Amazing Grace

Ik blijf erbij. Minstens 10 detectives moeten zijn volledige naam gevonden hebben voor ik hem op mijn blog gebruik. (Ik heb nochtans al een plezant stripke klaarstaan over de eerste zondagse hesp-bedeling van zijn leven... )
Maar nu eerst back to business.

De stand van zaken :
Voor- en achternaam zijn achterhaald door :
Marleen, Nilleke, Redpoppy, Nicole, Klaproosje, Fred en Mare.
Lilith kent zijn voornaam.
En Jan, tja die vond ook de juiste voornaam maar komt met een kompleet verkeerde achternaam voor de pinnen. Ik heb nog nooit een letter a met een accent circonflexe op gezien... Maar 't is alleszins origineel, de Franse taal kan er alleen door verrijkt worden



"Pffffffffff... 't Is ik keef et op! Ier ebt ge em elemaal! Zie, titel van een boek én de naam van de skrijfster! Nu moet ge et toch kunnen raden nietoeaar?"



"Oe? 't Is kij kent de boek nie? En skrijfster ook nie? Maar kij zit ier op blog? Dus... dan ebt gij toch l'internet?! 't Is kij moet opzoek! Chercher! Chercher comme un detective, Nom de Chat!"

Ge ziet mijn kat begint er van te vloeken als een dokwerker! Alstublieft zeg, zo moeilijk is dat nu toch ook weer niet voor jullie, ervaren internetters!
Ge maakt me zo wanhopig dat ik me er vanmiddag bij de garage op betrapte dat ik op stap was met...



twee verschillende sokken.
Ja, ik heb echt wel iets met sokken blijkbaar.



"Alstoeblief?...Nom de Chat!!! Doe nu toch eens u best! Ik oeil in 't vervolg kunnen speel in plaats van te poseer voor een ridicuul raadsel!"

Geen tijd voor eigen werk, dus een grapje dat ik onlangs  via mail aankreeg :

Een lerares Spaans probeerde aan haar klas uit te leggen dat in het Spaans, in tegenstelling tot bijvoorbeeld het Engels, zelfstandige naamwoorden mannelijk of vrouwelijk zijn.
Het woord 'huis’ bijvoorbeeld, is in het Spaans vrouwelijk: la casa, ‘potlood’ daarentegen, is mannelijk: el lapiz. 
Daarop vroeg een van de studenten: welk geslacht heeft ‘computer’?
In plaats van direct een antwoord te geven, deelde de lerares de klas op in twee groepen, meisjes en jongens. Zij vroeg hen zelf te bepalen of ‘computer’ een mannelijk of vrouwelijk zelfstandig naamwoord was. Elke groep moest vier redenen opgeven voor hun keuze.
 
De groep jongens besloot dat het woord ‘computer’ zonder twijfel een vrouwelijk woord was (la computadora), omdat:
1.    Niemand anders dan de schepper de logica ervan begrijpt…
2.    De taal waarmee computers met elkaar communiceren onbegrijpelijk is voor alle anderen…
3.    Zelfs de kleinste foutjes opgeslagen worden in het geheugen, om later terug gehaald te kunnen worden…
4.    Je, zodra je een band opbouwt met een computer, je je halve salaris uitgeeft aan accessoires…
 
(Maar het wórdt beter)
 
De groep meisjes echter, constateerde dat computers mannelijk (el computador) moesten zijn, want: 
1.    Voordat je iets met hem kunt doen, moet je hem aanzetten…
2.    Ze bevatten veel gegevens, maar kunnen niet zelfstandig denken….
3.    Ze worden geacht problemen op te lossen, maar meestal vormen ze zelf het probleem…
4.    Zodra je er een hebt gekozen, realiseer je je dat je, als je wat langer had gewacht, een beter model had kunnen hebben.    
 
De meisjes wonnen.

Voor 't geval iemand zich zou afvragen waarom ik niet in blog-mood ben... Ziehier de reden...

De laatste dagen had ik mijn handen vol met het snoeien van de klimplanten en het verplaatsen van de potplanten op het terras omdat het vandaag vernieuwd zou worden. De werken zouden gemakkelijk in 1 dag kunnen gebeuren. Fijn.



Mathurin : "Toch zonde dat ge dat weg gaat doen... Maar kom, ik zal helpen afbreken. Ik wou hier al lang mijn nagels eens aan scherpen..."



Na al mijn snoeiwerk kon Paul de oude houten vlonder opbreken.
Geen makkelijk werkje want we hadden die constructie meer dan 20 jaar geleden zelf ineengeknutseld. Ze was dus ook voor de eeuwigheid gemaakt...






Vanochtend zag alles er heel rooskleurig uit, de werkmannen kwamen op tijd en de kunststofplaten zagen er heel goed uit. Het werk ging goed vooruit en er werd ons nogmaals gegarandeerd dat de klus zeker vanavond geklaard zou zijn. Maar dat was buiten de waard gerekend, zijnde in dit geval, hun zaagmachine. Die gaf na een uurtje al de geest. Een reserve hadden ze niet bij, en de onze vonden ze niet goed genoeg... Ze besloten er dan maar mee te stoppen.
Niet tot morgen. Nee! Ze zouden pas over een week terug komen!



Nog snel werd er een trapje geconstrueerd. Voor "de veiligheid".



Zoals duidelijk te merken is op deze foto... Echt superveilig. Voor vannacht.



En voor 't geval we dáár onze benen niet over zouden breken lieten ze hier en daar ook nog een lat uitsteken zodat we tenminste aan de volgende booby trap niet zouden ontsnappen...



s' Avonds uit mijn hobbithol komen is er weer een stukje riskanter op geworden.



Geef toe, de Vietnamezen hadden het destijds in de oorlog niet beter gekund...



Het grootste drama gebeurde op een onbewaakt ogenblik toen Paul het oude hout naar beneden sleurde en ik even ging kijken naar mijn atelier waar de poezen veiligheidshalve opgesloten zaten.
Net tijdens die vijf minuten hadden ze het gepresteerd om de randen van de brug bij te zagen en dreef mijn vijver vol "zagemeel". In grote paniek zijn we het er dan zo goed mogelijk met netten af beginnen te scheppen voor het kon zinken, en heb ik de vijver laten overlopen om het vuil te laten afvloeien. De mannen vonden dit allemaal overbodig want "onze producten bevatten geen lijm, alleen houtafval en polystereen".
Oh ja, aan minuscule plasticfrutseltjes gaan mijn vissen echt niet dood...
Dit verhaal heb ik al eens meegemaakt dus daar hebben ze mij niet meer mee liggen. Eén keer zijn onze vissen gestorven door het bruggetje door onvoorzichtige schilders te laten behandelen. Uiteraard met verf waarvan ze bij hoog en bij laag beweerden dat ze biologisch was en onschadelijk voor vissen... Onder meer om dit te voorkomen kozen we deze keer voor kunststof en dan leveren ze me dit.
Voor een firma waar in de naam het woord "Eco" voorkomt vind ik het wel een beetje vreemd.



Wat de zaken ook boeiend maakt is dat de planken van de vlonder dezelfde kleur hebben. Die van het bruggetje daarentegen zijn allemaal restjes en hebben verschillende tinten. Het lijkt wel of ik de kaart van alle verkrijgbare kleuren hier over mijn vijver heb liggen. Vanzelfsprekend is ook dat geen probleem : "Niet ongerust zijn madam. Als er maar genoeg regen op valt, en genoeg zon op schijnt, dan krijgen die op de duur allemaal dezelfde kleur."
OK. We zullen een seizoentje afwachten. 50 jaar garantie... Dus we hebben de tijd nietwaar?

De brugplanken rusten op twee balkjes waarvan de ene zo krom als een boog staat. Ook dat was geen probleem want we gingen dat toch niet zien.
"Hoezo niet zien? We gaan dat toch tussen de spleetjes zien?"
"Ah nee, want er komen geen spleetjes..."
"Jamaar,... mijn brug ging er toch uitzien zoals mijn oud exemplaar?!!



"Nee dat gaat niet. Alle planken worden bij ons tegen mekaar gelegd."
"Jamaar vijs de latten dan 3 cm uit mekaar! 't Maakt me niet uit dat ik vijzen zie! Als ik maar water tussen de latjes kan zien!"
"Nee dat doen we niet want dan kunnen we geen garantie meer op het totaalwerk geven."

Dus nu heb ik geen bruggetje over een niervormig vijvertje. Nu bezit ik een landingsbaan tussen twee poeltjes. 't Is zo eens iets anders.

Nog geen uur nadat de mannen spoorslags verdwenen waren belde hun baas al dat er twee niet voorziene balkjes gebruikt waren voor de brug en dat dat vanzelfsprekend extra kosten ging meebrengen. Hoe had die mens dan gedacht dat die latten gingen blijven liggen? Dat die gingen zweven? Of drijven misschien?
Twee maanden geleden is hij alles uitgebreid komen fotograferen zodat ze zich terdege konden voorbereiden op dit werk, en nu blijkt plots niets meer te kunnen. Zelfs de lichten die in de zijkanten van de traptreden ingebouwd gingen worden blijken nu niet te bestaan. Ze hebben alleen losliggende lampen... Dan mogen ze die voor mijn part los laten liggen in hun camion ook. Ik zal zelf wel voor licht zorgen.

De man die we op de beurs leerden kennen en die hier kwam opmeten en fotograferen blijkt nu plots ook niet meer de baas van de firma te zijn. Geen van beide gasten die hier kwamen werken was ook de baas... 't Is allemaal een beetje complex. Een baas die via de telefoon moppert over de prijs van twee balkjes (waarvan een kromme) maar die eigenlijk totaal niet weet wat voor job zijn mannen hier uitvoeren.
Onlangs hoorde ik nog iemand verwijtend zeggen : "Als ge met zwartwerkers werkt hebt ge altijd miserie. Dus die ellende doet ge u zelf aan!".
En met officiële aannemers hebt ge geen problemen zeker? Laat me niet lachen.
Enfin, dat kan ik op de moment toch niet meer.

Ondertussen heeft Paul heel de namiddag gewerkt om die laatste bloembak, die stilaan begon weg te zakken, te stutten. (Ah ja, wij moesten gisteren toch alles wegbreken omdat ze het werk zéker en vast op één dag gedaan gingen krijgen!!) Zijn we bij een garage een rolkrik moeten gaan halen, hebben uren in de regen gelegen om alles ondersteund te krijgen, en ben ik in de duisternis over de oude brug gevallen die ze pardoes voor een deur "weggelegd" hadden.



Er zijn prettigere manieren om uw avond door te brengen dan met uw neus in de goot...
(Ondertussen hadden we die griezel van een latpunt ook al maar zelf afgezaagd...)

Er is geen vezel in ons lijf die geen pijn doet. Vandaag kan ik er echt niet mee lachen.
Morgen zal ik de katten hun visie geven. Misschien bekijken die het op een andere manier?...

PS. Overbodig te zeggen dat hun radio (het eerste "werk"-materiaal dat bouwvakkers tegenwoordig uit hun vrachtwagen laden) níet kapot is gegaan.

Wordt vervolgd... Hopelijk volgende donderdag...

Inderdaad... de familie is uitgebreid. Iets wat ik zééééééééker en vast niet meer van plan was.
Deze kleine jongen volgde me 10 dagen geleden, aan de Pont du Gard in Frankrijk. En sindsdien zijn we onafscheidelijk.
Er hangt natuurlijk weer een heel verhaal vast aan deze vondst, maar dat lezen jullie wel eens ik eindelijk aan het reisverhaal over de Provence begin. Momenteel zitten we nog altijd in 't verhaal van de Loire...



Zaterdagavond 16 oktober, aan de Pont du Gard...



Twee uur later in onze chambre d'hôtes...



Zijn eerste maaltijd.



Welnee, ik wil hem niet Elio di Rupo noemen. Die strik is gewoon een zakdoek waar ik een gareeltje van geimproviseerd had om hem veilig uit te laten.






Op wandel.



Maar diep in mijn vest zat hij 't liefst.

Er valt nog héél veel over onze avonturen met dit wonderlijke beestje te vertellen, maar dat is voor later, anders loop ik teveel op mijn reisverhalen vooruit.

Nu vraag je je "misschien" af hoe hij heet?
Hij heeft een machtig mooie naam. Zijn voornaam komt uit Wales, zijn achternaam is vanzelfsprekend Frans. Mensen die mijn blog al een tijdje volgen zullen zeker zijn naam kunnen raden. Go for it!
Indien nodig zal ik elke dag een extra tip geven!

Tip 2 :
6+

En ja, straks de oplossing van "mijn geheim" natuurlijk, want dit hou ik toch geen drie dagen vol.

Ik heb een geheim. Maar mijn geheim begint serieus op een ei te lijken want ik zit er nu al sinds een week mee en 't wordt wel heel moeilijk om te zwijgen. 't Is ook zo'n plezant geheim...

Wij zijn vorige week, van woensdag tot woensdag, naar de Camargue geweest!!! Voor een volle week!
Mijn test of ik tegen het geluid van een vliegtuig zou kunnen... En ja, dat is gelukt. Plezant was anders, maar kom, het ging. Mijn kop stond nog op mijn lijf toen we aankwamen.

Na het verhaal over de kastelen van de Loire hebben jullie dus ook nog een lang verhaal over de avonturen in  de Camargue en de streek rond Nîmes tegoed. Normaal zou ik tijdens dát reisverhaal mijn geheim vertellen... Maar ja, dan moet ik misschien nog weken wachten! Want ik sta nog zoveel schriijfsels over mijn Loire-kastelen achter... Moeilijke beslissingen voor een weegschaal... Zou ik mijn geheim nú prijsgeven?... Of toch maar wachten tot het aan de beurt komt in dat reisverhaal?... Tsj, tsj, tsj, tsj... Lastig.

Weet ge, ik heb nu toch al zoveel afgezien door mijn geheim te bewaren, ik ga het nu ook niet zomaar, boenk, prijsgeven. Ik ga jullie ook even laten lijden en afzien. Ge moogt "mijn geheim" proberen te raden.

Ik geef vandaag een eerste tip :
Ik ben met Ryan Air naar Nîmes gevlogen,
maar vanwege "mijn geheim" ben ik terug gekeerd met de TGV...

Komaan, gebruik uw fantasie en verlos me uit mijn lijden!
Het wordt onhoudbaar.

Hier vindt je het fotoalbum van de rit van België naar de Loirestreek :

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/KastelenVanDeLoireDag1#

En ik die dacht dat mijn Nemuri Neko lang was...
Kijk dan maar eens naar dit exemplaar...

Robin Hendrickson en Erik Brandsness uit het Amerikaanse Reno zijn de trotse eigenaars van een nieuwe recordhouder. Hun kat Stewie haalde het Guinness World Records als langste kat ter wereld.
Stewie, een vijf jaar oude Maine Coon, meet 1m23. Het vorige record stond op naam van de kat - ook een Maine Coon - van Frieda Ireland uit Chicago.
Main Coon-katten behoren tot de oudste natuurlijke kattensoorten. Ze staan bekend om hun kalme en vriendelijke karakter.