Berichten van 24 augustus 2009 tot 30 augustus 2009

Hoofdstuk 4.
Deel 3 : Zonnebaden tussen 't ijs...



Sommige meren zijn volmaakte spiegels...





Na de lunch trokken we verder door ’t woeste landschap langs de grootste gletsjer van Europa, 100 km lang en meer dan 1800 meter hoog! We kregen 15 minuten aan het Jostedalsbreen Nationalparksenter, maar dat was amper genoeg om naar ’t toilet te gaan. De verzameling opgezette pooldieren, de botanische tuin en de collectie stenen uit heel Noorwegen konden we zelfs niet eens bezoeken. Stel u voor dat ge relax met uw eigen auto door dit prachtige landschap kunt rijden aan uw eigen tempo... Ik zou dágen kunnen gebruiken om hier alles te bewonderen in plaats van de 8 uurkes die we nu krijgen.





Aan een minuscuul strandje aan ’t meer zaten mensen in badpak te zonnen al kijkend naar de sneeuw op de toppen die het water omringden. Fascinerend. Tenminste als ge snel genoeg al die indrukken in u op kon nemen…

Via alweer een heel lange tunnel kwamen we aan het begin van de weg die enkel ’s zomers open is. Daar begon de beklimming van de Dalsnibba berg vanwaar de overbekende foto’s op de Geirangerfjord in de diepte genomen worden. We kwamen in een autocarfile terecht omdat er werkzaamheden aan de gang waren om toekomstige lawines proberen te voorkomen. Nu niet dat het erg is om op zo’n plek even te moeten aanschuiven, je komt toch ogen te kort. Een bonusmomentje tijd. Heerlijk.





Bekijk die rust en stilte...



...en tracht te vergeten wat er zich achter u afspeelt...







Eindelijk een ijsschotske!!!

De berg Dalsnibba was prachtig! Zwarte rotsen met witte vlekken glinsterende sneeuw die tot aan ’t amber en blauwkleurige meer waren gegleden. Er dreven zelfs nog mini-ijsbergjes in rond. Je kon goed zien hoe weinig ijs er eigenlijk maar boven water steekt en dat onder dat puntje een flink plat eiland blauw ijs drijft. Het was een miniatuurvoorstelling die plots duidelijk maakte hoe gevaarlijk ijsbergen wel kunnen zijn. Maar ja, om onze Titanic te rammen zullen ze wel met iets groter op de proppen moeten komen.

Nóg makkelijker dan de mossel!



... maar misschien niet vanaf de eerste foto...
Veel succes, nog meer plezier en zet zoveel onnozele commentaar als ge wilt onder de berichten, zolang 't maar niet 't juiste antwoord is want dat mag je me per mail sturen om de anderen hun pret niet af te nemen! Go for it!

Nog altijd niks?...

Allez, zie een keer... 't Ziet er misschien niet uit maar 't is toch zó lekker...



Een mosseltje!



OK, misschien niet direkt het schoonste exemplaar want het kwam uit een potje "mosselen in zuur"...

Nu is alleen nog de vraag wie van mijn lezers na dit raadsel, en 't bekijken van al die fijne detailfotokes, nog met smaak mosselen gaat durven eten..
't Lijkt wel of ik op mijn eentje aan de mosselboycot voor de uitdieping van de Westerschelde begonnen ben.

Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda, Brigitte, Jan, Ritje, Vifke, Nand en Viva  hebben het gevonden maar ik had van mijn vrienden uit Zeeuws-Vlaanderen toch betere resultaten verwacht... Vindt ge ze zo lekker dat ge de tijd niet neemt om ze te bekijken alvorens ze snel tussen neus en kin te proppen? 

En een gehaktbroodje?!! Een gehaktbroodje dat er zo uit ziet zou ik toch niet meer durven opeten hoor...

Vroeger in de klas moesten wij tijdens de biologieles dieren dissecteren. Muizen, spoelwormen enzo. Bwèèkes. Echt niet plezant. Maar op dag waren het mosselen! De juffrouw had ze meegebracht in een potje. Zo van die "mosselen in 't zuur".
En ik maar doen of ik telkens verkeerd sneed en opnieuw moest beginnen, en om de vijf minuten stond ik terug aan haar lessenaar om een nieuw exemplaar te vragen. Ik heb er minstens 7 kunnen verorberen alvorens ze mijn truukske door had. Dat was echt wel een smakelijke les voor mij.
Allez, ik ben toch weer blij dat ik niet bij mijn 200ste raadsel gestopt ben want er is deze week toch weer veel plezier gemaakt.
Ik begin mijn hersenen al te pijnigen over 't onderwerp van nummer 202...

In de buurt van Dinant ligt de onbekende grot, Pont d'Arcole. Een prachtig wondertje van de natuur uitgebaat op kleinschalige wijze door een Waalse familie die haar uiterste best doet om Nederlands te spreken. Verwacht hier serieuze klauterpartijen langs smalle trapjes en gangetjes. Dit grottencomplex bezoeken geeft je een klein beetje het gevoel een speleoloog te zijn. Op sommige momenten denk je echt dat je de eerste mens bent die deze ongerepte schoonheid ziet. Wat je hier te zien krijgt is "een grote grot in 't klein". Het voordeel hiervan is dat alles onbeschadigd is, omdat er niet overal electriciteitsleidingen door getrokken zijn en omdat er geen wandelpaden in uitgeslepen zijn. Links en rechts kijk je in grote spleten en ziet daar een geweldige grottenwereld. Uiteindelijk maakt het niet uit of zo'n stalagtieten nu 10 meter lang zijn of 10 cm. 't Is 't geheel dat het sprookjesachtig maakt. Op onderstaande foto's kan ze zelfs niet eens schatten hoe groot het is wat je ziet.

Vanzelfsprekend is dit bezoek niks voor mensen die lijden aan claustrofobie, niet nat of een beetje vuil willen worden, en al zeker niet voor minder mobiele personen. Maar geen nood, voor de familieleden die niet mee afdalen in de onderwereld is er boven een speeltuin en drankgelegenheid lekker in 't groen.

En bovenal is 't er rustig. Op de dag dat wij er waren bestond ons groepje zelfs gewoon uit... ons tweetjes! Vandaar dat ik ook rustig de tijd had om wat foto's te maken.

Probeer als je de beelden bekijkt te vergeten dat je op aarde bent. Vergeet grotten en afmetingen en alle bijkomstigheden en droom weg in een andere wereld... Pas als je mijn album gaat bekijken kom je erachter hoe groot alles is wat je gezien hebt...

















Wil je de ware grootte van deze stalagtieten en stalagmieten zien zal je een kijkje in mijn foto-album moeten nemen... Dat brengt je wel terug met beide voeten op de grond.

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/PontDArcole?authkey=Gv1sRgCIe7q4mfq9v8hAE#

PS. Een makkelijke tip om te onthouden want een stalagMiet is en wat een stalagTiet...
Denk aan de Franse woorden "Monter" en "Tomber".
De Miet groeit naar boven, de Tiet valt naar beneden.

Een bonus-foto! Omdat ik weet dat er nog mensen aan 't zoeken zijn en sommige zitten toch zo dicht bij 't juiste antwoord... Ik verwacht toch zeker nog een paar goede antwoorden van mijn Nederlandse vrienden... want die kennen dit ding nog beter dan wij...



Reeds opgelost door Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda, Brigitte, Jan, Ritje, Vifke en Nand!

Nemuri Neko : "Tja moeder, ik vind het toch zonde... Wij hadden dat kotteke, écht waar, tot op de grond voor u kunnen afbreken... En nu geeft ge al dat plezier aan vreemde werkmannen... 't Leven is niet eerlijk..."



Nemuri Neko : "Seg enne... die gordijntjes? Mogen we daar niks mee doen? Eens in gordijnen klimmen is eigenlijk een jeugddroom van mij..."



Phineas : "Allez Mathurin lig daar niet zo te liggen! Kunnen we nu niks doen om haar van gedachten te laten veranderen?..."
Mathurin : "Nee jongen. Ge kent ons ma. Sterrenbeeld : steenezel. Dit kot gaat weg."



Ming : "En mijn bloemekes, ik ga mijn bloemekes zo missen. Ik groef die zo graag uit..."
Laathi de mens : "Maar gij krijgt nieuwe bloemekes!"



Ming : "Om uit te graven toch?"
Laathi de mens :  "Ja, nee, dat nu niet direkt. Kunnen we niet gewoon met een schone lei beginnen?"
Ming : "Een schoon lei wil zeggen uitgegraven."
Laathi de mens : "In uw optiek misschien, maar in de mijne toch niet zenne... Enfin, we voeren die discussie later wel." 



Mathurin : "Ik begrijp u niet ma. Ge hebt altijd álles voor uwen oude Ming over en toch gaat gij zijn geliefd kotteke weg doen. Is dat niet een beetje egoïstisch? Ze zeggen altijd 'een oude boom moogt ge niet verplanten'..."



Laathi de mens : "Schat, in dezes is er maar énen ouden boom en dat ben ík. En ik ben 't moe om elk jaar dode stukken boom te moeten afslissen, beitsen, herschilderen of wat dan ook om die dan daarna door uw nagels terug te laten afschuren."
Mathurin : "Pft, wij wilden gewoon behulpzaam zijn. Ge hebt ons dus altijd verkeerd begrepen... Triestig."





Serendipity : "Begrijpt ge nu waarom ik niet buiten wil eten? Dat is hier vies."
Nemuri Neko : "Maar meiske toch... dat is omdat ge nog nooit een sappige pissebed of een knapperige duizendpoot geproeft hebt! Gij zou eens wat meer exotisch moeten leren eten gij... Stadsmadam."
Phineas : "Wat mij eigenlijk 't meeste zorgen baart is dat dat oud kot zo lekker naar óns rook. Nu moeten we dat nieuwe dus wel helemaal opnieuw gaan inwijden... Een hele karwei..."
Nemuri Neko : "Niet aantrekken Phin, we zijn nu met zijn zevenen hè man! Na twee dagen gaat 't nieuw daar wel af zijn."


Ze moeten het niet horen, maar ik ga mijn oud frietkot ook missen. Alhoewel het er overal binnen regende. 't Was van in 't begin slecht gemaakt (die aannemer is een paar maand na de plaatsing dan ook failliet gegaan en met de noorderzon verdwenen). Eigenlijk was de tweede bijnaam van "ons frietkot" "De Niagara". In zekere zin "Frituur Niagara" dus. Bij slagregen werd mijn haar tegelijk gewassen met mijn borden... De druppels vielen gewoon op mijn kop als ik over de pompsteen gebogen stond tijdens 't afwassen. Een goeie reden om een afwasmachine aan te schaffen wel.  Maar toch, ik was aan mijn frietkotje gehecht. Tot vannacht drie uur zat ik er nog fotokes van te nemen. Nu niet dat daar zoveel op te zien is...





Morgen... de "open-keuken"-dag...

Maar zie nu toch eens wat een fascinerend dingske het is!!! En ge kent het allemaal zo goed!
Komaan denk eens na, zet uw tanden nog eens in dit raadsel! Ge gaat het zeker vinden!



Dit is foto 6 maar vrijdagavond krijgt ge nog een bonusfoto want ik kan echt niet geloven dat niet iedereen dit ding zou kunnen raden!

Reeds opgelost door Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda, Brigitte, Jan, Ritje en Vifke!

Een beetje een trieste dag vandaag. Ik moet afscheid nemen van wat ik 20 jaar "mijn frietkot" genoemd heb... Wegens totaal versleten is het aan vervanging toe.
En ik heb het altijd zo'n schoon, lief dingske gevonden.





Nemuri Neko : "Dus gij gaat betalen om dat hier af te breken? Dat snap ik niet. 't Is toch houtwerk? Ge weet toch dat wij gewéldig goed zijn in 't afbreken van houtwerk? Ge klaagt altijd dat wij zo duur zijn in den onderhoud en nu dát we eens kunnen werken voor onze kost geeft ge ons de kans niet? 't Moet weer raprap gebeuren hé? Ge zijt weer 't slachtoffer van uw eigen ongeduld... Erg."

Vannacht nog snel een paar sfeerfoto's genomen want vandaag wordt het afgebroken. Wat ga ik dit romantisch zichtje vanuit mijn hobbithol missen...



Oud worden. Mijn fritkot en ik. Mijn houten keukenerkertje, dat inderdaad wel veel onderhoud eiste, wordt vervangen door een PVC-doos. "Gemakkelijker in den onderhoud".
Ik heb begot 't gevoel of ik mijn huis een kunstheup geef!

Nu hebt ge 't ding wel al bijna langs alle kanten bekeken hoor...



Reeds opgelost door Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda, Brigitte, Jan en Ritje!

Hoofdstuk 4.
Deel 2 : Van een denkbeeldige – 25° tot een reële +25°.

Door al die heisa van 't verplaatsen van de mensen volgens taal vertrok onze bus een half uur te laat maar dat kleine ongenoegen werd snel vergeten toen bleek dat ons gids Harald een lot uit de loterij was. Een zeer filosofische Noor (eindelijk zagen we eens een echte Noor!!!) die prachtig Engels sprak. Het leek wel of Shakespeare himself aan ’t woord was. Hij vertelde sprookjes, moppen, hij zong, speelde zelfs op een hoorn, had een heerlijke zin voor humor en liep over van goede wil. Hij zou heel de dag evenzeer van ons enthousiasme genieten als wij van dat van hem.

We zaten nog geen 200 meter in de bus of we moesten er al terug uit om een waterval te bekijken. De eerste in een lange reeks. Aangezien het een uitstap was van een ganse dag zouden we dikwijls fotostops krijgen maar dan ook nooit van meer dan 10 minuten… Kortom, ’t zou weer gas geven worden, en ik kreeg het ondertussen toch zo warm.
Het eerste dat er aan moest geloven waren dat dubbele paar sokken. Vervolgens verdween de trui, vrij snel gevolgd door de extra t-shirt. Ondertussen was het 23°… De windjack, muts, sjaal en handschoenen werden ook al definitief in de bagagerekjes gemoffeld. Als ik naar boven keek leek het wel of er op de duur een hele mens in dat rek te slapen lag…





In vergelijking met hoe ik aan de tocht begonnen was... bijna naakt.



Huisje met groendak.

De eerste langere halte was aan het 600 meter diepe Hornindalsvatnmeer. Een enorme koningsblauwe plas van ’t helderste water prachtig ingebed tussen stoere bergen.







Onderweg naar Stryn werd de natuur overweldigend. Hoge bergen waartussen zachte weiden bezaaid met grote rotsblokken. Op de toppen van de bergen glinsterden sneeuw en gletsjers. Vele rode boerderijen en huisjes met daken van gras lagen nietig is deze indrukwekkende setting. We reden langs woeste bergrivieren met talloze kolkende watervallen, over bruggetjes, door lange tunnels om dan weer in een ander sprookjeslandschap met de volgende onuitsprekelijke naam terecht te komen. En Harald ondertussen maar zingen, trollensprookjes en Zwedenmoppen vertellen, filosoferen en gedichten voordragen.



Alles moest snel gaan maar opeens kregen we dan in het dorpje Stryn maar liefst 40 zinloze minuten om te gaan shoppen. Totaal overbodig want de souvenirs zijn echt rommel en dan nog onbetaalbaar ook. Wij twee zijn ondertussen aan een klein meertje berenfoto’s gaan maken, lekker in de zon. Al die warme berenkleren dus ook moeten vervangen anders gaat mijn verhaal niet kloppen... Aan de riveir groeiden zalige frambozen. Ik had op deze noordelijke plaats nooit of te nimmer zoete rijpe frambozen verwacht… Noch deze warmte. De vruchtjes werden alleszins een fijn aperitiefje.



In aktie voor een beren-photoshoot.



Een makkie : geen kijklustigen die vervelende vragen stellen,
goed licht, veel steunpunten en geen wind.



Bloemen vol bijtjes aan de oever van 't kristalheldere water...

In Stryn kregen we een lunch in zo'n typisch tour-toeristenhotel met grote eetzalen maar desalniettemin was het de eerste echt smaakvolle maaltijd die we deze reis onder onze neus kregen. Ze hadden zelfs alcoholvrij bier! Samen met de twee Hollandse jongens aan tafel werd het een heel toffe lunch. En goed éten én plezant gezelschap, wat wilt ge nog meer! OK, ja, een ijsbeer misschien...

En wat zegt u deze - toch wel zeer bekende - zijde van het ding?...



Reeds opgelost door Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen, Nilleke, Nicole, Sus, Piet, Lange Lou, Fernanda en Brigitte!

We zullen het weer eens van een andere kant bekijken...



Reeds opgelost door Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke, Kathy, Marleen en Nilleke!

Toch weer verbazend knap : Chrisje, Redpoppy, Dolfijn, Andromeda, Luk, Kathleen, Shajongen, Klaproosje, Mieke, Kaatje en Veveke die het al geraden hebben bij 't zien van enkel dat eerste piepklein stukje foto...

Voor mij was 't leuk dit raadsel te fotograferen. Het bestaat uit zoveel verschillende facetten en die hebben allemaal een andere structuur en textuur. Plezant, kan ik elke dag een ander onderdeel laten zien.

Maandag, 13 juli 2009.
Costa Luminosa, Hellesylt-Geiranger

4. Een zeldaam Zen-moment.

Vanmorgen begon de dag alweer om 5 uur. De zon was amper onder of ’t feest begon opnieuw. Vijf uur slapen… ’t wordt weinig. Temeer daar het vandaag een zwaar dagje zou worden.


 
Voor dag en dauw vaarden we het begin van de Geirangerfjord binnen. De tocht zou 100 km duren dus het schouwspel zou enkele uren in beslag nemen. Gedurende die tijd moesten we ook nog aan een ontbijt zien te geraken en om half negen klaar staan om op een 8-uur durende excursie te vertrekken bovenop de fjorden. Cruisen is altijd een beetje stressen. Maar ik was al blij genoeg dat we de vergissing hadden kunnen rechtzetten zodat we toch de lange trip in plaats van het korte bezoek aan Geiranger konden meemaken.

Dus waggelde ik alweer vrolijk om half zes aan dek rond, net als gisteren als eerste, op een Koreaanse monnik met zijn Nikon na, die blijkbaar ’t in zijn klooster ook gewoon is vroeg op te staan.
Het was een mysterieus traject, we vaarden letterlijk  door wolkjes! Pas een uur later kwamen de volgende reeksen slaapkoppen aan dek. ’t Was bitter koud en windering, de toppen van de fjorden waren in nevelen gehuld - het was het spookachtig landschap, het leek wel alsof ik zwart-wit foto’s zat te nemen – dus eens terug in de kajuit zocht ik mijn warmste kleding bij mekaar om deze dag te gaan trotseren. Zelfs mijn beren werden in hun dikste kledij geperst. Ik haalde mijn nieuwe bottinnen boven, waar ik twee paar sokken in droeg, vervolgens trok ik drie lagen kleren over mijn kop, dat alles bijeengehouden door mijn dikke windjak met kap. Voor de veiligheid nam ik ook nog mijn muts, wollen sjaal en mijn warme handschoenen mee. Al goed dat ik die niet ook nog niet onmiddellijk aangetrokken had…



Heerlijk alleen aan dek in alle vroegte...



... met als enige gezelschap de Koreaanse monnik.







Het kleine plaatsje Hellesylt.

We gingen aan land met de kleine tenderbootjes want Hellesylt heeft geen kade. Het liggeld moet hier enorm zijn want er is bitter weinig plaats voor grote schepen in deze kleine fjord. Op zo'n kleine plekjes kan dat best 20.000 euro bedragen. Toen viel het me reeds op dat de zon plots toch wel wat warmte gaf.





Met de tenderbootjes aan land...

Honderden mensen hadden voor deze uitstap gekozen, logisch, want het is de meest interessante, dus er kwamen vele tourbussen aan te pas. De organisatie was bangelijk. Constant moesten er mensen van bus verplaatst worden omdat ze de nationaliteiten door mekaar gehaspeld hadden. Japanners, Russen, Nederlandstaligen, Fransen, Italianen, Engelsprekenden, Spanjaarden en de rest een beetje ordelijk bij mekaar zetten zodat een gids geen 10 talen door mekaar moest spreken was niet evident. Uiteindelijk eindigden we na veel verhuizen bij een gezellige groep van 5 mensen uit de Kempen en 2 lieve Hollandse mannen. Na al dat gedoe waren we blij met zijn allen in ’t achterste deel van de bus beland te zijn, we zaten direct in een plezante schoolreissfeer...

Hoe de schoolreis verder verloopt lezen jullie in de volgende aflevering!