Mijn logé

Klein maar fijn : het draaiknopje van een polshorloge...
Maar ik vrees dat de nieuwe senioren allemaal digitale horloges hebben
Ja jongens, 't wordt moeilijk om altijd iets nieuw te vinden hoor!
Ik ga mijn brein al pijnigen om iets nieuw voor morgen te kunnen fotograferen...



Knap opgelost door Ron, Luk, Geert, Marleen, Fernanda, Jan, Vifke, Ritje, Viva, Opapat, Kathleen, Shajongen, François, "de Junior van Sus", Lange Lou, Dolfijn, Geert,Mieke, Speelster, Moederke Melanie en Marleen!

Nog een poging...
Komaan ge ziet toch ook dat dit geen schouwgarnituur is



Reeds opgelost door Ron, Luk, Geert, Marleen, Fernanda, Jan, Vifke, Ritje, Viva, Opapat, Kathleen, Shajongen, François, "de Junior van Sus", Lange Lou, Dolfijn, Geert en Mieke!

Vandaag zullen we 't nog eens hebben over "de zwijgende minderheid" alvorens die door jullie helemaal vergeten is!
Sommige denken dat mijn moeite om de eitjes uit de vijver te rapen niets heeft uitgehaald maar niets is minder waar. Mijn baby-vissen zijn nog met zijn 11-en, ze zijn tussen anderhalve en 2 centimeter groot en zijn veel te snel geworden om te fotograferen. In dat grote aquarium is macrofotografie ook niet meer haalbaar, dus heb ik gisteren maar eens drie fotomodellen als "vrijwilliger" aangeduid en die in een klein vaasje gezet en op die manier mijn foto's genomen.





Flora!



Isidoor!



En Blanche!

Als je de gesprekken tussen Blanche, Flora en Isidoor wil volgen kunt ge op hun album klikken...
De visjes vandaag!

Wie de hele evolutie en de prille jeugd van mijn baby-vissen nog eens wil bekijken kan terecht in de oudere vissenalbums. Gewoon klikken op de datum en 't album springt open!

27 mei 2008 
de eerste visjes komen uit het ei!
4 juni
7 dagen oud...
6 juni
de eerste staartjes en vinnen krijgen vorm...
8 juni
7 millimeter en dood...
12 juni
etenstijd!
22 juni
échte vissen!
25 juni
de invasie van de slakken!
28 juni
geen vlooientheater maar Cirque du Soleil van de slakken!

Morgen nieuws over de lapjespoes en daarna gaan we verder met het verhaal over de weipaal en "De Schuur" in Bazel!

Nog maar eens een andere kant laten zien dan...



Reeds opgelost door Ron, Luk, Geert, Marleen, Fernanda, Jan, Vifke, Ritje, Viva, Opapat, Kathleen, Shajongen, François, "de Junior van Sus", Lange Lou en Dolfijn!

Nand zag gelukkig de schoonheid van dat noeste werk der natuur wél in en hij vroeg me doodleuk maar heel ijselijk kalm : "En zoudt ge die weipaal graag mee naar huis nemen?"
"Ja natúúrlijk! Ik vind dat prachtig! Maar ik kan toch zomaar geen weipaal uit de grond gaat trekken?!!! Ziet ge me morgen al in de Gazet van Antwerpen staan : "Vrouw voortvluchtig met vermolmde weipaal. Aan de achtergebleven sporen te merken is de vrouw duidelijk achtervolgd door een grote bende eenden en koeien."???"
"Maar dan ga ik dat toch gewoon aan de boer vragen! Die kan toch niks meer met die paal doen want die is te verrot om nog op zichzelf recht te staan!"
"Jamaar hoe gaat ge hier de boer van net déze weide vinden?"
"Ziet ge die meneer met zijn schop daar staan? Awel aan die meneer ga ik dat vragen. Zo simpel is 't leven."
Ik dacht : "Nu is mijne maat helemaal zot geworden, die komt van een kale reis thuis."
Dus ik amuseerde me ondertussen nog maar met wat foto's van de eendjes aan 't kasteel te nemen.



Maria : "Wow, dat is hier beneden wel de moeite hé?!"
Alberta : "Zeg dat wel!"



Marcella : "Jawadde, dat heb ik nu nog nooit gezien... Kan niet missen dat elke eend hier ondersteboven hangt..."



Gertrude : "Ja. Dit is echt iets uniek.... Zomaar op de bodem een oude tv en ze spelen juist een film over vier eenden... Wij hebben toch wel chance hé meiskes?!..."


En o wonder, opeens komt Nand daar afgestapt met die boer! Het bleek inderdaad zijn weide te zijn en met die oude rotte paal kon hij niks meer doen.



"Dus madammeke, als ik 't goed begrijp, zoudt gij mijne paal graag hebben?..."
Ik met een vuurrode kop : "Heu ja boer, eigenlijk wel, want ik vind dat echt een kunstwerk van de natuur..."
"Awel manneke, dan krijgt ge die toch! Die is moesrot! Goed dat ge er mijn aandacht op hebt gevestigd want ik moet die dringend vervangen. Maar we gaan die wel niet zo van de draad kunnen trekken want anders valt die paal helemaal in diggelen, ik zal dus efkes een tang uit mijn schuur gaan halen!"
En weg was de boer.

Ik stond daar van de hand Gods geslagen en vroeg me af wat er door die boer zijn kop ging. Waarschijnlijk zoiets à la : "Zo'n stadsmadam is toch echt wel iets speciaal". Of misschien : "'t Kan ook zijn dat dat madammeke een artiest is. Of een loslopende zwakzinnige. Uiteindelijk loopt ze met een pluchen schaap op haar rug." Mijn gedachten werden hoe langer hoe straffer... Misschien dacht die boer wel dat ik een ontsnapte uit de geestesinrichting in Geel was en redeneerde hij  : "Ik geef die hare paal dan wordt ze misschien niet gevaarlijk..."

Enfin, de boer kwam terug, bleek alle begrip te hebben voor de schoonheid die ik de paal zag, en prutste heel voorzichtig met een tang de prikkeldraad van "mijn geliefde". Niet simpel want bij elke aanraking verloor "mijn geliefde" een stukske van zijn vermolmde lichaam.
Ondertussen geraakten we gezellig aan de babbel en de boer bleek de eigenaar van de grote schuur  iets verderop. Hij had haar ingericht als museum voor oude werktuigen en er lag een mooi terras naast waar streekbieren konden geproefd worden.



Kortom "van 't één kwam 't ander" en de boer vond het fijn om enkele foto's van zijn museum te laten maken. 't Eén plezier is 't ander waard dus spraken we af de volgende week terug te komen om uitgebreid zijn schuur te komen fotograferen.



Ondertussen was de paal los. En daar stonden we nu....
Met een zeer kwetsbare weipaal - met beestjes in - in onze armen. De boer vroeg waar onze auto stond...
"Heu... onze auto staat in Hemiksem... Aan den overkant van de Schelde... Wij zijn te voet van de veerboot gekomen..."
"Pardon?!!! En ge gaat met een weipaal van 1.70m groot te voet héél die weg terugwandelen???"
"Ah ja. We zijn met zijn tweëen hé!"
"Maar madammeke, wil ik uwe paal in mijn schuur bijhouden? Ge komt volgende week toch terug om fotokes te nemen en dan komt ge met de auto tot hier, en dan kunt ge die inladen en moet ge die nu niet dragen en -"
Op Nand zijn gezicht toverde zich plots een glimlach waarbij zijn beide oren betrokken geraakten. Het leek wel de zon die doorbrak na een lange angstige mistige nacht. Onmiddellijk onderbrak hij de boer met een enthousiaste tirade :
"Ja! Ja! Dat is een héél goed idee boer! Ja! Dat voorstel nemen we zéér graag aan. Dan geraakt hare paal onderweg naar de veerboot zéker niet beschadigd! Dankuwel!!! Maar zie wel dat als hij in die schuur staat niemand hem per ongeluk in de stoof steekt als brandhout hé?"

Ikzelf was de koning te rijk en beide mannen waren ook heel tevreden.
De boer was van een oude paal vanaf en kon zijn weide-afsluiting terug degelijk versterken en hij ging een fotoreeks van zijn schuur krijgen. En Nand kon zijn geluk niet op dat hij geen kilometers lange dreef moest afstappen met een weipaal terwijl ik waarschijnlijk om de vijf meter achteloos had opgemerkt : "Schat, loop eens wat voorzichtiger want er is weer een stukske afgebrokkeld!" "Schat, pas op voor dat boebbeltje in de weg want als ge daarin trapt dan schokt ge en dat is niet goed voor mijne paal!" "Schat, zoudt ge hem toch niet beter van uw schouder afhalen en hem voorzichtig in twee handjes dragen? Ik denk dat hij dan toch minder gaat lijden... De paal bedoel ik hé."

Maar bovenal hadden we door heel dit hilarische avontuur weer een toffe mens leren kennen : Boer Jef van De Schuur.



We namen afscheid van Boer Jef, en mijn weipaal, en wandelden (Nand vooral héél opgelucht. Die danste bijna) terug langs de prachtige ellenlange dreef naar de overzetboot.







Het vervolg van het verhaal zal zich dus de dinsdag daarop afspelen. Als we De Schuur gaan fotograferen en de kleinzoon van Boer Jef leren kennen - Arne - die een getalenteerd tekenaartje zal blijken te zijn, en mijn paal gaan ophalen...
Dus het verhaal is nog verrevan gedaan! Een van de dagen krijg je dus 't vervolg!

Misschien lukt het zo beter?



Reeds opgelost door Ron, Luk, Geert, Marleen, Fernanda, Jan, Vifke, Ritje, Viva, Opapat, Kathleen, Shajongen, François en "de Junior van Sus"!

Irma vond aan mijn weipaal niet direkt veel aan...



Irma : "Dat is het dus? Dat stukske verval?"
Laathi : "Heu ja, als ge 't op die manier wilt bezien..."



Irma : "En zoiets vindt gij schoon?"
Laathi : "Ja. Heel schoon."



Irma : " En gij zijt dezelfde mens die staat te zagen als er een rimpeltje in haar gezicht bijkomt, of er een aderke op haar been springt?"
Laathi : "Dat is iets anders hé Irma!!!"



Irma : "Ah zo. Gij voelt u dus beter dan een weipaal. Schoner?"
Laathi : "Hm. Laten we zeggen misschien toch iets minder hol..."
Irma : "Awel, daar ben ik nu mee akkoord. Voller zijt ge. Zeker rond de taille."
Laathi : "Heu ik had eigenlijk meer gedacht aan mijn hersenpan..."



Laathi : "Irma ge zijt een barbaar. Een kunstbarbaar."



Irma : "Kan best zijn Moeder Overste. Maar ik krijg er wel véél minder rommel door in mijn huis staan."

Morgen 't vervolg waarin eindelijk kennis wordt gemaakt met Boer Jef!

Willen we het eens langs deze kant bezien?...



Toch al opgelost door Ron, Luk, Geert, Marleen, Fernanda, Jan, Vifke, Ritje, Opapat, Kathleen, Shajongen, François en "de Junior van Sus"!

Vanavond heb ik de vondeling-lapjespoes afgehaald bij de dierenarts in Edegem waar we haar alvast hadden laten steriliseren. Ze is voor de zekerheid ook ingeënt en ontwormd, maar ze is eigenlijk kerngezond. Een mooi glanzende pels en zeer slank. En een echt flodderdier!

Irma : "Moeder? De motor van uw auto maakt een heel raar geluid...
Er zit een brommetje in dat er anders niet in zit... Toch eens mee langs de garage gaan..."



De eerste wiens schoot ze vanavond wou testen was de mijne! Ik kon niet anders dan me heel vereerd voelen! Moe maar gelukkig. Als mijn andere vier katten niet zo territoriaal waren zou ik deze lieve flodder beslist zelf houden... Vervolgens werd de schoot van Luk getest en die werd onder diep gespin ook goedgekeurd.

Thuis heb ik haar momenteel ondergebracht in een kleine kamer van de winkel. Daar heb ik haar ren gezet want ze moet nog rustig kunnen herstellen van de operatie. (Alhoewel ze niet liever zou doen dan spelen, spinnen en op stap gaan...)
Jammergenoeg zijn er geen rozen zonder doornen... De poes kent (of herkent) geen kattebak...
Dus dat zal een liefdevol en geduldig baasje haar nog moeten leren.
Aangezien ze ook in een totaal vreemde omgeving zal terechtkomen moet haar nieuwe baasje haar natuurlijk eerst enkele weken binnenhouden alvorens ze de tuin mag verkennen. Anders is het risico te groot dat het dier in die nieuwe omgeving onmiddellijk verloren loopt. En nu we haar eindelijk hebben kunnen redden hebben zou ik dat vreselijk vinden.



Op deze foto zie je het kale plekje op haar buik van de operatie.
Morgen ga ik even testen hoe ze reageert op andere poezen... Wat dat weet je bij een vondeling natuurlijk nooit... kan ze omgaan met andere dieren en met honden?... Een gevonden diertje is altijd een groot vraagteken. Maar is niet elke poes dat? En maakt dát hen nu net zo boeiend?...

Zoals ik gisteren reeds schreef gaat ze morgen naar een dame hier in de Kempen. Maar dan moet ze wel willen opschieten met 4 poezen en 4 hondjes... Anders moet er een andere thuis gezocht worden. Hoe langer ik haar in huis heb hoe moeilijker het wordt om afstand van haar te doen. "Ken uzelf." 
Hopelijk kijkt deze vondeling een mooie toekomst tegemoet! Ik hou jullie op de hoogte.

(Meer foto's van haar vinden jullie door HIER te klikken!)

Een ietwat andere invalshoek!



Reeds opgelost door Ron, Luk, Geert, Marleen, Fernanda, Jan, Vifke, Ritje en Opapat!

Na een eindeloze reeks foto's van het waterslot Wissekerke (het is een flinke wandeling als je twéé keer volledig rond de reuze vijver heen loopt omdat er een stom autoke voor 't kasteel geparkeerd stond dat elke foto verknoeide en we moesten wachten tot dat verdwenen was),...



Irma : "Hoe ver is 't nog?... Ik heb dorst..."

...het bekijken van de andere oude gebouwen in de buurt, het verorberen van een potje mosselen in de oude duiventoren die is omgevormd tot een restaurant, waren we eindelijk van plan - moe maar gelukkig - de terugweg naar Kallebeekveer aan te vatten.







Na een laatste pintje natuurlijk! Ah ja, de weg was nog lang!



Nand : "Irma heeft mijn pint weer afgepakt!!!"
Laathi : "Ge moet u niet laten doen hé jongen! Kom! Geef haar hier! Ik zal 't haar eens inpeperen!"



Laathi : "Irma! Heb ik u zó opgevoed??? Mensen hun pint afpakken???"
Irma : "Nee."



Laathi : "Ziedewel!"
Irma : "Ge hebt me helemaal niet zó opgevoed. Ge zijt me gewoon vergéten op te voeden."



Op de terugweg wou ik eerst toch nog mijn "grote liefde" - zijnde de vermolmde weipaal - aan Irma en Nand voorstellen...



Morgen 't vervolg...

Ge ziet, er werd niet op een druppeltje water gekeken...

En wat beleefde Irma vandaag?...
Als je kan raden waar ze nu weer uithing zet je 't antwoord maar onder dit bericht.











Over een week krijg je de volledige reportage te zien, maar morgen bezoeken we eerst verder het mooie Bazel.

Hier is het dan! Iets heel gekend, zéker onder senioren!
Jullie krijgen elke dag een foto van een andere invalshoek te zien!



Plaats aub uw oplossing niet op mijn blog maar stuur ze per mail om de andere zoekers hun pret niet te bederven.
Veel succes maar nog veel meer plezier!

Na een wandeling van een klein uurtje (met vele fotostops) door die mooie dreef vol natuurschoon kwamen we in Bazel.



Het mos groeit telkens langs dezelfde zijde van de bomen...



Irma vindt een reuzechampignon.
Irma : "Moeder! Nu nog een struisvogelei en ge kunt voor mij "omelette champignon" maken waar ge zelf een stukske van kunt mee-eten!"



Een prachtige handgrote spin...

Het eerste wat je ziet als je de dreef ten einde bent is de Schuur, het museum voor oude landbouwgereedschappen van Boer Jef, maar daarover later meer  Vroeger kon je een mooie oude brug gebruiken om tot aan het Kasteel Wissekerke te komen maar die is jammergenoeg kompleet vergaan is. Hopelijk wordt ze ooit terug gerestaureerd.



Julia : "Die brug is toch niet kapot? Hoe? Gij kunt er niet over? Dat is dan ook alleen maar omdat gij niet de juiste voeten hebt!"

Dus wandel je rond de enorme kasteelvijver. Maar dat is niet erg want aan de overzijde ligt nog een mooie vijver met alweer heelder families puber-eendjes.



En net na 't fotograferen van die eendjes werd ik verliefd...



Verliefd op deze prachtige door natuur getormenteerde weidepaal... Hol en helemaal kapotgevreten stond hij daar nutteloos aan een prikkeldraad genageld. Ik vond het echt een kunstwerk van moeder natuur... Maar ja, ge kunt zomaar niet op de loop gaan met iemand zijn weipaal.
(Wordt vervolgd... )



Hier een detailfoto van mijn geliefde! Kijk hoe prachtig doorleefd hij is. Of zal ik beter zeggen "door-beten".
Na enkele foto's stapten we verder richting kasteel.



Aangezien het gebouw 1000 jaar oud is is het veelvuldig vernield en heropgebouwd, steeds in andere periodes vandaar dat er zoveel stijlen in terug te vinden zijn. Telkens je een andere zijgevel bekijkt lijkt het wel of je een ander kasteel ziet...





Een eendje zwemt door de weerkaatsing van de kasteelgevel op de vijver...

Morgen neem ik jullie verder mee op verkenning!

Enkele weken geleden toonde ik het vrouwelijke deel van een drukknoop - ladies first - maar we mogen ook de mannen niet vergeten, dus nu was het de beurt aan de mannelijke kant!



Bravo voor Nilleke, François, Kathleen, Shajongen, Mare, Jan, Ron, Marleen, Fernanda, Sus, Luk en Vif want die hebben het alweer opgelost gekregen!
En ook dank aan sommige anderen die met allerlei verkeerde oplossingen kwamen aandraven want zij hebben me nieuwe inspiratie gegeven...
Morgen... verse aanvoer!

De volgende dagen neem ik jullie mee op fototocht naar de linkeroever van de Schelde. Het is er prachtig wandelen in de polders. Er is zowel voor fietsers als wandelaars veel te ontdekken. Niet alleen de unieke dorpskern van het dorpje Bazel, ook een kasteel dat zo vaak verwoest is en nu vier totaal verschillende stijlen van zijgevels heeft omdat het in verschillende tijden gerestaureerd is : Kasteel Wissekerke.



Maar er is ook nog "De Schuur" een gezellig museum van oude landbouwwerktuigen waar 't op terras zalig is om de fiets even aan kant te zetten en een zeer speciaal streekbiertje te proeven...

In mijn verhaal gaan weer vreemde dingen gebeuren. Boer Jef van "De Schuur" gaat een hoofdrol krijgen, ik ga aan een prachtig portret van Irma geraken, en dat allemaal doordat ik vorige week dinsdag verliefd was geworden op ... een weipaal.
Maar voor we gaan drinken of mijn geliefde weipaal ontmoeten gaan we varen en wandelen.



Kallebeek veer. Om het half uur een gratis overzet.



Laathi : "Irma doe eens alsof ge een galeislaaf bent die moet roeien om dit ding vooruit te krijgen..."
Irma : "OK. Maar neem dan snel die foto want 't is hier warm hoor..."



Laathi : "Irma zoudt ge u nu nog een keer willen verplaatsen en eens poseren als -"
Irma : "Moeder, sorry, maar nu zit ik even van de zon te genieten. Ik heb ook recht op mijn rust. Ga maar wat met Nonkel Nand spelen."

Op de rechteroever van de Schelde neem je in Hemiksem dus de veerboot (geen auto's, wel fietsers, motorijders en voetgangers). Op vijf minuutjes ben je aan de overkant en kan je ofwel langs de oevers van de Schelde wandelen (wat nu niet zo'n aanrader is want er zijn grote werken aan de gang om de polder terug tot overstromingsgebied en wandelzone om te bouwen). Je loopt dus best gewoon rechtdoor de lange eindeloze dreef in die je langs schitterende weidelandschappen met vijvertjes en beestjes tot in Bazel leidt.



Een plan van hoe de polder er na de werken gaat uitzien.



De lange rechte dreef die van de veerboot naar het kasteel van Bazel leidt...



...langs prachtige weiden en polderzichten...






Morgen neem ik jullie verder mee op avontuur door deze prachtige streek!
Misschien laat ik dan zelfs al wel "het object van mijn verliefdheid" zien?...