Met de krekels naar de krekels! Deel 5.

Ah zo? Ge vindt het dus moeilijk?
En toch kent iedereen het héél goed...
Foto twee dan maar!



De oplossers : niemand, rien, nada.

4. Een 1/1.000.000ste-dagvlieg.

Elke boom is apart. De tinten en de tekeningen zijn kompleet anders, afhankelijk van de metalen en mineralen die erin terecht gekomen zijn. De plaatsen waar de takken zaten zijn ook heel opmerkelijk, die zijn totaal verschillend van kleur en tekening dan het hart van de boom. 













Een klein boompje...



Géén auracaria maar de doorsnede van een versteende palmboom.
 

Het ontstaan van dit versteend hout is een indrukwekkende geschiedenis. We moeten maar liefst 200 miljoen jaar terug gaan in te tijd, toen de continenten nog één geheel vormden. We komen terecht in een reuze woud van araucaria - de voorganger van onze coniferen - een tropische boomsoort die snel groeide. Waarschijnlijk door een aardbeving, waren de bomen in een moeras terechtgekomen waar ze achteraf bedolven werden door dikke lagen as van vulkaanuitbarstingen, rijk aan allerlei ertsen en mineralen. Met het moeraswater drongen deze diep door in het hout en schonken het al de kleuren. Bij de volgende aardbeving zakte de grond met de bomen, en kwamen ze op de bodem van een zee te liggen. In de volgende miljoenen jaren werden ze bedekt door een dikke laag van kalk en schelpjes. Nadat de aarde opnieuw opgestuwd werd kwamen de bomen relatief dicht aan de oppervlakte liggen, een plek die vervolgens een woestijn werd. Het gebied wat we nu kennen als Arizona… De kalklaag sleet gelukkig zeer traag weg en beschermde de versteende bomen tegen erosie door de natuurelementen en de hoge temperatuurverschillen tussen dag en nacht. Dat maakt deze plek zo uniek op aarde.

De echt dikke bomen worden enkel in een paar Europese ateliers verzaagd en in New York. In Arizona kunnen ze alleen dunne schijven de baas. En ze zijn er dan nog niet echt handig in. Vandaar dat de bomen naar Frankrijk vervoerd worden, daar bewerkt worden en dan weer over heel de wereld verpreid raken.

In het Nationaal Park Petrified Forest van Arizona is het ten strengste verboden om ook maar het kleinste stukje steen mee te nemen, maar de eigenaars van de gebieden rond het park hebben reeds decennialang vergunningen om in hun grond naar de bomen te delven en ze te verkopen. Het park tracht nu de omliggende delvingsgebieden op te kopen maar de eigenaars vragen er fortuinen voor. Het wordt dus afwachten tot de licenties verlopen zijn en het hele gebied terug bij mekaar kan gevoegd worden.

Dit heeft zijn voor- en nadelen. Het is goed dat de bomen door iedereen bezocht kunnen worden. Maar aan de andere kant - als ze gewoon open en bloot in ’t Nationaal Park liggen - zijn ze aan alle weersomstandigheden onderhevig. Grote hitte overdag en ’s nachts barre koude. Ooit, ooit, gaan ze aan die temperatuursschommeling tenonder, want ze horen eigenlijk thuis diep in de bodem van de aarde, waar ze ontstaan zijn.

Alleszins, ik ga mijn ijzersterke platen koesteren met de grootste zorg. God weet wie er, misschien honderden of duizenden jaren na mijn dood, nog van gaat kunnen zitten genieten? Ik ben uiteindelijk maar een nietige passant in hun leven.

Na een heerlijke dag namen we afscheid van Danièle en Philippe en laadden we alvast de kleinste plaat versteend hout in onze auto. Op de terugweg van het atelier reden we langs de kleine wegen om wat oude vakwerkhuisjes te zien. We vonden ze wel maar ze waren niet bijster fotogeniek. Overal geparkeerde auto’s, verkeersborden, glascontainers, stellingen… Ze worden tegenwoordig ook in de gekste kleuren geschilderd. Het oude vale geel is vervangen door Wibra-groen, purper, knalblauw, zelfs roze… Niet tof om te fotograferen.

Zelfs op de landwegen werd er zo snel gereden dat het niet te doen was om uit te stappen en foto’s te nemen. Er zijn geen voetpaden, de auto’s vertragen niet, en de bermen zijn steil. Om over het lawaai van de passerende wagens nog te zwijgen. We zijn dan maar rustig terug naar ons hotel gereden.

Onderweg vroeg ik Paul of we straks onze stenen plaat uit de auto gingen pakken en mee naar onze kamer nemen. Zijn ogen kregen plots het formaat van kleine pizza’s en dat maakte me duidelijk dat hij niet echt ingenomen was met het idee om het ding van veertig kilo voor 1 nacht twee verdiepingen naar boven te sleuren. Begrijpelijk wel. Onze tweehonderd miljoen jaren oude boomschijf mocht dus blijven slapen in onze twee jaar oude “nieuwe” auto.

Het diner viel tegen. Fransen schijnen nog steeds niet te snappen dat mensen groenten eten en niet alleen sla. Ik heb dus een droge kippenpoot met kurkdroge rijst naar binnen gewerkt en Paul een soort soepvlees zonder soep. Niet direct een maaltijd om van wakker te liggen, dus na ’t eten nog even buiten gezeten en dan maar naar onze grote zolder getrokken en ben ik beginnen wegdromen bij de kleine steentjes die ik gekocht had.



Irma : "Toch wel schoon eigenlijk... Maar 't worden wel héél kleine tafeltjes. Vergeet die pot choco van de Aldi, als er een zoutvat op kan staan zal 't veel zijn..."

Dertig jaar geleden, in het National Park Petrified Forest in Arizona, zag ik al die versteende bomen liggen. Mijn ma en ik waren er op slag verliefd op. Toen had ik nooit kunnen dromen dat ik zelf ooit zo’n uniek ding zou bezitten. Maar ja, wat is in dit geval “bezitten”? Ik leef misschien nog 5 of nog 35 jaar en deze kunstwerken van moeder natuur kunnen evengoed nog eens miljoenen jaren meegaan. Voor die boomschijven ben ik nog minder dan een ééndagsvlieg. Misschien zelfs maar een miljoenste seconde-vlieg.

Wil je meer over de versteende bomen lezen kijk dan op de site van de Goldsteins :

http://www.philippe-goldstein.com/

Morgen of overmorgen 't vervolg van onze trip in de Elzas!

Af en toe gingen we even in de tuin wandelen, en ik besloot te poseren bij een araucaria die Danièle en Philippe als voorbeeld hadden aangeplant. Wist ik toen veel hoe die boom er moest uitzien! Ik laat Irma dus poseren bij een solitair boompje dat midden in de tuin stond. Vervolgens zette ik me er zelf bij. Tot plots Paul opmerkte : “Dat ziet er nu eigenlijk toch wel een heel gewoon boomke uit. Zijt ge wel zeker dat ze deze bedoelden?...” Ik keek eens rond en zag niet direct andere indrukwekkende bomen staan, dus voor de zekerheid ging Paul het binnen maar even aan Danièle vragen. Hilarisch moment! Had ik toch wel zitten poseren onder de verkeerde boom! Ik zie het me na de reis thuis al op mijn blog zetten : “Irma onder de araucaria” en daarna de mails van mijn bloglezers : “Zijt ge zeker dat dat geen gewoon kastanjeboomke of zoiets is waar ge onder zit?” Wat zou ik weer glanrijk de mist in zijn gegaan...



Irma : "Ma! Ma-a!! Dit is hem niet! Echt niet!"



Irma : "Ma! Luister naar me! Ge maakt u kompleet belachelijk! Dit is de verkeerde boom!"
Laathi : "Zwijg en poseer. Wat kent gij nu van bomen! Graseter."



Irma : "Maar kijk dan eens naar boven!!! Ge ziet toch dat dat een loofboom is en geen conifeer!"
Laathi : "Kijk naar de lens verdomme of ge ziet niets anders dan uw dubbele kinnen op de foto!"

Het araucaria-boompje was klein, stond helemaal aan de zijkant van de tuin, maar was wel zeer speciaal. Het leek meer op een soort cactus dan een boom. De harde, puntige blaadjes waren messcherp. Deze plant zag er alleszins veel voorhistorischer uit dan diegene waaronder ik voordien had zitten poseren.



Irma : "Oef. Als ge als schaap iets aan een steenezellin wil wijsmaken... Niet simpel."



De "blaadjes" van de araucaria.

Na deze grappige verpozing gingen we terug naar de toonzaal.

Een tafelblad was betrekkelijk snel gekozen. Dat was op twee uur gepiept. Er waren nog twee schijven van de boom die ik destijds op de Cocoon-beurs in Brussel gezien had op voorraad. Alleen was het nog een heel gedoe om te beslissen welk onderstel we voor de keukentafel gingen voorzien. Maar… er waren nóg twee andere schijven waar mijn hart van op en neer sprong. Eentje hing aan de muur en een ander stond als salontafelblad geëxposeerd.

Toen ik bij de Goldsteins aankwam vond ik het op één of andere manier immoreel of oneerbiedig om zo’n oud en uniek stuk natuur als tafel te gebruiken. Ik zag op zo’n natuurwonder nu niet direct een pot Nutella staan, laat staan een pot choco van de Aldi. Maar aan de andere kant, als je ’t als tafelblad gebruikt, dan zit je er echt wel met je neus op en kunnen je ogen en geest helemaal in die magische wereld verdwalen. Uiteindelijk is zo’n steen enorm sterk en onbekrasbaar, je kan ze alleen met diamantschijven bewerken. Zelfs een kattenagel kan er geen onheil mee aanrichten. Dus heb ik vrij snel van mijn hart een steen gemaakt en me over mijn morele bezwaren heen gezet. Mijn keukentafel zou in ’t vervolg een 200 miljoen jaar oude versteende boom zijn.





Irma : "Ma? Ge gaat toch geen geld uitgeven aan een dode boom??? Ge hebt er een levende in uw hofke staan!!!"



Irma : "En trouwens, dit geval als tafelblad?... Er zit verdorie een gat in! Enfin ja, dat is misschien wel gemakkelijk dan kunt ge de restjes van uw eten daar naartoe vegen en dan vallen die ineens op de grond voor de katten. Ik voel het al aankomen... ons huishouden gaat er nu nóg een beetje "Boer Sjarel"-iaanser aan toe gaan..."

Morgen deel 4 van de trip, over het ontstaan van deze wonderlijke natuurlijke kunstwerken.
(Ik splits het verhaal van ons 4-daags tripje maar in vele kleine hoofdstukjes omdat ik me te ziek voel om veel te bloggen. )

Iedereen kent het!!!



Veel succes maar nog veel meer plezier!

Een metalen draaidop van een fles fruitsap. Zo eenvoudig was het.
En dat vonden Luk, Jan, Nilleke, Piet, Nand, Chrisje en Tinaatje, Geert, Redpoppy, Tineke, Lange Lou, Ingrid, Klaproosje, Marleen, Veveke, Sus, Nicole, Opapat, Mieke en Jan Bas er ook van. Op de langen duur toch. 

Het zogenaamde "onderzoek" in het ziekenhuis bleek eigenlijk een "test" te zijn. Er werden elektrische golven door mijn brein gestuurd om te zien of mijn tinnitus zou verminderen. Een fijn idee, alleen dat ik veel meer geïnteresseerd ben om van die hyper-acusis af te geraken. Maar ik kreeg te horen "Misschien gaat het ook wel iets aan uw hyper acusis doen? Ge weet toch maar nooit?..."
Dus ja, dan gaat ge akkoord natuurlijk.

Het enige dat die hersenstimulatie - of poging tot vermindering van de hersenactiviteit - tot hiertoe opgeleverd heeft is dat nu zowel mijn tinnitus als mijn hyper-acusis verergerd zijn...
Nu lig ik helemaal in de lappenmand.
Mijn reisverhaal verder afmaken lukt vandaag niet.

Hier dus even enkele foto's van dinsdag... De dag voor ze met mijn hersenen hebben zitten rammelen.
Een stil foto-uitstapje tussen de schaapjes op de Kesselse Heide met mijn maatjes. Toen was ik nog goed in form. Elke geschikte klimboom moest er aan geloven.
Tegenwoordig stel ik niks fijns meer uit tot "later". "Later" bestaat toch niet.
Zie ik een goeie boom, dan zit ik er in!



Op ontdekkingstocht naar de schapen. Met de kudde naar de kudde dus.



En ze dan liefst van zo dichtbij mogelijk fotograferen...





Irma : "O God, als ze daar nu maar niet helemaal onderkruipt, want stel dat die iets laten vallen..."



Laat ze maar lachen met mijn rondgesluip. Het leverde me deze grappige foto's op.







En ter afwisseling in een boompje klimmen.



Nee, zo'n denneboom is niet zo interessant. Die hars is nogal kleverig.
Slecht voor de pels van Irma.



Een sappige loofboom zal plezanter zijn...



En die wiegen ook lekkerder...



Ja!!! Dit is nen héle goeie!!!



Met dank aan mijn maatjes voor 't mogen gebruiken van hun foto's!

En morgen is 't gedoe in mijn kop hopelijk wat minder en kan ik voortschrijven aan mijn reisverhaaltje...

De laatste kans...



Reeds opgelost door Luk, Jan, Nilleke, Piet, Nand, Chrisje en Tinaatje, Geert, Redpoppy, Tineke, Lange Lou, Ingrid, Klaproosje, Marleen en Veveke!

Dinsdag 8 juni.

Elzas, Le Relais De Brunstatt.

Om 8 uur werd ik wakker. Vanuit mijn dakramen kon ik niet zien wat er gebeurde maar het leek wel of ze ergens heipalen in de grond aan ’t rammen waren. Ik wou buiten, op ’t binnenkoertje achter het hotel, wat knus gaan zitten schrijven maar wat bleek… er stond een container, en daar knalden ze vanop ’t dak de oude dakpannen in. Ze zaten hier volop in een verbouwing…

Thuis zijn ze al een jaar de omliggende straten van ons huis aan ’t openbreken, met geweldig veel lawaai, en nu was ik hier ook in een bouwwerf terecht gekomen… Doppen in dus.



Surprise! Alweer een bouwwerf!

In de ontbijtzaal zaten we alleen en was het stil. Een frans ontbijt is natuurlijk altijd een mager beestje, maar hier kenden ze, buiten een stukje stokbrood met confituur, toch ook al kaas, yoghurt en ontbijtgranen.

We vergaten onze “rustige” voormiddag in ’t hotel en repten ons zo snel mogelijk naar ons doel : het atelier van de versteende bomen van Danièle en Philippe Goldstein. Tot mijn grote vreugde waren we er helemaal alleen! We wandelden met de eigenaars door de tuin waar de onbewerkte bomen lagen te wachten op hun behandeling.



Een brokje boom van 4000 kilogram....



Ruwe brok versteend hout.

In het atelier kregen we te zien hoe de enorme blokken steen verzaagd en gepolijst werden. Indrukwekkend. Het zagen gebeurt door een getande metalen lus van 100 meter lang. Het ijzeren lint loopt door een trog met pasta en word dan door de steenbrok getrokken, onmiddellijk daarna wordt de draad onder stromend water gepoetst. Dit allemaal aan een snelheid van 50 kilometer per uur. De machine waarrond het lint draait staat helemaal achter in de tuin zodat het lint telkens droog en afgekoeld is als het terug aan de steen komt. Een flinke brok doorzagen kan uren duren, soms wel een dag als het een harde boom is. Heel belangrijk is dan ook een zaaglint te nemen dat niet gaat versleten zijn alvorens heel de boom doorgezaagd is. Dit werk vergt een enorme nauwkeurigheid, een goede inschatting. En veel ervaring.

Het was enorm boeiend om zien, om te horen ook natuurlijk, maar met de doppen tot zo ongeveer in mijn hersenen gepropt was het haalbaar om wat foto’s te maken.



Links op de achtergrond het wiel waar het zaaglint rondloopt.
Bovenaan de foto zie je het zaaglint van en naar het atelier lopen.



De boom wordt stevig vastgecementeerd alvorens gezaagd te worden.



Metalen "zaaglinten" in diverse stadia van slijtage.
Met de oudere linten kunnen nog bomen van een kleinere diameter
doorgezaagd worden. Niets wordt verspild. Hier wordt ecologisch gewerkt.



Polijstmachine. Met diamantschijven.

Danièle en Philippe waren onmiddellijk verliefd op Irma, en ik op hun geweldige golden retriever Eldo. Een reuze beest dat toch nog zijn puppy-tederheid en manieren bewaard had. Een knuffel van formaat die nog altijd liefdevol met “mon petit chien” betiteld werd.

 
Danièle laat Eldo kennismaken met Irma. Of vice versa.

Aangezien het opendeurdagen waren stonden er veel schijven uitgestald. Ik keek mijn ogen uit. Ik had minstens 10 paar ogen te weinig. Elke minuut dat je naar zo’n plaat staart ontdekt je nieuwe details. Ik denk dat je na jaren nog nieuwe ontdekkingen zal doen.



Schijf van ongeveer 80 cm doorsnede.
Die toen nog niet wist dat ze hier nu bij mij aan de muur zou hangen.



Enkele details...

We voelden ons onmiddellijk comfortabel bij mekaar omdat we dezelfde ecologische levensvisie delen en, ongelofelijk maar waar, omdat Philippe ook tinnitus en hyperacusis heeft.

Op de middag lieten ze pizza’s halen, iets wat je lekker met je handen kan eten en waar geen bestekgerammel aan te pas komt. Ik voelde me helemaal thuis. Ik heb zelfs het dessert links laten liggen omdat ik toen al weer lang en breed voor die schijven steen lag. Minutieus bestuderen haalt niets uit want je blijft details ontdekken. Er gingen letterlijk werelden voor me open. En steden, en bruggen en bossen en draken en onweerswolken en schepen en watervallen en cactusvelden en weiden en meren en stromen… Mijn fantasie schoot op hol. Zelfs Danièle die al 30 jaar in deze branche zit had er nooit al die dingen in gezien. Ik kroop van schijf naar schijf in opperste vervoering. Als weegschaal ging dit wel een héél moeilijke keuze worden…



Na het eten, popelend om terug foto's van de stenen te kunnen gaan nemen...

We zijn dan ook 7 ½  uur ter plaatse gebleven. Babbelend, kijkend, dollend met Irma en Eldo, mijn blog bekijkend, hun ecologisch project bewonderend… Van alles wat verkocht wordt gaat een deel naar hun goed doel : een mangrovebos dat ze in Indonesië heraanplanten, nadat het door de tsunami vernietigd was, zodat de mensen terug vissen en krabben kunnen vangen. En dan vertelden wij weer over ons dorpje in Sri Lanka dat we een beetje uit de nood waren gaan helpen door ter plaatse waterpompen, kippen en draad te gaan kopen om de boeren te helpen. (De vissers kregen na de tsunami van iedereen hulp, maar de landbouwers niet.) Kortom, we hadden 1001 zaken om over te praten.

Aangezien Philippe aanvoelde dat ik even verliefd was op zijn 200 miljoen jaar oude boomschijven, kreeg ik een massa informatie. Hij haalde er een vergrootglas bij (bijna een microscoopje) en leerde me hoe ik de fijnste details kon opzoeken. Zo toonde hij me zelfs de cellen van de oorspronkelijke boom. Uniek!!! Het lijken wel plekjes kikkerdril. Soms groen, soms geel, dan weer rood. Ik wou snel een plakkertje kleven op dat plekje om het later terug te vinden, maar al gauw had ik de techniek te pakken om zelf die cellen te ontdekken. Je krijgt het gevoel alsof je door een enorme wereld waart met een piepklein verlicht vergrootglasje. De tocht eindigt niet, je dwaalt en verdwaalt en dwaalt af, en ontdekt elke keer een andere kleur en tekening, of brokjes agaat die diep in de steen onder een doorschijnende laag verborgen zitten. Je komt dan terecht in meertjes waarin je een heus onderwaterleven kan onderscheiden. Met mijn fantasie toch.

 

Ik kan hierover blíjven vertellen, maar dat is voor een volgende aflevering.
Op het einde van het reisverhaal maak ik, voor de liefhebbers, ook een uitgebreid fotoalbum!

Reeds opgelost door Luk, Jan, Nilleke, Piet, Nand, Chrisje en Tinaatje, Geert, Redpoppy, Tineke, Lange Lou, Ingrid, Klaproosje en Marleen!

Vandaag weer naar het ziekenhuis voor, onder andere, een tDCS-onderzoek. Aflevering zoveel...



Gelukkig moest mijn maatje vandaag ook voor een onderzoek komen zodat het nog gezellig werd.
Bij hem gingen ze op zoek naar zijn hart, bij mij naar mijn brein. Ze hebben beide gevonden.
Maar dat is dan ook alles.

Het ziekenhuis is de hel voor mij, ze zijn daar al jaren aan 't verbouwen, en van achter elk hoekje kan er plots een metalen kar vol ijzeren bouwmaterialen gedenderd komen. In de doolhoven van gangen en wachtzaal heerst soms het lawaai van een goederenstation. Vreselijk. Zowel voor de patiënten als voor de mensen die al jaren in deze chaos moeten werken.
Ik denk eerlijk gezegd niet dat ik hun verbouwing ga overleven, aangezien ze nu toch al een tiental jaartjes bezig zijn en 't eind nog totáál niet in zicht is.

Buiten drapeerde ik me even in de zon op een bank die voor een dikke haag stond. Even ontspannen... Het genoegen was weer van korte duur : in de haag zaten twee hanen. En dat zou ik geweten hebben. Ik donderde bijna van de bank van het plotse gekraai achter mijn rug. Nu heb ik dus niet alleen krekels in mijn kop, ze hebben 't gezelschap van kraaiende hanen gekregen.

Maar ik ken het er ondertussen zo goed dat ik tijdens langere wachttijden mijn stille plekje op zoek. 't Is even lopen, maar het is een ideale plaats om terug tot rust te komen en wat te zonnen. Een zo geheim plekje dat ik 't alleen wil delen met andere mensen die aan hyper-acusis lijden.



Altijd het nuttige aan 't aangename paren.

Bij 't instappen in de auto zat er een lieveheersbeestje op het dashboard. Dat heb ik dan maar ineens mee naar huis genomen om het in mijn tuin een feestmaal aan bladluizen voor te zetten...



En nu smullen maar! Ik hoop dat hij ze lekker vindt want ze mogen op!
En nog liefst zo snel mogelijk.

Toch een vruchtbaar resultaat van deze dag vind ik : een bruin snuitje en een bladluizenvretertje.
OK. Ik hoopte op iets totaal anders... Maar ge kunt niet alles hebben.

Hopelijk morgen tijd en energie voor de tweede aflevering van : "Met de krekels naar de krekels!"...

Vandaag is 't weeral ziekenhuisdag, dus even geduld voor 't reisverhaal...
Maar 't fotoraadsel geef ik zo rap niet op natuurlijk. Jullie toch ook niet?



Reeds opgelost door Luk, Jan, Nilleke, Piet, Nand, Chrisje en Tinaatje, Geert, Redpoppy, Tineke, Lange Lou, Ingrid en Klaproosje!

Ik zou het toch met deze foto proberen op te lossen want hierna gaat het wel heel gemakkelijk worden. Dus geniet nog even deze uitdaging.

Reeds opgelost door Luk, Jan, Nilleke, Piet en Nand!

Ongelofelijk!!! Er zijn al drie mensen die het van hun eerste poging goed hebben!
Welk merk van ogen hebben die? "Super-Owl" ofzo?...
Hele dikke proficiat Luk, Jan en Nilleke!

En nu gaan we verder voor de mensen met de normale ogen.

(De eerste aflevering van 't reisverhaaltje komt er straks aan. Door die vier dagen "fun" ligt mijn kopke nu wel weer even in de lappenmand en gaat "het geknoei van het foto's opladen" veel trager dan gehoopt...)

Elzas, Brunstatt, Le Relais De Brunstatt.
Maandag 8 juni.

1. Drie vrouwen wijzen de weg.

Het nemen van de EEG op maandagmiddag was een groot succes. Ik had mijn ogen zelfs zo goed stil gehouden tijdens ’t eerste deel van het onderzoek, dat het tweede deel - waarin mijn ogen open moesten blijven - niet eens meer nodig was. De man die me behandelde wist ook heel goed waarover het ging. Hij stelde zinnige vragen. Eindelijk. (OK, de klassieke vragenlijst - die ik nu voor de derde keer moest invullen, of ik nu al dan niet zelfmoord van wanhoop ga plegen enzo - moest ik ook weer invullen natuurlijk. Het wordt saai.)
Maar met deze mens kon je zinnig praten. Hij was ook heel eerlijk. Ze hadden nog niemand met hyperacusis genezen. Ook de oorzaak was niet bekend. Maar er was hoop. Bij de echte pechvogels verergert het, bij anderen blijft het hetzelfde, maar bij sommige mensen verdwijnt het. Waarom? Joost mag het weten. Hopelijk hoor ik bij die laatste categorie.

Ik durfde het zelf al niet meer te vragen, maar deze mens stelde spontaan voor om volgende week een half uur vroeger te komen om een bijkomende test te doen in verband met mijn nek. Het was duidelijk dat hij snapte waar het over ging. Eindelijk verliet ik eens een ziekenhuis met wat hoop.

En toen begon ons “vakantie”-experiment…

Maanden geleden had ik op de Cocoon-beurs in Brussel een stand gezien met versteend hout. De exposanten hadden toen voorgesteld om eens naar hun atelier in de buurt van Mulhouse te komen, om hen te bezoeken tijdens de opendeur-dagen. Een uitnodiging die ik toen gretig had aangenomen. Vorige week viel, totaal onverwacht, hun brief in de bus.

Het leek een ideale gelegenheid om eens 4 dagen met de nieuwe auto (“My little tank”, dus) naar Frankrijk te gaan om te zien of ik zo'n tripje nog aan kan. We vroegen aan de eigenaresse van het versteende bomen-atelier om in hun buurt een héél stil hotel voor ons te boeken. En, o mirakel, bleek haar man óók aan tinnitus en hyper-acusis te lijden! Dus die mensen wisten alles van stille hotelletjes en restaurants.

Maandag pakten we dus ons boeltje in en reden onmiddellijk na het onderzoek (met een vettig kopke van het EEG-plaksel nog in mijn haren), richting Elzas.

De Vel Satis, hoe lelijk hij dan ook moge zijn (dat poepeke!! Niet te geloven! Die ontwerper moet op dat moment echt zat geweest zijn om zoveel schuine en scheve lijnen aan mekaar te breien), rijdt heel stil, is enorm comfortabel en heeft een glazen dakje. De zetels zijn breed, je kan ze in alle mogelijke en onmogelijke standen zetten en vindt er altijd wel je draai.



Van mijn chauffeur mag ik geen kwaad woord meer zeggen van "My little Tank"
want hij is er dolgelukkig mee. Hij vind hem zelfs mooi...



De rit viel reuze mee. Door het glazen dak zag ik de prachtigste wolkenpartijen. Mijn favorieten : schapenwolkskes. Ik lag heerlijk weg te dromen en me te verliezen in al hun vormen. Ik zie daarin altijd heelder werelden, en dieren, en wezens... Prachtig. Alles ging zo goed in mijn kop dat we zelfs stilletjes konden meezingen met liedjes op onze favoriete CD. Vanaf het moment dat we de Franse grens overschreden begonnen we de liedjes zin na zin in ’t frans te vertalen. Hilarisch! En een ongelofelijk goede training om de taal wat bij te werken. Natuurlijk werden sommige zinnen ineens vertaald als : “J’ai pas compris”, maar wel gezongen op de juiste toon natuurlijk. Kortom, ’t was geestig. Net een echte reis.

De Vel Satis heeft een geweldig goede ingebouwde gps, maar echtgenoot had er nog zijn eigen losse gps boven gezet omdat die de flitspalen aangeeft. Op de duur moesten we even de autostrade verlaten om te gaan tanken en voerden we “benzinestation” in in die laatste. Vanaf dan begonnen ons twee Hollandse madammen door mekaar te praten. Madam Vel Satis probeerde ons krampachtig te bekeren om terug te rijden en onze route verder te zetten. Ons Trees sprak haar constant tegen in een poging ons naar dat tankstation te krijgen. Het leek wel of we ineens met zijn vieren op reis waren.

Modern times. ’t Is toch wel speciaal.

De auto bleek dan nog relatief weinig te verbruiken ook. Weeral een meevaller. Na het tanken snoerden we Trees de mond en mocht Madam Vel Satis ons terug op ’t juiste pad leiden, wat ze ook feilloos deed. Alles ging prima.

Totdat we twee uur later onderweg aan een parking met franse toiletten stopten. Ik hurkte neer boven het gat in de grond en tot mijn onstelling begon er ineens water te spuiten. Met volle kracht. Ik zat precies boven de Niagara! Machteloos met mijn broek op mijn knieën. In wankel evenwicht… Probeer dan maar uw vingers in uw oren te steken, want uw oordoppen uit uw verfrommelde broekzak peuteren gaat op dat moment helemaal niet…
Ik had nog nooit zo’n hypermodern “gat-in-de-grond” gezien! In de achterste muur bevond zich blijkbaar een electronisch oog dat het commando “spoelen” geeft zo snel het iets ziet. Mijn poep dus. Wie komt op zo’n idee?!! Een toilet moet spoelen ná de werkzaamheden, toch niet terwijl ge bezig zijt! Het water stroomde rond mijn schoenen! Ja, van “Modern Times” gesproken…

Ik kwam de toiletten uitgestrompeld met natte voeten en een kop vol gedaver en geruis. De hel was weer losgebroken. Vanaf dan werd de reis jammer genoeg voortgezet met doppen in de oren. Ik was van dat stomme onverwachte watergeluid kompleet dol gedraaid en kon niet eens meer tegen het lawaai van de auto op de autostrade. Wezenloos heb ik de rit uitgezeten. Triest.



Electriciteitspylonen als dreamcatchers...
Maar mijn droom was voor vandaag alweer gevangen...

Bij valavond kwamen we in onze Auberge bij Mulhouse aan. Een rustig hotelletje waar we zelfs het geluk hadden dat er die avond Thaise gerechten op de kaart stonden. Het begon hoe langer hoe meer op een echte reis te lijken! Onze stille kamer bleek een suite onder de nok van het dak. Knus maar zonder veel daglicht.

Tijdens het aperitief zaten we op de binnenkoer nog even in een tuinsalonnetje in het gezelschap van een schitterende poes, Chanel. Ik voelde me al direct thuis. Het lieve dier kwam knuffelen en flodderen. Toen kwam er een meisje aangelopen dat met de poes wou spelen, maar omdat het beestje niet direct reageerde, grabbelde ze in haar handtas, haalde haar sleutelbos boven en begon de poes te lokken met het gerinkel... Hier moesten de doppen dus alweer totaal onverwacht bovengehaald worden. Het leven van een hyperacusis-mens zit echt wel vol verrassingen. Meestal geen prettige.



Het avondmaal viel goed mee. Een klein restaurant met haast geen gasten en heel zachte muziek. Zalig. Ik plantte me strategisch in een hoek zodat ik mogelijk gekletter kon zien aankomen. Mijn dopjes binnen handbereik. En dan maar hopen dat, als er zich plots lawaai aandient, ik niet in mijn haast de kurk van Paul zijn wijnfles in mijn oor prop. Ik heb dat namelijk per vergissing als eens met een sigaret gedaan. Gelukkig met de filterkant.
Na een lekker diner genoten we nog even op het terrasje met een feeëriek zicht op een kerktorentje waarnaast twee ooievaars nestelden. Prachtig. De Elzas ten voeten uit.

Het bedje bleek heerlijk en het werd een stille nacht.

We dachten te ontwaken door het sprookjesachtige geklepper van deze ooievaar. Maar dat loopt enigszins anders. Dat lezen jullie wel in aflevering twee...

Haar eerste buitenlandse reis...



Waar heeft Irma nu gezeten?....



En wat zijn ze in 's hemelsnaam met die ooievaar van plan?...



En hoe oud is deze boom, euh steen, euh...? En wat is daar nu zo speciaal aan?....



Wat gebeurt er hier toch allemaal?...



Welk een wondere wereld gaat hier open?...



Dat zult ge in de komende afleveringen van mijn mini-reisverhaaltje (24 A4-tjes ofzo )
"Met mijn krekels naar de krekels!"
te weten komen!

Hier ben ik weer! Ik hoop dat jullie er ook zijn?...



Iedereen kent het. Wees gerust!

En straks heb ik een verrassing!
Ik begin een piepklein reisverhaal... want... ik heb gedurende vier dagen... mijn krekels naar de krekels gebracht! Met vanzelfsprekend de nodige avonturen tot gevolg.

Vannamiddag of vanavond begint er dus een reisverhaaltje waarin ooievaars en versteende bomen de hoofdrol spelen. Of nee, dat is eigenlijk niet waar. Het was Irma haar eerste "buitenlandse" reis. Dus zal zij wel de hoofdrol opeisen vrees ik.

'Lieve Ahmed.
Ik ben erg verdrietig omdat ik in mijn tuin geen aardappelen kan planten.
Ik weet zeker dat jij me had geholpen de tuin om te spitten, als je hier was geweest.
Ik hou van je.
Je Vader'

De zoon schrijft meteen terug:

'Lieve Vader.
Raak alsjeblieft niets in de tuin aan!
Ik heb daar namelijk 'het spul' verstopt.
Ik hou ook van jou.
Ahmed'

Nog geen 2 uur later staan de US Army, de Mariniers, de FBI en de CIA voor het huis van de oude man. Ze spitten de tuin spade voor spade om, zoeken iedere
millimeter af, maar vinden niks. Teleurgesteld gaan ze weer weg.

Dezelfde avond nog krijgt de oude man een e-mail van zijn zoon:

'Lieve Vader.
Hoogstwaarschijnlijk is de tuin nu helemaal omgespit en kan je aardappelen planten.
Meer kon ik op deze afstand niet voor je doen.
Ik hou van je.
Ahmed'