Berichten van 4 oktober 2010 tot 10 oktober 2010

Eén van de liefste kado's van mijn leven is er eentje dat ik eigenlijk niet gekregen heb.
Dat ik zelfs tot nu toe niet eens wist dat het de bedoeling was dat ik het zou krijgen.
En toch is alleen al het gebaar (en de oeverloze hoop moeite die het gekost heeft) een super kado voor mij. Ge kunt niet volgen? Dat begrijp ik.

Drie jaar geleden, toen ik 50 werd, kwam mijn vriendin Fernanda binnen met een kado waarvan ik, in brullen (ja, dat kon ik toen nog heel goed) en huilen tegelijk, uitbarstte : een identieke Irma!
Ik was zo gelukkig als een kind. Vanaf nu had ik een reserve, voor 't geval er ooit iets met mijn Irma moest mislopen. Of als ze echt versleten geraakt omdat ik haar na sommige avonturen jammer genoeg nogal grondig moet wassen... Ik zou dan toch mijn stripjes en verhaaltjes verder kunnen maken.
Irma's 'stand-in' werd zorgvuldig verpakt en veilig bewaard.



Drie jaar geleden, toen Fernanda me kompleet overdonderde
door met de dubbelganger van Irma op de proppen te komen!




Gisteren kwam Fernanda me totaal onverwacht een kadootje brengen en deed ze het volgende geheim uit de doeken...

Omdat ik destijds zo enorm gelukkig was geweest met mijn reserve-Irma, had ze vorig jaar geprobeerd die truuk nog eens te herhalen. Ze was steeds verder blijven zoeken naar een soortgelijk rugzakje.
Ze kwam in contact met mensen die ooit zo'n schaap hadden gekocht voor hun dochter. Ze zochten heel hun huis af, maar vonden het niet meer. De dochter bleek het al een tijdje geleden naar de Kringloopwinkel gebracht te hebben... Ze gingen terug naar die winkel kijken, maar ze was al verkocht.
De mensen herinnerden zich dat ze dat rugzakje - jaren geleden - in Oostenrijk gekocht hadden.
Toen ze dat jaar weer op skivakantie gingen speurden ze elk winkeltje dat zo'n ding mogelijk zou kunnen verkopen af. Mijn vriendin zat thuis in spanning te wachten op een mailtje met goed nieuws. Maar nee, ze konden er nergens meer eentje vinden.
Fernanda kon me vorig jaar dus niet verrassen met een dubbelganger van Irma.

Ik heb dat allemaal nooit geweten tot vandaag Fernanda het me heel terloops vertelde tijdens het afscheid nemen.
Dat zij - en mensen die mij niet eens kennen - zich zoveel moeite getroost hebben om mij gelukkig te maken raakt me enorm. Dat op zich is voor mij al een wonderlijk kado! Ik denk dat ik hier oprecht kan zeggen : "'t Is zo goed alsof ik het gehad heb!"

Lieve Fernanda, en de onbekende mensen, ik hoop dat jullie dit lezen, want jullie hebben me echt een héél tof verjaardagskado gegeven : liefde en warmte!
En dat is veel tastbaarder dan jullie denken!
Dankuwel!!!


Maar dat neemt natuurlijk niet weg, dat als ooit iemand nog eens een "Irma" tegen komt - op een rommelmarkt (in Oostenrijk?), of een Kringloopwinkel, of op een zolder, of waar dan ook - ze me haar altijd mogen bezorgen. Ik neem graag alle kosten op me! Want met de avonturen die Irma de laatste tijd op haar buitenlandse reizen meemaakt kan ze wel álle stand-in's gebruiken die er nog te vinden zijn.
Dat zult ge wel merken in het "Kastelen van Loire"-verhaal...

Willen jullie nog eens meegenieten van hét moment van drie jaar geleden, klik dan hieronder :
https://blog.seniorennet.be/laathi/archief.php?startdatum=1192485601&stopdatum=1192572001

Eindelijk het eerste deel van mijn reisverhaaltje, dat drie weken geleden had moeten verschijnen als we onze trip niet hadden moeten onderbreken voor de ziekte en het overlijden van onze geliefde Ming.


Vrijdag 10 september 2010.

Campanille, Vineuil, Frankrijk.

1. Sakker de sakker, de Sacré-Coeur is verdwenen!

We gaan op reis! Nee, niet voor vier weken naar Indonesie of de jungle van Borneo. Gewoon enkele dagen met de auto naar de kastelen van de Loire. Schoonheid is evengoed dichtbij te vinden. Gelukkig dat ik altijd geredeneerd hebt : als we jong zijn maken we zware verre reizen, zodat heel Europa nog voor ons open ligt als we niet meer zo fit zijn. Wat een meevaller dat ik ooit op dat idee gekomen ben, hoewel ik mijn zotte ziekte op dat moment onmogelijk kon voorzien.
Volgens mij moeten in dit seizoen de kastelen van de Loire er stillekes bij liggen, dus gaan we na 25 jaar deze buurt eens terug verkennen. Een slecht geheugen is een zegen, ze zullen er voor mij als nieuw uitzien.

Onderweg een flink dutje gedaan en me tijdens de file op de ring rond Parijs beziggehouden met foto’s van Irma te maken met op de achtergrond de Sacré-Cœur. Een heel kunststuk want het is niet makkelijk om haar in evenwicht op mijn gestrekt been stabiel te houden en dan nog te wachten tot er een glimp van de basiliek te voorschijn piept. Niet direct een succesvolle operatie maar wel een plezante. Volgens mij heb ik zelfs de Big Ben getrokken. Voor de rest achterovergelegen en genoten van de indrukwekkende Magritte-wolkenhemel weerkaatsend in de ramen van de torengebouwen.



Waarschijnlijk de meest ongelukkige foto die ooit van de Sacré-Coeur genomen is...



Irma : "Dus wat word ik verondersteld te zien?..."



Irma : "Ah zo, de Sakkerkeur dus..."



Irma : "Dat is dus iets met een spitse punt vanonder en een brede voet vanboven..."
Ma : "Laat al maar zo. Vlug, zet u op mijn been dan neem ik een foto van u en de Sacré-Coeur."



Irma : "Ik zit heel ongemakkelijk hoor Ma! Komaan! Druk nu af!"
Ma : "Sorry. Blijven zitten. 't Is mislukt. Kwam juist auto voorbij."



Irma : "Ik krijg kramp!!!"
Ma : "Ik ook!!!
Irma : "Neem dan die foto!!!"
Ma : "Jamaar, er kwam juist een moto voorbij..."
Irma : "Dus nu staat ze er nog niet op?!! Dan zal ik ze wel zo bekijken."



Irma : "En wat is nu die Sakkerkeur? Die kale meneer of dat kerkske daarachter?"
Ma : "Ik geef het op. Cultuurbarbaar."

De file van Parijs is eigenlijk best boeiend. Alle auto’s staan stil en daartussen scheuren moto’s aan 80 per uur voorbij. Ge kunt zelfs niet riskeren van rijstrook te veranderen. Dat stilletjes voortschuifelen levert goede ‘photo-opportunities’ op.

Dit is wel een slechte auto voor Irma, hij heeft een veel te afgerond dashboard, ze glijdt steeds weg. Gelukkig zijn er schuifjes om kleinoden in op te bergen en klappen er bekerhouders uit, en daar kan ik haar wel makkelijk op laten zitten.



Irma : "Orly... Ge kunt nog afslaan als ge wilt... Met het vliegtuig waren we er waarschijnlijk al geweest..."

Uiteindelijk duurde de rit - of beter gezegd het stilstaan - me toch wel erg lang en viel mijn oog op de hond die als luchtverfrisser aan de achteruitkijkspiegel hangt. Ik besloot Irma een hond te geven en ik had opnieuw een onderwerp om foto’s mee te maken. Een kinderhand is gauw gevuld.



Irma : "Mmm... Die ruikt wel héél raar..."



Irma : "Maar waarom kunnen we nu niet gewoon de auto híer laten staan? Ze staan toch allemaal stil. En zie een keer hoeveel hotels er hier in de buurt zijn! Neem toch eentje van deze!"



Irma : "OK. Dan niet. Dan ga ik wat zonnen."

We hadden een Campanille-hotel (sober, basic en efficiënt) geboekt in de buurt van Orléans. Een goed uitvalspunt voor een bezoek aan de kastelen. Zoals altijd hadden we een stille kamer gevraagd. Bij het inchecken legde ik nog eens de nadruk op een rustig hoekje. Naast mij stonden andere gasten en iemand liet iets vallen, dus ik stak spontaan een vinger in mijn oor. De receptioniste merkte dat ik haar niet goed kon verstaan, en vroeg of ik niet goed hoorde, ik legde haar uit dat het bij mij nu het tegendeel was. Ze keek verbaasd maar was na enkele woordjes uitleg zo begripvol dat ze garandeerde dat ik de stilste kamer kreeg, de allerlaatste op de gang. Ik vroeg haar of het mogelijk was om buiten op het terras te eten, omdat ik binnen de geluiden van de bestekken niet kon verdragen, en ook dat vormde totaal geen probleem.

Het kamertje was voorzien van alles wat nodig was, lekker gelijkvloers zodat we de auto vlakbij konden parkeren, en stil. Er was zelfs een ligbad met gloeiend heet water. Zalig!!!

Toen we het restaurant binnen kwamen deed de vrouw spontaan de glazen schuifdeuren open en dekte een tafeltje voor ons twee. Ongelofelijk attent. Het restaurant was nochtans heel rustig - amper volk, amper achtergrondmuziek - vroeger zou ik me er heerlijk gevoeld hebben, maar nu kan ik zelfs dat niet meer verdragen. Dus zaten wij daar buiten, heel lekker te eten, maar wel een beetje uit ons vel te rillen. Ik vond het vooral triest voor mijn echtgenoot maar die maakte er geen punt van, die drinkt zijn flesje wijn en krijgt het op die manier wel warm. Morgen trek ik wel een dikke trui aan. Enfin, we zijn toch weeral op vakantie, ik probeer ’t maar langs de positieve kant te zien.

En nu duik ik in bed met een kop als een ketel. Zes uur het gedruis van een autostrade is toch wat veel blijkbaar.


Binnenkort het vervolg...

Mijn reisverhaal schiet niet op. Computerproblemen. En andere.
Alvast enkele foto's.
Misschien kunnen jullie al raden over welk erg bekend kasteel het gaat?...
Zet het antwoord maar onder dit berichtje!


















Veel succes!!!

Gisteren was het de Opendeurdag bij Allemaal Poezen en tot mijn groot spijt kon ik er niet bij zijn.

Zaterdagavond was ik uitgenodigd op het 50ste verjaardagsfeest van een geliefd familielid, dat ik haast nooit zie, en ik ben er - met de moed der wanhoop, en omdat ik er toch zó graag wou bij zijn - toch naar toe geweest. Omdat het slecht weer was kon het feest niet buiten plaatsvinden en stonden we met een honderdtal genodigden in de galmende zaal van een kasteeltje... Er stond niet eens muziek op maar de chaos van stemmen was overdonderend. Zelfs met mijn oordoppen die het geluid met 30dB verminderen...

De dure handgemaakte dingen schoten dan ook nog altijd los als ik mijn kaken bewoog om in een hapje te bijten of eens te lachen, dus ben ik in de toiletten maar snel terug mijn goeie ouwe denneboompjes gaan insteken. Dan verstond ik mijn buurman wel iets minder maar dan kon ik tenminste toch terug lachen en iets snoepen. Af en toe nam ik stiekum buiten een rustpauze en zo ben ik toch anderhalf uur kunnen blijven. Jammer genoeg kon ik het niet uithouden tot aan de speech of het diner. Met veel pijn in het hart ben ik dan maar weg gegaan. Ik ben een mens die heel graag danst en er zou die avond echt wel een serieus "danske geplaceerd" worden... Niet door mij dus.

Het had me emotioneel nogal overhoop gehaald en zondag voelde ik me dan ook allesbehalve lekker met mijn kop als een ketel. Ik kon de moed niet vinden om naar Allemaal Poezen te gaan om daar weer tussen mensen te gaan staan waar ik niet mee zou kunnen praten omdat ik ze niet zou verstaan. Ben dan maar thuis gebleven en heb wat aan de foto's van mijn reisverhaal gewerkt.

Nu heb ik natuurlijk veel spijt dat ik er niet bij was, want er waren blijkbaar verschillende mensen aanwezig die via mijn projectje "Senioren voor Seniorenpoezen" dit opvangcenter hadden leren kennen, en de Opendeurdag te baat namen om hun petekind eens te komen bezoeken. Stom, stom, stom...

Misschien is er iemand anders die foto's van de dag genomen heeft en ze met me wil delen?...
En misschien heeft er wel iemand mijn petekind "Black" gezien?... 't Is ne zwarte.
Want zelf heb ik destijds alleen nog maar dit euh... "achteraanzicht" kunnen nemen en ik zou zo graag eens een close-up hebben van zijn prachtige ogen. Zijn 'voor'-ogen wel te verstaan. Niet zijn achterlicht.

Alleszins, mijn welgemeende excuses aan de mensen die verwacht hadden me daar aan te treffen, maar grote groepen volk kan mijn kop echt niet meer de baas. Sorry.

PS. Nee! De titel van dit bericht is verkeerd. Niet álles is mislukt...
Ik heb net met Luc van Allemaal Poezen gebeld en ik heb goed nieuws gekregen... Héél goed nieuws! Daar trakteer ik jullie in de loop van deze week op want er is eerst nog wat werk aan de winkel...