En we zullen dóórgaan...

Die kraan kwam goed van pas om ons van iets te ontdoen dat lange jaren een goede dienst heeft bewezen maar nu eveneens overbodig geworden is. Onze lichtreclamebak. Een ding van 2.70m hoog... Dat haakt ge niet even zelf in een bui van huisvlijt af nietwaar?



En als ge zo'n schitterend gerief voor handen hebt? Dan is het toch het ideale ogenblik om het te gebruiken?
Trouwens ik wou die plaat weg hebben voor overmorgen de nieuwe ramen geplaatst worden want ik vermoedde al dat het een beetje gevaarlijk slingerwerk zou kunnen worden...






Emotioneel moment toch wel weer. Dus even nog een knuffel.






En ja hoor, de wind hielp dapper mee. Gelukkig naar de goeie kant.






Jaren lang zijn onze klanten onder deze plaat naar binnengewandeld. En amper een tiental hebben ooit de grap gesnapt. Maar die kwamen dan ook zingend binnen. Zij hadden de liedjes wél ontcijferd die op onze reclameplaat stonden.
Waarmee weer eens aangetoond is hoe weinig muzikanten effectief noten kunnen lezen...

Misschien kan er iemand van mijn lezers de puzzel oplossen?
Drie van de liedjes zijn zeer bekend. Het vierde kunnen jullie niet raden want dat is een nummer van Paul.
Komaan, muzikanten onder u, begint er aan!



Kaal hé?...
De gevel, bedoel ik.

Huisvlijt zou ik dit nog bezwaarlijk noemen. Een kraan hebben we niet in ons gereedschapskistje - zeg eigenlijk maar "kist" - liggen. Nee, daken vernieuwen doen we niet zelf. We breken ze zelfs niet eens eigenhandig af.






Met mijn kopje hoor ik eigenlijk niet meer op een dak waar gewerkt wordt  thuis. Ik spring achteruit bij elk onverwacht hard geluid en op een dak waar drie mannen volop aan't werken zijn komt plots geluid van overal en is mijn sprongetje niet zo interessant.
Maar toch, even naar boven klimmen... ik kan 't niet laten. Ik had trouwens een vraagje aan mijn geliefde dakdekker...



"Hmmmm... seg mannen... die kraan kan ik eigenlijk ook nog wel voor iets anders gebruiken..."


En waar gaat die kraan nog heel nuttig voor blijken te zijn?...
Dat zien jullie morgen!



En ondertussen groeit Cadfael in alle rust verder.

We kunnen kasten bouwen, maar we kunnen evengoed, zo niet béter, dingen afbreken...
Stilaan, beetje voor beetje, verdwijnen de herinneringen aan de muziekwinkel. Nu was het de beurt aan ons gitaarsnaren-muurtje...



Zo zag het er in zijn gloriedagen uit.
Maar het had zijn dienst gedaan...



De eerste slagen gaf ik zelf, maar mijn oren waren daar niet echt gelukkig mee.



Dus om heel eerlijk te zijn... ik heb de overige 99% van het afbreekwerk maar aan iemand anders overgelaten.



Wel heb ik heel braaf in stilte voor het afvoeren van de steentjes (3 kg 't stuk) gezorgd...



Nemuri Neko : "Zonde, zonde, zonde,... Dat was nu zó plezant om over die kanteeltjes te lopen..."
Cadfael : "Maarrrr Nemuri... zouden ze dat morken nie teruk opbouw? Zij breek tok altijd af en bouw tok altijd teruk op?"
Nemuri Neko : "Nee, mon petit ami, voor dit muurtje wordt dit het definitieve einde."

Cadfael kent ons al beter dan Nemuri Neko, want inderdaad het muurtje is ondertussen weg, maar de plannen voor het volgende bouwwerk zijn al in volle gisting.

Morgen zullen jullie nog iets anders zien verdwijnen... Iets veel authentiekers...
Maar daar moest wel een kraan aan te pas komen.

Sommige mensen mailden me om te vragen hoe het met dat dakterras afgelopen was...
Heel triest. Ik had zelfs de moed niet meer om er over te schrijven. Maar kom, hier gaan we...

De eerste keer dat ze kwamen was hun zaag kapot en lieten ze hun werf  hier op een levensgevaarlijke manier in de steek. Een volle week later kwamen ze terug en hebben ze alles raprap ineengeklopt en tot overmaat van ramp bleken ze plots zonder nagels te zitten! In hun grote camion was er écht geen plekje voor een reserve doosje nagels.
Toen beweerden ze dat het allemaal verkeerd ingeschat was door het oude mannetje dat was komen opmeten, en dat het veel meer werk was dan voorzien en dat ze dat dan ook niet gingen uitvoeren. De laatste plantenbak wilden ze niet eens meer bekleden. Gelukkig kreeg ik ze zover dat ze wat planken achterlieten zodat we het zelf kunnen doen.

Ik was eigenlijk al blij dat ze niet meer verder deden want ze smeten alles toch maar ineen. Er werd zelfs niet eens meer rekening gehouden met elementaire regels van schrijnwerkerij. In plaats van dat de kopse kanten van de planken onder het hout vallen steken ze rechtop naarboven... Als je nu het terras wil vegen blijft al het stof achter die verticale latten steken...
Van in verstek zagen hadden ze blijkbaar ook nog nooit gehoord, en vanuit de woning zie je nu op kopse kanten die makkelijk te vermijden waren geweest. Gelukkig kunnen we dat zelf terug veranderen.

Keer op keer probeerde ik tegen de man te praten maar hij wendde gewoon zijn hoofd af. Het was voor mij ook echt moeilijk. Telkens schoot onverwacht de compresseur op en moest ik snel mijn doppen terug diep induwen. Dat maakt een gesprek natuurlijk niet makkelijker, maar om gewoon niet tegen een vrouw te wíllen praten vind ik toch wel echt niet kunnen.

Overal zijn kieren en "afgebeten" planken. En deze keer was hun zaagmachine niet eens kapot... Zelfs het trapje hebben ze niet recht kunnen maken. De brug is nu een soort van landingsbaan zonder spleetjes maar bovenal veert ze als een trampoline als je er over loopt. Ze is verrevan zo stevig als ons oud bruggetje en we zullen ze zelf moeten verstevigen met metalen staven.
De kleuren van de kunststofplanken zijn heel verschillend, maar dat gaat "met veel regen en veel zon" wel egaal worden...
De plek waar ze een week lang een noodtrapje gelegd hadden heeft afdrukken gemaakt op de nieuwe vlonder die niet meer verdwijnen...
Dat ze een van mijn set van 4 pagode-tuinlampjes in gruizelementen geslagen hebben vonden ze blijkbaar niet eens het vermelden waard. Laat staan dat er een verontschuldiging kwam. We moesten de scherven gewoon later ontdekken.

En zo zou ik nog wel even kunnen doorgaan maar dat maakt me maar triest.
We zullen wel zien wat we zelf nog kunnen redden.
Het heeft geen zin om deze prutsers te dwingen om terug te komen want ze kunnen duidelijk niet beter.



De platen moesten zogezegd ruimte hebben om "uit te zetten"...
Allemaal goed en wel, maar waarom moet de neus van de onderste trede meer dan een centimeter ruimte hebben en de bovenste nog geen millimeter?...



En euh... gaan ze in de lengte misschien ook uitzetten?



En gaan ze zich zo "uitzetten" dat ze dan allemaal op een rijtje komen te staan?



En op dat knoeiwerk zit ik vanuit mijn bureau nu dagelijks te zien...



Dit moet "recht" voorstellen...



Als je van bovenop het brugtrapje kijkt word je gewoon zeeziek.
Gesteld dat je dat al niet was van het gewiebel door erover te lopen.



Elke schrijnwerker weet dat een kopse kant ónder een lat moet zitten...
Misschien dat andere mensen dit allemaal OK vinden, maar een timmermansdochter dus niet.

Mathurin : "Ja moeder,... "'t Is van de hond gemaakt", zoals ze het zo schoon in 't Antwerps zeggen..."


Maar kom, niet getreurd. Iedereen krijgt tegenwoordig met dit soort van prutsers te maken.

Mijn kameraad liet deze week nieuwe ramen steken.
De oude werden uitgebroken. De nieuwe konden niet geplaatst worden want ze bleken maar liefst 10cm te hoog te zijn. Enigszins verkeerd gemeten. De ladderlift moest terugkomen om de nieuwe ramen terug naar beneden te halen. De oude ramen moesten vanzelfsprekend opnieuw gemonteerd worden.
De ramen van de voorgevel waren verkeerd gemaakt. In plaats van driedubbel glas zat er tweedubbel glas in. Bij een raampje aan de achterzijde was het probleem net omgekeerd.
Een rolluik dat geplaatst werd zag er prima uit... tot bleek dat het terug moest afgebroken worden omdat de geleiders te smal waren en het rolluik er niet in paste...

Er is heel de dag flink doorgewerkt en uiteindelijk is het resultaat dat er 1 zonnetentje is geplaatst, dat het ook nog prima doet. Nu de zon nog.
En al de andere ramen natuurlijk...

De reactie van de ramenfirma op het commentaar van mijn kameraad dat hij nu wel voor niets twee dagen vrij had gehouden en geen patiënten kon ontvangen en daar financiële schade door lijdt, luidde : "Jaja, maar wij doen ook wel verlies hé meneer!"

En sindsdien doen wij weer veel meer geknutsel zelf.
Ik zal er deze week wat fotootjes van op mijn blog zetten.
Voor de Ongelovige Thomassen onder jullie.

Het is hier een beetje te druk met vanalles... daken vernieuwen, volgende week in heel het huis geluiddicht glas laten plaatsen, dus flink opruimen en plaats maken, alle gordijnen verwijderen...
Renoveren is een tijdrovende bezigheid. Om over de schade aan het zenuwstelstel nog te zwijgen.

Ik hoop snel verder te kunnen werken aan mijn verhaal over de kastelen van de Loire en onze tocht naar Nîmes waar we Cadfael vonden.
Ik ben alleszins al een apart blogje begonnen om het overzichtelijk te houden.
Ge ziet... mijn intenties zijn al goed.
Maar tussen droom en daad... liggen nog vele verbouwingen.

Een autotrip langs de kastelen van de Loire.

Het is ondertussen twee maanden geleden dat Ming overleed...
Ik mis hem nog steeds. Maar ik praat er nog wel veel mee want hij woont in mijn hartemandje en vandaar uit voel ik hem met genoegen naar de kleine Cadfael kijken. Als Cadfael op mijn borst ligt, liggen ze dus eigenlijk tegen mekaar aan.

Deze fotoreeks van Ming en Serendipity stonden nog steeds bij mijn blogvoorraad klaar om er een stripje van te maken...
Om er grappige onderschriften bij te zetten heb ik de moed niet, maar ik wil de foto's op deze dag toch even met jullie delen.

Tussen al de drukke werkzaamheden door (kasten maken, muren afbreken, terras proberen te redden...) zijn de momenten die ik met Cadfael deel een oase van plezier...



De oude speeldoos is ondertussen aan een derde leven begonnen.

Een waargebeurd verhaal.

Zijn  naam was Fleming, hij was een arme Schotse landbouwer.
Op  een dag, tijdens zijn werk, hoorde hij een schreeuw om hulp die uit een nabijgelegen moeras kwam. Hij  liet alles vallen en liep naar het moeras.
Met zijn heupen tot in de zwarte smurrie, zag hij een bange jongen gillen en worstelen.
De landbouwer Fleming redde de jongen van een langzame en angstaanjagende dood.

De volgende dag kwam een koets aan bij het huis van de boer. Een elegant geklede man stapte uit en introduceerde zich als de vader van de jongen die boer Fleming had gered.
"Ik wil u terugbetalen," zei hij. "U redde het leven van mijn zoon."
"Meneer, ik kan niets aanvaarden voor wat ik deed" antwoordde de Schotse landbouwer.
Op dat ogenblik verscheen de eigen zoon van de landbouwer aan de deur  van de  boerderij.
"Is dat uw zoon?" vroeg de edelman.
"Ja" antwoordde de landbouwer trots.
"Ik wil met u een overeenkomst maken. Laat me hem van het niveau van onderwijs voorzien zoals die waarvan mijn eigen zoon zal genieten. Hij zal zonder twijfel een mens worden waar wij beiden trots zullen op  zijn."
En zo gebeurde.
 
De zoon van Fleming studeerde op de beste scholen en hij behaalde op St.Mary, de Medische School van het Ziekenhuis in Londen, een diploma, en werd over de hele wereld bekend als Alexander Fleming, de uitvinder van de penicilline.
 
Jaren later, werd de zoon van de edelman die uit het moeras was gered, getroffen door een longontsteking. Wat redde dit keer zijn leven?  Penicilline.
 
De naam van edelman?
Lord Randolph Churchill.

De naam van zijn zoon?
Winston Churchill.
 
Ooit zei iemand: "What goes around comes around"... 
Of "wat je geeft, krijg je ooit terug..."

Dit ontroerende gedicht kreeg ik van een Amerikaanse vriendin :
(waarschijnlijk nadat ze die foto van mijn twee verschillende sokken zag )

Blessed In Aging
Esther Mary Walker

Blessed are they who understand
My faltering step and shaking hand
Blessed, who know my ears today
Must strain to hear the things they say.

Blessed are those who seem to know
My eyes are dim and my mind is slow
Blessed are those who look away
When I spilled tea that weary day.

Blessed are they who, with cheery smile
Stopped to chat for a little while
Blessed are they who know the way
To bring back memories of yesterday.

Blessed are those who never say
"You’ve told that story twice today"
Blessed are they who make it known
That I am loved, respected and not alone.

And blessed are they who will ease the days
Of my journey home, in loving ways.

Op zondagmiddag worden er pistoleekes met hesp gegeten en de traditie vereist dat dan de katten elk om beurten hun stukjes hesp mogen komen halen. (Slechte opvoeding, ik weet het, maar daar trek ik me op mijn leeftijd gene choco meer van aan.)
Voor zo'n jonge fransman is dat natuurlijk niet zo evident. Zeker niet omdat in 't begin zijn ietwat wilde "bosgewoonten" er nog ingebakken zaten en hij altijd vreesde om eten te kort te komen. Maar de laatste dagen gaat dat al een stuk vlotter. Hij beseft nu dat hier in huis altijd wel iets te vinden is en dat het niet nodig is om voor zijn etenspotje te gaan zitten grommen zodat toch maar niemand zijn baby-korrels zou afpakken.
Hij geraakt gecivisiliseerd. Stilaan. Maar vreemde zeden en gewoonten aanleren is voor niemand eenvoudig, en de taal durft ook al eens voor misverstanden zorgen.



Cadfael : "Alors? 't Is oeij oeacht ier gewoon zo?"
Nemuri Neko : "Ja, ge wacht tot de pa zijn hand uitsteekt en u een stukske hesp aanbiedt."



Cadfael : "En dan oeij pakken dat zo rap mogelijk?"
Hanuman : "Nee. Wij besnuffelen dat eerst. Om te checken of dat wel echt het goede merk van hesp is."



Cadfael : "Esp is vlees hé? Oh, maar moi, ik vind alle esp lekker!"
Hanuman : "Dat kan zijn, maar wij controleren dat toch eerst."
Phineas : "En zeker op versheid! Dat ze ons geen hesp van eergisteren voorschotelen die ze zelf niet meer lusten!"



Phineas : "Jaja Cadfael, ge kunt in dit huishouden nooit zeker genoeg zijn."
Hanuman : "Maar 't is in orde hoor Phineas. Het is Leielander en hij is vandaag gekocht."
Cadfael : "Maman!! Ils parlent trop vite! Je ne les comprends pas!!!"



Phineas : "Vooruit, ik doe het één keer voor en dan is het aan u!"



Cadfael : "Comme ça Phineas?"
Phineas : "Nee, ze verwachten wel een beetje meer show. Eens onnozel springen ofzo..."



Phineas : "Het devies hier in huis is : 'Geen kaas, geen spektakel', dus ge zult toch voor een beetje meer ambiance moeten zorgen als ge veel wilt krijgen."
Cadfael : "'Pas de fromage? Pas de spectacle?' Mais c'est du jambon! Et je ne veux pas de fromage! J'aime beaucoup plus le jambon! Alors... je ne dois pas faire du spectacle quand même?!"



Pa : "Cadfael, de hand die u voedt gaat ermee stoppen als ge nu niet onmiddellijk terug Vlaams begint te spreken."
Cadfael : "OK. Papa."
(Eigenlijk is dat ook Frans, mais papa ne comprend pas mijn grapje! )



Phineas : "Zeg Cadfael... en waarom lust gij eigenlijk geen kaas? Gij zijt toch een Fransman? Allez, een Fransmanneke."
Cadfael : "In de bos was geen kaas. Ik at altijd jambon met de pluimkes nog aan."



Cadfael : "Papa? Ier zitten keen pluimkes aan?"
Pa : "Hesp heeft geen pluimkes."
Cadfael : "Chez nous en France-
Pa : "Vlaams Cadfael, Vlaams!"
Cadfael : "Bij ons in France adden alle oiseaux, allez, comment le dire?..."
Pa : "Vogelkes."
Cadfael : "Oui. Vogelkeus. Bij ons in France adden alle vogelkeus pluimen!"



Pa : "Hesp komt niet van vogelkes, die komt van varkens. Hesp is geen gevogelte, het is vlees."
Cadfael : "Ah! De la viande, comme des souris? Pardon. Vlees! Zoals de muis?!"
Pa : "Ja, maar dan een muis van groot formaat. Een die niet in 't wild leeft maar speciaal gekweekt wordt om op te eten. En dan wordt die gekookt en in schijfjes gesneden, en in plastic verpakt, en dan gaat papa die in de winkel kopen..."



Cadfael : "Ohlala... La vie est complexe ici... Ce ne sera pas façile de m'-"
Pa : "Vlaams Cadfael! Vlaams, nom de dieu!!!"
Cadfael : "OK papa."

In een van de volgende strips zullen jullie Cadfael's avonturen in de struiken en boompjes in de tuin kunnen zien.
Eigenlijk meer mijn avonturen...

Marleen, Nilleke, Redpoppy, Nicole, Klaproosje, Fred, Mare, Viva, Fernanda, Chris, Lilith, Rita en Lisette hebben zijn volledige naam bij mekaar gepuzzeld!
Lisette en Jan hebben de voornaam gevonden. Ik ben dus al aan meer dan 10 mensen geraakt die het raadsel opgelost hebben. Dikke proficiat aan al mijn onvermoeibare detectives!!!



Zijn geboorteplaats... De Pont du Gard in de buurt van Nîmes.
Zijn achternaam is dus "de Nîmes"



Hij bleef me volgen... Tja...
De rest van dat wonderlijke gebeuren lezen jullie binnenkort wel in mijn reisverhaal.

En nu die voornaam...
Welke boeken lees ik zo graag in bed omdat ze zo ontspannend zijn?...
De detective verhalen van Ellis Peters die zich in de middeleeuwen afspelen en waarvan het hoofdpersonage "Father Cadfael" is.
En nu iets over mijn tips... In de zijkolom van mijn blog staat de titel
"Het verhaal van Zuster Kat Fael." De eerste zin van die tekst luidt als volgt : De boeken van Ellis Peters over de middeleeuwse detective-monnik Broeder Cadfael vind ik heerlijke “indommel-lectuur”.
Dat was toch een waardevolle tip hè!

Dus hier zit hij met zijn frans gezondheidsboekje (ook een verhaal apart natuurlijk ) onze... Cadfael de Nîmes!
Roepnaam : Cadfael. Uitgesproken : Kat Fa El. En hij kent zijn naam al goed!



Cadfael : "Maman? Zij geloof nu toch ik heb zo'n skone naam? Zal ik mijn 'carnet de santé' tonen? Kunnen zij lees?"
Ma : "Een beetje beleefd tegen mijn publiek hé jongen! 't Is niet omdat het niet allemaal superdetectives zijn dat ze niet kunnen lezen! Senioren hebben tegenwoordig weinig tijd, ze hebben wel wat beters te doen dan kattennamen opspeuren. Wees al maar heel blij dat ze uw naam binnen de week gevonden hebben!"
Cadfael : "Ja, dat is eigenlijk oeaar. Oeij moeten zijn tevreden. Als uw publiek Fransmannen zouden keweest zijn ad et nog veel langer keduurd..."



Cadfael : "Mmmmmh... Il est quand même beau hein, mon nom?..."



Heel de uitleg hoe deze zonnestraal in mijn leven viel vernemen jullie dus later in het reisverhaal over de Camargue.



Ondertussen gaat de integratie hier verder. Nemuri Neko heeft de rol van baby-sit op zich genomen en dat verloopt geweldig goed. Mathurin, waarvan ik dacht dat hij die kleine een ideale speelkameraad zou vinden, is er niet zo happy mee. En de senioren vinden hem boeiend om zien, ze hebben er geen bezwaar tegen.



Bedankt aan iedereen die mee gepuzzeld heeft, en nogmaals proficiat aan diegenen die het raadsel opgelost hebben!

Morgen de eerste kattenstrip, featuring "Cadfael de Nîmes"!

Ik hoop dat jullie evenveel plezier aan hem gaan beleven als ik en onze Nemuri Neko!

Ik vind de naam van een kat belangrijk.
Een edel dier verdient een edele naam. En trouwens je gaat de volgende 10 à 15 jaar met hem delen dus kan je beter een mooie kiezen.
Als je maar 1 poes hebt kan je makkelijker een korte naam gebruiken. Als je er 7 hebt ligt het al iets anders. Hoe meer lettergrepen, hoe meer hun naam als een melodietje klinkt en hoe beter ze de namen van mekaar kunnen onderscheiden.

Over enkele uurtjes maak ik de naam van mijn Franse huisgenoot bekend want meer dan 10 mensen hebben hem kunnen raden!

Hieronder het gedicht van T.S.Eliot uit het boek 'Old Possym's Book of Practical Cats'.
Het boek waarop de musical Cats gebaseerd is. Hij schreef het gedicht voor zijn kleinkinderen.
Eerst de vertaling van Gerrit Komrij, en vervolgens de originele Engelse tekst.

Hoe noem je een kat?

Hoe noem je een kat? Geen eenvoudig karweitje,
Dat flans je niet zomaar even te saam;
Wie weet denk je: díe heeft ze niet op een rijtje,
Als ik zeg: een kat vraagt om EEN DRIEDUBBELE NAAM.
Allereerst dus een naam om in huis te gebruiken,
Zoals Willempie, Sambal of Jan zonder Blaam,
Zoals Tjebbe of Frederik, Droppie of Kuiken-
Allemaal hoogst acceptabel qua naam.
Er zijn chiquere namen, ze klinken wat beter,
Deels voor meneer zelf en deels voor madame:
Zoals Plato, Apollo, Electra, Demeter-
O, allemaal hoogst acceptabel qua naam.
Maar geloof me: een kat eist een naam die bijzonder is,
Een naam die een wonder is, uiterst voornaam,
Want hóe straalt hij uit dat hij geen slome donder is,
Maar juist een seigneur als hij glimt voor het raam?
Ik bied je een selectie uit die aliassen,
Zoals Snorrescha, Xinix of Oui-doume-ouat,
Zoals Bomballerien of, zeg Antimakassa-
Titels, nimmer bestemd voor meer dan één kat.
Maar inzonderheid is daar die naam nog, die ene,
En dat is de naam die je vindt voor geen goud;
De naam door geen mensenverstand bij te benen-
Die ALLEEN DE KAT ZELF KENT, en stug voor zich houdt.
Weet, wanneer je een kat heel intens na ziet denken,
De reden is steeds weer: hij zit aangenaam
En innig verrukt al zijn aandacht te schenken
Aan zijn heerlijke, heerlijke, heerlijke naam:
Zijn onzegbaar onzegbare
Zegbaaronzegbare
Zeer ondoorgrondbare hogere Naam.

The Naming of Cats

The Naming of Cats is a difficult matter,
It isn't just one of your holiday games;
You may think at first I'm as mad as a hatter
When I tell you, a cat must have THREE DIFFERENT NAMES.
First of all, there's the name that de family use daily,
Such as Peter, Augustus, Alonzo or James,
Such as Victor of Jonathan, George or Bill Bailey -
All of them sensible everyday names.
There are fancier names if you think they sound sweeter,
Some for the gentlemen, some for the dames:
Such als Plato, Admetus, Electra, Demeter -
But all of them sensible everyday names.
But I tell you, a cat needs a name that's particular,
A name that's peculiar, and more dignified,
Else how can he keep up his tail perpendicular,
Or spread out his whiskers, or cherish his pride?
Of names of this kind, I can give you a quorum,
Such as Munkustrap, Quaxo, or Coricopat,
Such as Bombalurina, or else Jellylorum -
Names that never belong to more than one cat.
But above and beyond there's still one name left over,
And that is the name that you never will guess;
The name that no human research can discover -
But THE CAT HIMSELF KNOWS, and will never confess.
When you notice a cat in profound meditation,
The reason, I tell you, is always the same:
His mind is engaged in a rapt contemplation
Of the thought, of the thought, of the thought of his name:
His ineffable effable
Effanineffable
Deep and inscrutable singular Name.