Zijn naam...

Geen tijd voor eigen werk, dus een grapje dat ik onlangs  via mail aankreeg :

Een lerares Spaans probeerde aan haar klas uit te leggen dat in het Spaans, in tegenstelling tot bijvoorbeeld het Engels, zelfstandige naamwoorden mannelijk of vrouwelijk zijn.
Het woord 'huis’ bijvoorbeeld, is in het Spaans vrouwelijk: la casa, ‘potlood’ daarentegen, is mannelijk: el lapiz. 
Daarop vroeg een van de studenten: welk geslacht heeft ‘computer’?
In plaats van direct een antwoord te geven, deelde de lerares de klas op in twee groepen, meisjes en jongens. Zij vroeg hen zelf te bepalen of ‘computer’ een mannelijk of vrouwelijk zelfstandig naamwoord was. Elke groep moest vier redenen opgeven voor hun keuze.
 
De groep jongens besloot dat het woord ‘computer’ zonder twijfel een vrouwelijk woord was (la computadora), omdat:
1.    Niemand anders dan de schepper de logica ervan begrijpt…
2.    De taal waarmee computers met elkaar communiceren onbegrijpelijk is voor alle anderen…
3.    Zelfs de kleinste foutjes opgeslagen worden in het geheugen, om later terug gehaald te kunnen worden…
4.    Je, zodra je een band opbouwt met een computer, je je halve salaris uitgeeft aan accessoires…
 
(Maar het wórdt beter)
 
De groep meisjes echter, constateerde dat computers mannelijk (el computador) moesten zijn, want: 
1.    Voordat je iets met hem kunt doen, moet je hem aanzetten…
2.    Ze bevatten veel gegevens, maar kunnen niet zelfstandig denken….
3.    Ze worden geacht problemen op te lossen, maar meestal vormen ze zelf het probleem…
4.    Zodra je er een hebt gekozen, realiseer je je dat je, als je wat langer had gewacht, een beter model had kunnen hebben.    
 
De meisjes wonnen.

Voor 't geval iemand zich zou afvragen waarom ik niet in blog-mood ben... Ziehier de reden...

De laatste dagen had ik mijn handen vol met het snoeien van de klimplanten en het verplaatsen van de potplanten op het terras omdat het vandaag vernieuwd zou worden. De werken zouden gemakkelijk in 1 dag kunnen gebeuren. Fijn.



Mathurin : "Toch zonde dat ge dat weg gaat doen... Maar kom, ik zal helpen afbreken. Ik wou hier al lang mijn nagels eens aan scherpen..."



Na al mijn snoeiwerk kon Paul de oude houten vlonder opbreken.
Geen makkelijk werkje want we hadden die constructie meer dan 20 jaar geleden zelf ineengeknutseld. Ze was dus ook voor de eeuwigheid gemaakt...






Vanochtend zag alles er heel rooskleurig uit, de werkmannen kwamen op tijd en de kunststofplaten zagen er heel goed uit. Het werk ging goed vooruit en er werd ons nogmaals gegarandeerd dat de klus zeker vanavond geklaard zou zijn. Maar dat was buiten de waard gerekend, zijnde in dit geval, hun zaagmachine. Die gaf na een uurtje al de geest. Een reserve hadden ze niet bij, en de onze vonden ze niet goed genoeg... Ze besloten er dan maar mee te stoppen.
Niet tot morgen. Nee! Ze zouden pas over een week terug komen!



Nog snel werd er een trapje geconstrueerd. Voor "de veiligheid".



Zoals duidelijk te merken is op deze foto... Echt superveilig. Voor vannacht.



En voor 't geval we dáár onze benen niet over zouden breken lieten ze hier en daar ook nog een lat uitsteken zodat we tenminste aan de volgende booby trap niet zouden ontsnappen...



s' Avonds uit mijn hobbithol komen is er weer een stukje riskanter op geworden.



Geef toe, de Vietnamezen hadden het destijds in de oorlog niet beter gekund...



Het grootste drama gebeurde op een onbewaakt ogenblik toen Paul het oude hout naar beneden sleurde en ik even ging kijken naar mijn atelier waar de poezen veiligheidshalve opgesloten zaten.
Net tijdens die vijf minuten hadden ze het gepresteerd om de randen van de brug bij te zagen en dreef mijn vijver vol "zagemeel". In grote paniek zijn we het er dan zo goed mogelijk met netten af beginnen te scheppen voor het kon zinken, en heb ik de vijver laten overlopen om het vuil te laten afvloeien. De mannen vonden dit allemaal overbodig want "onze producten bevatten geen lijm, alleen houtafval en polystereen".
Oh ja, aan minuscule plasticfrutseltjes gaan mijn vissen echt niet dood...
Dit verhaal heb ik al eens meegemaakt dus daar hebben ze mij niet meer mee liggen. Eén keer zijn onze vissen gestorven door het bruggetje door onvoorzichtige schilders te laten behandelen. Uiteraard met verf waarvan ze bij hoog en bij laag beweerden dat ze biologisch was en onschadelijk voor vissen... Onder meer om dit te voorkomen kozen we deze keer voor kunststof en dan leveren ze me dit.
Voor een firma waar in de naam het woord "Eco" voorkomt vind ik het wel een beetje vreemd.



Wat de zaken ook boeiend maakt is dat de planken van de vlonder dezelfde kleur hebben. Die van het bruggetje daarentegen zijn allemaal restjes en hebben verschillende tinten. Het lijkt wel of ik de kaart van alle verkrijgbare kleuren hier over mijn vijver heb liggen. Vanzelfsprekend is ook dat geen probleem : "Niet ongerust zijn madam. Als er maar genoeg regen op valt, en genoeg zon op schijnt, dan krijgen die op de duur allemaal dezelfde kleur."
OK. We zullen een seizoentje afwachten. 50 jaar garantie... Dus we hebben de tijd nietwaar?

De brugplanken rusten op twee balkjes waarvan de ene zo krom als een boog staat. Ook dat was geen probleem want we gingen dat toch niet zien.
"Hoezo niet zien? We gaan dat toch tussen de spleetjes zien?"
"Ah nee, want er komen geen spleetjes..."
"Jamaar,... mijn brug ging er toch uitzien zoals mijn oud exemplaar?!!



"Nee dat gaat niet. Alle planken worden bij ons tegen mekaar gelegd."
"Jamaar vijs de latten dan 3 cm uit mekaar! 't Maakt me niet uit dat ik vijzen zie! Als ik maar water tussen de latjes kan zien!"
"Nee dat doen we niet want dan kunnen we geen garantie meer op het totaalwerk geven."

Dus nu heb ik geen bruggetje over een niervormig vijvertje. Nu bezit ik een landingsbaan tussen twee poeltjes. 't Is zo eens iets anders.

Nog geen uur nadat de mannen spoorslags verdwenen waren belde hun baas al dat er twee niet voorziene balkjes gebruikt waren voor de brug en dat dat vanzelfsprekend extra kosten ging meebrengen. Hoe had die mens dan gedacht dat die latten gingen blijven liggen? Dat die gingen zweven? Of drijven misschien?
Twee maanden geleden is hij alles uitgebreid komen fotograferen zodat ze zich terdege konden voorbereiden op dit werk, en nu blijkt plots niets meer te kunnen. Zelfs de lichten die in de zijkanten van de traptreden ingebouwd gingen worden blijken nu niet te bestaan. Ze hebben alleen losliggende lampen... Dan mogen ze die voor mijn part los laten liggen in hun camion ook. Ik zal zelf wel voor licht zorgen.

De man die we op de beurs leerden kennen en die hier kwam opmeten en fotograferen blijkt nu plots ook niet meer de baas van de firma te zijn. Geen van beide gasten die hier kwamen werken was ook de baas... 't Is allemaal een beetje complex. Een baas die via de telefoon moppert over de prijs van twee balkjes (waarvan een kromme) maar die eigenlijk totaal niet weet wat voor job zijn mannen hier uitvoeren.
Onlangs hoorde ik nog iemand verwijtend zeggen : "Als ge met zwartwerkers werkt hebt ge altijd miserie. Dus die ellende doet ge u zelf aan!".
En met officiële aannemers hebt ge geen problemen zeker? Laat me niet lachen.
Enfin, dat kan ik op de moment toch niet meer.

Ondertussen heeft Paul heel de namiddag gewerkt om die laatste bloembak, die stilaan begon weg te zakken, te stutten. (Ah ja, wij moesten gisteren toch alles wegbreken omdat ze het werk zéker en vast op één dag gedaan gingen krijgen!!) Zijn we bij een garage een rolkrik moeten gaan halen, hebben uren in de regen gelegen om alles ondersteund te krijgen, en ben ik in de duisternis over de oude brug gevallen die ze pardoes voor een deur "weggelegd" hadden.



Er zijn prettigere manieren om uw avond door te brengen dan met uw neus in de goot...
(Ondertussen hadden we die griezel van een latpunt ook al maar zelf afgezaagd...)

Er is geen vezel in ons lijf die geen pijn doet. Vandaag kan ik er echt niet mee lachen.
Morgen zal ik de katten hun visie geven. Misschien bekijken die het op een andere manier?...

PS. Overbodig te zeggen dat hun radio (het eerste "werk"-materiaal dat bouwvakkers tegenwoordig uit hun vrachtwagen laden) níet kapot is gegaan.

Wordt vervolgd... Hopelijk volgende donderdag...

Inderdaad... de familie is uitgebreid. Iets wat ik zééééééééker en vast niet meer van plan was.
Deze kleine jongen volgde me 10 dagen geleden, aan de Pont du Gard in Frankrijk. En sindsdien zijn we onafscheidelijk.
Er hangt natuurlijk weer een heel verhaal vast aan deze vondst, maar dat lezen jullie wel eens ik eindelijk aan het reisverhaal over de Provence begin. Momenteel zitten we nog altijd in 't verhaal van de Loire...



Zaterdagavond 16 oktober, aan de Pont du Gard...



Twee uur later in onze chambre d'hôtes...



Zijn eerste maaltijd.



Welnee, ik wil hem niet Elio di Rupo noemen. Die strik is gewoon een zakdoek waar ik een gareeltje van geimproviseerd had om hem veilig uit te laten.






Op wandel.



Maar diep in mijn vest zat hij 't liefst.

Er valt nog héél veel over onze avonturen met dit wonderlijke beestje te vertellen, maar dat is voor later, anders loop ik teveel op mijn reisverhalen vooruit.

Nu vraag je je "misschien" af hoe hij heet?
Hij heeft een machtig mooie naam. Zijn voornaam komt uit Wales, zijn achternaam is vanzelfsprekend Frans. Mensen die mijn blog al een tijdje volgen zullen zeker zijn naam kunnen raden. Go for it!
Indien nodig zal ik elke dag een extra tip geven!

Tip 2 :
6+

En ja, straks de oplossing van "mijn geheim" natuurlijk, want dit hou ik toch geen drie dagen vol.

Ik heb een geheim. Maar mijn geheim begint serieus op een ei te lijken want ik zit er nu al sinds een week mee en 't wordt wel heel moeilijk om te zwijgen. 't Is ook zo'n plezant geheim...

Wij zijn vorige week, van woensdag tot woensdag, naar de Camargue geweest!!! Voor een volle week!
Mijn test of ik tegen het geluid van een vliegtuig zou kunnen... En ja, dat is gelukt. Plezant was anders, maar kom, het ging. Mijn kop stond nog op mijn lijf toen we aankwamen.

Na het verhaal over de kastelen van de Loire hebben jullie dus ook nog een lang verhaal over de avonturen in  de Camargue en de streek rond Nîmes tegoed. Normaal zou ik tijdens dát reisverhaal mijn geheim vertellen... Maar ja, dan moet ik misschien nog weken wachten! Want ik sta nog zoveel schriijfsels over mijn Loire-kastelen achter... Moeilijke beslissingen voor een weegschaal... Zou ik mijn geheim nú prijsgeven?... Of toch maar wachten tot het aan de beurt komt in dat reisverhaal?... Tsj, tsj, tsj, tsj... Lastig.

Weet ge, ik heb nu toch al zoveel afgezien door mijn geheim te bewaren, ik ga het nu ook niet zomaar, boenk, prijsgeven. Ik ga jullie ook even laten lijden en afzien. Ge moogt "mijn geheim" proberen te raden.

Ik geef vandaag een eerste tip :
Ik ben met Ryan Air naar Nîmes gevlogen,
maar vanwege "mijn geheim" ben ik terug gekeerd met de TGV...

Komaan, gebruik uw fantasie en verlos me uit mijn lijden!
Het wordt onhoudbaar.

Hier vindt je het fotoalbum van de rit van België naar de Loirestreek :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/KastelenVanDeLoireDag1#

En ik die dacht dat mijn Nemuri Neko lang was...
Kijk dan maar eens naar dit exemplaar...

Robin Hendrickson en Erik Brandsness uit het Amerikaanse Reno zijn de trotse eigenaars van een nieuwe recordhouder. Hun kat Stewie haalde het Guinness World Records als langste kat ter wereld.
Stewie, een vijf jaar oude Maine Coon, meet 1m23. Het vorige record stond op naam van de kat - ook een Maine Coon - van Frieda Ireland uit Chicago.
Main Coon-katten behoren tot de oudste natuurlijke kattensoorten. Ze staan bekend om hun kalme en vriendelijke karakter.

Dag 2. Deel 3.

Tegen half 10 wandelden we het park in en namen plaats op een kleine tribune die opgesteld was op een flinke afstand van de voorgevel van het kasteel. Er was weinig volk en de muziek stond niet heel luid. Ik was dus overmoedig en wou en zou het proberen zonder dopjes.

Op de enorme kasteelgevel werd een bos geprojecteerd. Met grazende herten, een boerinnetje, allemaal heel gemoedelijk. Tot er plots in de hoek een briesende draak opdaagde die vuur spuwde. Dat was letterlijk “amai, mijn oren”. Ik wist niet hoe snel ik mijn doppen moest pakken. En dat was niet gemakkelijk, in de pikkendonkere, op zo'n tribuneke met een sjakosj rond uw been, camera in de hand en ge hebt maar twee handen die ge niet tegelijk in uw oren kunt steken en ondertussen de doppen uit uw zak frutselen. Hier moet ik dringend iets op vinden.

Maar eens de oren beschermd was het puur genieten! 25 jaar geleden bestond het klank- en lichtspel uit de geschiedenis van het kasteel. Heel didactisch. En de techniek stond natuurlijk nog helemaal niet op het peil waar hij nu staat.

Tot onze grote verbazing kwamen we nu niet in een geschiedenisles terecht maar in een driedimensionaal megaspektakel! De witte gevel werd om de paar minuten omgetoverd in totaal verschillende bewegende scènes.

We zagen de hand van Da Vinci het ontwerp van het kasteel tekenen. Even groot als het echte kasteel! Dan werd het kasteel gebouwd, we kregen stellingen te zien, mensen die stenen houwden, hout verzaagden en alle andere materialen aansleepten. Eens het kasteel volledig af was begonnen er lichtjes achter enkele raampjes te branden (allemaal projectie) tot overal het licht aan was. Toen verschenen er feestende figuren achter de ramen en voor het kasteel. De mensen schreden waardig door reuzegangen in magnifieke kledij. Plots werd alles weer duister en kropen er reuzesalamanders over de gevel. Enkele minuten laterr lag het kasteel aan een rivier en kwamen er langs alle kanten allerhande boten aangevaren. Opeens verscheen er weer een salamander die langzaam veranderde in een sterrenbeeld, ook de andere beelden uit de dierenriem begonnen te verschijnen en alles begon te draaien. Dan weer werd er gedanst en kwamen we in een optocht van koetsen terecht. En dat alles in de meest uitzinnige kleuren. Nee echt waar, ik had geen LSD genomen.

Ik heb natuurlijk geprobeerd er foto’s van te nemen maar hier is mijn apparaatje niet tegen opgewassen. Dit was beslist de meest unieke ervaring die we tot hiertoe op gebied van projectie meegemaakt hebben. Later legde een personeelslid uit dat de driemensionele beelden geprojecteerd werden op kaders met watergordijnen die halverwege het kasteel en het publiek stonden opgesteld. Van deze opvoering bestaat nog geen video of boek want de vertoning loopt nog twee jaar. Van dezelfde makers, Skertzo, is er ook een klank-en lichtspel te zien in Le Mans. Alleszins nadat we dit gezien hebben zullen alle volgende spektakels elders maar magere beestjes zijn.

Het kasteel bleef na de show nog enkele minuten verlicht en eens ik een steunpunt had gevonden kon ik er nog enkele mooie foto’s van maken. Deze keer deden ze het “Mont St-Michelleke” pas als ik klaar was.

(Voor wie van mijn lezers nog niet weet wat een “Mont St-Michelleke” is, even een voetnoot. Vele, vele jaren geleden sleurde ik met een hele bak lenzen en een statief rond. Op een zekere avond komen we aan de Mont St-Michel die prachtig verlicht was. Ik pak mijn fotogerief uit, ga naar een goede plek om mijn statief neer te planten, kies de juiste lens, stel mijn apparaaat af, maak de perfecte cadrage, was zeer tevreden, drukte af... en net op dat moment deden ze de verlichting uit! Er stond dus niets op mijn foto.)

Het was weer zeer laat toen we in bed doken en we waren ook erg moe, maar deze dag hadden we niet willen missen. Jammer genoeg moeten we morgen verkassen, want ze hebben onze kamer nodig. Ben benieuwd waar we gaan terechtkomen...



Overbodig te vermelden dat niet iedereen met deze uitstap even gelukkig is...
En toen wist ze nog niet hoeveel kastelen haar nog te wachten stonden.

Dag 2. Deel 2.

Omdat het kasteel van Chambord in oorsprong als jachtslot bedoeld was - een weekendhuisje “op den buiten” - waren de muren rijkelijk voorzien van geweien. Een vrouw, Madam Goldschmitt-Rotschild, had haar eigen zaal met jachttrofeeën, ze moet een van de belangrijkste jagers van die tijd geweest zijn. Ze bracht geweien mee van uit heel Europa en hing die trots aan de muren samen met het plaatje waar ze de dieren geschoten had. Het was wel een professional want ze schoot alleen volwassen dieren. Maar het is toch maar een morbide zicht, heelder kamers met niets dan geweien aan de muur. En dan nog de schaduwen van die geweien die op de muren vallen! Het lijken er wel dubbel zoveel. Heel de muur lijkt op ‘t eerste zicht op een raster van takjes.

Stel u voor dat ge hier als edele dame op bezoek komt in zo’n kasteel.
"Brunhilde! Maar kind toch, ge hebt milledieu mijn zondagse pruik vergeten! Maar allez, ‘t is niet erg, dan zet ik Irma wel op mijn kop voor Louis zijn avondfeest."
"Ludovic?!! Oú est tu?!!!"
 "Au deuxieme étage!"
 "Mais moi aussi..."
En dat dan allemaal zonder gsm om mekaar even te kunnen bellen.
 
Natuurlijk mag ook een kapel niet ontbreken. Ge zou anders nogal een eindje moeten stappen eer ge te biechten kunt gaan. Dit exemplaar was uiterst sober maar heel sfeervol door het licht dat door de fijngekleurde glas-in-lood ramen binnenviel. Misschien wel de lieflijkste en minst bombastische plek van het hele gedoe.

Momenteel loopt er in sommige zalen een tentoonstelling van grote houten moderne kunstwerken. Een beeld van 2 meter hoog en 7 meter lang toont hier nog altijd bescheiden. Het mooiste was een lange bibliotheek met allerlei soorten versleten boeken. Vanop afstand leek het écht een verzameling in leer gebonden boeken. Tot je er met je neus op stond en het allemaal blokjes hout waren! Scheef en krom, dik en dun, omgevallen en rechtop, verformfaaid en nieuw, het leken allemaal echte boeken!

Zonder horloge en met doppen in de oren brengt mijn vervoering me soms wel eens in de problemen. Plots zag ik dat de deur van de zaal achter me dicht was. En de zijdeur werd ook net met een sleutel afgesloten. Ik rende naar de zaalwachter en die vertelde me buiten te gaan langs de centrale hall. Maar daar staat nu toch net die fascinerende dubbele draaitrap die tot op het dak leidt... Zo’n kans kon ik nu toch niet laten liggen. Even helemaal alleen op dat toverdak rond te kunnen lopen... Pijlsnel rende ik naar boven - ‘t Is er nochtans niet de ideale trap voor - en toen was ik pas echt de koning te rijk! Ik kon nog even fotograferen in ‘t zachte licht en zonder toeristenkopjes. Zalig. Tot natuurlijk de drijfjacht op de laatste toerist begon. Al snel werd ik langs alle kanten ingesloten door zaalwachters die blijkbaar elke avond héél grondig hun toer maken zodat niemand stiekum achterblijft en de tijd van zijn leven heeft door hier een nachtje te blijven slapen.

Ik denk eigenlijk dat ik met die twee bezoeken die ik al aan Chambord maakte, meer plezier aan zijn kasteel heb beleefd dan de koning zelf.

Tijdens de rit naar de Campanile reden we een stuk door het bos. Naast de weg zat een jong everzwijn te grazen. Ik wou een foto nemen maar het rende dieper het groen in. Ik sloop dichterbij en zag een kudde van wel 20 diertjes. Ik zocht een stabiel steunpunt voor mijn fotoapparaat, er knapte een takje en plots kwam de mama van achter een boom en begon me heel boos te fixeren. Tijd om terug naar de auto te gaan. Zij leidde haar kudde in draf een eind dieper het bos in. De kleintjes bleven maar komen. Tientallen renden achter haar aan. De koning heeft hier duidelijk al lang niet meer geschoten. Dat is dan’t voordeel van een president te hebben. Die jagen duidelijk minder.

Hongerig naar de Campanile gereden waar we in’ t restaurant verwelkomd werden door de manager die spontaan de schuifdeur opende om ons naar een tafeltje op het terras te leiden. Goed ingeduffeld zaten we na te genieten van onze mooie dag, maar we moesten vanzelfsprekend naar het buffet binnen om ons eten te kiezen. Lekker, maar wel een identiek buffet als gisteren.

Tweemaal ging de schuifdeur dus even een halve meter open om binnen te glippen, en in ‘t terugkomen van het buffet wilden we eerst ons bord neerzetten alvorens de deur terug dicht te schuiven. En voor die paar seconden dat die deur openstond werd een oudere dame boos. Ons dessert konden we zelfs niet meer via die deur gaan halen want ze had ze stiekum in ‘t slot laten vallen... Ik werd er echt triest van. Zoveel onverdraagzaamheid. En later zag ik dat ze zelf met een stok liep. Natuurlijk, zulk een handicap is zichtbaar en goed gekend, en dan is het waarschijnlijk makkelijker om begrip te krijgen voor een probleem. In mijn geval is dat dus niet zo en dat maakt het er niet simpeler op.

Gelukkig had ik geen tijd om in een dipje te blijven hangen want we moesten na het diner onmiddellijk terug naar Chambord om het klank- en lichtspel te gaan bekijken.