Fotoraadsel 246 - foto 1

De moderne versie van prikkeldraad, of "pinnekesdraad" op zijn Vlaams.
Dit model noemt "Concertina", omdat als ge de rol uit mekaar trekt, hij open gaat als een accordeon.
(Ik heb altijd gedacht dat het zo noemde omdat ge beslist wel een ariake of een concertje zult zingen als ge hier met uw billen in terecht komt! )



Ge ziet... echt ideaal om mee te gaan vissen of om een rubberbootje mee vast te leggen is het dus niet.



Opgelost door Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen, Rudy, Geert, Marleen, Redpoppy, Veveke, Mieke en Becky!

De laatste kans...
Komaan! Ge kent het allemaal, ge hebt het alleen nog niet zo fijn bekeken!



Reeds opgelost door Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen, Rudy, Geert, Marleen, Redpoppy en Veveke!

Ik ben nog altijd heel gelukkig met de platen versteend hout die we onlangs in Frankrijk kochten. Een vriend van me heeft een microscopisch fotoapparaatje aangeschaft en nu kunnen we tot 200x vergrootte foto's nemen! We kunnen de cellen van de miljoenen jaren oude boom zien! De stenen zijn er me nog dierbaarder door geworden.

De foto's die je hieronder ziet zijn allemaal genomen van de kleine steentjes die ik toen meegebracht had. Aan de grote platen zijn we nog niet eens toegekomen. Daar zouden we wel maanden in kunnen rondzwerven...



Irma met de kleine schijfjes versteende boom.



Het witte ding rechts is een papieren lintmeter. De zwarte streepjes zijn de millimeteraanduidingen.
Ik heb een rood cirkeltje getrokken rond een cel. Zodat je kan zien dat een celletje ongeveer 1/200ste van een millimeter groot is. Op de volgende foto's zie je cellen in alle kleuren en vormen.
De plaatjes zijn dwarsdoorsnedes van boompjes, dus je moet je voorstellen dat, onder en boven - elk nu zichtbaar - celletje, nog meterslange ketens van wortel tot top doorliepen...



Ronde cellen, vierkante, rechthoekige...



Zelfs op een steentje waar je met het blote oog amper een stipje kleur ontwaart kan je in deze zee van kleuren terechtkomen...






Grote en kleine cellen...
Op ordelijke rijen of in clusters...
Een magische wereld...

Voorlaatste kans...



Reeds opgelost door Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen, Rudy, Geert, Marleen, Redpoppy en Veveke!

Ik hou enorm veel van boten, vooral van oude zeilschepen. Iets wat ik duidelijk van mijn pa geërfd heb. Zijn grootste plezier was om 's zondags op de Scheldekaaien te gaan wandelen en naar de boten te kijken.



Met die stomme ziekte dacht ik deze keer de Tall Ships niet te kunnen bezoeken, maar toen maandag het vuurwerk zo goed was meegevallen ben ik dinsdag toch naar de Sail Out gaan kijken.



Even een foto van Google "geleend"...
De rode cirkel geeft aan van waaruit ik mijn foto's nam.
De Sluis rechts van de cirkel is de Royerssluis,
waar de boten uitkwamen voor de parade begon.
Onderaan rechts het stadscentrum met de kathedraal.
Linksboven vloeit de Schelde richting zee.
De witte strook rechttegenover de rode cirkel : St. Anneke Plage.

Op rechteroever vonden we een plek met een goed zicht naar beide kanten en 't werd allemaal nog véél plezanter toen we begonnen te verbroederen met enkele omstaanders. Op de duur werd er veel meer plezier gemaakt met onze gekke opmerkingen dan met de botenparade. 't Was ook soms lang wachten tot de volgende voorbij kwam. En dat in die warmte, al rechtstaand, uren aan een stuk...
was 't wel heel fijn om goed gezelschap te hebben. Voor mij was het zalig om nog eens spontaan sociaal contact te hebben. Met die oordoppen is 't gewone leven soms moeilijk aan 't worden.



Een deel van 't onverwachte vrolijke gezelschap.

Aangezien we zo lang moesten wachten gingen op de duur de gesprekken enkel nog over dorst of drank. Jeanine, een dame van ons spontaan ontstane gezelschap, trok er op uit om drinken te zoeken. Ze had enkele honderden meters verder een kraampje gevonden, 20 euro op de toonbank gelegd en gewoon gezegd : "Doe dat zakske maar vol drinken madam". En binnen 't half uur kwam Jeanine met haar kostbare lading terug bij ons groepke, dat haar overlaadde met dankbetuigingen. 't Wachten op de boten kon er alleen maar nóg plezanter door worden.



Voor de fotografen was 't soms moeilijk, er stond al eens een struik in de weg, er vaarden moderne bootjes tussen de elegante oude zeilschepen, naast de kathedraal stonden een paar lelijke oranje kranen op bouwwerven. Kortom het zicht werd regelmatig door vanalles verstoord.
Dus gingen we plannen maken wat we volgend jaar allemaal zouden meebrengen om het ons wat comfortabeler te maken.
Ons lijstje, dat eerst uit een koelbox met drank en enkele stoeltjes bestond, groeide langzaam maar zeker. Het werd al een bolderkar vol drank. Uiteindelijk een koelwagen, daar konden we dan ook ineens de tafel en stoelen in kwijt. Vervolgens ging er ook een zaagmachine meegenomen worden om wat in de weg staande bomen en struiken uit ons beeld te verwijderen. Aangezien we die lastige moderne bootjes ook zouden moeten trachten te kelderen gingen we nog een aanhangwagentje achter de koelwagen hangen met een bazooka erop gemonteerd.
Kortom, als de boten ooit één van de volgende jaren terugkomen gaan we flink geladen zijn. 
 











Het was heerlijk om te kunnen lachen en dollen. Stom genoeg kon het niet zonder oordoppen (bij elke zeilboot die uitvaarde weerklonk een kanonschot als eerbetoon, er vlogen constant helicopters over ons hoofd, en achter onze ruggen fietsten nijdige wielertoeristen die maar met hun bellen bleven rinkelen om al de boten-kijkers uit de weg te krijgen). Veel delen van de gesprekken heb ik dus weer moeten missen, maar niet getreurd, ik was al heel blij met wat me ten deel viel.
Het is een heerlijke namiddag geworden. Met dank aan dit zalige gezelschap! Hopelijk komen we mekaar nog eens ergens tegen!



Even verliet ik 't gezelschap om een beetje verder - iets struiklozer - te kunnen gaan fotograferen.
En ondertussen gebeurde er dit...



Irma : "Ik word zo plakkerig van die cola van ons ma..."



Tante Jeanine : "Kom hier arm schaap, hier is iets veel gezonder!"
Irma : "Dank u, Tante Jeanine. Ik mag u toch al Tante noemen hé? Ik ken u uiteindelijk nu toch al bijna een uur?"



Tante Jeanine : "Tuurlijk schat. Kom drink maar eens goed door, want gij hebt nog niet veel plezier aan uw dag beleefd denk ik zo..."
Irma : "Ge weet het dan toch, Tante Jeanine. Merci!"

En zo vond ik haar dan een kwartiertje later terug...



Irma : "Ik wil de zzzzzzzzzeeeee zzzzzzzien! De zzzzzzzeilbootjessssss! De zzzzzzzon zzzzzzzzien zzzzzzzzakken in de zzzzzzzzeee..."



Irma : "Oooooooooh! Hoe ssssssschóóóón! Twwwweeee zzzzzzzzzzevenmastersssss..."



Zie ik daar schuldige gezichten tijdens 't opruimen van onze rommel?...



En toen verdwenen stilaan de laatste schepen richting zee...



Van een contrast gesproken...
De oude zeilschepen temidden van de schoorstenen van de moderne olieraffinaderijen...



Héél blij dat ik uiteindelijk toch naar de Tall Ships ben gaan kijken.
En dan nog in zo'n prettig gezelschap!

Vrolijke Tall Ships-vrienden, stuur me maar een mail, ik heb nog een paar toffe portretjes van jullie klaar liggen!

En bedankt Nand voor de zotte foto's van Irma!

Irma :

Wat ik nu toch allemaal voor heerlijke antwoorden binnen krijg...
Ik laat u meegenieten...
Haagscharen, vishaken, buizen om parasols in te steken, ankers, pijlpunten, stukken harnas, windwijzers, paardenonderdelen, conservenblikopendoeners, fritketels, lieren van boten en vooral veel tinnen soldaten : hun bijlen, hun messen, zelfs hun onderkanten, ...

Laten we vanaf nu één ding afspreken : ge zoekt niet meer in uw eigen huis of tuin want daar gaat ge dit niet vinden. Hoop ik tenminste.



Toch reeds opgelost door Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen, Rudy, Geert en Marleen!

Kom maar allemaal terug uit uw Middeleeuwen en laat de dozen met de tinnen soldaatjes van de kleinkinderen ook maar op zolder staan. Daar gaat ge 't écht niet vinden.



Reeds opgelost door Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen, Rudy en Geert!

Wel wel, toch een zeer gekend voorwerp blijkbaar. Ik zal maar niet vragen waarom.



Proficiat aan de arendsogen van Luk, Jan, Helena, Piet, Jan B., Kathleen en Rudy!

De Sail Out van de Tall Ships uit de Royerssluis.





De sluisdeur schuift open en eerst komen de kleintjes naar buiten gezwermd...



Al snel gevolgd door de stoerdere zeebonken...



Iedereen vaart richting Schelde om zich in positie te brengen voor de parade.



Het wordt tijd om voor onszelf ook een "goede positie" te bemachtigen langs de Scheldeoever.
Maar we zijn niet de enigen...



Ook op Linkeroever hebben velen een knusse plek gezocht.



Lekker bij de molen, op "de plage".



Wij vinden een relatief rustig plekje op rechteroever aan de voet van de Zeevaartschool, vanwaar we een schitterend zicht op de rede hebben met daarboven steeds veranderende indrukwekkende wolkenpartijen.



En vooral : daar staan tenminste een paar gele bloemekes om sommigen onder ons koest te houden tijdens 't lange wachten...



Er komen vééééééél bootjes voorbij...



Uren aan een stuk...



Te veel om ze allemaal op 't blog te zetten.
Een van de dagen maak ik een album, en dat draag ik op aan mijn pa zaliger die elke zondag kwam genieten van zijn grote liefde "de pont en de boten"...
In het album kunnen de liefhebbers de schepen en de zichten op de rede van Antwerpen uitgebreid en op hoge resolutie als diashow bekijken.

Niet makkelijk!...
Denk ik.



Veel succes maar nog veel meer plezier!!!

Ga eens even op de site van Bieke kijken en bekijk het filmpje dat daar eergisteren gepost is.
Een heel nuttige waarschuwing voor dierenliefhebbers en bezitters kipramen!

https://blog.seniorennet.be/dendierenvriend/

In deze film loopt het goed af, maar... er zijn al vele katten gestikt door met hun kop in zo'n kier vast te raken...
Het gevaar kan verminderd worden door lange driehoekige (op maat gezaagde) stukken hout tussen de spleet te klemmen als het raam open staat. Zodat poes er niet meer zijdelings doorkan en de verluchting alleen langs boven komt.

Je mag deze tekst altijd copiëren en naar vrienden doorsturen.
Hoe meer mensen en dieren het kan helpen hoe beter!

Door vooraf mogelijke vluchtwegen te bestuderen, mijn sterkste oordoppen in te pluggen tot in mijn tweede hersenkwab, en door te fotograferen vanaf een flinke afstand heb ik 't vuurwerk bij de Tall Ships overleefd!!! Er zelfs enorm van genoten!
Volgens de regels van de kunst moet je vuurwerk fotograferen dat het lijkt alsof het bloemen zijn... Met een trage sluitertijd.









Maar dat wordt zo snel saai vind ik...



Kijk wat er gebeurt als je de opnamesnelheid iets verhoogd...
Dan kan je vuurwerk ineens met heel andere ogen bekijken...






Het worden dan echt springlevende momentopnamen.



Wat net vóór of ná de "bloem" komt kan zeker zo interessant zijn...









Door flink in te zoomen kan je zelfs een soort van "macro-fotografie" van vuurwerk maken.
Dan wordt het helemaal een uitdaging met mijn klein bakske.

Maar dat zie je morgen wel in deel 2.

Het moeten toch niet altijd seizoensproducten zijn?...
Trouwens...  denneappels zíjn momenteel seizoensproducten.
Ge moet maar eens bij de huidige rukwinden in een bos gaan wandelen. Ge zult er meer dan eentje op uw kop krijgen.
Hopelijk wel geen van dit formaat.

En tja, dat mos dat er op groeit - en dat het raden ietwat bemoeilijkte - daar kon ik ook niet aan doen... 't Was al een senior nietwaar - hij lag al een half jaar in 't bos - en die zien er een beetje doorleefd uit. En een mastentopke heeft de centen niet om naar Jeff Hoeybergs zijn schoonheidskliniekske te gaan voor een peeling...



Proficiat aan de volhouders die hun brein de hittegolf lieten trotseren : Geert, Chrisje, Ingrid, Renee, Kathleen, Rudy, Harry, Jan, Alida, Mieke, Kaatje, Gazel, Becky, Veveke, Marleen, Piet, Nand, Nicole, Sus, Klaproosje, Nilleke, Vifke, Fernanda en Opapat!

Maandagavond, the Tall Ships liggen aan de rede van Antwerpen. Iedereen geniet van het gouden avondlicht en wacht op het vuurwerk.

Ik dacht dat ik deze keer de Tall Ships niet zou kunnen gaan bekijken want met mijn surrealistische ziekte zag ik mezelf niet direct tussen enkele tienduizenden mensen gaan staan.
Maar echtgenoot overhaalde me, ik raapte mijn moed bij mekaar, en we reden bij valavond naar Antwerpen. Samen met vrienden vonden we enkele rustige en relatief stille plekjes om te fotograferen. Ik was zo gelukkig als een kind.
Geniet mee van Antwerpen in een gouden gloed...



Een van de kleinere zeilschepen aangemeerd voor het Loodswezen.



Reflecties van masten in een flatgebouw.



Alles wordt in goud omgetoverd...



Love can be everywhere.









De avond valt en elke boot zoekt zijn aanlegplekje op.



Roestplekken op een oude meerpaal.
Ik zie er weeral direct de snuit van een zeepaardje in...



Oude schepen, moderne raffinaderijen.







Nog meer mensen hebben een rustig plekje gevonden.
Zij het dat ge er wel natte voeten voor over moet hebben.



Het Scheldeslib. Of wat wij Antwerpenaren, zo trots "ons strand" noemen.



En dan gaan alle voetjes richting vuurwerk...
Ik zou zo graag eens vuurwerk gaan fotograferen... Niet echt het vuurwerk op de klassieke manier, ik droom er meer van om foto's te maken die er uitzien als de oerknal, als het moment van het onstaan van alles. Dat moet toch lukken met vuurwerk.
Maar ga ik dat lawaai aan kunnen?... Weliswaar met een uitgebreide voorraad oordoppen op zak, maar toch... Eerst eens kijken of er genoeg plekken zijn waar ik binnen kan vluchten als de knallen niet te harden zijn en dan beslissen of ik ga blijven...

Come and see tomorrow.