Fotoraadsel 237 - foto 6

Het doel van dit bezoek aan de Kesselse Heide was om te zien of de schapen reeds vrij op het domein ronddwaalden. Normaal komen ze met Pasen uit hun winterverblijf en kunnen ze vanaf dan eindeloos beginnen grazen om zo mee te helpen het terrein terug in de oorspronkelijke staat te brengen. 't Was ons natuurlijk vooral te doen om te zien of er lammetjes geboren waren...



Irma : "Dood gras. 't Zal weer een schone foto opleveren. Misschien kan ze ze nog als doodsprentje gaan verkopen... Zeg ma, staat eens recht jong! Ik zie weer niks! Ge had beloofd dat we naar de lammetjes gingen zoeken... En die zijn nu ook weer niet zó klein dat ze zich onder een dooie graspol kunnen verstoppen..."



Irma : "Jamaar, ge moet er nu ook weer geen Bobbejaanland van maken want dan word ik misselijk. En loop nu maar door, ik heb nu echt wel al een volle minuut kunnen kijken en de lammetjes zitten al zeker niet in deze boomtop..."
Laathi : "Niet cynisch worden hé Irma!"



Irma : "Kalm! Kalm! Waarom stapt ge nu ineens zo snel? We gingen toch gewoon rustig wandelen. Of?... Hebt ge de lammekes eindelijk in 't vizier gekregen?!!! Já?!!!"
Laathi : "Nog niet, maar ik heb iets anders in 't vizier gekregen waardoor ik misschien de schaapkes rapper kan vinden..."
Irma : "Oh das goe!!!"



Irma : "Oh nee... Das nie goe..."



Laathi : "Mijn camera als verrekijker gebruiken... Efkes inzoomen... misschien zie ik dan tussen al die bomen die schapen staan..."



Irma : "Schijnheiligaard! Ge zijt gewoon foto's aan 't nemen!"



Irma : " Pas op!!! Mijn oor!!! Mijn óór hangt vast!!!"
Laathi : "Kind, maakt toch niet zo van uw oren..."


We zullen de schapen vinden... Maar tegen welke prijs?...
Wat zal er onderweg nog gebeuren? Wat zullen we nóg vinden?...
Waardoor Irma toch weer per ongeluk enigszins vuil wordt...

(met dank aan Luk voor de foto's!)

Misschien als ik het nut van het voorwerp laat zien dat het makkelijker wordt...



Reeds opgelost door Dolfijn, Geert, Chrisje, Lilith, Kaatje, Steven, Nilleke, Mieke, Jan, Veveke, Opapat en Gazel!

Er komt schot in de zaak!
Luk is al peter geworden, Lisette en Fernanda werden al meter. Ann is zelfs ineens meter geworden van twéé poezen! (Er zijn toch echt vruchtbare vrouwen onder ons. En dat nog op onze leeftijd. ) Echtgenoot en ik zijn ondertussen ook peter en meter en erelid. Ah ja, wij moeten toch 't goede voorbeeld geven.
Al deze mensen hun stortingen zijn gebeurd en binnenkort wordt de website van Allemaal Poezen bijgewerkt, verschijnt hun naam bij hun dier, en krijgen ze de foto van hun petekind thuis gestuurd!

Mijn oude schoolvriendin, Brigitte, wordt ook meter. Dapper. Want zij ziet veel liever vogels dan katten. Zij wil meter worden over de oudste poes van de bende, liefst eentje met weinig tanden (of met een vals gebit) zo ene die zeker geen vogel meer kan vangen.

Chrisje, Viva, Utta en Sjoeke zijn al meter-in-wording! Daar moet nog wat papierwerk gebeuren en sommigen zouden graag ter plekke hun petekind gaan uitzoeken. Mijn maatje Nand kiest ervoor zich ter plaatse erelid te maken, als we naar Kruibeke gaan om foto's van de poezen te nemen en de uitleg over de nieuwe sterilisatieplannen te vernemen.

Al verschillende bloggers, zoals Dolfijn, Lange Lou, Fernanda, Viva, Ninne, Redpoppy en zeker nog een aantal anderen van wie ik 't nog niet weet, hebben er voor gezorgd dat de aktie zich via hun blog verspreidt door de button in hun kantlijn te zetten.
Met een langzaam domino-effect bereiken we op deze manier uiteindelijk duizenden lezers, en ik ben er zeker van dat we zo aan nóg meer meters en peters gaan geraken, of aan mensen die bereid zijn lid of erelid te worden, of op een andere manier Allemaal Poezen te steunen.

Want tot slot : voor de prijs van 1 drankje op café, of de prijs van een half pakje sigaretten, (want dat is uiteindelijk 2,5 euro!) kan je een héle maand een oude verstoten poes financieel laten overleven en haar laten genieten van haar "oude dag" op een prachtig domein.
Je mag zelfs kiezen of je maandelijks 2,5 euro stort, of liever ineens 30 euro voor een heel jaar.

Zo moeilijk kan het toch niet zijn om elke maand eens 1 pintje minder te drinken, of een half pakje sigaretten minder te roken?
Zo ziet ge maar : Peter of Meter worden van een van de seniorenpoezen is nog goed voor uw gezondheid ook!

De mensen van Allemaal Poezen zijn héél blij met onze aktie en ze danken jullie dan ook van harte!
We bezorgen ze nu wel wat administratief werk, maar dat laten we hun rustig, op hun eigen tempo, doen. Computerwerk kan wachten, de verzorging van de poezen gaat vanzelfsprekend voor.
En terwijl zij hun Magnificent Seventy (jaja, ongeveer 70 poezen verblijven er momenteel!) verzorgen en genezen, zullen wij ondertussen allemaal samen voor nog meer Peters en Meters zorgen nietwaar?!!!

En van mezelf ook een warme, dikke dankjewel voor jullie enthousiasme en medewerking!
Een mooiere beloning voor 5 jaar bloggen kan ik me niet indenken! Merci!!! Van harte.

In de dierenwereld zoudt ge 't antwoord nooit gevonden hebben, maar nu zijt ge weer in de flora terechtgekomen, en nee, ook daar gaat 't niet te vinden zijn...
't Ziet er nochtans een beetje levend uit hé? Hoe zou dat toch komen?...



Reeds opgelost door Dolfijn, Geert, Chrisje, Lilith, Kaatje, Steven, Nilleke, Mieke, Jan, Veveke en Opapat!

Ondertussen heb ik al leren tellen.
Er hebben momenteel dus acht mensen het raadsel al opgelost : Dolfijn, Geert, Chrisje, Lilith, Kaatje, Steven, Nilleke en Mieke!
Ongelooflijk goeie ogen en snelle hersenen hebben jullie!



Vergeet de schildpadden, reptielen, slakken en aanverwante... Echt waar, het raadsel speelt zich niet af in de dierenwereld. Met deze tip hoop ik al veel mensen uit hun lijden te verlossen.

Vandaag geen eigen werk. Ik ben zelf ziek en heb heel de nacht bij Nemuri Neko gewaakt omdat hij een beet op zijn onderste ooglid had. Vanmorgen om 8 uur stond ik er al mee bij de dierenarts. Waarschijnlijk een bijensteek... Gelukkig is zijn oogbol zelf niet geraakt.

Nog maar heel weinig reacties gekregen op "Senioren voor seniorenpoezen", dus daar is momenteel ook maar weinig over te melden.
Maar we verliezen onze zin voor humor niet.

Een ingezonden mopje :

Een man komt thuis van zijn werk, met een leugendetector onder de arm.
Zijn zoon van 12 komt thuis van school, twee uur te laat.
- Waar heb jij gezeten, vraagt zijn vader.
- Ik was in de bibliotheek om een huistaak voor te bereiden!
De robot richt zich naar de knaap, en geeft hem een ferme oorveeg...
De vader legt uit:
- Zoon, deze robot is een leugendetector! Je doet er beter aan direct de waarheid te vertellen...
- Ok... Ik was bij een vriend en we hebben een film bekeken, 'De Tien Geboden'.
En paf ! De robot geeft hem opnieuw een oplawaai...
- Aïe ! Wel ja! Eigenlijk was het een pornofilm...
De vader:
- Ik ben diep teleurgesteld in jou! Op jouw leeftijd beloog ik nooit mijn ouders!
En paf ! De robot geeft de vader een muilpeer...
De moeder zegt, met binnenpretjes:
- Natuurlijk, het is jouw zoon.
En paf ! Moeder krijgt een draai om de oren...

Ongelofelijk maar waar! Reeds twee mensen hebben dit (in míjn ogen toch) moeilijke raadsel al opgelost!

Proficiat Dolfijn, Geert, Chrisje en Lilith!

Aangezien de kennismaking met de VZW "Allemaal Poezen" zo'n fijne ervaring was zou ik graag deze onderneming steunen.

Deze niet-gesubsidiërde vrijwilligers vangen zowel gezonde als gewonde of zieke verloren poezen op - om hen later ter adoptie aan te bieden. Maar er verblijven eveneens vele "gepensioneerde" dieren op hun domein. Een flink stel senior-poezen - die wegens hun ouderdom, of door een chronische aandoening, veel verzorging nodig hebben - brengen er een zorgeloze oude dag door. Deze dieren kunnen niet meer geadopteerd worden maar je kan wel hun peter of meter worden.

Naar aanleiding van mijn verhalen over de gevonden poes en haar kleintjes in Temse, kreeg ik in de loop van deze week verschillende mails van lezers die het zo fijn vonden dat de dieren gingen verzorgd en later geadopteerd worden. Er waren ook verscheidene mails van mensen die het spijtig vonden dat ze, door allerhande omstandigheden, zelf geen poes meer konden houden. Ook kinderen willen soms graag een poes maar dat kan niet altijd omdat ze bijvoorbeeld de ene week bij ma en de andere week bij pa verblijven. Oudere mensen kunnen in een bejaardentehuis ook meestal geen poes meer houden.
Dankzij het systeem van het peterschap is het dus mogelijk voor iedereen om toch, zij het op afstand, een eigen poes te verzorgen.


In de loop van de laatste 5 jaar kreeg ik veel positieve respons op mijn blog. Sommige mensen schrijven me dat ze als eerste werk van de dag mijn blog openen om een glimlach te komen plukken. Anderen bedanken me voor het reisadvies dat ze uit mijn reisverhalen halen. Vanzelfsprekend vind ik dat fijn en ik maak mijn blog met liefde en plezier. Maar nu zou ik voor 1 keer toch eens iets terug willen vragen...
Als je écht plezante momenten beleeft dankzij mijn schrijfsels, en ik dus iets - hoe klein dan ook - beteken in uw leven, kan u me nu een pleziertje terug doen...

Mijn wens is dat zoveel mogelijk van mijn lezers "Allemaal Poezen" zouden steunen. Dit kan op verschillende manieren. Door mee naar adoptiegezinnen te zoeken, door wat reclame te maken voor de VZW (bijvoorbeeld door deze button te kopiëren naar de kantlijn van uw eigen blog), door lid of erelid te worden van de vereniging (voor 15 of 25 euro per jaar).
Of... door meter of peter te worden van een senior-poes!

"Senioren voor seniorenpoezen" dus.

Dit laatste kan al voor slechts 2,5 euro per maand (of 30 euro per jaar). Van dit bedrag wordt dan uw poes haar voeding en medicijnen betaald. Uw naam komt op de website bij de foto van uw dier te staan.
Het rekeningnummer van de VZW is  320-0049248-42.

 

 

Black, Daphne, Pepe, Missy en Sassy...
Enkele voorbeelden van de vele poezen die wachten op een peter of meter...

Wil je meehelpen stuur dan eerst een mailtje naar

vzw@allemaalpoezen.be met je naam en adres, en niet te vergeten, de naam van de poes die je uitgekozen hebt op hun site. 

Kennismaken met "Allemaal Poezen" kan je via hun website :
http://users.skynet.be/allemaalpoezen/

Wil je onmiddellijk terechtkomen op de pagina van het peter-en meterschap klik je hieronder :
http://users.skynet.be/moondiva/adopteren.html


Ik zou het enorm fijn vinden als jullie zouden willen meewerken aan mijn bescheiden aktie. 't Kan zijn dat mijn vraag niet veel oplevert, maar hoe klein het resultaat ook is, een zee van liefde onstaat enkel als er veel kleine druppels welwillendheid en goedheid verzameld worden. Door niks te doen geraken we nergens. Jullie kennen mijn motto :
Voor het slagen van het kwaad,
is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen.

Medelijden hebben met verstoten poezen is mooi, maar door medeleven te tonen en daadwerkelijk te helpen worden de dieren pas écht beter.

Binnenkort ga ik uitgebreid op bezoek bij "Allemaal Poezen" en krijg ik alle uitleg over de nieuwe plannen in verband met sterilisatie van poezen op jonge leeftijd om overbevolking, of moet ik over-"bepoezing" zeggen, te bestrijden. Op die manier komen er minder dieren in instellingen terecht waar ze uiteindelijk geëuthanaseerd moeten worden.
Vanzelfsprekend krijgen jullie van dat bezoek een volledige reportage!

Alvast een heel warme, dikke, hartelijke "bedankt-knuffel" aan mijn lezers die "Senioren voor seniorenpoezen" willen steunen!

Kies je ervoor om deze prachtige vrijwilligersorganisatie mee te promoten op je blog? Dan kan je onderstaande kleine buttons in de zijkant van je blog plaatsen :

Broncodes voor de buttons: KLIK HIER

De eerste dankuwel gaat alleszins naar Viva - mijn vriendin en "sister-in-arms" - die zoals gewoonlijk de technische kant van het maken van de buttons voor haar rekening genomen heeft! Iedereen heeft altijd, voor welke verwezelijking dan ook, toch een beetje hulp van zijn vrienden nodig nietwaar? En dat maakt het leven nu net zo fijn!

Liefs van Laathi en de Magnificent Seven!

Van links naar rechts :
Phineas, Laathi (de poes), Nemuri Neko, Serendipity, Mathurin,
Ming Song Huong, Hanuman, en Laathi (de mens).

't Is makkelijker dan je zo op 't eerste zicht denkt hoor...
Niet wanhopen want elke dag krijg je meer van de foto te zien.



Denk je 't antwoord te kennen, stuur me een mailtje!
Zet aub je oplossing niet op mijn blog om anderen hun spel niet te verknoeien!
Bedankt!

Het laatste nieuws dat ik kreeg van "Allemaal Poezen" over het gevonden poezengezin :

Een van de kleintjes woog abnormaal weinig en moet bijvoeding en extra zorgen krijgen.
Daarom zijn moederpoes en kroost tijdelijk verhuisd naar een gezin in Hamme waar ze speciale aandacht krijgen. In die zeer zorgzame omgeving blijven ze tot de kleintjes groot genoeg zijn om geadopteerd te worden.
Moederpoes gaat daarna terug naar "Allemaal Poezen" om gesteriliseerd te worden en te wennen aan andere katten. Vanaf dan wordt het uitkijken naar een goed adoptiegezin voor haar!



En morgen vertel ik jullie over mijn plannetje... "Senioren voor Senioren-poezen"!

Gevaarlijke dingen, zo'n bananenschillen.



De mensen die over dit raadsel toch niet uitgegleden zijn zijn : Dolfijn, Rita,  Klaproosje, Tineke, Lou, Marleen, Mieke, Wim, Geert, Steven, Opapat, Redpoppy, Chrisje, Ron, Renee, Nicole, Kaatje, Kathleen, Rudy, Yvette, Maria, Ann, Gazel, Fernanda, Jan, Chrisje, Veveke,Vif, Derktje en Nand!

Deel 4 : Een kijkje in 't kattenparadijs!

Bij de "VZW Allemaal Poezen" worden tamme katten opgevangen om later geplaatst te worden. De dieren zitten eerst even apart om vervolgens in een grote ren samen gezet te worden om te zien of ze kunnen opschieten met andere katten. Er wordt ook getest of ze met kinderen en honden kunnen omgaan om een zo geschikt mogelijk gezin voor hen te vinden.



In deze ren resideren de poezen die wachten op adoptie.







Dit is het keukentje, met achteraan een groot binnenverblijf vol speelgoed en allerlei knusse nesten om 's nachts lekker warm te liggen.





Al de dieren waren enorm mensvriendelijk. Ze vroegen gewoon om opgepakt en geknuffeld te worden. Mensen die hier een dier adopteren kunnen echt gerust zijn dat ze een toffe, en een geschikte, huisgenoot mee naar huis nemen.
Maar de VZW "Allemaal Poezen" heeft nog meer te bieden... Onder andere voor Senioren-poezen...
We zouden het misschien "Senioren-voor-Senioren" kunnen noemen?...
Maar daar vertel ik zondag wel meer over...

Mijn grootste wens is nu dat de moederpoes die ik gevonden heb, en haar vier kleintjes, zouden geadopteerd kunnen worden via lezers van mijn blog. Dat zou geweldig zijn, dan konden we hun evolutie misschien blijven volgen!



Dus moest je iemand weten die een zalig lieve kattin een goede thuis wil geven (over ongeveer 3 maanden, want zolang moet ze nog voor de kleintjes zorgen, en daarna moet ze nog drie weken proefdraaien in de ren met haar volwassen collega's), of iemand die graag één van haar twee rosse of twee zwartgetijgerde kleintjes wil in huis nemen...

Kijk eens rond, denk eens na, misschien vinden we wel adoptiegezinnen om deze poezen hun levensloop te kunnen blijven volgen?...

Ondertussen heb ik van Patricia vernomen dat de kleintjes de eerste avond een papfles gekregen hebben omdat moederpoes nog te veel overstuur was (niet moeilijk : op één en dezelfde dag gedumpt worden in een bos, uren later in een kooi gevangen worden, dan lang in een auto moeten zitten, om vervolgens weer in een andere kooi terecht te komen... Je zou van minder kompleet van streek zijn.)
De volgende dag heeft het gezin reeds een binnenkooi gekregen en nu zoogt ma haar jongen terug zelf. Iedereen stelt het dus wel. Hopelijk ontvang ik binnenkort een fotootje van hen.

Zondag méér...

Komaan, nu is 't een weggevertje!



Reeds opgelost door Dolfijn, Rita,  Klaproosje, Tineke, Lou, Marleen, Mieke, Wim, Geert, Steven, Opapat, Redpoppy, Chrisje, Ron, Renee, Nicole, Kaatje, Kathleen, Rudy, Yvette, Maria, Ann, Gazel, Fernanda, Jan en Chrisje!

Deel 3 : Aankomst in het paradijs.

Met het poezengezin behaaglijk in hun draagmand op de achterbank reden we van Sint Niklaas naar Kruibeke. Van pure emotie reden we eerst nog eens flink verkeerd, maar uiteindelijk vonden we een, ons totaal onbekend, poezenparadijs : “Allemaal Poezen”.

De grote poort zwaaide langzaam open en ik kon mijn ogen amper geloven!...

Op het prachtige binnenerf van een gerestaureerde boerderij zaten, lagen, spinden, rolden,... overal poezen vredig in de avondzon! Rustige, volwassen, gezonde dieren die overduidelijk genoten van het leven. Ik begon ze te tellen maar dat moest ik al snel opgeven. Hoe meer ik rondkeek hoe meer ik er zag! In manden, bovenop krabpalen, naast een vijver, op banken, languit op het stenen binnenplein, rollend in ’t gras van de weide naast het huis, doezelend op kratten naast de schuur… Ik was zo overweldigd door al dat kattengeluk dat ik gewoon roerloos  in ’t midden van die binnenplaats bleef staan. “Van de hand Gods geslagen” noemen ze zoiets. Dit had ik totaal niet verwacht.

Van achter één van de schuren kwamen vier vrijwilligers ons tegemoet en begroetten ons heel hartelijk. Toen ze moederpoes en haar kroost in ’t mandje op de achterbank zagen werden ze helemaal enthousiast! “Zo’n prachtig dier!”, “En zo rustig!”, “Daar gaan we makkelijk een adoptiegezin voor vinden!”. Op dat moment viel er echt een pak van mijn hart : deze vijf dieren gingen gegarandeerd een goede toekomst tegemoet. En 't zou deze keer eens niet bij mij zijn.

Terwijl wij onderweg waren had Patricia al een opvangkooi voor haar klaargemaakt en ze troonde ons nu mee naar de plek achter de schuur. Ik verwachtte me aan 1 metalen bench met een mandje en een kattebak in, maar nee, ’t was nog veel beter!
Die zorgzame mensen hadden drie grote kooien in U-vorm aan mekaar bevestigd en het poezengezinnetje kreeg een drie-kamerappartement!!! Kompleet ingericht! Een grote doos als nest, een kattebak, een krabpaal met nog een gezellig holletje eronder, en dat geheel afgeschermd met plastic zeilen tegen wind en regen!

Moederpoes was snel van begrip, zo gauw de draagmand in haar appartement werd gezet stapte ze uit. Ik legde de kleintjes in de doos, samen met het oude vuile handdoekje dat ook in hun schapenvelnestje gelegen had zodat ze toch hun “huisgeur” nog in hun omgeving hadden.

 


Patricia en drie andere enthousiaste, lieve vrijwilligers
nemen moeder en kinderen in ontvangst!



Haar drie-kamer-suite!

Het dier was eerst onwennig, ze verkende alle drie haar kamers en ging dan in het doosje onder de krabpaal zitten. Niet bij haar kleintjes dus… Om haar meer privacy, rust en warmte te geven hebben we dan het geheel afgedekt met dekens zodat ze tijd kreeg om te wennen aan de nieuwe situatie.

Een van de mannen zou ’s avonds nog eens komen kijken of de moeder de kleintjes wel degelijk zoogde, anders zouden ze met de papfles worden grootgebracht. Wat een service! Ik was zo gelukkig dat ik, alweer met de hulp van mijn kameraden, de poezen naar deze wonderlijke plek had kunnen brengen!

Hoewel het tijd was voor de vrijwilligers om naar huis te gaan kregen we toch nog een hele rondleiding door hun project! Het was overduidelijk dat dit mensen waren die 100% in hun werk opgingen.



Alvast 1 foto als voorproefje van de rondleiding!

Méér in de volgende aflevering!

Zo snel ik straks weer een beetje energie over heb schrijf ik verder aan het poezenverhaal!
Maar dit is ook mooi om lezen.
Een hartverwarmend mailtje dat ik aankreeg, wat ik graag met mijn lezeressen wil delen :

Een jonge gehuwde vrouw was op bezoek bij haar moeder en zat met een glas gekoelde thee in haar hand op de sofa. Ze hadden het over het leven, het huwelijk, over de verantwoordelijkheden van het leven en de verplichtingen van de volwassenheid.  De moeder liet de ijsblokjes in haar glas zachtjes rinkelen terwijl ze nadacht en keek dan haar dochter aan met een heldere, nuchtere blik.

‘Vergeet je zusters niet' was haar raad terwijl ze de theeblaadjes op de bodem van haar glas ronddraaide. ‘ Hoe ouder je wordt, hoe belangrijker dat ze voor jou gaan zijn. Hoeveel je ook van je man houdt, hoeveel je van je kinderen gaat houden wanneer je ze krijgt, je gaat altijd behoefte hebben aan zusters. Vergeet niet om af en toe met hen weg te gaan, dingen met hen te doen. En vergeet ook niet dat ALLE vrouwen ‘zusters' zijn... jouw vriendinnen, jouw dochters en alle andere vrouwen in de familie ook. Je gaat vrouwen nodig hebben. Vrouwen hebben altijd vrouwen nodig.'

‘Dat is wel de gekste raad die ik heb gekregen!' dacht de jonge vrouw. ‘Ik ben toch nog maar pas getrouwd? Ik ben net een deel geworden van de wereld van koppeltjes toch? Ik ben nu een gehuwde vrouw om ‘s hemels wil! Een volwassen persoon! Mijn man en de familie die wij samen gaan stichten gaan toch zeker voldoende zijn om mijn leven een zin te geven!'

Maar ze luisterde naar de raad van haar moeder. Ze hield contact met haar zusters en sloot elk jaar nieuwe vriendschappen met vrouwen. De jaren rolden voorbij en langzaam begon ze te begrijpen dat haar moeder wist waarover ze sprak. Terwijl de tijd en de natuur het pad van een vrouw vormen met veranderingen en geheimen zijn haar ‘zusters' de enige vaste waarde in haar leven.

Dit is wat ik heb geleerd na meer dan 50 leven op deze aarde:

DIT ZEGT ALLES: 

De tijd gaat voorbij.

Het leven gaat zijn gangetje.

Afstanden scheiden ons.

Kinderen worden groot.

Jobs komen en gaan.

Liefde groeit en neemt dan weer af.

Mannen doen niet wat van hen wordt verwacht.

Harten worden gebroken.

Ouders sterven.

Kollega's vergeten bewezen gunsten.

Loopbanen komen tot een eind.

MAAR........

Hoeveel tijd of hoeveel kilometers ook tussen jullie liggen, zusters zijn er altijd. Een vriendin is nooit buiten het bereik van jouw uitgestrekte hand als je haar nodig hebt. Als je op je eentje door die eenzame vallei moet lopen staan de vrouwen in je leven aan de randen van de vallei, vrolijken je op, bidden voor je, ondersteunen je, doen een goed woordje voor je en wachten met open armen aan het einde van de vallei. Soms breken ze zelfs alle regels en lopen naast jou, met je mee... of komen naar je toe en dragen je eruit.

Vriendinnen, dochters, kleindochters, schoondochters, zusters, schonzusters, moeders, grootmoeders, tantes, nichten en de uitgebreide familie: allen zijn een zegen in ons leven!

Zonder vrouwen zouden noch de wereld noch ik hetzelfde zijn.

Toen we in dit avontuur stapten van het ‘vrouw zijn', hadden we geen idee welke ongelofelijke vreugde of pijn voor ons lag. Evenmin wisten we hoezeer we mekaar zouden nodig hebben. We hebben mekaar nog steeds nodig, iedere dag. Laat dit weten aan alle vrouwen die jou leven zinvoller hebben gemaakt. Ik heb het net gedaan.

Wegens te druk en te moe heb ik de mails van diegenen die het al juist geraden hebben eens niet persoonlijk beantwoord. De anderen heb ik natuurlijk wél een beetje verder "van de kant in de gracht geholpen".



Reeds opgelost door Dolfijn, Rita,  Klaproosje, Tineke, Lou, Marleen, Mieke, Wim, Geert, Steven, Opapat, Redpoppy, Chrisje, Ron, Renee, Nicole, Kaatje, Kathleen, Rudy, Yvette, Maria en Ann!