Berichten van 4 januari 2010 tot 10 januari 2010

Héél makkelijk. Denk ik toch.




Veel succes maar nog veel meer plezier!

Betonijzer, vlechtmatten voor 't gieten van beton... Ge ziet het in de buurt van werven overal op straat liggen. Ik dacht dat 't makkelijk was, maar ik was mis. En dat is goed.



Proficiat Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou, Jan, Fernanda, Piet, Kaatje, Andromeda en Vif!

Toen in de kerstperiode Ming zo ziek was ging ik naar de dierenarts. Wat die man mij vertelde deed mijn haren te berge reizen... Zeker toen hij zei dat het in deze koudeperiode heel druk is bij dierenartsen vanwege... al de honden die doodvriezen in hun buitenhok!

's Nachts om twee uur hadden mensen hem opgebeld omdat hun hond zich zo "vreemd" gedroeg. Tegen dat ze met de hond bij de dokter aankwamen was het dier echter al dood. Wat was er gebeurd? Een voor dierenvrienden iets totaal onvoorstelbaars.

Bij -6° zaten de drie honden buiten in een kooi. De kortharige hond werd wild van ellende en trachtte in beweging te blijven wat in de ogen van zijn twee broers een bedreiging leek. Ze zijn beginnen vechten en hebben het dier dat aan 't doodvriezen was zwaar toegetakeld. Het beest heeft het dan ook niet overleefd. De eigenaars waren dan ook nog "oprecht aangedaan". Ze vroegen zich af hoe zoiets nu kon gebeuren? Een hond hóórt toch in een hok?...

Inderdaad veel waakhonden slapen buiten in een klein hok. Bij normale temperaturen is dit - weliswaar heel triest - maar niet echt een gezondheidsprobleem. Bij extreme koude vriezen dieren die zich niet warm kunnen lopen, of overdag zich niet kunnen opwarmen in de zon, gewoon dood. Zo eenvoudig is het. Een paard in een weide kan zich nog bewegen en hopelijk beschutting tegen de grote boosdoener, de wind, zoeken. Een hond in een kleine kooi waar de wind langs alle kanten doorspeelt heeft geen enkele bescherming. Zeker niet de kortharige rassen zonder onderpels.

Vanaf vandaag wordt er weer een ernstige koudegolf voorspelt met gevoeltemperaturen tot - 15°. Huisdieren horen in dit weer niet buiten te zijn. Wil men ze toch niet binnen nemen is een beschutting tegen de wind, een dikke mat tegen die de grondkoude tegen houdt, of het plaatsen van warmtelampen in hun hok (zoals in de veekwekerij gebruikt worden) een - zij het zeer magere - oplossing. Tijdelijk zal iedereen toch wel een plekje in zijn garage of desnoods kelder kunnen vrijmaken om het dier tenminste binnen te laten slapen tot de grote koude weer voorbij is?...

Ziet u op dit ogenblik toch dieren in een kleine kooi zitten neem dan uw verantwoordelijkheid als dierenvriend op. Tracht met de eigenaars te praten. Sommige mensen doen deze wrede daad niet met opzet maar uit onwetendheid. Als, zoals bij het geval dat mijn dierenarts meemaakte, de eigenaars op voorhand waren gewaarschuwd was hun hond niet doodgevroren...
Wil u toch liever niet met de eigenaars praten neem dan kontakt op met de dierenbescherming of vraag hulp bij de politie. Een hond kan niet praten... hij zit machteloos in zijn hok. Keer niet genadeloos uw rug, kruip niet terug in uw knusse zetel onder een warm tv-dekentje alvorens het voor het weerloze dier op te nemen.

Nee, het is écht geen druppel op een hete plaat. Het is een leven dat je redt.
Want vergeet niet...
Voor het slagen van het kwaad, is niets anders nodig dan dat goede mensen niets doen.

Je kan dit bericht eventueel kopiëren en doormailen aan je kennissen als je denkt dat je er mensen wat barm- en "warm"hartigheid mee kan bijbrengen...

In Herenthout, in de buurt van 't gekende caféetje 't Schipke, kronkelt de Nete zich door een sneeuwlandschap. Schaatsen is er momenteel nog niet bij, maar dat zou wel eens kunnen veranderen na dit weekend...



















Niet iedereen is natuurlijk zo gek om in dit weer te gaan wandelen...
De chauffe-chat draait hier op volle toeren en er wordt, zelfs door de jonge generatie, flink gebruik van gemaakt.
Helemaal links, de oude Ming op een bolletje gerold, en rechts de jonge Nemuri Neko en Mathurin in gesprek over hoe fijn 't spelen in de sneeuw was maar dat een chauffage toch ook een nuttig gerief is om de poten weer te ontdooien.

Meer kan ik écht niet laten zien...



Reeds opgelost door Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou, Jan, Fernanda, Piet, Kaatje, Andromeda en Vif!

Zin in meer foto's van deze prachtige plek aan de Nete te Grobbendonk? In de zomer is dit de plaats waar je met kano's de rivier kan afvaren. Momenteel is 't daar een tikkeltje te fris voor maar 't blijft er wel elk seizoen even mooi...

http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/GrobbendonkWatermolenInDeSneeuwBlog?authkey=Gv1sRgCIGSy9Xk_Zrt7QE#

Reeds opgelost door
Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou, Jan, Fernanda, Piet, Kaatje, Andromeda en Vif!

Hoofdstuk 14. 
Deel 2 : De echtgenote van Rudolph.

Na de middag heb ik nog lekker wat in de zon zitten schrijven terwijl Paul zijn gerief inpakte. Hij heeft ook de foto’s genomen van de “rendiersnuitjes”. Enkele dagen geleden kocht ik een grappige t-shirt met allerlei gekke gelaatsuitdrukkingen van rendieren op en die wou ik persé op foto naspelen. Het kan niet altijd ‘de Schreeuw van Munch’ zijn. ’t Is een heerlijke fotosessie geworden. Als ik zo al mijn losse vellen zie wapperen in de stevige bries op mijn balkon begrijp ik de mensen van de Wellness-afdeling dat ze willen ingrijpen. ’t Zij hen bij deze vergeven.



De rendiersnuiten op mijn t-shirt.
En mijn povere pogingen rendierfotomodel te worden...



Lykkelig. Happy. Gelukkig.



Sint. Mad. Boos.



 Uskyldig. Innocent. Onschuldig.



Svimmel. Dizzy. Duizelig.



Trist. Sad. Zelfs zo triest dat ik mijn gewei vergeten ben...



Skremt. Frightened. Angstig.



Annonym. Shy.Verlegen.



Snorrele. Cold. Koud.



En eentje waarbij ik echt niet meer weet wat ik probeerde uit te beelden...



Ik kan natuurlijk ook gewoon normaal doen. Als 't echt moet.
Maar 't lang volhouden is wel moeilijk.

Ik hoopte in de sauna en ’t stoombad mijn nek- en andere spierpijnen wat te laten verdampen en dat lukte tijdelijk, maar eens terug buiten was elk mishandeld onderdeel alweer even stram en stijf. Dit wordt een cruise waar ik toch wel even 14 dagen van ga moeten bekomen. Ik zou misschien eens op reis kunnen gaan om wat uit te rusten?...

Na ’t diner, toen we gezellig met de obers zaten te keuvelen, vroeg ik wat uitleg over die zogenaamde “Alle fooien zijn inbegrepen in de prijs.”
Normaal moet je op een cruise nog eens 10 euro per man per dag aan drinkgeld betalen maar dat is hier niet verplicht. Het voordeel van dit systeem is dat de mensen van de crew die ge als passagier nooit te zien krijgt - zoals de machinisten en de technici en de onderhoudsploegen - nu misschien ook een deel van de koek krijgen. ’t Nadeel is natuurlijk dat die opdringerige animatoren-herrieschoppers ook beloond worden. Toen ik verder uitleg over ’t systeem vroeg kwam de kat op de koord. Op de voorlaatste avond van de cruise wordt aan alle passagiers gevraagd een ellenlange tevredenheidsenquete in te vullen over alle afdelingen en aspecten van het schip (de bars, restaurants, winkels, de animatie, de netheid van de kajuit en van de openbare delen…). Naargelang de punten die daarop gescoord worden krijgen de mensen van een bepaalde afdeling hun drinkgeld procentueel uitgekeerd. Tja, ’t is een systeem waar ge als passagier uiteraard totaal geen controle over hebt. De mensen van ’t Samsara-restaurant zeiden wel dat ze altijd heel hoog scoorden op de tevredenheidsenquete en dus ook ’t grootste deel van hun drinkgeld ontvingen. Desalniettemin heb ik ze toch maar centen gegeven, net als ons lieve kamermeisje Corazon, dan weet ik tenminste dat de mensen die zo hun best gedaan hebben om ’t voor ons hier tof te maken zeker een beloning gekregen hebben. Nu zou ik alleen nog de centen van die nitwits van ’t animatieteam moeten kunnen gaan afpakken, kon ik die lekker als Robin Hood gaan herverdelen onder de poetsers van ’t schip, want ook die mensen hebben meer dan schitterend werk afgeleverd. Alles blonk hier steeds als een spiegel.



Met Corazon het kamermeisje.



Robi van 't Samsara Restaurant...



...en een van zijn kunstjes.



The Samsara Crew.
Nee dit is serieus bedoeld. We proberen hier echt geen kudde rendieren uit te beelden.

Terug in de kamer hebben we de laatste spullen ingepakt. De trol en ’t rendiervel niet vergeten… Dat laatste alweer ingepakt in zijn zwarte vuilzak maar deze keer wel netjes opgerold als worst en met veel koord van een handvat voorzien. Nu staat alles - behalve de handbagage, die toch weer een karavaan op zichzelf is - netjes aan de voordeur. Vannacht zal alles geruisloos opgehaald worden en hopelijk vinden we dat dan morgen op de kade terug… Ik ga er nu alleszins niet van wakker liggen. Daar ben ik na deze 14 dagen wel iets te moe voor.

Reeds opgelost door
Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou, Jan, Fernanda, Piet, Kaatje en Andromeda!

Er zijn al veel wakkere mensen dit jaar... Proficiat Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou!

Donderdag, 23 juli 2009.
Costa Luminosa, op zee

14.  O wee, die naweeën.

Krakend en kreunend ben ik uit mijn bed gekropen. Als ik geeuw lijkt het of mijn kop van mijn nek scheurt. Roeien doet rare dingen met een mens. Mijn beenspieren lijken uitgerokken te zijn. Als je ’t niet gewoon bent om met bottines aan van bergen naar beneden te joggen is dat zo te voelen toch ook niet de ideale vorm van sportbeoefening.  Dan maar een andere vorm van ochtendgymnastiek gedaan en alvast wat spullen beginnen inpakken, want de valiezen moeten tegen middernacht op de gang klaar staan.

Paul was ondertussen naar de lezing gegaan over de richtlijnen bij het verloop van de ontscheping morgen. Een saai iets, ware het niet dat de hostess moeite deed er toch iets leuks van te maken : ze las de Top-10 voor van de meest idiote vragen ooit door toeristen aan boord van cruise-schepen gesteld :

- Is dit eiland nu werkelijk helemáál omringd met water?
(heu? Is dat niet de definitie van “eiland” dan?...)

- Van waar komt de electriciteit hier?
(Wij steken de stekker in bij ’t vertrek in Amsterdam en vragen de kapitein om geen scherpe bochten te maken onderweg om de kabel niet te beschadigen.)

- Weet u waar mijn vrouw is?
(Op een schip van 300 meter lang? Met 10 verdiepingen? Ge moet maar beter op uw gerief letten hé meneer!)

- Wat doet u met de ijssculpturen die op ’t buffet staan nadat ze gesmolten zijn?
(Een gesmolten ijssculptuur… zou dat niet gewoon spontaan terug in de afvoer lopen?...)

- Gaat deze lift naar de achterzijde van het schip?
(Stel je voor dat dat bestond!! Gedaan met altijd 300 meter te lopen van boeg tot achtersteven… Dat moeten ze dringend uitvinden!)

- Om hoe laat is het Middernachtbuffet?
(Zoals meestal, om middernacht zeker?)

- Werkt u hier?
(Nee, dat plaatje op mijn uniform waar mijn naam, functie en nationaliteit op staan heeft niks te betekenen. Ik zwom hier per toeval voorbij en dacht : “Ik klim aan boord en ga eens wat op dat cruiseschip rondwandelen”.)

- Slaapt het personeel aan boord?
(Nee, elke nacht worden 1200 personeelsleden in helicopters voor 4 personen vanop ’t bovenste dek opgepikt en daar worden dan hotelkamers in het dichtstbijzijnde land voor gezocht. ’t Is altijd wel een hele klus om ze allemaal terug op tijd aan boord te krijgen tegen dat de voorbereidingen van de ontbijtservice moeten beginnen natuurlijk….)

We werden ook nadrukkelijk gewaarschuwd om niet álles in te pakken. Het gebeurt namelijk regelmatig – ongelofelijk maar waar - dat er mensen in pyama van boord moeten gaan omdat ze tot en met het laatste kledingstuk in hun valies gestoken hebben, die ’s nachts dus al was opgehaald door de kruiers.
En de séance werd weer afgesloten met een van haar eigen heerlijke lapsussen : “Morgen moet u om 8 uur de kajuit verlaten zodat uw kamermeisje de kans krijgt ze voor de volgende gasten weer ‘pik en fijn’ te maken!”

Op zo’n momenten - als ge die gekke verhalen hoort - lijkt het me dan wél weer leuk om hier te werken. Ik zou me een kriek amuseren. Maar ’t idee dat ik ’s ochtends mee ’t buffet moest opstellen, ’s middags mensen de lambada moest aanleren, hen na het theeuurtje amuseren met een cursus “servet plooien” en ’s avonds op de scène verkleed staan als bronstig rendier… wel, dát zou er voor mij net een klein beetje te veel aan zijn.



Groenten-kerf-les...



Uiterst succesvol.

Maar dan zit ik toch nog liever in deze afdeling...

Als een oude lemming met mobiliteitsproblemen heb ik me daarna nog richting buffet gesleept en wat fruit gesnoept. Veel eten heeft geen zin meer want over twee uur worden we al aan  lunch verwacht.
Onze kelners waren wild enthousiast over ’t diashowtje dat ik gemaakt had over deze reis, we hebben er allemaal samen in ’t lege restaurant naar zitten kijken. De rest van de foto’s volgen later wel via mail of die moeten ze maar via ’t blog bekijken. Ze kunnen de teksten dan wel niet lezen - de meesten zijn Indonesiërs, Filippino’s en Peruanen - maar foto’s kijken kan iedereen.


Bij het volgende deel van dit hoofdstuk zit een reeks hilarische foto's van mijn snuit... Ik als Rudolph the Rednosed Reindeer... Mijn vriendinnen vragen zich nog altijd af of ik ze op mijn blog ga durven zetten. Tuurlijk! Waarom heb ik ze anders laten nemen?   Ik wacht wel nog tot overmorgen om ze te tonen, midden in de week komen er altijd minder lezers op bezoek.

Die vorige foto heeft voor verwarring gezorgd. Het gaat niet om dat wit gedoe. We zoeken het bruingrijze deel van 't voorwerp. Dat iedereen vanzelfsprekend goed kent...



Enkel nog maar opgelost door Mare en Nilleke! Wie volgt?...