissing en zei de afspraak voor vrijdag niet af.

Het werd dus hoog tijd om te testen welke exemplaren van mijn - ondertussen gigantische - assortiment oordoppen de beste lawaaibescherming geven. Maar hoe?...

Al van met de jaarwisseling droomde ik om naar de 3D-film Avatar te gaan kijken maar door die stomme hyperacusis was dat geen haalbare kaart. Met veel spijt in mijn hart had ik dat plan dus al opgeborgen. Maar dinsdagmiddag kwam ik tot de constatatie dat er geen betere testomgeving voor mijn dopjes zou zijn dan een cinema! Uiteindelijk maken films tegenwoordig ook veel kabaal. Een MRI kan volgens mij nooit nóg lawaaieriger zijn.

Het voordeel was ook dat ik uit een cinema gewoon zou kunnen buiten lopen als het niet om uit te houden was, iets wat tijdens een scan nogal moeilijk zou zijn. Ik zie me daar al uit dat ziekenhuis ontsnappen met enkel een groen schortje aan dat langs achteren open wappert en dat ik niet dicht kan houden omdat ik met mijn vingers in mijn oren zit!… Nee, dan toch maar eerst de bioscoop-test doen. Dan weet ik ook ineens of ik nu echt nooit meer naar een film zal kunnen gaan kijken. Iets wat ik dus al twee maand vreesde. Missschien zou Avatar – of eventueel zelfs maar de eerste tien minuten van Avatar - mijn laatste cinema-ervaring worden, maar dan wist ik het tenminste toch.

Ik wou met mijn maat naar een cinema in ’t centrum van Antwerpen gaan zodat ik desnoods kon vluchten en mijn kameraad alleen de film kon uitkijken. Bleken ze de film daar al niet meer te spelen… Stom wel, want als ik uit Kinepolis moest gaan lopen dan zou ik daar wel mooi gedurende drie uur in een groot afgelegen niemandsland staan schilderen. Enfin, dat risico moest ik dan maar nemen. Ik ging voor zo’n bagatel mijn experiment niet opgeven.

Aangezien de film waarschijnlijk aan zijn laatste week toe was zaten we maar met zijn 7 in de zaal. Wij twee lekker op de laatste rij, en zelfs geen krakende popcornzakken in de buurt.

De film ging beginnen en de eerste doppen werden getest. Niet simpel om in de duisternis heel mijn familie dopjes uit mekaar te houden en af te wisselen, en er vooral voor te zorgen dat ik er geen liet vallen!

Mijn wasbolletjes bleken het beste te voldoen. Zeker als ik ze tot lange worstjes kneedde en ze zo ongeveer tot in mijn hersenen duwde. Mijn oren zaten propvol. Ik was de bijtjes die de was geproduceerd hadden meer dan dankbaar. De bollen sloten de gehoorgangen volledig af en hielden heel veel geluid tegen, het enige nadeel was wel dat ik de woorden niet meer goed kon verstaan en dus aangewezen was op de ondertiteling. Maar zelfs dat is verdorie niet simpel! Ik kreeg ineens veel meer begrip voor de problemen van dove mensen : als ge niet goed hoort dan is het moeilijk om enkel met ondertitels te kunnen volgen wie er wat zegt! Ge haalt verdorie de personages door elkaar als hun gezicht niet in beeld is terwijl ze spreken! Daar had ik nog nooit bij stil gestaan.

Na anderhalf uur had ik rammelende hoofdpijn. Maar ja, dat kon van vanalles zijn, dat hoefde niet per se aan de film of het 3D-brilletje te liggen. Mijn hoofdpijn is gewoon om een totaal eigen leven te leiden, dat weet ik al langer. In de pauze nam ik een pijnstiller, die ik deze keer heel verantwoord vond, want die mooie film was me wel een pil waard.

Tijdens het tweede deel van de film heb ik mijn wasbollen ingeruild voor mijn favoriete siliconen denneboompjes. Zij boden het voordeel dat ik de taal nog redelijk kon verstaan en ze hielden toch ook het grootste deel van ’t lawaai tegen.

Het is wel ongelofelijk hoeveel geluid er nog in uw kop binnen dringt zelfs al zijn uw oren volledig afgesloten! Het gebeente van de schedel zorgt blijkbaar ook voor veel geluidsgeleiding, het vormt een soort van klankkast. Ik denk dat er zelfs door ogen en neus geluid binnensijpelt. Een mens zijn kop is eigenlijk een Gruyère kaas. In mijn geval "een kaas gevuld met wasbollen". 't Zou zo een gerecht uit de menukaart van een hip restaurant kunnen zijn

Zo fier als een gieter en blij als een kind kwam ik na twee uur en drie kwartier buiten! Ik had heel de film kunnen blijven uitkijken! Het enige wat de emmer van mijn kop deed overlopen was het weer… Toen we buitenkwamen stormde het. Loeiende wind en kletterende regen.

De veertig kilometers naar huis moest ik door druk verkeer over een natte snelweg tussen de spetterende, denderende camions, onder het geratel van de regen op het metaal van de wagen. Dat was pas de hel! Dus heb ik mijn kerstbomen maar terug in mijn oren gestoken. (Zou ik met Pasen dan paaseieren in mijn oren steken?) Nat verkeer maakt volgens mij evenveel lawaai als een luide cinema.

Na mijn avonturen ben ik doodmoe in bed gevallen. Ik was in geen tijden zo moe geweest. De tinnitus kreeg dan ook nog rare kuren, mijn gecastreerde krekels veranderden plots in een varken dat ze castreerden. Een veel groter beest dat navenant ook meer en nog veel schriller lawaai maakt, geloof me. De beesten in mijn kop wisselden mekaar om de paar minuten af. Griezelig. Dan de varkens, dan weer de krekels. Toen raakte ik wel even in paniek. Wat had ik mezelf aangedaan met mijn krankzinnig cinema-experiment?... Had ik mijn tinnitus verergerd?...

Na 13 uur slapen werd ik gelukkig terug wakker met mijn vertrouwde krekels. Een ware opluchting. Nooit gedacht dat ik nog blij zou zijn met mijn krekelkoor.

Alleszins, laat de MRI-scan nu maar komen. Ik prop vrijdag mijn Gruyère-kaas wel vol met de ganse opbrengst was van een medium-size bijenkorf.

(Om voorgaande hoofdstukken te lezen klik op de foto van het aapje in de zijkant van mijn blog!)

De Sennetters blijken kerngezond te zijn...
Een pillenblister. Hebben we zoiets niet allemaal ergens in de buurt liggen?
Hopelijk al diegenen die het niet geraden hebben dus niet!



Opgelost door Klaproosje, Lilith, Luk, Jan, Rudy, Crika, Lisette, Kaatje, Renee, Viva, Tineke, Lange Lou, Chrisje, Dolfijn, Fernanda en Vif!

Mathurin zwanger? Een kater? Zonder ballekes? Komaan, daar trapt ge toch niet in? Toch niet op 1 april? En al zeker niet als ge ooit heb meegespeeld met onderstaand fotoraadsel...



...waarvan de oplossing was... "de ballekes van Mathurin"!



Mathurin : "Oh waren dat die van mij? Groot wel hé?! Daar had ik wel zo ongeveer de kattinnen van heel de Kempen mee kunnen bezwangeren! En die van de Limburg erbij. Ze weten niet wat ze gemist hebben."



Mathurin : "Enfin, wat geweest is geweest, gedane zaken nemen geen keer. Ze zijn nu toch onbruikbaar, dus, floep, weg ermee, gooi ze nu maar in de vuilbak."


Ja lieve vrienden, het is de eerste keer dat ik een 1 april-grap maak (eigenlijk vind ik het zelf maar flauw) maar ik voelde me gisterenmiddag heel slecht en plots kreeg ik het gekke idee en ik dacht "lachen is gezond", zeker als ge ziek zijt. Dus ik ging aan 't werk met mijn Photoshop en verbreedde mijn geliefde kater "enigszins".

Maar wat ik totaal niet verwacht had was dat er lezers in mijn onschuldig grapje gingen intuinen! Van occasionele bezoekers had ik het nog kunnen begrijipen, niet iedereen leest de kattenstrips waaruit heel duidelijk naar voren komt dat Mathurin en Nemuri Neko twee gecastreerde jongens zijn, en anderen komen dan weer niet fotoraadselen. En mijn goede kennissen weten dat alles wat hier met vier poten aankomt onmiddellijk gecastreerd of gesteriliseerd wordt, want er zijn naar mijn mening al genoeg katjes op de wereld.
Ik verwachtte wel enkele lieve wensen van bloggers die me niet "live" kennen, en die kwamen er dan ook - waarvoor Mathurin en ik u uit het diepst van ons hart danken trouwens - maar gróót, enórm groot, was mijn verbazing dat maar liefst zes (6!) van mijn allerbeste vrienden, die mij en mijn poezen door en door kennen, zich hebben laten beetnemen...
Prachtige gesprekken zijn hier gisteren over de telefoon gevoerd... Ik laat u meegenieten... Elk gesprek verliep ongeveer hetzelfde.
Ge moet er u wel mijn stem bij voorstellen die heel triest en ontdaan klinkt.

"Amai seg! Dat bericht op uw blog! Ik ben nogal geschrokken! Mathurin die zwanger is!!!! Hoe kan dat nu toch?!!!"
L : (met heel droevige stem dus) "Ja schat. Ik ben er ook nog niet goed van."
"Nee dat neem ik aan. En wij allemaal altijd maar denken dat dat een kater was..."
L : "Ja. Ik snap er ook niks van..."
"En is die dan nooit krols geweest?"
L : "Tja, onze Mathurin is zo'ne lieve, dat beest ligt hier heel dikwijls over de grond te rollen..."
"Ja. Natuurlijk. Dat is wel waar. Maar zou die dan al niet zwanger geweest zijn voor ge die in huis gepakt hebt???"
L : "Een dracht van twee jaar schat?! Dat lijkt me lang..."
"Nee. Inderdaad. Dat kan helemaal niet natuurlijk..."
L : "Triest wel hé?..."
"Ja en 't strafste is nog dat ge die dus ooit hebt laten castreren want ge hebt daar nog een fotoraadsel van gemaakt herinner ik me nu opeens!!!"
(op dat moment van het gesprek was ik altijd héél blij dat het aan de telefoon te doen was
want in 't echt had ik me nooit serieus kunnen houden)
L : "Tja, ik weet het schat... Ik heb er ook geen idee van wat de dierenarts daar destijds dan uitgesneden heeft..."
"Zouden er tweeslachtige katten bestaan?... Ik heb al eens gegoogled en er bestaan naar 't schijnt wel hermafrodiete kippen..."
L : "Ik zou het niet weten..."
"Dit is nu toch echt wel een ongelofelijk verhaal. En dat zoiets bij u moet gebeuren! Gij die alles van katten kent! Allez, hoe kan nu zoiets?! Een mens zou bijna van een wonder spreken!"
L : "Ik zal niet meer rap beweren dat ik alles van katten ken! En ik vind het ook geen plezant wonder."
"Nee. Dat niet. En nu klopt die naam ook niet meer... Nu zult ge haar Mathurinneke moeten noemen..."
L : "En ik die zo blij was met zijn, allez hare, sjieke Franse naam. Nee, Mathurinneke vind ik echt lelijk. Precies of 't is een middeleeuwse vlaamse boerin verdorie."
"Ja, dat is waar."
(en dan, in een vruchteloze poging om mijn slachtoffer uit zijn lijden te verlossen...)
L : "En dat ik dat dan juist vandáág moest ontdekken! Dat is nog straffer!"
"Ja. Ja... Alhoewel... Wat is er eigenlijk zo speciaal aan vandaag?"
L : "Tja, dat het nu toevallig 1 april is hé!"
"Och ja! Dat is nu wel helemaal stom. Een mens zou nog bijna denken dat 't een grap is ocharme."
L : "Tja. Ge zegt daar al zoiets..."
"Ja dat is nu wel echt een idiote datum om zoiets ongelofelijks te moeten ontdekken- (plotse stilte)
Nee?! Néé?!!! NEE!!!  NEEEEEEEEEEEE!!!!'t Is niet waar hé?!!! Ge hebt me liggen?!!! Gij doet nóóit mee aan aprilgrappen! Gij vindt die flauw!! Toch?!"
L : "Hmmm. Ja. De meeste wel. Maar deze is precies toch geslaagd want dit is al het zesde identieke telefoongesprek dat ik deze namiddag voer."

    

Wat een Photoshopke kan doen hé?... Een stevige kater wordt een hoogzwangere kattin ...

Bedankt aan de mensen met de lieve wensen, ik hoop dat ze me 't grapje niet kwalijk nemen en er uiteindelijk toch ook om kunnen lachen hebben. En mijn close vrienden heb ik alleszins doen schateren. Dat heb ik gehoord. Mijn oren doen er nog pijn van. Maar dat was 't me méér dan waard.

Ik had eigenlijk voor gisteren en vandaag heel andere schrijfsels klaarliggen om op mijn blog te zetten. Maar die zijn dus even blijven liggen door de plots boven water gesprongen aprilvis.
Morgen zet ik dus een heel ander verhaal op mijn blog.
Wees gerust. Eentje dat wél echt gebeurd is.
Want het is tijd om de MRI-scan van mijn zotte kop te laten nemen...

Met deze moet het toch lukken?...



Reeds opgelost door Klaproosje, Lilith, Luk, Jan, Rudy, Crika, Lisette, Kaatje, Renee, Viva, Tineke, Lange Lou, Chrisje, Dolfijn, Fernanda en Vif!

Van nieuws gesproken. En "heuglijk" durf ik het zeker niet te noemen...
Reeds een paar weken zat ik te sakkeren dat Mathurin toch zo dik werd en dat ondanks zijn dieetvoer. Vandaag bracht de dierenarts de verklaring : de "heer" Mathurin blijkt... zwanger...
Nemuri Neko is uiteraard de vader dus over enkele weken komt hier een nest prachtige tijgertjes ter wereld! Die vanzelfsprekend een goede thuis gaan moeten krijgen...



Mevrouw Mathurin ligt klaar om uw gelukwensen te ontvangen...

Komaan, ge kent het allemaal heel goed...



Reeds opgelost door Klaproosje, Lilith, Luk, Jan, Rudy, Crika, Lisette, Kaatje, Renee en Viva!

Vorige week was deze diashow niet goed zichtbaar. Een nieuwe poging dus!

Dít is pas een fotoraadselkwis!

Ondanks de toch wel heel moeilijke foto's hebben Klaproosje, Lilith, Luk, Jan, Rudy, Crika, Lisette en Kaatje het weeral opgelost!
Laten we het voorwerp nu eens van een andere kant bekijken...