Verjaardag.

Eén van de liefste kado's van mijn leven is er eentje dat ik eigenlijk niet gekregen heb.
Dat ik zelfs tot nu toe niet eens wist dat het de bedoeling was dat ik het zou krijgen.
En toch is alleen al het gebaar (en de oeverloze hoop moeite die het gekost heeft) een super kado voor mij. Ge kunt niet volgen? Dat begrijp ik.

Drie jaar geleden, toen ik 50 werd, kwam mijn vriendin Fernanda binnen met een kado waarvan ik, in brullen (ja, dat kon ik toen nog heel goed) en huilen tegelijk, uitbarstte : een identieke Irma!
Ik was zo gelukkig als een kind. Vanaf nu had ik een reserve, voor 't geval er ooit iets met mijn Irma moest mislopen. Of als ze echt versleten geraakt omdat ik haar na sommige avonturen jammer genoeg nogal grondig moet wassen... Ik zou dan toch mijn stripjes en verhaaltjes verder kunnen maken.
Irma's 'stand-in' werd zorgvuldig verpakt en veilig bewaard.



Drie jaar geleden, toen Fernanda me kompleet overdonderde
door met de dubbelganger van Irma op de proppen te komen!




Gisteren kwam Fernanda me totaal onverwacht een kadootje brengen en deed ze het volgende geheim uit de doeken...

Omdat ik destijds zo enorm gelukkig was geweest met mijn reserve-Irma, had ze vorig jaar geprobeerd die truuk nog eens te herhalen. Ze was steeds verder blijven zoeken naar een soortgelijk rugzakje.
Ze kwam in contact met mensen die ooit zo'n schaap hadden gekocht voor hun dochter. Ze zochten heel hun huis af, maar vonden het niet meer. De dochter bleek het al een tijdje geleden naar de Kringloopwinkel gebracht te hebben... Ze gingen terug naar die winkel kijken, maar ze was al verkocht.
De mensen herinnerden zich dat ze dat rugzakje - jaren geleden - in Oostenrijk gekocht hadden.
Toen ze dat jaar weer op skivakantie gingen speurden ze elk winkeltje dat zo'n ding mogelijk zou kunnen verkopen af. Mijn vriendin zat thuis in spanning te wachten op een mailtje met goed nieuws. Maar nee, ze konden er nergens meer eentje vinden.
Fernanda kon me vorig jaar dus niet verrassen met een dubbelganger van Irma.

Ik heb dat allemaal nooit geweten tot vandaag Fernanda het me heel terloops vertelde tijdens het afscheid nemen.
Dat zij - en mensen die mij niet eens kennen - zich zoveel moeite getroost hebben om mij gelukkig te maken raakt me enorm. Dat op zich is voor mij al een wonderlijk kado! Ik denk dat ik hier oprecht kan zeggen : "'t Is zo goed alsof ik het gehad heb!"

Lieve Fernanda, en de onbekende mensen, ik hoop dat jullie dit lezen, want jullie hebben me echt een héél tof verjaardagskado gegeven : liefde en warmte!
En dat is veel tastbaarder dan jullie denken!
Dankuwel!!!


Maar dat neemt natuurlijk niet weg, dat als ooit iemand nog eens een "Irma" tegen komt - op een rommelmarkt (in Oostenrijk?), of een Kringloopwinkel, of op een zolder, of waar dan ook - ze me haar altijd mogen bezorgen. Ik neem graag alle kosten op me! Want met de avonturen die Irma de laatste tijd op haar buitenlandse reizen meemaakt kan ze wel álle stand-in's gebruiken die er nog te vinden zijn.
Dat zult ge wel merken in het "Kastelen van Loire"-verhaal...

Willen jullie nog eens meegenieten van hét moment van drie jaar geleden, klik dan hieronder :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1192485601&stopdatum=1192572001

Eindelijk het eerste deel van mijn reisverhaaltje, dat drie weken geleden had moeten verschijnen als we onze trip niet hadden moeten onderbreken voor de ziekte en het overlijden van onze geliefde Ming.


Vrijdag 10 september 2010.

Campanille, Vineuil, Frankrijk.

1. Sakker de sakker, de Sacré-Coeur is verdwenen!

We gaan op reis! Nee, niet voor vier weken naar Indonesie of de jungle van Borneo. Gewoon enkele dagen met de auto naar de kastelen van de Loire. Schoonheid is evengoed dichtbij te vinden. Gelukkig dat ik altijd geredeneerd hebt : als we jong zijn maken we zware verre reizen, zodat heel Europa nog voor ons open ligt als we niet meer zo fit zijn. Wat een meevaller dat ik ooit op dat idee gekomen ben, hoewel ik mijn zotte ziekte op dat moment onmogelijk kon voorzien.
Volgens mij moeten in dit seizoen de kastelen van de Loire er stillekes bij liggen, dus gaan we na 25 jaar deze buurt eens terug verkennen. Een slecht geheugen is een zegen, ze zullen er voor mij als nieuw uitzien.

Onderweg een flink dutje gedaan en me tijdens de file op de ring rond Parijs beziggehouden met foto’s van Irma te maken met op de achtergrond de Sacré-Cœur. Een heel kunststuk want het is niet makkelijk om haar in evenwicht op mijn gestrekt been stabiel te houden en dan nog te wachten tot er een glimp van de basiliek te voorschijn piept. Niet direct een succesvolle operatie maar wel een plezante. Volgens mij heb ik zelfs de Big Ben getrokken. Voor de rest achterovergelegen en genoten van de indrukwekkende Magritte-wolkenhemel weerkaatsend in de ramen van de torengebouwen.



Waarschijnlijk de meest ongelukkige foto die ooit van de Sacré-Coeur genomen is...



Irma : "Dus wat word ik verondersteld te zien?..."



Irma : "Ah zo, de Sakkerkeur dus..."



Irma : "Dat is dus iets met een spitse punt vanonder en een brede voet vanboven..."
Ma : "Laat al maar zo. Vlug, zet u op mijn been dan neem ik een foto van u en de Sacré-Coeur."



Irma : "Ik zit heel ongemakkelijk hoor Ma! Komaan! Druk nu af!"
Ma : "Sorry. Blijven zitten. 't Is mislukt. Kwam juist auto voorbij."



Irma : "Ik krijg kramp!!!"
Ma : "Ik ook!!!
Irma : "Neem dan die foto!!!"
Ma : "Jamaar, er kwam juist een moto voorbij..."
Irma : "Dus nu staat ze er nog niet op?!! Dan zal ik ze wel zo bekijken."



Irma : "En wat is nu die Sakkerkeur? Die kale meneer of dat kerkske daarachter?"
Ma : "Ik geef het op. Cultuurbarbaar."

De file van Parijs is eigenlijk best boeiend. Alle auto’s staan stil en daartussen scheuren moto’s aan 80 per uur voorbij. Ge kunt zelfs niet riskeren van rijstrook te veranderen. Dat stilletjes voortschuifelen levert goede ‘photo-opportunities’ op.

Dit is wel een slechte auto voor Irma, hij heeft een veel te afgerond dashboard, ze glijdt steeds weg. Gelukkig zijn er schuifjes om kleinoden in op te bergen en klappen er bekerhouders uit, en daar kan ik haar wel makkelijk op laten zitten.



Irma : "Orly... Ge kunt nog afslaan als ge wilt... Met het vliegtuig waren we er waarschijnlijk al geweest..."

Uiteindelijk duurde de rit - of beter gezegd het stilstaan - me toch wel erg lang en viel mijn oog op de hond die als luchtverfrisser aan de achteruitkijkspiegel hangt. Ik besloot Irma een hond te geven en ik had opnieuw een onderwerp om foto’s mee te maken. Een kinderhand is gauw gevuld.



Irma : "Mmm... Die ruikt wel héél raar..."



Irma : "Maar waarom kunnen we nu niet gewoon de auto híer laten staan? Ze staan toch allemaal stil. En zie een keer hoeveel hotels er hier in de buurt zijn! Neem toch eentje van deze!"



Irma : "OK. Dan niet. Dan ga ik wat zonnen."

We hadden een Campanille-hotel (sober, basic en efficiënt) geboekt in de buurt van Orléans. Een goed uitvalspunt voor een bezoek aan de kastelen. Zoals altijd hadden we een stille kamer gevraagd. Bij het inchecken legde ik nog eens de nadruk op een rustig hoekje. Naast mij stonden andere gasten en iemand liet iets vallen, dus ik stak spontaan een vinger in mijn oor. De receptioniste merkte dat ik haar niet goed kon verstaan, en vroeg of ik niet goed hoorde, ik legde haar uit dat het bij mij nu het tegendeel was. Ze keek verbaasd maar was na enkele woordjes uitleg zo begripvol dat ze garandeerde dat ik de stilste kamer kreeg, de allerlaatste op de gang. Ik vroeg haar of het mogelijk was om buiten op het terras te eten, omdat ik binnen de geluiden van de bestekken niet kon verdragen, en ook dat vormde totaal geen probleem.

Het kamertje was voorzien van alles wat nodig was, lekker gelijkvloers zodat we de auto vlakbij konden parkeren, en stil. Er was zelfs een ligbad met gloeiend heet water. Zalig!!!

Toen we het restaurant binnen kwamen deed de vrouw spontaan de glazen schuifdeuren open en dekte een tafeltje voor ons twee. Ongelofelijk attent. Het restaurant was nochtans heel rustig - amper volk, amper achtergrondmuziek - vroeger zou ik me er heerlijk gevoeld hebben, maar nu kan ik zelfs dat niet meer verdragen. Dus zaten wij daar buiten, heel lekker te eten, maar wel een beetje uit ons vel te rillen. Ik vond het vooral triest voor mijn echtgenoot maar die maakte er geen punt van, die drinkt zijn flesje wijn en krijgt het op die manier wel warm. Morgen trek ik wel een dikke trui aan. Enfin, we zijn toch weeral op vakantie, ik probeer ’t maar langs de positieve kant te zien.

En nu duik ik in bed met een kop als een ketel. Zes uur het gedruis van een autostrade is toch wat veel blijkbaar.


Binnenkort het vervolg...

Mijn reisverhaal schiet niet op. Computerproblemen. En andere.
Alvast enkele foto's.
Misschien kunnen jullie al raden over welk erg bekend kasteel het gaat?...
Zet het antwoord maar onder dit berichtje!


















Veel succes!!!

Gisteren was het de Opendeurdag bij Allemaal Poezen en tot mijn groot spijt kon ik er niet bij zijn.

Zaterdagavond was ik uitgenodigd op het 50ste verjaardagsfeest van een geliefd familielid, dat ik haast nooit zie, en ik ben er - met de moed der wanhoop, en omdat ik er toch zó graag wou bij zijn - toch naar toe geweest. Omdat het slecht weer was kon het feest niet buiten plaatsvinden en stonden we met een honderdtal genodigden in de galmende zaal van een kasteeltje... Er stond niet eens muziek op maar de chaos van stemmen was overdonderend. Zelfs met mijn oordoppen die het geluid met 30dB verminderen...

De dure handgemaakte dingen schoten dan ook nog altijd los als ik mijn kaken bewoog om in een hapje te bijten of eens te lachen, dus ben ik in de toiletten maar snel terug mijn goeie ouwe denneboompjes gaan insteken. Dan verstond ik mijn buurman wel iets minder maar dan kon ik tenminste toch terug lachen en iets snoepen. Af en toe nam ik stiekum buiten een rustpauze en zo ben ik toch anderhalf uur kunnen blijven. Jammer genoeg kon ik het niet uithouden tot aan de speech of het diner. Met veel pijn in het hart ben ik dan maar weg gegaan. Ik ben een mens die heel graag danst en er zou die avond echt wel een serieus "danske geplaceerd" worden... Niet door mij dus.

Het had me emotioneel nogal overhoop gehaald en zondag voelde ik me dan ook allesbehalve lekker met mijn kop als een ketel. Ik kon de moed niet vinden om naar Allemaal Poezen te gaan om daar weer tussen mensen te gaan staan waar ik niet mee zou kunnen praten omdat ik ze niet zou verstaan. Ben dan maar thuis gebleven en heb wat aan de foto's van mijn reisverhaal gewerkt.

Nu heb ik natuurlijk veel spijt dat ik er niet bij was, want er waren blijkbaar verschillende mensen aanwezig die via mijn projectje "Senioren voor Seniorenpoezen" dit opvangcenter hadden leren kennen, en de Opendeurdag te baat namen om hun petekind eens te komen bezoeken. Stom, stom, stom...

Misschien is er iemand anders die foto's van de dag genomen heeft en ze met me wil delen?...
En misschien heeft er wel iemand mijn petekind "Black" gezien?... 't Is ne zwarte.
Want zelf heb ik destijds alleen nog maar dit euh... "achteraanzicht" kunnen nemen en ik zou zo graag eens een close-up hebben van zijn prachtige ogen. Zijn 'voor'-ogen wel te verstaan. Niet zijn achterlicht.

Alleszins, mijn welgemeende excuses aan de mensen die verwacht hadden me daar aan te treffen, maar grote groepen volk kan mijn kop echt niet meer de baas. Sorry.

PS. Nee! De titel van dit bericht is verkeerd. Niet álles is mislukt...
Ik heb net met Luc van Allemaal Poezen gebeld en ik heb goed nieuws gekregen... Héél goed nieuws! Daar trakteer ik jullie in de loop van deze week op want er is eerst nog wat werk aan de winkel...

Met Irma naar de kastelen van de Loire... Niet simpel. Irma háát droge, dode, dorre stenen...
Maar ze moet mee! Ik kan toch niet vertrekken zonder mijn handtas?! Dus lieg ik. Keihard.
Ik rep met geen woord over kastelen.
We naar La Douce France... Waar de bloemekes gastronomisch zijn, naar een brede rivier waarvan de oevers in dit jaargetij met bloeiende sappige planten getooid zijn, en naar de goudgele zonnebloemvelden waar Van Gogh een moord voor zou gedaan hebben...
Klinkt goed hé?



Irma : "Pa! Eén van uw twee madammen zegt 'Slechte satellietontvangst'. Volgens mij is dat een slecht voorteken..."



Irma : "En nu weet ze niet meer waar we naartoe gaan... Wil ik efkes intikken 'grote gele bloemenvelden', dan kunt gij uw handen eens even aan 't stuur houden?"



Irma : "Dat is niet enkel een lelijke auto, dat is ook nog een ongemakkelijke! Niks is hier recht! Ik glijd van boven naar onder! En mijn zijraampje staat ook al verkeerd! Voor één keer heeft ons ma gelijk, welke idioot heeft nu zo'n model ontworpen?..."



Irma : "OK. Ik moet dus vanaf nu op het bekerhoudertje zitten. Dat is het enige aan dit dashboard dat horizontaal en vlak is... Ik voel me precies een oude incontinente madam... Genant."



Irma : "Amai! 't Gaat snel! Zijn we al aan de evenaar? De nacht valt hier wel héél plots hé Pa? Ah nee, nu zie ik het, 't is een tunnel. Kunt ge aan 't einde al licht zien?"



Irma : "Is  't nog ver? Ik moet plassen. Maar ja, 't is nu misschien niet nodig om te stoppen?... Ik zit nu toch al op de pot."



Irma : "Och, 't is allemaal wat oncomfortabel, maar 't zal niet lang duren, en de beloning zal overweldigend zijn. 'Een kermis is een geseling waard' zei mijn bomma altijd."


Maar ík... weet natuurlijk wel beter...
Dat zult ge in de komende reisverhaaltjes wel ondervinden...

Zeker niet vergeten... morgen is het opendeurdag bij Allemaal Poezen!
Voor meer info wat er in de buurt nog allemaal te bekijken valt, ga even naar dit bericht :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1284242401&stopdatum=1284328801

Als troostprijs...omdat mijn nieuwe reisverhaal - door allerlei omstandigheden buiten mijn wil - maar niet op mijn blog raakt, heb ik het Elzasverhaal netjes bij mekaar gezet, en het zo mogelijk gemaakt om het hele verhaal in één stuk te kunnen lezen of bekijken.

Je kan het vanaf nu steeds terugvinden door op de foto in de marge te klikken waaronder "Een autotocht door de Elzas" staat.

Een autotocht door de Elzas...

Alweer een paar droevige dagen achter de rug...
Mijn beste kameraad zijn poes was stokoud en deze week zagen we haar einde naderen.
Na 18 heerlijke jaren was Lady totaal opgeleefd.
Gisteren nam ze - net zoals Ming twee weken geleden op zijn eigen domein gedaan heeft - afscheid van alles.
Ze maakte een volledige toer door mijn vriend zijn tuintje, ging alles nog eens goed bekijken waar ze heel haar leven zoveel plezier aan heeft gehad.
Haar vijverke, haar viskes, haar favoriete slaapplaatsen...
Het lijkt wel een typische eigenschap van gelukkige katten om een afscheidtoer te maken...












Gisterennamiddag nog dapper op pad,... en toch, amper 12 uur later, is ze heel zacht in ons beider armen mogen inslapen. Zonder pijn.
Na een wake van 7 uur - gevuld met zachte woordjes, lieve aaikes, gedempt licht, op een zacht kussen - stapte ze in vrede de regenboogbrug op.
Een prachtig lang en geborgen leven met een mooi teder einde. De cirkel is rond.
Maar zo triest voor mijn kameraad die nu, na 18 zalige jaren van "Lady-op-de-schoot", bij thuiskomst alleen in zijn zetel zal zitten...

Ik denk dat onze Ming daarboven pittig gezelschap heeft gekregen.
Twee hoogst eigenzinnige katten bij mekaar... Daar moet wel een "kattenvriendschap" van komen. Misschien zelfs een hemelse romance.

En voor onze bedroefde "mens-vriend" zullen wij, "mens-vrienden", wel zorgen.

En mag er nu even rust komen?... Heel even niets... Zodat ik eindelijk aan mijn vrolijk Irma-reisverhaal zou kunnen beginnen?... Please...

Enkele foto's van de bewoners van het kattenopvangcentrum "Allemaal Poezen" die ik een paar maand geleden nam.
Jullie kunnen de poezen en hun leefomgeving live gaan bewonderen nu zondag 3 oktober op de Opendeurdag!
Een ideaal moment om uw petekind te zien of een peterschap aan te gaan!
En dat alles met een hapje en een drankje!















Alle info kan je vinden door op onderstaande button te klikken!



Haast alle bewoners kan je zien in mijn fotoalbum :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/AllemaalPoezen#

Allez komaan?! Wat bracht Mozes nu mee van de berg! Toch die "stenen tafelen" zeker!!!
Maar die tip hadden Klaproosje, Yvette, Veveke, Lou, Chris en  Marleen alvast niet nodig.
Wow! Mijn reisverhaaltjes worden wel grondig gelezen zo te zien! Dat is plezant!



De krat openen was nog niks... Maar die tafel naar boven zien te krijgen...
Ik had verwacht een plat pakket te ontvangen. Blad en poten, niet gemonteerd.
Ik had beter moeten weten, dit is geen Ikea-spul, hier heeft een houtbewerker zijn ziel ingestoken en die neemt dan niet het risico dat eender welke prutser de poten onder zijn kunstwerk gaat vijzen.

Vier sterke muzikanten hebben zwetend en zwoegend het "keukentafeltje" naar boven gezeuld.
(Delicate affaire, die ge zeer diplomatisch moet aanpakken. Ge kunt niet zeggen : "Wilt ge na de repetitie een stenen tafel van een kilo of honderd mee naar boven dragen, in 't zweet uw aanschijns - en waarschijnlijk nog wat bloed ook - omdat ge aan de ijzeren reling zijt blijven hangen met uw elleboog toen ge klem zat in de bocht van de trap en ge niet meer voor- of achteruit kon met die tafel in uw handen, en pas ook misschien op voor een verschot in uwe rug?". Nee. Ge vraagt : "Zoudt ge seffens eens even mee ons nieuw keukentafeltje naar de eerste verdieping kunnen dragen?")

En zo kwam onze honderden miljoen jaren oude boom dan boven terecht.
Mathurin was onmiddellijk enthousiast. Die ligt altijd op het kleine stenen salontafeltje en vindt dit formaat nog veel toffer!



Mathurin : "Bedankt ma en pa, dat ge mijn noden zo goed aanvoelt. Inderdaad, nu ik sinds drie maanden toch weer een kilo ben bijgekomen vind ik dit wel een veel geschiktere tafel om op te liggen. Hierop kan ik me eens lekker keren en draaien en ik zal er niet zo rap af donderen. Zal ik ze alvast voor u uitpakken? Met mijn nagels raak ik goed door die plastic en dan hoeft ons ma geen oordoppen in te doen voor 't geluid van die kraakplastic?"



Nemuri Neko : "Goed idee Mathurin, pakt gij 't tafelblad uit, ik doe de poten."
Serendipity : "Maar nee jongens!!! Toch niet met uw nagels!!! Ge gaat dat hout beschadigen!!!"
Mathurin : "Allez Dipity! Dat ding heeft miljoenen jaren getrotseerd, dat gaat toch wel twee jonge katerkes van twee jaar kunnen weerstaan?!"
Hanuman : "Snotapen! Dat blad is van versteend hout, dát kan tegen alles tegen. Maar de rand en de poten zijn uit jong hout gemaakt! Die poten zijn geen krabpalen!"
Laathi : "Oh oh... Als ge díe poten als krabpalen gaat gebruiken dan zult ge ons ma nogal horen denk ik! Dan steekt ze eerst haar doppen in maar daarna brult ze wel dat ge 't tot op 't einde van de Kempen hoort. Daar kunt ge zeker van zijn."



Mathurin : "OK! OK! Al goed!"
Nemuri Neko : "Dan niet hè seg! Dat ze ze zelf uitpakken. Dan wil een kater al eens behulpzaam zijn..."



Hanuman : "En ik vind ook niet dat het gepast is dat ge op zo'n miljoenen jaar oud kunstwerk van de natuur uw achterwerk zit te wassen Mathurin."
Mathurin : "En waarom niet? Mijn achterwerk is ook een kunstwerk van de natuur!"
Nemuri Neko : "Mathu jongen, trek het u niet aan. Laat die ouwe brompotten toch zagen. Dat is nu eenmaal hún natuur."



Hanuman : "Zó. Aan een tafel zit ge zó. Op een stoel."

Morgen, of overmorgen, zo snel ik me iets beter voel, "Irma aan de kastelen van de Loire".
En nee, wees gerust, we hebben geen kasteeltje besteld dat ze hier over drie maanden gaan komen afleveren.

Ik moest het eerst helemaal verwerken eer ik er over kon schrijven.
Ming's heerlijke leven en zijn tedere afscheid maakten een mooie begrafenis belangrijk voor me om het verlies te kunnen verwerken. 16 jaar deel uitmaken van mekaars leven - dag in, nacht uit - dat is lang. Ge zijt dan een stukje van mekaar geworden.

Wij begraven onze poezen altijd in oude notenkistjes in de tuin onder een grote struik. Zonder grafsteentjes of monumenten, gewoon in de aarde. Laat de natuur tot de natuur terugkeren.

Toen Tabitha 3 jaar geleden stierf moest alles haastig gaan, en was er amper tijd om te rouwen, omdat we toen midden in de uitverkoop van onze winkel zaten. Nu was er tijd genoeg en hebben we die ook gebruikt om ons verdriet een plaats te geven.
Tijdens de nachtwake voor Ming zijn dood, had ik me helemaal aan hem gegeven. Ik zette bewust mijn verdriet opzij om  kalm te zijn en hem zo goed mogelijk te kunnen begeleiden en gerust te stellen. Achteraf krijgt ge dan een lawine van pijn over u heen, maar dat is niet erg als ge een manier en de tijd vindt om het allemaal een plaats te geven.

Ming zijn favoriete plek was een hoekje onder een struik op de vlonder, de plaats waar de eerste zonnestralen vallen. In de zomer moest en zou hij om zes uur opstaan om toch zeker geen straaltje te missen! Heelder seizoenen heeft hij daar van zijn zonnebad genoten. Ik heb hem dan ook na zijn dood even op zijn lievelingsplek gezet zodat de andere poezen desgewenst eens konden komen snuffelen en ook afscheid nemen. In hoeverre een dier besef heeft van de dood weet ik niet, maar ik merkte de volgende dagen wel op dat Serendipity, klaaglijk miauwend, overal naar hem op zoek was.

Wie niet graag de foto's ziet doet nu best het blog dicht.





Ming voor de allerlaatste keer onder zijn lievelingsstruik.



Phineas...



Mathurin...



Hanuman...



En ten lange leste, zijn beste vriendin, Serendipity, kwam heel voorzichtig kijken.
Laathi liet het liever aan zich voorbijgaan.

Met takjes van zijn struik versierde ik zijn kistje.



Vooral zijn lieve, korte, kromme, stompe staartje wou ik goed laten uitkomen.









Mijn jongste jongens zien dat het goed was.
Wat zou er op zo'n moment in zo'n kattekopje omgaan?...






Het takje dat onder zijn snuit lag nam ik terug weg.



Dat hoort vanaf nu bij "het blaadje van Tabitha".



Dat, helemaal verdroogd, nog altijd in mijn kast ligt.



Uiteindelijk zat er niets anders op dan de put te graven...



Nemuri Neko blijft in de buurt. Onze jongste en onze oudste.
Tien dagen ervoor lagen ze nog lekker tegen mekaar aan in de zon...



Alhoewel het wezen van mijn beestje dan al lang in "mijn hartemandje" zit, zijn dat toch moelijke momenten.



Toedekken voor het slapengaan...









Het was een regendag, en de donkere wolken waren nooit ver weg, maar tijdens ons afscheid scheen de zon. Ming zou dat heerlijk gevonden hebben.






En daarna blijft 1 eetplekje leeg...



En Serendipity zoekt, waar Ming naartoe is...
Zelfs zijn etenspotje is weg, alleen zijn matje ligt er nog...
Ze begrijpt het niet...



Ming zijn lievelingsplek zal niet lang leegblijven...

Voor wie "mijn hartenmandje" niet kent - mijn manier om mijn poes voor eeuwig in mijn hart te bewaren - , of voor wie zich het verhaal van "het blaadje van Tabitha" niet meer herinnert...
Via onderstaande link kom je terug bij dat verhaal :

http://www.bloggen.be/laathi_poezenverhalen/archief.php?startdatum=1186437601&stopdatum=1186524001


En vanaf morgen komen er terug totáál andere verhalen op mijn blog!
(Alhoewel mijn avontuur in 't ziekenhuis vandaag ook niet zo'n prettig einde had. Maar dat verhaal stel ik met plezier even uit.)

Hoe begint ge zoiets te schrijven? Zonder uzelf belachelijk te maken... Want "het was toch maar een kat"...

Maar wel een levend wezen dat 16 jaar van ons leven gedeeld heeft, én, héél prominent aanwezig was. Dat zullen jullie later wel in de vrolijkere verhalen lezen.

Eerst wil ik zijn afscheid verwerken. Eigenlijk iets heel intiems, maar toch ook waardevol om te delen. De dood wordt zo vaak met afschuw bekeken - of zelfs volledig genegeerd - terwijl er toch - als je even over de pijn heen kan kijken - een ongelofelijke schoonheid in ligt.
Ik wens al mijn vrienden een leven en een dood als Ming toe. Zo zacht, zo geborgen.

Twee weken geleden wilden we voor enkele dagen naar Frankrijk rijden. De kastelen van de Loire gaan bezoeken. Daar zou het nu wel rustig zijn. Paul was echter niet gerust in Ming zijn gezondheid - hij was weer erg lamlendig de laatste twee dagen - en wou eerst langs de dierenarts.

De dierenarts onderzocht hem en vond al zijn organen nog in prima staat voor zijn leeftijd, ze sprak er zelfs over dat hij best nog wel enkele jaren bij ons zou kunnen zijn. Fijn nieuws!
Hij kreeg een cortisone-spuit waarvan we hoopten dat hij er net zo goed op zou reageren als tijdens zijn vorige zware dip in december. Toen was hij er in twee dagen terug bovenop en bleef hij 8 maanden heel goed, voor een oud ventje toch. We stelden ons tripje 7 dagen uit om te zien of Ming terug op zijn poten kwam, en inderdaad, dat gebeurde. Hij at als een jonge wolf, dronk als een spetterende zwaan, wandelde de hele dag, met af en toe een zonnepauze, en spinde en rolde over de grond van tevredenheid. We konden met een gerust hart vertrekken, Ming was tijdens onze afwezigheid toch onder "close watch" van onze poespasser.

Vier heerlijke dagen lang bezochten we de kastelen van de Loire, ik fotografeerde en schreef ondertussen een hilarisch reisverhaal bij mekaar. Zo blij dat ik weer iets vrolijks ging hebben om op mijn blog te zetten!

Dinsdagnacht kregen we telefoon van onze poespasser dat Ming ziek was. Hij had overgegeven en spinde op een vreemde manier, enkele uren later liet hij ook zijn urine lopen. Hij at noch dronk. Woensdagochtend was er geen verandering in zijn toestand en we repten ons naar huis. Ondertussen waren we al wel 800 km diep in Frankrijk verzeild geraakt... We probeerden een binnenweg te nemen om sneller thuis te raken maar dat mislukte, waarschijnlijk van pure stress. Tijdens de rit hield ik contact met mijn bange poespasser die Ming's toestand in razend tempo de verkeerde richting zag uitgaan.

Ming stond er blijkbaar op nog eens "zijn toer" maken. (En als Ming iets in zijn hoofd had, dan voerde hij het ook uit.) Hij wou nog eens in zijn mandje buiten gaan liggen, maar toen hij er terug uit wou kon hij zijn achterste poten niet meer bewegen. Na een half uur moest en zou hij toch nog eens onder zijn zonnestruik gaan liggen ook. Binnenblijven wilde hij niet. Zijn "toer" was duidelijk nog niet beëindigd. Mijn trouwe poespasser zat met twee jassen en handschoenen op het terras te waken zodat onze oude eigenzinnige kater zeker niet plots naar de tuintrap zou waggelen en er af vallen. En ja, hij strompelde nog even tot aan de trap om een laatste blik op de tuin beneden te werpen.
Ik gaf mijn arme poespasser via de telefoon opdracht om Ming in de keuken te zetten met de kattendeur op slot. Ik vond het veel te koud om nog buiten te zitten. Op de duur nestelde hij zich met zeer veel moeite op zijn dagslaapplekje, waar ik gelukkig twee weken geleden een schapenwollen kussen voor hem had neergelegd, zodat hij tijdens de eerste koelere dagen minder pijn in zijn gehavende gewrichten zou krijgen.

Om 7 uur kwamen we eindelijk, na een godganse dag rijden, doodmoe thuis. Zò blij dat we hem nog levend konden terugzien.
Toen we de keuken binnenkwamen werd Ming wakker, stond op en zette een paar relatief stevige pasjes naar ons toe en begon te spinnen. Hij wandelde nog een meter verder naar zijn drinkbak maar bleef er lusteloos voor zitten. Drinken lukte ook niet meer.



Zijn laatste drinkpoging...



We hebben hem dan onmiddellijk ingebusseld en zijn er mee naar de dierenarts gereden die ik al van onderweg in Frankrijk gecontacteerd had.
Toen ik hem in de wagen, al spinnend, op mijn schoot zag liggen, wist ik dat ik het ergste zou te horen krijgen. Ik zag dat hij zijn ogen openhield en niet meer knipperde, zijn pupillen reageerden ook niet meer op licht en zijn adem rook vreemd.

Bij 't binnenkomen schrok de dierenarts dat hij op zo'n korte tijd zo enorm vermagerd was. Op 24 uur tijd was hij kompleet gedehydradeerd en een halve kilo gewicht verloren! Mijn beestje was helemaal leeg... Zijn temperatuur was rampzalig, amper 35,5C°, terwijl een poes normaal flink boven 37° moet zitten.

De enige optie was hem aan een baxter te leggen in de hoop zijn leven nog met enkele weken te verlengen, maar het risico dat hij dan die nacht alleen in een kooitje zou sterven wou ik niet nemen. Ming verdiende een knusse dood. De dierenarts overtuigde ons dat hij totaal geen pijn had, dat Ming zelfs heel tevreden was, en dat we, als we dat echt wensten, hem best thuis mochten laten sterven, zodat we nog rustig de tijd hadden om hem te verwennen tot het einde. Heel blij met deze kleine bonustijd togen we naar huis. We kwamen met de dokter alvast overeen dat hij, indien nodig, de volgende middag zou langskomen voor het definitieve spuitje. Maar diep van binnen wist ik dat dat niet meer nodig zou zijn. We namen ons beestje terug mee naar zijn thuis.



Om beurten waakten we bij hem. Hij lag op de zetel op een groot warmwaterkussen aangezien hij onderkoeld was, lekker knus onder zijn dekentje. Toen Paul naast hem kwam zitten deed hij een poging om, zoals elke avond, op de schoot te komen zitten. Deze keer moest hij flink geholpen worden, maar het avondritueel kon plaatsvinden. Ming spinnend op de schoot van de baas. Hij heeft nog uren zachtjes liggen spinnen. Tot rond 11 uur ook dat te vermoeiend voor hem werd.
Tijdens zijn laatste uren heb ik op de grond voor zijn zetel gezeten, met onze snuiten lekker dicht tegen mekaar. Met zeer gedempt licht in de kamer dat niet in zijn oogjes scheen lag ik zacht tegen hem te babbelen.
Ik bleef keer op keer zijn ogen sluiten en zijn lipjes bevochtigen, want van het hijgen droogde zijn bek uit. Toch opende hij zijn ogen telkens opnieuw, hij kon of wou ze blijkbaar niet gesloten houden.. Een uur voor hij stierf knipoogde hij nog 1 enkele maal, en haakte zijn nageltjes rond mijn vinger. Vanaf dan was hij “vertrokken”. Hij lag in coma en dan durfden we even het licht aansteken voor een laatste foto.



Omdat hij zo lag te hijgen en zijn ogen toch niet wou sluiten legde ik mijn hand over zijn ogen. Katten worden rustig in volledige duisternis. Al na een minuut ging zijn gehijg over in een langzaam, rustig maar oppervlakkig ademen. Een half uurtje later kreeg hij enkele spiersamentrekkingen en wist ik dat het einde nabij was. Ik ben hem zoals heel de avond zachtjes blijven toespreken met de woorden die ik elke avond voor ’t slapengaan gebruikte : “Mingske gaat slapen, Mingske gaat nu schoon slapen…” Het leek wel een vorm van hypnose voor hem en voor mij.

Om iets na twee 's nachts voelde ik zijn voorlaatste adempje en een halve minuut later nog een diepe zucht en mijn lieveling was vertrokken. In rust, zachtheid, liefde en vrede. Als laatste kado had hij me nog een wonderlijke ervaring van vertrouwen en tederheid gegeven.

Ik nam nog enkele foto's van hem toen ik hem in zijn kistje gelegd had. Plots viel het me op dat ik dat op dezelfde tafel gedaan had waar hij als kleine poes (met zijn schouder in de plaaster) 16 jaar geleden gelegen had toen ik mijn foto's in het fotoalbum van onze Vietnamreis aan 't inplakken was.
Ik nam de fotoalbums erbij en zo was de cirkel rond.

Hieronder zet ik de foto's, maar voor wie ze niet wil zien, plaats ik eerst een van mijn lievelingsgedichten uit mijn studententijd. Zodat jullie desgewenst nu het blog kunnen sluiten en hem niet in zijn kistje hoeven te zien. Maar wees gerust, het zijn heel vertederende foto's. Toch laat ik liever aan iedereen de keuze om naar beneden te scrollen of niet.

Even tijd voor Dylan Thomas nu.
Alleszins, Ming "Did Go Very Gentle Into That Good Night"...

Do Not Go Gentle Into That Good Night 

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on that sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light. 

Dylan Thomas.



16 jaar geleden...
 


De rivier waaraan ik hem vond. De Song Huong in Nha Thrangh.



Zijn vliegticket, en zijn inentingsbewijs...

Ming dankt vanuit het diepste van zijn zieltje zijn poespassers tijdens onze vakanties door de jaren heen : mijn mama, François, Vera en Luk.