Deel 11 : En de wereld wordt kleiner en kleiner...
Misschien niet echt in vorm, maar wel goed genoeg in vorm om eens flink te klagen en te zagen en me eens grondig in zelfmedelijden te wentelen. 't Is lang geleden, dus ik vind dat ik nog eens mag. 
Ik probeer me maar altijd wijs te maken dat jezelf leren aanpassen aan een nieuwe situatie een teken van intelligentie is. Jaja, dat zal allemaal wel zo zijn, maar gemakkelijk is het toch niet.
Het is nu ondertussen 7 maanden geleden sinds het hele hyperacusis en tinnitus-circus in mijn kop begonnen is. Ik heb flink moeten wieden in mijn normale bezigheden. Sinds enkele weken heb ik oordoppen die op maat gegoten werden en waar de zwaarste filters (25 decibel demping) in zitten. Dankzij die dingen ben ik kunnen gaan fotograferen op de ballon-meeting. Het gaat om ze te dragen, maar echt fijn is het niet. Je kan wel gesprekken voeren, maar je hebt geen idee meer hoe luid je eigen stem klinkt, dus soms sta je onbewust te roepen en op andere momenten fluister je. Soms schakel ik onbewust over op een soort van gebarentaal en zie ik mijn vrienden al 't zelfde doen. Heel vreemd.
Die doppen in mijn oren proppen is ook niet leuk. Het lijkt wel een verkrachting van mijn gehoorgangen. Het is dus niet iets dat ge om de vijf minuten in en uit doet. Eens ze erin zitten is het wel de bedoeling dat ze er in blijven. Daarom draag ik nog altijd liefst mijn beminde rubberen denneboompjes, die kan ik dieper of ondieper duwen naargelang de situatie. Als 't moet om de minuut.
Maar ja, doppen of niet, ik besef nu pas hoeveel geluid er toch nog via schedel en neus en mond naar binnen glipt. Doppen - zelfs met de zwaarste filter er in - zullen nooit echt een oplossing zijn.
De fotografie-tochtjes worden zeldzamer. OK, foto's nemen was wel het doel, maar het terras of restaurantje achteraf waren zeker zo belangrijk. Nu is dat laatste onderdeel dus noodgedwongen moeten vervangen worden door een picknick op een stil plekje, en dat is niet voor iedereen even plezant. Maar kom, ik trek er nog regelmatig op uit met enkele maten naar hele stille plekken. Mooie bossen, veengebieden,... keuze te over. Maar... hoe lang blijft het plezant om insectjes en bomen en afgevallen bladeren te fotograferen? Ik kom thuis met heelder oogsten redelijk goeie foto's, maar heb de moed niet meer om er aan te werken en ze op 't blog te zetten want ik krijg het gevoel dat ik enkel nog maar bomen en luchten laat zien. Zo saai. De fun van 't bloggen is er wel af, dat merk ik ook goed aan de halvering van mijn lezerskring.
Deze week wordt mijn laatste huis verkocht en ben ik dus weer van de zorgen van 4 huurders verlost. Alweer een boel stress die geëlimineerd wordt maar die momenteel wel weer voor een hoop toestanden zorgt. En stress is iets wat duidelijk mijn tinnitus en hyperacusis omhoog jaagt.
Door de TDSC-"onderzoeken" is mijn tinnitus alleen maar verergerd. Mijn "geliefde" krekelkoor is vervangen door een helicopter die constant rondjes draait tussen mijn ene oor en mijn andere. Dat effect ging zogezegd na enkele dagen verdwijnen, maar na een maand is het nog altijd hetzelfde. Ik ben mijn krekels kwijt, en ik zit opgezadeld met mijn helicopters die soms zoveel eigenwaan krijgen dat ze zich vermommen als Boeings. Zeker in momenten van stress. Dan lijkt mijn kop op de landingsbaan van - nee niet Zaventem, neem maar Schiphol of Heathrow. Op 't spitsuur.
Van vliegvelden gesproken. Reizen zit er ook niet meer in. Het fijne autotripje naar Frankrijk is ook voortijdig afgebroken wegens kompleet groggy, en een vliegtuig durf ik niet meer in. Een vriend zijn hyperacusis is flink verergerd door een lange vlucht. Dus dat risico wil ik niet nemen.
Niet reizen impliceert ook : geen reisfoto's, geen onderwaterfoto's, geen reisverhalen, geen spin-offs van mijn reisverhalen...
Misschien probeer ik in september, als 't overal wat rustiger is, een korte vlucht naar een Franse stad te nemen. Dan kan ik in noodgevallen nog altijd terug komen met een trein of huurauto. Wat vanuit Sri Lanka nogal lastig zou zijn. Daar is de enige optie dan een roeiboot (en achteraf het wereldrecord roeien op mijn naam zetten), en klotsend water is een klank waar mijn hyperacusis ook niet gelukkig mee is.
En waarom ben ik nu de laatste dagen zo gefrustreerd? Ik zou nu toch al lang aan deze nieuwe levenswandel moeten gewend zijn, als ik dan inderdaad toch een intelligent wezen was?
Eergisteren ging ik met mijn vriendin op pad. We hadden een missie. (Hopelijk vind ik de zin en energie om daar later over te schrijven.) Na onze missie vond ze een lekker afgelegen tuinterras voor ons. Daar zou het beslist rustig zijn want het had net geregend en haast alle stoelen en tafels waren nat. We vonden een droog plekje in een verre uithoek en hoopten daar rustig wat te kunnen bijpraten. IJdele hoop. Net achter het terras was een speeltuintje en de kinderen liepen van uit het café vrolijk gillend heen en weer naar de speeltuigen. Maar die zie je nog aankomen, dus dan kan je even discreet je vingers in je oren stoppen. Mijn vriendin had een jasje aan waarvan je de mouwen kon dichtbinden met koordjes. Aan het uiteinde van die koordjes hingen de boosdoeners : plastic dopjes... Bij elke beweging tikten die zachtjes tegen de bamboe stoelleuning of tegen het tafelblad. Wat voor een normaal mens "zachtjes tikken" is, is voor mij dus wel "keihard knallen"... Op de duur had ik de touwtjes al helemaal in mekaar geknoopt om ze zo min mogelijk een oppervlak te laten raken, maar ook dat hielp niet. Het eindigde ermee dat mijn vriendin haar mouwen heeft opgerold om die plastic bolletjes stil te krijgen. Een echte vriendin stelt zoiets zélf voor, aan een vriendin kan je zoiets absurds ook (mits flink oefenen en een dosis moed) gewoon vragen. Maar aan een mens die aan een tafeltje 5 meter verderop zit natuurlijk niet. Toch niet zonder voor krankzinnig versleten te worden.
Zelfs op zo'n rustig, half-verlaten, verregend terras kan ik dus geen rust meer vinden. Binnen gaan zitten is helemaal geen optie want daar is constant vaatwerkgerinkel.
Gisteren wou ik nu eindelijk per se toch eens zélf wat persoonlijke boodschappen doen. Deodorant kiezen, mijn lievelingszeep,... dat koopt een mens toch graag zelf.
Mijn maatje en ik gingen naar de straat waar ik jaar en dag mijn wekelijkse boodschappen deed, en mijn grootste plezier was destijds om in alle leuke winkeltjes binnen te stappen. Hier een paar vijgen kopen, daar een zuiders sandaaltje (dat de volgende week dan wel kapot was, maar 't was dan toch goedkoop geweest. ;-)), ginds een exotische sjaal, een raid op mijn favoriete boekwinkel plegen, eens grasduinen in de Kringloopwinkel...
Maar gisteren zag het bezoek aan mijn favoriete winkelstraat er heel anders uit.
Snel de auto uitspurten - naar links en rechts kijkend om te zien of er niks rammelends mijn richting uitkwam - floep een winkel binnenstuiven, snel kopen wat ik moet hebben. Een paar winkels, 't zelfde scenario, ondertussen al met mijn oordoppen in doordat er een vrouw met een huilend kind voorbij was gelopen.
Kortom, na drie winkels - waar ik gehaast en opgejaagd niet eens echt goede keuzes heb kunnnen maken - terug de auto in en weg van daar.
Allemaal héél frustrerend.
Ik vraag nu toch niet zó veel?... Ik wil toch niet op een overvol terras in de zon gaan zitten tijdens de Rubensmarkt in Antwerpen? Ik wil toch niet gaan shoppen op de Meir op een zaterdagnamiddag tijdens de soldenperiode?
Ik wil gewoon iets met 1 vriendinneke kunnen gaan drinken in een uithoek van een stil verregend terras. Enkele boodschappen doen in een kalme winkelstraat op een druilerige dag. En zelfs dat kan niet meer.
't Wordt soms allemaal moeilijk te verteren.
Wat me ook mateloos ergert is dat het klussen me niet meer lukt. Vroeger deed ik niet liever dan zelf wat timmeren en prutsen en bij andere mensen gaan helpen maar dat gaat dus ook niet meer. En niks zo plezant als met een groepje samen iets moois maken. Het zadelt me ook op met een heel vervelend gevoel, het lijkt wel of je geen mensen meer wíl gaan helpen, want uiterlijk zie ik er nog altijd gewoon gezond uit. Iemand die niks van mijn tinnitus of hyperacusis weet kan onmogelijk zien wat er allemaal misloopt in mijn kop. En uitleg geven - behalve aan goede vrienden waar ik regelmatig mee omga - doe ik ook niet meer. Het is onmogelijk te bevatten voor mensen die dit niet meemaken, of die me niet echt goed kennen.
Enfin, genoeg gezaagd. Er zijn leukere dingen om te lezen.
Hopelijk morgen beter.
De lucht eergisterenavond.
Boeiend nietwaar? 
Een nutteloze moordpartij...
5 reacties op dit bericht
Een link over kevertjes
http://www.ahw.me/indexkevers.html
larve van een lieveheersbeestje!
laathi,
dikke knuff
ppsjes link naar onze uitstappen en nog wat
IK KEN ER NIETS VAN MAAR IN UW GEMEENTE MOETEN ZE TOCH ANTWOORD GEVEN
dacht ik ook...
Mijn moeder kreeg ooit zo'n rups in haar vestje en die was daarna in haar mouw gekropen en omdat het begon te jeuken, was moeder dwars door de mouw gaan wrijven en binnen 't half uur was haar arm dubbel zo dik en moest ze naar de spoed voor een anti-gif... en dat was ook geen processierups, maar wel een met van die borstels... Dus misschien toch maar beter safe than sorry.
En als het een troost kan zijn... in onwetendheid kan men niet zondigen! Dikke kus, Lilith