Mijn poezenverhalen vinden jullie door in de linkerkolom op de foto van de betreffende poes te klikken. En als je op "Poezenstrips" klikt kan je lezen wat mijn poezen onderling allemaal zitten te roddelen... Mijn reisverhalen van Thailand, Egypte en Noorwegen staan ook in de zijkolom. "Mijn Jeugdherinneringen" beschrijven de jaren 60 in Antwerpen. Veel plezier!

Berichten van 12 december 2005 tot 18 december 2005

Zondag 18 december 2005

fotoraadsel 34

Stuur me maar een mail als je weet wat je ziet!
Veel succes want je zal het nodig hebben

Als eerste opgelost door Jan, Jenny, Paul, Luk, Mare en Vifke!
Vanaf dinsdag zal ik tips geven want 't is precies niet écht makkelijk

Geschreven door Laathi om 00:00 14 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 17 december 2005

Oplossing fotoraadsel 33

Een mandarijntje!!!
Meer seizoensgebonden kon ik toch niet werken?

Dikke bravo voor :
Viva, Dolfijn, Vifke, Myette, Mieke Moma, Ann, Marianne, Shelly, Chia, Marianne, Fernanda, Pedro, Paul, Lou, Francois, Jan, Mare, Barbara, Jenny, Fats, Chris, Tineke en Opapat!
(en al diegenen die ik weer vergeten te vermelden ben waarschijnlijk...)
Morgen het nieuwe raadsel!

Geschreven door Laathi om 16:14 1 reactie Reageer op dit bericht

Vrijdag 16 december 2005

HEERLIJKE MOP!!!

De Heer kwam tot Noë in België in het jaar 2005.
De aarde was verdorven en overbevolkt. De Heer daalde neer en gaf aan Noë de opdracht een Ark te bouwen en twee exemplaren van elk levend wezen samen met enkele goede mensen te redden.

Hier is het plan", zei God. "Haast je, want over zes maanden zal het 40 dagen en 40 nachten beginnen te regenen. Frank De Boosere zal dat niet weten te verklaren en weer maar wat uit zijn duim zuigen".
Zes maanden later begon het te regenen. De Heer keek neer en zag Noë wenen in zijn overstroomde tuin, maar hij zag geen Ark.

Noë", donderde Hij, "waar is mijn Ark?"
Vergeef me, Heer", smeekte Noë. "De dingen zijn wel wat veranderd tegen vroeger ..
Ik had een speciale bouwvergunning nodig. En ik heb moeten discussiëren met de inspecteurs in verband met een brandverzekering.
Mijn buren beweren dat ik de bouwlijn overschreden heb met mijn Ark en dat ik de maximumbouwhoogte niet gerespecteerd heb. Ook legden ze een klacht neer wegens geluidsoverlast op de werf.
We zijn naar Stedebouw moeten gaan voor een beslissing.
Dan kwamen het ministerie van Verkeer en de dienst van Bruggen en Wegen.
Zij wilden een waarborg gestort hebben voor de mogelijke, toekomstige, kosten van de aanpassing van de infrastructuur als de Ark moest verplaatst worden naar de zee. Ik beweerde dat de zee tot hier zou komen, maar daar geloofden ze geen snars van.
Hout vast krijgen was een ander probleem. De groenen trekken van leer tegen het kappen van inlands hout, en dit om de gevlekte bosuil te beschermen.Ik probeerde de naturisten te overtuigen dat ik het hout juist nodig had om die uil te redden.Geen gehoor !
Ik verzamelde de dieren. Maar dan werd ik aangeklaagd door Gaia.Michel Van Den Bossche beweerde dat ik wilde dieren gevangen hield tegen hun zin.Ook argumenteerden ze dat de accommodatie te beperkt was en dat het wreed en onmenselijk was zoveel dieren te houden in zo'n kleine ruimte.
Het Ministerie van Leefmilieu besliste dat ik geen Ark mocht bouwen zonder dat ik een Milieueffectenrapport opmaakte over uw voorspelde watervloed.
Ondertussen ben ik nog steeds bezig een klacht van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding van uw dwarse pater Leman op te lossen.Volgens hem moet ik een bepaald aantal allochtonen inhuren om de Ark te bouwen.Anderzijds willen de vakbonden dat ik enkel vakbondsleden met Arkbouwervaring te werk stel.
Om de zaken nog erger te maken heeft Douane en Accijnzen al mijn bezittingen en beleggingen aangeslagen. Zij beweren dat ik het land illegaal wil verlaten met meeneming van bedreigde diersoorten.
En toen men op de ministeries van volksgezondheid en landbouw hoorde van al die dieren, begonnen ze te kankeren over het 'mestaktieplan' en vroegen of ik nog nooit gehoord had over het MAP en wat ik er zou aan doen.
En dan zwijg ik maar over de problemen met het ellebogenwerk van al die politici die, door hun dienstbetoon, allemaal iemand hadden die absoluut mee moet.
Dus Heer, vergeef mij, het zal me minstens tien jaar kosten om de Ark te bouwen."

Plotseling stopte de regen, de hemel klaarde op en de zon begon te schijnen. Noë keek verwonderd op.
"Wil dit zeggen dat U de wereld niet zal vernietigen", vroeg Noë.
"Neen", zei de Heer, "uw regering is daar al intensief genoeg mee bezig !!

Geschreven door Laathi om 18:23 2 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 15 december 2005

kerstverhaal

Ik kreeg dit aangrijpend verhaal aan van een kameraad. Ik zet het even op mijn blog want 't is waar gebeurd en de moeite om eens te lezen.

"Op het laatste moment haastte ik me om naar de winkel te gaan om mijn kerstgeschenken te kopen.

Toen ik al dat volk zag, begon ik te kniezen: "Ik ga hier véél tijd verliezen, en ik heb nog zoveel te doen. Kerstmis begint werkelijk een karwei te worden. Het zou goed zijn als ik kon gaan slapen en pas daarna wakker worden".

Ik baande me een weg naar de speelgoedafdeling. Daar begon ik te morren over de prijzen van het speelgoed, terwijl ik me afvroeg of de kinderen er echt zouden mee spelen.

Ik kwam terecht in een gang met speelgoed, waar ik uit een ooghoek een ventje van ongeveer 5 jaar opmerkte, die een mooie kleine pop tegen zich aangedrukt hield. Hij hield niet op met haar haren te strelen en haar zachtjes tegen zich aan te drukken. Ik vroeg me af voor wie die pop bestemd was.

Vervolgens draaide de kleine jongen zich om naar een dame die bij hem was: "Tante, ben je zeker dat ik niet genoeg geld heb?" De dame antwoordde hem wat ongeduldig: "Je weet het dat je niet genoeg geld hebt om ze te kopen."

Daarna vroeg zijn tante hem om daar te blijven en enkele minuten op haar te wachten, waarop ze snel vertrok.
De kleine jongen hield nog altijd de pop in zijn handen.
Uiteindelijk ging ik naar hem toe en vroeg ik hem aan wie hij die pop wilde geven.

"Het is de pop waar mijn zusje het meest naar verlangde als kerstgeschenk. Ze was er zeker van dat de kerstman ze haar zou brengen".

Ik zei hem daarop dat de kerstman ze haar misschien zou brengen. Hij antwoordde me verdrietig: "Nee, waar mijn zusje nu is kan de kerstman niet komen. Ik moet de pop aan mijn mama kunnen geven, zodat zij ze naar mijn zusje kan brengen."
Hij keek me zo droevig aan terwijl hij dat vertelde. "Mijn zusje is vertrokken naar waar Jezus is. Mijn papa zegt dat mama weldra ook naar Jezus gaat, en daarom dacht ik dat mama de pop kon meenemen en ze aan mijn zusje geven."

Mijn hart hield bijna op met kloppen. Het jongentje hief zijn ogen op naar mij en zei me: "Ik heb aan papa gezegd dat hij tegen mama moest zeggen dat ze niet meteen mag vertrekken. Ik heb hem gevraagd haar te doen wachten tot ik terugkeer van de winkel". Dan toonde hij mij een foto van hem, die in de winkel genomen was, waarop hij de pop vasthield, terwijl hij me zei: "Ik wil dat mama deze foto ook meeneemt, zo zal ze me niet vergeten. Ik hou van mijn mama en ik zou graag hebben dat ze me niet verlaat, maar papa zegt dat ze naar mijn zusje moet gaan."

Daarna sloeg hij het hoofd neer en bleef stil.

Ik haalde onopvallend wat bankbriefjes uit mijn portefeuille en vroeg aan de kleine jongen: "En als we nog eens een laatste keer je geld zouden tellen om zeker te zijn?"
"Ok", zei hij " Ik moet er genoeg hebben."
Ik voegde onopgemerkt mijn geld bij het zijne en we begonnen te tellen.
Er was ruim genoeg geld voor de pop, er was er zelfs nog over.
Zachtjes prevelde het jongetje: "Dank je Jezus dat je me genoeg geld gegeven hebt!"

Dan keek hij me aan en zei: "Ik had aan Jezus gevraagd om ervoor te zorgen dat ik genoeg geld zou hebben om deze pop te kopen, zodat mijn mama ze naar mijn zusje kan brengen. Hij heeft mijn gebed gehoord. Ik wilde ook nog genoeg geld hebben om een witte roos te kopen voor mijn mama, maar zoveel durfde ik aan Jezus niet vragen. Maar weet je, mijn mama houdt zoveel van witte rozen."
Enkele minuten later kwam zijn tante terug en liep ik weg met mijn boodschappenwagentje. Ik eindigde mijn winkelen met een totaal verschillende geestesgesteldheid dan deze waarmee ik begonnen was.

Ik kon het jongetje maar niet vergeten.
En toen herinnerde ik me een artikel dat enkele dagen tevoren in de krant verschenen was, en waarin het ging over een bestuurder die in staat van dronkenschap op een wagen was ingereden waarin een jonge vrouw en haar dochter zaten. Het kleine meisje was op slag dood. De moeder was zwaar gekwetst; de familie moest beslissen of ze afgekoppeld zou worden van het beademingstoestel. Was het de familie van deze kleine jongen?

Twee dagen later las ik in de krant dat de jonge vrouw gestorven was.
Ik kon het niet laten om een boeket witte rozen te gaan kopen en me naar het mortuarium te begeven waar ik de jonge vrouw nog een laatste keer kon zien.
Ze lag er met een mooie witte roos in een hand, en met de pop en de foto van het jongetje in de winkel.
Ik heb het mortuarium al wenend verlaten, met het gevoel dat mijn leven voor altijd zou veranderen.

De liefde die dit jongetje in zijn hartje droeg voor zijn mama en zijn zusje was zo ongelooflijk.
En op een fractie van een seconde heeft een dronken bestuurder hem alles afgenomen.

Je kunt dit verhaal doorgeven aan mensen die je kent.

Misschien zal het iemand bereiken die er genoeg aan heeft om niet meer te rijden als hij alcohol gedronken heeft."

Geschreven door Laathi om 21:39 5 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 15 december 2005

Tip fotoraadsel 33

Het is een stuk fruit. En je ziet het in dit seizoen haast overal!
Komaan, probeer nog bij 't clubje van deze winnaars te horen :
Viva, Dolfijn, Vifke, Myette, Mieke Moma, Ann, Marianne, Shelly, Chia, Marianne, Fernanda, Pedro, Paul, Lou, Francois, Jan, Mare, Barbara, Jenny, Fats, Chris, Tineke en Opapat!

Geschreven door Laathi om 00:00 Reageer op dit bericht

Donderdag 15 december 2005