Lieve blogvrienden, maar vooral vriendinnen,
Bedankt voor al de fijne complimentjes die jullie onder "reageer" geschreven hebben bij 't artikel "De stijl van Laathi" dat woensdag op 't blog van Madammeke verschenen is.
Maar bij sommige reacties sprongen de tranen mij in de ogen. En daar zou ik toch graag even iets over schrijven.
Het laatste van mijn bedoelingen met dat artikel was om vrouwen ongelukkig te maken over hun "verpakking".
Wees toch niet droevig om die extra paar kilootjes! Misschien is uw echtgenoot er zelfs heel blij mee! Uiteindelijk is elk extra pondje een stukske extra vrouw dat hij heeft om te vertroetelen! De mijne moet het ocharme vooral met knoken doen
Staar u ook zeker niet blind op die twee laatste foto's in avondkleed. Op die foto's hadden Mare en Viva mij met een laag make-up bedekt waarmee ik zelfs een scheef gebouwde muur er recht had kunnen laten uitzien! Zonde van al die plaaster want ik moest die er daarna allemaal terug afwassen
De vakantiefoto's zijn wel natuurgetrouw, maar ja, op vakantie is een mens ontspannen, meestal in een vrolijke stemming, en een beetje bruin en dan zien we er automatisch allemaal veel beter en plezanter uit.
Jullie hebben toch ook de foto's gezien die op mijn eigen blog verschenen zijn van toen ik aan 't timmeren was, dan zie ik er toch ook "bedrukter" uit en wat moe, en véél minder goed dan op vakantie? Dat is toch normaal. We hebben trouwens allemaal goeie en slechte dagen.
We moeten er tenandere ook bij stilstaan dat hoe we er uit zien niet altijd zelf in de hand hebben. Verdriet is een factor die een mens erg tekent. Tot voor enkele jaren zag ik er veel jonger dan mijn leeftijd uit. Maar toen 5 jaar geleden op een half jaar tijd mijn beste vriendin aan borstkanker stierf en mijn mama overleed zag ik mezelf op enkele maanden tijd verrimpelen en verschrompelen. En zoiets is niet meer omkeerbaar. Tegen verdriet zijn geen crèmes opwassen. Het heeft weinig zin om te treuren over het verlies van jeugdigheid want we weten allemaal dat uiterlijke jeugd niet voor eeuwig is. Het enige dat we zelf een beetje in de hand kunnen houden is onze "innerlijke jeugd."
Als ik poseer trek ik zoals iedereen natuurlijk ook al mijn dubbele kinnen in, om van mijn buik nog te zwijgen
Als 't lang duurt kom ik gewoon in ademnood
't Had maar even langer moeten duren en Mare en Viva hadden mij moeten reanimeren!
Boven mijn ogen hangen ook losse vellekes als gordijntjes te wapperen, en als ik opsta denk ik dat ik in Amsterdam wakker word, want dan moet ik over "de walletjes" heen kijken.
Dus, lieve vriendinnen, staar je niet blind op mooie foto's uit "de boekskes" en zeker niet op die fotokes van mij in 't artikel bij Madammeke. 't Is uiteindelijk niet onze verpakking die telt, 't is de glimlach en de pretoogjes waar de mensen naar kijken. En een lieve lach verdoezelt bij iedereen heel veel buiken, en kinnen, en scheve tanden, en loswapperende vellen!
Kop op hé maskes! En buiken vooruit! Laat ons zijn wie we zijn! Ze moeten ons maar pakken zoals we eruit zien. Het enige dat we als extra bonus willen geven is onze glimlach! En als ze 't daar niet voor willen doen, awel, dat ze dan maar hun biezen pakken!
Dikke (jaja, "dikke") pakkerd van Laathi!

In volle aktie, getrokken begin dit jaar terwijl ik achterover uit een hangmat val
Geen tijd om wat dan ook in te trekken
PS. Hopelijk heeft dit schrijfsel toch een glimlach op jullie snuitjes kunnen toveren.
Ga dan nu maar eens rap in de spiegel kijken! Je zal zien dat je er nu ineens een pak aantrekkelijker uitziet! Echt waar. Maar ge moet het ook willen zien hé!