Kennismaking met een wonderlijk beestje...
Ik moet eerlijk toegeven, ik ben de laatste week een beetje triest geweest. Een beetje verbitterd zelfs (zelfs de muggen vonden me niet meer lekker, zo zuur was ik geworden!) omdat ik het toch wel droevig vond dat ik jarenlang een fotoraadsel uit mijn duim gezogen heb - waar op zondagen soms 150 mensen meespeelden - en toen ik ermee stopte waren er amper een tiental mensen die de moeite namen om iets van zich te laten horen. Triest. Ik moest het even verwerken.
Maar sommige mensen stuurden me zo'n hartverwarmende mail, met gemeende woorden van dank en ook vol begrip voor mijn toestand, dat mijn hart smolt. Het feit dat ze mijn stom blogje een dagelijkse vitamientje voor zichzelf vonden, waar ze echt op rekenden, gaf de doorslag om mijn zuurtegraad te doen omslaan en weer in gang te schieten. Merci lieverds, jullie waren de tedere "sjot onder mijn gat" die ik nodig had. De lieve daders zullen echt wel weten wie ik bedoel.
Deze week zat ik wat planten te verpotten. Op vrij alternatieve wijze met de nodige "collateral damage" zoals op onderstaande foto duidelijk te zien is, en zag ik plots een wonderlijk beestje op mijn echtgenoot zijn hemd zitten.
Ik nam mijn echtgenoot onder de loep en zag een wonderlijk wezen op zijn achterpootjes naar mij staan zwaaien! Of op zijn kop naar mij staan zwaaien, want het heeft lang geduurd eer ik zijn voorkant uit zijn achterkant kon onderscheiden.
Een vinnig kereltje!
Dat beestje bedoel ik. Want mijn echtgenoot heeft toen wel vijf minuten heel stil moeten blijven staan poseren, als statief van dat insect.
Daar wou ik mijn grootste vergrootglas toch eens voor bovenhalen!
"Amai madam!!!! Is me dat schrikken! Gij hebt wel een héle dikke kop! En dan die neus!!! Oooooh! Bangelijk gewoon!"
"Sorry voor de spontane reactie madam, maar ik was een beetje geschrokken. Vergeef me mijn woorden. Aangename kennismaking trouwens!"
Vergeven en vergeten is belangrijk in dit leven, dus we sloten onmiddellijk vriendschap en reikten mekaar de hand.
Als dank beloonde hij me met enkele acrobatische toeren!
Zelfs mijn echtgenoot wou deze afstammeling van ET wel eens van naderbij bekijken.
Maar wat hij plots nog plezanter vond, was foto's van mij beginnen te maken...
Dat vond ik verrassend. Tot ik zag wat zijn bedoeling was... 
Geef toe, deze foto mocht ik u toch niet onthouden? 
En er komen er nog! Want dat beestje wil ik u echt eens van dichtbij laten zien. 
Morgen of overmorgen ofzo!
7 reacties op dit bericht
dag lieve Laathi
Lieve Laathi...de dag dat je schreef dat je stopte met jouw fotoraadsel kwam voor mij totaal onverwacht (ook al las ik soms tussen de regels dat je moeilijk nog wat nieuws kon verzinnen)...en gaf bij mij ook ongeloof...van...dit kan nu toch niet...
Ik ben nadien alle dagen komen kijken op jouw blogje en telkens herlas ik wat je daar als laatste had neergepend...maar...mijn hart zat zo vol dat ik geen gepaste woorden kon vinden om er te schrijven...want ik wist dat het fotoraadsel een stukje van jezelf was...iets specifieks voor ons Laathike. Ik kon dan ook niet geloven dat het hier dan plots ineens gedaan was.
Laathike..mag ik zeggen dat ik superblij ben dat je ons toch terug laat meegenieten van al die mooie dingen die jij in de natuur ontdekt. En geen nood…ook al schrijf ik niet altijd wat…lezen kom ik elke dag doen.Liefs.
insect
Goeienamiddag Laathi
blij verrast
Hallo, lieve maandaggroetjes .....
veel liefs van Gita.
laathi,
knap zenne