Hij heeft gelijk

Kom, bekijk het nog eens van een beetje dichterbij, dan zult ge zeker zien wat het is!




Luk, Klaproosje, Francois, Wim, Priet, Viva, Paul, Speelster, Vifke, Walter, Brigitte, Nand, Ingrid, Viv, Mare, Mieke en Rikavensis, Jan en Bachus ... hebben het al gezien!
Als ge 't nog niet gevonden heb, gebruik uw ogen dan nog eens goed, want morgen zet ik de oplossing op mijn blog.
Ge moet maar eens goed kijken, pieren, gluren, loensen, turen, staren, loeren, loekie-loekie doen, voor mijn part eens goed scheel zien, en dan gaat ge 't  herkennen! Echt waar!

En ooit komt dat hier goed hoor. Ooit...

"Jongens! Ow! Mag ik er uw aandacht even op vestigen dat deze bakskes niet van mij zijn, maar van de deurenplaatser, en dat ik dat ook graag zo zou houden, dus dat die in geen geval de "huisgeur" moeten krijgen!"

Als een zwangere hamster sleep ik de laatste weken van her en der vanalles naar mijn hol om mijn kamertjes in te richten... Gelukkig heb ik steeds mijn goede kameraad Nand bij die zich stilaan voelt veranderen in een muilezel...
Hij volgt mij door Ikea's, Gamma's, Hubo's, Brico's, rommelmarkten, meubelzaken, steeds voller en voller beladen.
Nog even en de sukkelaar begint te balken



Als ge goed kijkt, dan ziet ge zijn oortjes al groeien



Hij sleept zich bijna een ongeluk maar dan wacht de beloning...
Een lekkere verrassings-maaltijd bij de Japanner.



We hadden amper onze kimono aan - en zaten daar als twee bejaarde hoeren van 't schipperskwartier in onze roze "peignoirkes" - toen de sashima al opgediend werd.
Een grote boot vol diverse stukken rauwe vis! Ons lievelingskostje!



Met voor Nand een lekker glaasje warme saké erbij.



De kok toverde voor onze ogen op de hete bakplaat de zaligste gerechten te voorschijn!



Een verrukkelijk gebakken scampi met look en pijpajuin!



De jonge kok bakte onverminderd verder...



...tot er een stukje smeltzachte zalm en gestoomde Sint-Jacobschelpjes op ons bordje lagen.



Vervolgens maakte hij een rolletje van flinterdunne steak gevuld met groenten...
We dachten (en onze magen hoopten) dat dit de laatste gang van het verrassingsmenu zou zijn, maar nee hoor...



toen kwamen de twee hoofdschotels...
Inktvisjes met tofu en ei, en een bordje rundsvlees met soja...



We moesten er ons een stevig voor zetten om dat ook nog binnengewerkt te krijgen.
Onze kimono ging er van open staan



Om de zaak af te ronden kregen we dan nog een ruim bemeten ijsje met fruit voor onze neus...
O ja, nog vergeten... er zat ook nog een sorbetje tussen 't laatste voorgerecht en 't hoofdgerecht



Ik hoop dat ik na deze maaltijd nog door het deurtje van mijn nieuwe kamers ga kunnen

"Hm, die deurklink daarboven is wel een schoontje maar ik zou die eens vanop realistische hoogte willen kunnen bezien."
"Das niet erg, 't is hier een gereedschappenwinkel, dan geven we u wel een ladderke..."

En zo? Kunt ge zo al wat beter zien wat het zou kunnen zijn?
Luk, Klaproosje, Francois,Wim, Priet, Viva, Paul, Speelster, Vifke, Walter, Brigitte, Nand, Ingrid, Viv, Mare en Mieke hebben het al gezien!

Hieronder het zalige gedicht dat Mare voor mijn verjaardag geschreven heeft!






Ja, ze bloost er nog altijd van
-------------
Voor 't geval ge uw rare vragen begint te stellen bij volgende zinnen :
"...je bent vlijtig, liefst zonder kleren!"
"...maar dan liefst in onderbroek."

... Mare weet dat ik een overtuigde en volbloed naturist ben en thuis liefst heel de zomer zo "puur en ongezoet" mogelijk rondloop.
Trouwens de enige reden waarom ik met kleren aan klus is omdat ik anders geen zakken heb om mijn hamerke in te steken

Gisterenavond moest ik mijn trui ook al uittrekken omdat ik 't zo warm gekregen had van 't lachen, maar ze hebben mij op tijd kunnen stoppen



En dat zinnetje : "je tokkelt vrolijk er op los,
je polsen zijn dan wel de klos."
zoudt ge met een boel kwaaie wil ook nog raar kunnen uitleggen, dus explikeer ik dat ook maar even Het slaat op 't feit dat als ik op reis ga ik mijn laptop meeneem en reisverhalen schrijf die soms wel 120 bladzijden dik zijn na drie weken, en mijn polsen zijn daar helemaal niet gelukkig mee. Die kwamen in feite om te rusten, niet om te werken en die durven dan wel eens een pijnlijke protestactie organiseren...



Gestrand met een kapotte auto wachtend op de reparatie in een "garage"-achtig iets in 't oosten van Sri Lanka.
Maar ik laat zoiets niet aan mijn hartje komen, dan werk ik ondertussen mijn reisverhaal wel bij

Zondagavond hadden we besloten om eens samen te komen om Viva een beetje over haar verdriet van haar verongelukte poes over te helpen.
Ik had een foto van Daisy voor haar geprint.



En omdat Viva en Mare mijn "Treebeard"-foto zo mooi hadden gevonden had ik die voor hen ook eens afgedrukt.



Maar plots begonnen er kussen en kadootjes van de andere kant te komen...
De meisjes besloten dat mijn verjaardag, die eigenlijk pas vandaag was, alvast nu moest gevierd worden!






Viva haalde twee schattige beren boven en een leuke beker!
En met een beer krijg je mijn ogen natuurlijk altijd aan 't glinsteren...



Mare had een subliem gedicht geschreven. Morgen zal ik het op mijn blog plaatsen.
Ze had buiten witte pralines (my favorites...) ook nog twee kapstokken gekocht om in mijn nieuwe kamertjes te hangen. En dat kado leverde onverwacht deze hilarische foto op...



Van al 't uitpakken en fotograferen hadden we een flinke honger gekregen...

 



...en daar hoort vanzelfsprekend het kleine marsepein-ijsje-met-chocoladesaus bij!
Bedankt lieve vriendinnen voor deze onverwachte fijne avond!

De meer zottere foto's vinden jullie bij https://blog.seniorennet.be/mare 

Gelukkig dat we gisteren dat "feestje" hebben gehouden want vandaag viel er niet veel anders te doen dan te werken... Ons fameuze zwembad moest afgebroken worden... Maar dat is een verhaal apart. Dat krijgen jullie één van de volgende dagen wel te lezen...

Dit is het mysterieuze voorwerp van deze week... Zo geheimzinnig is 't trouwens niet want we bezitten het haast allemaal...
Als je weet wat het is stuur me je antwoord in een mailtje. Zet je antwoord aub niet onder "reageer" of in 't gastenboek. Veel succes en nog véél meer plezier! Laat jullie heerlijk fantasierijke gokjes maar binnenvallen
---------------
Al juist geraden door... Nog niemand!
Dit is wel de eerste keer dat er na 100 bezoekers nog niemand het herkend heeft! Heb ik dan toch eindelijk eens een écht moeilijk raadsel gevonden?!!!
En te bedenken dat ge dit ding haast allemaal in huis hebt... Soms zelfs méér dan eentje
Maar niet wanhopen ik zal de volgende dagen genoeg tips geven...
---------------
Yes!!!!!!!!! Om half drie vannacht heeft dan tenminste toch al één persoon het licht gezien... de Luk! Proficiat! In 't land der blinden is éénoog koning hé jongen
---------------
Klaproosje, Francois, Wim, Priet, Viva, Paul, Speelster, Vifke, Walter en Brigitte zijn ondertussen ook van de notenkrakers, blikopeners en dubbelloopsgeweren afgestapt en hebben het ondertussen ook herkend!

Onze dove Phineas is de lieveling van iedereen die hier komt werken.
Alle werkmannen worden er dolverliefd op. Hij zit de hele tijd geïnteresseerd toe te kijken, hoeveel lawaai er ook gemaakt wordt. Hij speelt met de reflecties van de plamuurmesjes op de muren. Rent achter houtkrullen. Ligt te rollen in 't zagemeel. En geeft ondertussen "kopjes" en aaikes à volonté!
Een betere "work-mate" kunt ge niet hebben.



"Echt veel zinnigs maakt ge niet hé ma..."



"Kan best zijn jongen, maar ik maak dan toch alvast veel stof."



"Ja, 't kruipt zelfs tussen mijn tanden!"



"En voor mijne pels is 't ook maar niks... Voor u geeft dat niet, gij hebt toch maar wat dood stro op uw kopke staan, maar ik was oorspronkelijk eigenlijk een heel sjieke witte kater alvorens ik hier de verbouwing moest leiden.
Of zal ik zeggen "lijden"..."



"Wilt ge niet liever wat met uw siliconenspuitje spelen?
Das toch ook plezant?! En daar kunt ge veel minder schade mee aanrichten.
Hoop ik."




"Ah zo, gij vindt dat ik niet goed kan zagen? Raar, want uwe pa zegt altijd dat ik dat héél goed kan... Maar 't is al goed, ik zal een beetje boren."



"Ge snapt het écht niet hé... Boren maakt óók stof... Waar is toch de gouden tijd toen ge u rustig wou gaan bezighouden met aquarelschilderen..."

Deze foto van een paardekastanje nam ik vorige week aan 't kasteel van Renesse in Oostmalle. (Vlakbij de plek waar die wonderlijke Tolkien-boom staat die ik enkele dagen geleden op mijn blog plaatste.)
Dus wat we zochten was de aesculus hippocastanam (zoals Wijze Willem me ondertussen geleerd heeft. Ge ziet ook ík leer wekelijks bij met dit onnozel spelletje) oftewel de wilde kastanje.
En dus niet het "gat van een soepkieken"

Erg toch dat jullie allemaal dit ding persé in jullie mond wilden steken! Je tandvlees zou er lief uit gezien hebben
Alleszins heb ik uit de geestige mails die ik binnen kreeg begrepen dat er deze week vooral plezier aan 't raadsel beleefd werd. Dat is uiteindelijk het belangrijkste. Niet "het vinden" want dan is de lol er af, maar "het zoeken" en vooral "het vinden van 'te zot om los te lopen'-antwoorden" maakt het plezant.
Want ge weet het plezier zit hem niet in de aankomst maar in de reis




Maar wel een dikke proficiat voor zij die (soms met véél kleerscheuren, bangelijke hersenkronkels en ontelbare gok-pogingen) toch aan de finish geraakt zijn :
Nand, Luk (niet écht moeilijk, hij heeft me de foto's zien nemen...), Ingrid, Viv, Willem, Paul, Walter, Mare, Hilde Quo, Klaproosje, Francois, Jan, Steve, Speelster (na zo ongeveer alles wat in een bos kon groeien opgenoemd te hebben. Wat trouwens zéér leerrijk was), Red Poppy, Druiveke, Corry S., Steven (in feite zijn behulpzame collega...), Barbara, Ann, Vifke (om heel eerlijk te zijn : de Willy dus...), Mieke, Vera, Fernanda, Bachus, Ryntje, Thea, Yvette (met speciale dank voor haar zéér geaprecciëerde wonderlijke fantasie), Corry V., Louisa, William (na vééééle kilometers door bossen te stappen met zijn neus in de grond, maar duidelijk niet met zijn bril op zijn neus...) en Viva (die bij de eersten was maar die ik alweer vergeten was. Oei...! Morgen trakteer ik u een colatje extra!)

Ik hoop dat jullie aan 't raadsel van morgen evenveel plezier gaan beleven. 't Zal alleszins makkelijker zijn.
Allez, dat denk ik toch

Vorige zondag heb ik mij met een beetje huisvlijt bezig gehouden. Kapstokjes gemaakt met plaasteren muizenkopjes.

Maar ge ziet, niet iedereen is even hard onder de indruk van mijn werk...

Mijn lieve vriendin Viva heeft veel verdriet om het heengaan van haar lieve poes Daisy, die gisteren overreden werd. Een woordje van troost is altijd welkom op haar blog : https://blog.seniorennet.be/viva/.
Je kan er ook het volledige verhaal lezen van de wonderlijke adoptie van een verloren poes en het langzame, maar boeiende, naar mekaar toegroeien van een kat en een hond. 
Ik wens je veel sterkte lieve Viva.

Weer enkele nuttige details méér van dit zeer wild voorwerp... Nu moeten jullie 't zeker kunnen vinden! Net als Nand, Luk, Ingrid, Viv, Willem, Paul, Walter, Mare, Hilde Quo, Klaproosje, Francois, Jan, Steven, Speelster, Red Poppy, Druiveke, Corry S., Steven (in feite zijn behulpzame collega...), Barbara, Ann, Vifke (de Willy dus...), Mieke, Vera, Fernanda, Bachus, Ryntje, Thea, Yvette, Corry V., Louisa en William (na vééééle kilometers door bossen stappen...)! 


Vreemd, de grote meerderheid zijn hier weer dames... Zou er een of andere psychologische verklaring voor zijn dat een voorwerp met grote, scherpe stekels rapper door vrouwen herkend wordt dan door mannen?...
Dat zal toch niets met onze karakterkes te maken hebben?...
Nee, dat kan niet. 't Kan hooguit genetisch bepaald zijn

Zaterdag krijgen jullie de oplossing en zondag is er verse aanvoer!

En maar doen alsof ze zoetekes liggen te zonnen...

Volop bezig met 't timmeren van de beddenbak. De bedoeling is dat het "bed-, zithoekje" zo hoog komt dat ik van daaruit de visjes in mijn vijver zie zwemmen... We zullen zien of dat gaat lukken...





Binnenzicht vanuit het raam aan het toekomstig bed-zithoekje.



Buitenzicht van het bedhoekje. Aangezien het allemaal dakterrassen van ongelijke hoogten zijn is het niet makkelijk om alles op de juiste niveaus te krijgen. Een goede waterpas is onontbeerlijk... En veel geduld. Heel veel...

Vandaag is Werelddierendag. Deze vrij recente feestdag is speciaal op 4 oktober gezet omdat het de sterfdatum is van de H. Franciscus. De patroonheilige van de dieren die niet alleen de mensen maar ook de dieren als zijn broeders en zusters beschouwde.
Voor mij hoeft zo'n feestdag niet, want ik tracht elke dag goed te zijn voor dieren. Maar 't is misschien wel leuk om vandaag eens voor een extra speeltje te zorgen. Waarom niet nog eens de zakdoek gevuld met kattenkruid maken?... Sommigen van mijn vijftal zijn er echt gek op!

Ik hoop dat úw poezen er ook zo veel plezier aan beleven!

 

Hanuman kan uren sabbelen en spelen met zijn kattekruidzakdoek.
Hij neemt hem zelfs mee in zijn slaapmandje.

Enkele weken geleden had Vera de prijs gewonnen als 70.000ste bezoeker op mijn blog. Maar wegens het overlijden van haar mama stond haar hoofd er niet naar om een foto uit te kiezen die ik voor haar zou afdrukken. Nu heeft ze echter haar keuze gemaakt! En 't is een heel mooie! Ze koos voor eentje waar haar dochter met haar kleinkinderen opstaan.
Ik heb de foto een beetje bijgewerkt en ze in een zo neutraal mogelijk kadertje gestoken.Want Vera is kunstenares en die zal zeker de kader een persoonlijke tint willen geven



Nogmaals proficiat Vera en veel sterkte in deze moeilijke dagen!

Hier je al een iets groter deel van het voorwerp. Er staan nu enkele belangrijke details bij die de oplossing veel makkelijker maken...
Nand, Luk, Ingrid, Viv, Willem, Paul, Walter, Mare, Hilde Quo, Klaproosje, Francois, Jan, Steven, Speelster, Red Poppy, Druiveke, Corry S., Steven (in feite zijn behulpzame collega...) en Barbara hadden het vanop de eerste foto al herkend, maar dankzij foto 2 hebben ook
Ann, Vifke (de Willy dus...), Mieke, Vera, Fernanda, Bachus, Ryntje, Thea, Yvette en Corry V. het gevonden. Ik zal er overmorgen een nog iets grotere opzetten en dan moeten jullie 't allemaal kunnen vinden!