Berichten van 12 april 2009 tot 13 april 2009

Om toch even de zalige tekst in 't gedichtje van Rozemarijn te relativeren - want daar kom ik bijna uit als een van "de dapperste aller Galliërs" - nu even aandacht voor een heel ander facet van mijn persoonlijkheid.

Ge hebt nog altijd een gekke reportage te goed van de "after-party" van de "pré-metro"... Dus, here we go!
Na het bezoek aan de tunnels kwamen we boven op 't Astridplein en voor 't station bleek een soort opgeblazen dinosaurus te liggen. Ge kon "de ingewanden" gaan bezoeken. Door zijn bek wandelde je naar binnen en daar zou je dan, volgens de uitleg, zijn maag- en darmstelsel in werking zien. Voor zo'n interessante "wetenschappelijke" oefening ben ik natuurlijk altijd "in". Dus togen Nand, Mare en ik er op af terwijl de anderen wijselijk op hun terrasje bleven zitten.



Het grote beest.



De ingang van wat in mijn ogen een "wetenschappelijk verantwoorde" tentoonstelling ging zijn.



Irma : "Fijn. Na die vuile tunnels eens iets propers doen. Zie ik wel zitten. Hier kan me niks gebeuren. Hier gaat beslist niet op de grond gelegen worden om een fotoke te nemen."



Irma : "Alhoewel die vieze rook? Wat doet trouwens rook bij een wetenschappelijke tentoonstelling?"
Laathi : "Seg Irma, gebruik uw fantasie! Dat moet het beest zijn adem voorstellen natuurlijk!"



Jonge wetenschappers op pad...



De huig. OK, ja. Niet echt goed gedaan, een beetje plastiekerig, maar ook niet slecht.



De slokdarm. Niks te zien, vooral donker.



De maag... Tja, 't werd hoe langer hoe onnozeler... Er staken af en toe wat slecht afgewerkte "stukken mens" door de wanden.



Niet erg want als ge niet flitste was 't er toch aardedonker...



Op dat moment had ik zelfs door de duisternis niet eens gezien in wat voor een eng ding ik mijn kop aan 't steken was.



Nog steeds was ik heel naïef op zoek naar iets "wetenschappelijk verantwoords"...



Het werd wel heel smallekes, de opblaaskussens raakten mekaar en 't was echt wringen om er door te geraken...



En toen opeens in de pikkendonkere pakte "iets" mij vast! Ik schrok mij bijna een beroerte!
Eindelijk, eindelijk viel mijn naïef euroke dat ik in een ordinair, stom spookhuis terecht gekomen was! Iets waar ik doodsbang van ben en nooit vrijwilig in zou gaan...
Maar niet erg, ik was dus ondertussen flink geschrokken maar wel héél trots dat ik dat overleefd had. Mijn grenzen waren verlegd!



Ik kon er zelfs nog mee lachen. Ah ja, ik was toch zo fier op mezelf! En ten andere 't was nu toch voorbij, ik had een heus spookhuis doorstaan!
Maar toen, nog steeds in de pikkendonkere, greep totáál onverwacht een ander monster mij vast!
Ik gilde en blééf gillen - ik denk dat ze mij tot in Berchem Station hebben kunnen horen - tegelijkertijd sprong ik in paniek achteruit, kwam pardoes op mijn maatje Mare terecht, die gelukkig de helderheid van geest had om bijtijds haar fotoapparaat over haar schouder te zwieren alvorens ik me rond haar nekte vastklampte, ik deed het in mijn broek van 't schrikken, Mare kon mijn gewicht niet houden en uiteindelijk belandde ik bovenop Irma in een hoekske op de vloer. En dat allemaal op enkele seconden tijd... Ondertussen was die vent die dat monster speelde zó geschrokken van mij dat ik vrees dat hij er ook iets aan gaat over houden...



Geschrokken man-monster nummer twee staat even te bekomen.
En Mare behoudt haar "cool" en fotografeert na 't voorval gewoon verder.



Nand : "Tiens? Wat liggen de meiskes hier op de grond te doen?..."

Dus ge ziet... de vrouw die zwemt met tijgers, met haar arm in olifanten hun bekske zit te woelen, er op rijdt en ze zelfs wast, die bovenop torens rondwandelt, over randjes van kademuren kuiert,... wordt panisch in spookhuizen! Iedereen heeft recht op zijn mindere kantjes nietwaar?
Maar ik heb toch wel wat medelijden met die spookmens want ik vrees dat die nu doof is.

Met dank aan Mare en Nand voor de fotokes! En vooral voor hunne "cool".

Dinsdagmiddag kwam het grootste containerschip ter wereld in de Antwerpse haven aan.
Het werd een feestdag voor Antwerpen aangezien het binnenloodsen door de sluis en het aanmeren feilloos verlopen is en de grote schepen van MSC nu in de toekomst maandelijks Antwerpen zullen aandoen. Een flinke opsteker die het havenbedrijf en de havenarbeiders in deze crisisperiode wel konden gebruiken.



Het publiek staat de te wachten aan de Berendrechtsluis.



Geduldig te wachten.



In de verte doemt Beatrice op, voortgetrokken door 4 sleepboten.



Boven haar cirkelen helicopters en een vliegtuigje met een spandoek :
"The Port of Antwerp welcomes Beatrice!"



Deze flinke dame is maar liefst 366 meter lang.
Dat is driemaal de hoogte van de kathedraal die je voor je neus ziet voorbijschuiven...
(Tja, een Antwerpenaar meet nu eenmaal alles ter wereld - zelfs grote Boeddha's - aan zijn kathedraal af. Dat is genetisch bepaald. )



Van mast tot kiel is ze 69 meter hoog. (Toch al een flinke halve kathedraal. )



Tot groot enthousiasme van iedereen nadert ze de Berendrechtsluis.



Langzaam trekken de sleepboten haar de sluis in. Een precisiewerkje...



Bij deze foto hoort een leuk verhaal...

Om haar toch maar zonder dat lelijk hek op de voorgrond te kunnen fotograferen was ik half achter die draad gaan hangen. Het was een zeer boeiend standpunt, het leek wel of ik zelf boven 't water zweefde. Dolgelukkig met mijn leuke positie was ik gecontreerd aan 't fotograferen tot er een man naast me kwam staan, die op mijn arm tikte. "As ge na  in 't woater springt hei. Awèl, dan ziedeum van nóg dichterbai!" (In 't Nederlands : "Als ge in 't water springt dan ziet ge hem van nóg dichterbij!")
Waarop ik in de lach schiet, en zonder op te kijken antwoord : "Ja das een goed idee! Ik denk dat ik dat sebiet ga doen!".
Terwijl ik die opmerking maakte reikte ik blindelings naar de man om hem een vriendschappelijk schouderklopje te geven en plots had ik iets vreemds vast. Een uniform begot. Bleek het niet zomaar een collega toeschouwer die eens een geestige opmerking wou maken maar een hoge piet van de haven te zijn die mij eigenlijk kwam berispen... Gelukkig kon hij met mijn opmerking lachen.



De meertouwen worden vastgelegd tijdens het uurtje dat ze in sluis ligt.



Mevrouw haar derrière is maar liefst 52 meter. De breedte van een voetbalveld.
Ze kan 14.000 containers vervoeren! 7.572 aan dek, en 6.428 in het ruim.
En toch zijn er maar 30 bemanningsleden aan boord...



Hier hangt ook een geestig verhaaltje aan vast...

Beatrice lag in de sluis te wachten tot het water gezakt was en in afwachting liepen mijn kameraad en ik wat te fotograferen op de brug. We hoorden al een hele tijd mensen op fluitjes blazen maar dachten dat dat een deel van de feestvreugde was. Tot opeens een aantal officials en politieagenten van 20 meter ver begonnen te roepen : "Kom van die brug áááááf!!!" Ik wou bijna een Peter Koelewijn-deuntje beginnen zingen tot ik me realiseerde dat die mensen misschien best wel eens naar ons aan 't roepen konden zijn. Inderdaad we hebben moet rennen om van die brug af te geraken. Dus... als Beatrice een half minuutje te laat vertrokken is dan weten ze nu wie de schuldigen zijn...  



De sleepboten varen ongeduldig op haar toe zelfs al zijn de sluisdeuren nog niet eens volledig open.



Er is wel wat (zee-?)-paardenkracht nodig om dit gevaarte in gang te trekken...



Feestelijk spuitend varen brandweerbootjes haar voor naar haar ligplaats, de loskade van de MSC-terminal aan het Delwaide-dok.



Een indrukwekkende gebeurtenis...

Alleen mist een mens na drie uur wel een cafeetje met de nodige "infrastructuur"...
Het water stond ons stilaan "aan de lippen"...



Irma : "Volgens mij moet er in dit gebouw toch een toilet te vinden zijn hoor moeder..."



Irma : "Ga maar rustig zoeken, ik knabbel ondertussen wel een kleinigheid..."



Deze foto is eigendom van het Antwerps Havenbedrijf, ze werd genomen vanuit een van de rondcirkelende helicopters toen Beatrice de Berendrechtsluis in gesleept werd.
Ik heb een rood cirkeltje getrokken rond het plekje waar ik vrolijk met mijn beentjes boven 't water bengelend op de kademuur zat, genietend en fotograferend.

Voor de echte schepenliefhebbers heb ik een uitgebreid album met beelden van de haven en van de aankomst van Beatrice samengesteld, je kan het bekijken op :
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/MSCBeatrice?authkey=Gv1sRgCNbcqvL8-_iavwE#
Vergeet niet tijdens de diavoorstelling op toets F11 te klikken om de foto's op volledig scherm te kunnen bekijken.