Nemuri Neko op 't verkeerde been...

Er zijn al veel wakkere mensen dit jaar... Proficiat Mare, Nilleke, Dolfijn, Kathleen, Shajongen, Steven, Ron, Geert, Mieke, Tineke, Lange Lou!

Donderdag, 23 juli 2009.
Costa Luminosa, op zee

14.  O wee, die naweeën.

Krakend en kreunend ben ik uit mijn bed gekropen. Als ik geeuw lijkt het of mijn kop van mijn nek scheurt. Roeien doet rare dingen met een mens. Mijn beenspieren lijken uitgerokken te zijn. Als je ’t niet gewoon bent om met bottines aan van bergen naar beneden te joggen is dat zo te voelen toch ook niet de ideale vorm van sportbeoefening.  Dan maar een andere vorm van ochtendgymnastiek gedaan en alvast wat spullen beginnen inpakken, want de valiezen moeten tegen middernacht op de gang klaar staan.

Paul was ondertussen naar de lezing gegaan over de richtlijnen bij het verloop van de ontscheping morgen. Een saai iets, ware het niet dat de hostess moeite deed er toch iets leuks van te maken : ze las de Top-10 voor van de meest idiote vragen ooit door toeristen aan boord van cruise-schepen gesteld :

- Is dit eiland nu werkelijk helemáál omringd met water?
(heu? Is dat niet de definitie van “eiland” dan?...)

- Van waar komt de electriciteit hier?
(Wij steken de stekker in bij ’t vertrek in Amsterdam en vragen de kapitein om geen scherpe bochten te maken onderweg om de kabel niet te beschadigen.)

- Weet u waar mijn vrouw is?
(Op een schip van 300 meter lang? Met 10 verdiepingen? Ge moet maar beter op uw gerief letten hé meneer!)

- Wat doet u met de ijssculpturen die op ’t buffet staan nadat ze gesmolten zijn?
(Een gesmolten ijssculptuur… zou dat niet gewoon spontaan terug in de afvoer lopen?...)

- Gaat deze lift naar de achterzijde van het schip?
(Stel je voor dat dat bestond!! Gedaan met altijd 300 meter te lopen van boeg tot achtersteven… Dat moeten ze dringend uitvinden!)

- Om hoe laat is het Middernachtbuffet?
(Zoals meestal, om middernacht zeker?)

- Werkt u hier?
(Nee, dat plaatje op mijn uniform waar mijn naam, functie en nationaliteit op staan heeft niks te betekenen. Ik zwom hier per toeval voorbij en dacht : “Ik klim aan boord en ga eens wat op dat cruiseschip rondwandelen”.)

- Slaapt het personeel aan boord?
(Nee, elke nacht worden 1200 personeelsleden in helicopters voor 4 personen vanop ’t bovenste dek opgepikt en daar worden dan hotelkamers in het dichtstbijzijnde land voor gezocht. ’t Is altijd wel een hele klus om ze allemaal terug op tijd aan boord te krijgen tegen dat de voorbereidingen van de ontbijtservice moeten beginnen natuurlijk….)

We werden ook nadrukkelijk gewaarschuwd om niet álles in te pakken. Het gebeurt namelijk regelmatig – ongelofelijk maar waar - dat er mensen in pyama van boord moeten gaan omdat ze tot en met het laatste kledingstuk in hun valies gestoken hebben, die ’s nachts dus al was opgehaald door de kruiers.
En de séance werd weer afgesloten met een van haar eigen heerlijke lapsussen : “Morgen moet u om 8 uur de kajuit verlaten zodat uw kamermeisje de kans krijgt ze voor de volgende gasten weer ‘pik en fijn’ te maken!”

Op zo’n momenten - als ge die gekke verhalen hoort - lijkt het me dan wél weer leuk om hier te werken. Ik zou me een kriek amuseren. Maar ’t idee dat ik ’s ochtends mee ’t buffet moest opstellen, ’s middags mensen de lambada moest aanleren, hen na het theeuurtje amuseren met een cursus “servet plooien” en ’s avonds op de scène verkleed staan als bronstig rendier… wel, dát zou er voor mij net een klein beetje te veel aan zijn.



Groenten-kerf-les...



Uiterst succesvol.

Maar dan zit ik toch nog liever in deze afdeling...

Als een oude lemming met mobiliteitsproblemen heb ik me daarna nog richting buffet gesleept en wat fruit gesnoept. Veel eten heeft geen zin meer want over twee uur worden we al aan  lunch verwacht.
Onze kelners waren wild enthousiast over ’t diashowtje dat ik gemaakt had over deze reis, we hebben er allemaal samen in ’t lege restaurant naar zitten kijken. De rest van de foto’s volgen later wel via mail of die moeten ze maar via ’t blog bekijken. Ze kunnen de teksten dan wel niet lezen - de meesten zijn Indonesiërs, Filippino’s en Peruanen - maar foto’s kijken kan iedereen.


Bij het volgende deel van dit hoofdstuk zit een reeks hilarische foto's van mijn snuit... Ik als Rudolph the Rednosed Reindeer... Mijn vriendinnen vragen zich nog altijd af of ik ze op mijn blog ga durven zetten. Tuurlijk! Waarom heb ik ze anders laten nemen?   Ik wacht wel nog tot overmorgen om ze te tonen, midden in de week komen er altijd minder lezers op bezoek.

Die vorige foto heeft voor verwarring gezorgd. Het gaat niet om dat wit gedoe. We zoeken het bruingrijze deel van 't voorwerp. Dat iedereen vanzelfsprekend goed kent...



Enkel nog maar opgelost door Mare en Nilleke! Wie volgt?...

Het vondelingpoesje dat hier enkele maanden geleden werd binnengebracht en waarvoor we onmiddellijk een thuis vonden stelt het wel! Ondertussen blijkt ook dat Maurice-ke geen kater is maar wel een kattin, ze heet nu Floere. Ze komt prima overeen met haar huisgenoten, twee kleine honden waarvan er eentje blind is. Als ik een foto van Floere krijg zet ik ze zeker op mijn blog!



Zo zag hij, sorry 'ze', er uit toen ze hier aanbelandde...
Nu zal Floere al wel een pak groter zijn...

Om het verhaal van zijn aamkomst te herlezen kan je hieronder klikken.
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1258619899&stopdatum=1258706299

We gaan het nog eens proberen!... De ogen en de hersentjes op volle toeren te laten draaien. Zowel de mijne als de uwe.
Of er elke dag een foto gaat komen weet ik nog niet, maar dat zien we wel. De afspraak is net als vroeger : wie zin heeft om mee te spelen stuurt me zijn gok per mail. Hoe meer mensen meespelen hoe liever ik 't heb, maar beloof me één ding... stuur aub geen PPS-jes door. Daar wordt mijn mailbox zo onoverzichtelijk door dat ik soms over de antwoordmails heen kijk en oplossers vergeet te vermelden... En dat laatste is voor niemand prettig.
Dus geniet ervan, en niet vergeten 't is maar een spelletje dus maak je er niet druk om als je 't niet direct kan oplossen.

Dus... veel succes maar nog veel meer plezier!
En vooral ook niet vergeten : grappige onzin antwoorden of opmerkingen mogen altijd onder de foto gepost worden. Hoe plezant het hier wordt heb je zelf mee in de hand!
Laat dit maar het motto van dit jaar zijn : Hoe meer er kan gelachen worden hoe beter!

Het fotoalbum van het bezoek aan Olden. Een dag vol wandelingen, busritten, klauterpartijen, een waanzinnig boottochtje en als bonus de helicoptervlucht. Kortom, een gevuld dagje dus ook een uitgebreid album. Voor de liefhebbers van indrukwekkend natuurschoon misschien een gezonde manier om de nieuwjaarskaters te verdrijven? Dan hebt ge tenminste al wat frisse lucht opgesnoven. 't Gaat u goed doen. 
http://picasaweb.google.be/laathi.webalbums/CruiseNoorwegen13Olden?authkey=Gv1sRgCM-Hge6_tJ6ejAE#

.

Ik laat dit bericht tot morgen bovenaan staan. Voor nieuwe berichten scroll even naar beneden.
---------------------------------------

Lieve vrienden, vanavond zal er zeker vuurwerk afgestoken worden.
Denk eraan bijtijds uw huisdieren veilig op te sluiten
zodat ze, als ze schrikken van de knallen, niet in paniek op de loop schieten.
Het is niet de eerste keer dat er honden van pure angst over een poort van meer dan twee meter hoogte springen, of dat poezen weglopen en hopeloos verdwalen na kilometers gerend te hebben. Probeer dit onheil voor baasje en dier te voorkomen. Neem bijtijds uw voorzorgen, sluit uw dieren al van in de namiddag in een veilige kamer op, en verwittig ook uw buren en vrienden dat ze zich onnodig verdriet kunnen besparen.
Als je wil kan je dit berichtje gewoon kopiëren en 't doorzenden naar mensen waarvan je denkt dat ze 't kunnen gebruiken.
Veel plezier op uw feest en laat de avond fijn eindigen voor mens zowel als dier!

Hoofdstuk13.
Deel 7. Moe en vuil maar gelukkig.



Na het vluchtje werden we nogmaals naar onze boot gereden en probeerden we nog een laatste maal met de laptops mail op te halen op een bankje voor een winkel, gezellig samen met enkele bemanningsleden die ook vruchteloos contact met hun thuisfront probeerden te maken. Voor de zoveelste keer mislukte het… We hebben onze laatste centen dan maar opgekocht aan een paar grappige souvenirs. Mijn keukenhanddoeken thuis zullen nu rendier- en ijsbeermotiefjes hebben. 



Een laatste mailpoging...

Mooi braaf op tijd waren we weer aan boord. We hingen allemaal over onze balkonnetjes te kijken om de afvaart te zien maar er gebeurde niets. Onze kajuit bevindt zich op gelijke hoogte met de brug dus wij kunnen perfect binnenkijken en zien wat de kapitein uitspookt bij een afvaart. En wat zagen we? Een sakkerende, vloekende kapitein en enkele hogere officieren die druk op zijn Italiaans gesticulerend in telefoons aan ’t roepen waren. Bleek dat er verscheidene excursiebussen te laat waren.



Al de passagiers van de Samsara-afdeling van de boot lagen ondeugend over hun terrasreling naar de kapitein te kijken. En wij maar allemaal grijnzen en die officieren maar hoe langer hoe nerveuzer worden. Elke minuut die een boot te laat afvaart kost geld. Zeker als je een loods aan boord hebt die je uit de fjorden moet loodsen. Alweer 10 minuten te laat - nadat eindelijk de allerlaatste tourbus gearriveerd was - werden de laatste trossen gelost en duwde de Luminosa zich met volle kracht van haar twee zijdelingse motoren los van de kade. Die tour-operators van de laat aangekomen bussen zullen het de volgende keer wel kunnen schudden, ik denk niet dat die aan rederij Costa nog een klant zullen hebben.

Op het bovenste dek genoten we even van de afvaart uit Olden, maar al spoedig joeg de felle wind ons terug naar binnen. We hadden echt onze portie lijden en afzien wel gehad vandaag, ’t werd hoog tijd voor een beetje rust in onze kajuit. Toen we daar aankwamen lag er echter al een briefje op ons bed dat morgennacht de bagage om middernacht op de gang moet staan. Nee, rust zit er nog niet zo direkt in…











Met onze laatste krachten sleepten we ons naar ’t restaurant waar de jongens overgelukkig waren met de luchtfoto’s van hun werkplek. Er zal morgen weer een boel op hun memory-stick moeten gezet worden. Maar vandaag niet meer. Ik val om.

Hoofdstuk13.
Deel 6. Eindeloos ijs.





Noch de plaats noch 't ideale tijdstip om een berenopstelling te maken.
Zo naast een net opstijgende helicopter...

Met nog twee andere mensen mochten we een kwartier boven het meer, de gletsjer en onze boot vliegen! Het zicht op de gletsjer was natuurlijk het meest spectaculaire. We zagen een deel van de 480 km² ijsvlakte die begint aan 350 meter boven de zeespiegel en haar hoogste punt bereikt op 2083 meter. Oneindige witte maagdelijke ijsvlaktes waartussen hier en daar een vlokje langwerpige uiteengewaaide wolk dreef! Sommige stukken van het ijs waren gebroken en ruw, andere delen spiegelglad. Er was lekker veel thermiek dus we zagen de gletsjer - een beetje ongepland - langs alle kanten en vanuit verschillende oogpunten. ’t Was moeilijk filmen omdat je met drie op de achterbank zat, maar eens ik door had dat als ik me ontdeed van die lastige veiligheidsgordel ik overal onder en door kon piepen met mijn camera, raakte ik toch aan redelijke foto’s. Ik zat toch achter de piloot zijn rug en die had zijn handen al meer dan vol om dat ding door die felle windstoten te loodsen, dus ik kon ongemerkt mijn gang gaan.





















Ik was ook heel blij dat ik foto’s vanuit de lucht van het dek van de boot kon maken want ik wist dat mijn kelners daar weer zielsgelukkig mee zouden zijn. Weer eens iets origineels om naar hun familieleden in Azië te mailen.





Vijftien minuten zijn zo voorbij, maar ze waren wel onvergetelijk. Een gletsjer van bovenaf zien zonder er dagen over te moeten rondstrompelen, kou te krijgen en nat te worden… Het is niet iedereen gegeven. Net na onze landing besloten ze ook de grote helicopter in te zetten aangezien ze nog veel extra klanten van de cruise kregen. Een leuke ervaring wordt natuurlijk direkt verder verteld. De mensen van het helicopterbedrijfje hun dag kon niet meer stuk. De mijne trouwens ook niet. Zij het dat ik zelf wel ondertussen bijna stuk was.

Hieronder een stukje reisverhaal dat ik twee weken geleden al van foto's voorzien had...
Bedankt voor alle kerstwensen, ik antwoord even niet persoonlijk, maar dat begrijpen jullie wel. Hopelijk binnenkort weer meer berichtjes op mijn blog...
En bedankt voor de interesse naar Mings gezondheid : die gaat goddank met flinke stappen vooruit.
Nu de mijne nog...

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Hoofdstuk13.
Deel 5 : Met zevenmijlslaarzen...

De terugweg was zoals te verwachten een ramp. Heel ons gletsjerwandelingetje had toch wel drie kwartier gekost. En nu moesten we dus heel dat bergpad nog af om die bus te halen. Er zat niet anders op dan dat al joggend te doen. Ik liet Paul en nog twee andere mensen van onze groep achter en rende een half uur de berg af in de hoop de bus te kunnen laten wachten op de anderen. Rennen met zware bottinnen, een dikke kousenbroek met een extra paar kousen erover, polar-ondergoed, een wollen trui en mijn jack met zijn 25 zakken vol vanalles. En een fotoapparaat in de hand. Je kan je geen betere fitness voorstellen. Ik was oprecht blij als ik een waterval tegenkwam en door de nevel kon lopen en zo mijn gezicht toch even opgefrist werd. En maar verder crossen. Omdat het bergaf was liep ik even snel als het autotje waarmee ze de minder mobiele mensen naar beneden reden. Ik dierf natuurlijk niet vragen om me mee te nemen want ik zag er al rennend en puffend nu niet echt “minder mobiel” uit. Ik was zelfs veel “meer mobiel” dan anders gewoon omdat ’t bergaf ging. Bezweet tot op mijn ziel kwam ik aan de halteplaats aan en daar bleek dat het busje pas een half uur later zou vertrekken… Ik ben dan als een druipende gek naar de toiletten gespurt en heb al wat enigszins mogelijk was uitgetrokken. Beladen met een doorweekt bundeltje polar-onderhemdjes en kousenbroek kwam ik ’t hokje uit. Alweer als een clochard op zoek naar een wassalon…















Als beloning stond er een heerlijk snoepbuffet op ons te wachten. Taarten, puddingkjes, pannenkoeken,… Geweldig! Veel lekkerder dan de desserten aan boord trouwens. Al nahijgend heb ik me zitten volproppen met al die heerlijke dingen.

Doodmoe maar héél tevreden stapten we de bus in en togen terug lang het prachtige meer op weg naar ons schip waar de welverdiende rust me lonkte. Maar ze zou nog lang mogen lonken…

Net voor we op de loopplank wilden stappen viel mijn oog op een bord dat op de kade stond : “See the glacier from above by helicopter!”. Wow! Dat leek me wel iets. We zaten al wel dikwijls in piepkleine vliegtuigjes maar in een helicopter nog nooit. Het kostte 100 euro de man, maar in verhouding met wat alle andere dingen hier kosten was dat echt een koopje. Ik vroeg of er nog plaats was maar jammer genoeg waren de tochten volgeboekt. Maar… ze stonden te wachten op twee klanten die gereserveerd hadden en blijkbaar niet opdaagden… Dus als we bereid waren om direct te vertrekken mochten we nog mee! Natuurlijk waren we bereid! Wat maakte het uit dat we stikkapot waren, sufgezweet en daar rondliepen met ons bundeltje vuile was onder onze arm?... Dus mochten we onmiddellijk terug een bus in die ons naar een veldje voerde waar de helicopter opsteeg. En weer hadden we geluk! Normaal hadden ze twee helicopters ingelegd - eentje voor 4 personen en eentje voor 7 - maar enkel die kleinste bleek in dienst! Heerlijk!

De foto's van deze prachtige tocht krijgen jullie in de volgende aflevering te zien!

Dit jaar geen persoonlijke kerstwensen in de mailbox maar dat wil niet zeggen dat ik u vergeten ben!...



Liefs van Laathi (de mens)...
en uiteraard van...



Phineas,...



Serendipity,...



Mathurin,...



en Nemuri Neko...

en vanzelfsprekend ook van Laathi (de poes), Hanuman en Ming Song Huong.
Maar mijn drie senioren voelden niet de behoefte om in de sneeuw te gaan poseren. Ik begrijp hen.

Ming en ik zijn nog altijd ziek... 't Leven draait hier op een zéér laag pitje...
Maar het oprecht goede nieuws is dat Ming stilaan terug sterker wordt en dat het definitieve afscheid - waarvoor ik deze week zo vreesde - nog niet voor nu is.
Dus het wordt dit jaar een zeer sobere en stille kerstwens vanuit ons warme nestje waar me mekaar koesteren met veel liefde.

Mijn lezers wens ik plezantere feesten, met lekker eten en pittige drankjes, in 't gezelschap van wie je 't liefst ziet.
En als dat niet kan, en jullie ook geplaagd worden door zorgen of ziekte, wens ik jullie een even warme hartskameraad als mijn oude Ming voor mij is...









"Ik wens jullie een rustige kerst, zonder zorgen.
In de armen - of de pootjes - van een geliefde..."

Voor wie vanavond misschien alleen zit en graag iets te lezen heeft...
Klik op Ming's foto in de zijlijn van mijn blog, daar kan je in "Het verhaal van Ming Song Huong" de geschiedenis lezen over hoe onze Ming 15 jaar geleden in 't verre Vietnam in onze armen belandde.
Een hartverwarmend verhaal uit een warm land... Kan goed doen op een koude of eenzame avond.

Deel 4 : "Slippery when wet."

Dan begon de zoektocht naar het rotsblok waarachter ik mijn schoenen gelegd had, zodat ze niet zouden wegwaaien. Als ge er op begint te letten liggen er dus véél rotsblokken aan de voet van een gletsjer… Blij dat ik ze eindelijk terugvond en die reuze rubber laarzen uit kon trekken. Maar echt goede foto’s had ik nog altijd niet. Toen was voor mij de maat vol en besloot ik ondanks het feit dat dat eigenlijk niet mag - want er staan verschillende gevaarsborden en er hangen kettingen die de weg versperren – naar de gletsjer te stappen. Te voet. ’t Zou veel sneller gaan dan met dat vervloekte bootje. Op de terugweg zou ik dan wel rennen om toch mijn bus nog te halen.
Er waren ondertussen al verscheidene andere excursiegroepen aangekomen en die mensen beklommen ook allemaal om ter enthousiastst die levensgevaarlijke smeltende gletsjer. Begrijpelijk. Als je nog nooit zoiets fascinerend gezien hebt wil je dat van dichtbij zien en kunnen aanraken. Zeker omdat we de ons beloofde drijvende ijsschotsjes nu al gemist hadden.

De lemmingen storten zich op de beklimming van de rotsen naar de gletsjer. Jong en oud struikelde en gleed en viel over het losse grind en krabbelde weer omhoog om houvast te krijgen aan een volgend groter rotsblok dat hopelijk niet zo bemost ging zijn zodat ze weer een meter naar beneden donderden. Het was kompleet onverantwoord, eigenlijk levensgevaarlijk, maar uitzinnig plezant!





En ja, uiteindelijk werd mijn droom van deze reis waar! Ik stond tussen de grote blauwe ijsblokken! Als je naar boven keek zag je de enorme ijsmassa die dreigend op je neerzag. Griezelig maar prachtig! Kleine losse stukjes ijs gleden naar beneden, druppels vielen van ijsblokken en hoe meer ze afbrokkelden hoe blauwer en ongerepter het ijs eronder eruit zag! En toen begon de zon er nog op te schijnen ook en begon alles als met edelstenen bedekt te glinsteren. Het leek wel of we in een diamantmijn terechtgekomen waren waar de stenen reeds in facetten geslepen waren! Een onvergetelijke ervaring. Maar ’t had natuurlijk ook wel onze laatste kunnen zijn.



Een 'blokske' van 63 kilo zal wel niet zo rap naar beneden schuiven zeker?





En zie het bedrieglijk "kalm" meertje hier liggen...



En net toen de stumperd eindelijk eens terug warm was...



Enorm gevoel, als ge die dreigende ijsmassa boven u ziet hangen...



Ge ziet het ijs smelten...







In de volgende aflevering... de wandeling (heu wandeling??) terug naar de bus...

Maar nee, geen sierappelen, kalebassen, meloenen of pompoenen, kokosnoten, gepofte kastanjes, bloempot-bedek-korrels, visseneten (ocharme!!!), nootmuskaat, Aziatische gebrande pinda's, hazelnoten, Griekse(?) bessen, (in dit stadium werd ik al blij want dan zaten we toch tenminste al in de 'kleinere' afdeling), nee 't was iets veel gekender...



Bekijk het maar eens van dichtbij. Maar niet zo dichtbij als ik gedaan heb want dan moet ge niezen.



En ze zijn allemaal een klein beetje verschillend!
Prachtig toch hoe mooi ze zijn...
... onze gewone peperbolletjes!

Opgelost door Kathleen, Shajongen, Nand, Renée, Chrisje, Dolfijn, Rita, Jan, Mieke, Fernanda, Nil, Brigitte, Willy, Vif, Wim, Sus, Klaproosje, Veveke, Luk en Jentina!

(En alvast sorry aan de mogelijke schrijvers wiens mail ik vergeten te beantwoorden ben of wiens naam per ongeluk niet in 't winnaarslijste staat... Ik ben momenteel een beetje ziek en mijn mailbox puilt uit van de pps-jes en soms 'verwijder' ik al wel eens iets verkeerds... 'Oud worden' nietwaar? )



Serendipity : "Ah? Nieuw soort kattenkorrels?"



Serendipity : "Oegh! Nee! Geef dat soort maar aan de jongens. Veel te straf voor mij."

Ik zal eens iets meer van de gebruikelijke "entourage" laten zien, deze foto moet dan toch de doorslag geven...



Tot hiertoe opgelost door Kathleen, Shajongen, Nand, Renée, Chrisje, Dolfijn, Rita, Jan, Mieke, Fernanda, Nil, Brigitte, Willy, Vif en Wim!