Lieve vrienden,
Jullie zullen al wel gemerkt hebben dat ik de laatste tijd, buiten mijn reisverhalen, niet veel op mijn blog heb uitgespookt maar het is hier, zoals elk jaar in december en januari een drukte van belang geweest. Buiten de gewone dingen - eigen aan deze periode - zoals eindejaarsboekhouding, inventaris, soldenmailing (6000 brieven verstuurd krijgen...), een demonstratie in onze winkel (op de dag van de storm zodanig dat de demonstrateur die uit Nederland moest komen niet tot hier geraakt is en we heel 't gedoe nog op 't laatste ogenblik hebben moeten afgelasten ook), en een boel administratief werk, is er ook deze week nog aan de chauffage gewerkt, heeft mijn vaatwasser de geest gegeven, hebben ik een nieuwe moeten laten installeren, is er hier nog volop getimmerd en geschilderd geworden, ben ik drie keer naar de dokter en 't ziekenhuis moeten rijden, twee keer een nieuwe poetsvrouw moeten inwijden (de eerste was bang van mij poezen, dus dit was duidelijk niet 't juiste adres voor haar 
), ben ik ook nog gewond geraakt aan mijn rechterwijsvinger zodat ik niet meer fatsoenlijk kon typen, probeerde ik ook nog een appartement te verhuren zodat ik om de haverklap met mogelijke huurders moest gaan kijken, is mijn pc grondig omgebouwd geworden, zodanig dat ik verschillende dagen "uit de lucht" ben geweest, ben ik twee keer van oververmoeidheid "gecrasht", en zijn er ook nog enkele kleinere tegenvallertjes tussendoor gebeurd
Vandaar dus dat ik niet trouw op alle mails heb geantwoord.
Het is de meeste nachten 4 of 5 uur geworden voor ik stopte met werken en af en toe moet een mens ook nog eens slapen. Of althans, proberen te slapen, wat voor mij niet simpel is als ik onder grote stress sta.
Dus sorry aan mijn blogvrienden die ik deze twee maanden verwaarloosd heb.
In februari gaat het allemaal terug rustiger worden en hoop ik terug wat originele dingen op mijn blog te zetten en jullie mails sneller te beantwoorden.
Ik heb ook al verschillende reacties gekregen van mensen die mijn wekelijks mailtje met de uitnodiging voor 't fotoraadsel niet meer ontvangen. Ik weet niet hoe dit komt want ik heb niets aan mijn lijstje veranderd... Zo gauw ik tijd heb ga ik uitzoeken hoe dit komt, maar ge weet, ik en computers, het is niet het ideale huwelijk
Desalniettemin : bedankt voor jullie trouw aan mijn blogske!
(PS. Rudy S., en de anderen die mijn mail niet meer aankrijgen maar dat wel graag zouden hebben, mail me je mailadres eens terug door, want het is spoorloos in het cyber-heelal verdwenen...)
Vandaag neem ik voor 't eerst sinds 29 december een namiddagje vrij, ik ga naar de blogmeeting in Hechtel! Maar niet voordat ik eerst mijn nieuw raadsel op mijn blog gezet heb. Tradities mogen niet gebroken worden
Dus : here we go!
----------
Bijna iedereen zal dit voorwerp in huis hebben, maar zeker niet iedereen maakt er gebruik van... De volgende dagen krijgen jullie meer tips, maar laat de "échten" het eerst zo ne keer proberen
Mail me maar als je 't herkent hebt! Veel plezier!
--------------
Al direkt opgelost door Vera, Ryntje, Luk, Willy, Vifke, Speelster, Lange Lou, Mare, Fernanda, Francois, Viva, Rikavensis, Steven, Red Poppy, Nil, Opapat, Mieke en Sandra! Dat zijn dus wel "échte", echte straffe en rappe! Amai! Bravo!
--------------
Morgen enkele foto's van de blogmeeting in Hechtel van deze namiddag!
Nee, niet als raadsel. Gewoon als fotokes natuurlijk
Stel u voor : ik zou hier dan een foto opzetten van bijvoorbeeld Opapat en Lana, en jullie zouden dan misschien weer gokken op "het gat van een kieken" of zoiets.
Dat zou toch niet kunnen! )
Hierbij alvast een voorsmaakje :
En nee, ook dit zijn geen kiekens!
Dit zijn Laathi, Sjoeke, Viva en Utta vannamiddag
Eddy en Opapat
Red Poppy die zich met angst in haar prachtige groene ogen afvraagt welke bangelijke vraag ik haar nu weer over mijn blogproblemen ga stellen...
kattenharen
1 reactie op dit bericht
onze poes
Die poes van ons die liet dat net graag doen, hij (gecastreerde kater) legde zich languit op de mat en dan maar snorren dat het een lieve lust had. Terwijl gingen wij met de borstel er overheen en hij liet dat heel gewillig doen, alleen aan zijn poten en achterwerk was hij wat onwillig maar dat was allemaal snel vergeten. Hij was steeds zo blij dat hij van die overtollige haren verlost was en deed achteraf niks anders dan kopjes geven, misschien wou het nog wel meer van hetzelfde.
Zo ziet ge maar dat iedere poes zich anders gedraagt, onze Zorro ging zelfs languit op zijn buik in de plassen liggen, iets waar een kat meestal niet moet van weten, hij wel dus. Het was een voorvechter in alles, zelfs in zijn eigen goesting doen maar is dat niet eigen aan een kat, och ik mis hem nog iedere dag, zeker nu het winter is.
Als hij de kou had geroken aan de deur was hij met geen stokken naar buiten te krijgen, andere dagen kon hij dan weeral niet snel genoeg meer naar buiten zijn. Rare wezens, we zullen ze nooit begrijpen maar toch houden de meeste mensen ervan . . .