Archief

Reeds opgelost door : Nilleke, Geert, Lange Lou, Dolfijn, Opapt, Marleen, Steven, Moederke Melanie, Nand, Walter, Chrisje en Vera!

Alvast een voorproefje van ons laatste winkelfeestje...



Op handen gedragen door mijn jongens 

Van het Museum voor Schone Kunsten togen we op pad naar de vlakbij gelegen Tempel van Hare Krishna waar we getrakteerd werden op lekkere hete kruidenthee die meer dan welkom was op deze frisse avond.



Schoentjes uit... en dan mochten we het heiligdom betreden.



Een mooi klein tempeltje in een schitterend oud herenhuis op de Amerikalei.



Alle fotograferen nestelden zich behaaglijk op kussentjes...



De lieve priesteres gaf ons een uitgebreide uitleg en we mochten naar hartenlust foto's nemen.



Dit is het rijkversierde tempelschrijn.



De schelp waarop geblazen wordt bij het aanvangen van de eredienst.



Wat zit Wannes daar met ons Irma te doen op zo'n heilige plek?...

Irma : "Allez Wannes, hier toch niet! Met al die camera's in de buurt... Seffens eindigen we nog op 't blog!!!"
Wannes : "Maar schat dit is een plaats van liefde!!! De madam heeft het daarjuist zelf gezegd!!!"



Irma : "Tja, Tante Mare, ge hadt bij dat sjiek fotoapparaat in plaats van een handleiding ook precies beter ineens "een Nonkel François" bijgekregen hé maske... Enne... hou liever uw handtas wat in de gaten in plaats van alle aandacht op dat kodakske te richten..."







Een teder, geheim momentje onder meisjes...



Mijn twee favoriete broers : Nand en François.
OK, 't zijn niet mijn eigen broers want die heb ik niet, maar deze zijn meer waard dan als ik er wel echte zou gehad hebben. Zeker weten.



De uitleg van de priesteres was heel boeiend maar uitvoerig, ondertussen mochten we daar allemaal op onze kousenvoetjes op kussentjes in de tempelzaal liggen. Wat een heerlijke godsdienst! Ik zie ons in een katholieke kerk nog niet zo rap knus met zijn allen bij mekaar zitten. Of hangen.



Maar ge ziet... Ondanks zijn rust houdt Nand toch nog altijd een waakzaam oogje in 't zeil hé...
Let op dat heel klein spleetje van zijn rechteroog!



Deze tedere foto nam François ongemerkt van ons.



Nilleke. Ook al met zo'n serieus fotoapparaat... geduldig wachtend tot ze iets anders in haar handen kon nemen dat haar ook wel interesseerde...



De "tamtam" van de priesters! OK, het instrument zal beslist een andere naam hebben...



De mensen waren zo vriendelijk om voor ons een ceremonie uit te voeren die normaal alleen op zondagmiddagen uitgevoerd wordt. Iedereen is er 's zondags welkom om de dienst mee te maken en daarna een hapje mee te eten.
Iedereen mag er binnen wippen : vegetariërs, niet-vegetariërs, rokers, niet-rokers, alle soorten anders-gelovigen, alle rassen en kleuren...
Een godsdienst waar veel andere religies dusnog iets van kunnen opsteken qua tolerantie...



Na de uitleg speelden priester en priesteres betoverende Indische muziek.







Irma : "Ah zo! In deze godsdienst heeft elk dier een zieltje! Dat is pas een goeie religie! Die hebben het tenminste begrepen! Geen schapen slachten als offer... Geen koeien dood doen voor hun huid. Het vel van hun trommelke is zelfs van een koe die van ouderdom is mogen sterven! Zo hoort het."

Mijn "bezielde" Irma vond dat ze dan ook de harmonium wel eens mocht beroeren.
Dat is nu zo fijn aan deze godsdienst! Hier mag tenminste gelachen worden. Deze mensen hebben levensvreugde en zin voor humor. Héérlijk!



Irma : "Nee, een schrijntje moeten ze voor mij niet oprichten. Dan heb ik te weinig plaats voor beweging.. En als godsbeeld zou ik misschien ook mijn mond moeten houden. Nee, dan blijf ik toch liever menselijk, allez, schapelijk. Maar mèt een ziel natuurlijk!"



Aan de wand hing een schilderij waarop linksonder Hanuman staat afgebeeld, de apenkoning.
Ik vroeg de priester of ze het als godslastering aanvoelen dat ik mijn prachtige kater naar de apenkoning genoemd heb. Hij had er helemaal geen bezwaar tegen. Zolang iets of iemand een naam uit bewondering of eerbied voor een persoon draagt is er volgens hem niets mis mee. Integendeel zelfs.
Dus door de Krisha-beweging ga ik alvast niet in de gevangenis belanden omdat mijn lieve Hanuman genoemd is naar een mythologische figuur uit hun religie.





Mare en ik zitten koortsachtig te zoeken of met al ons zotte geode nu toch al tenminste 1 goed fotoke gemaakt hebben...



De priester vond Irma duidelijk een schatje want ze mocht zelfs de bel aan de ingang van de tempelzaal luiden.
"Irma als misdienaar". Ik had het me nooit kunnen indenken. Voor míj zou ze dat nooit gedaan hebben. Voor een charmante mannelijke priester wèl natuurlijk. Zo is ze nu eenmaal...



Wannes van Mare was duidelijk moe... En een beetje eenzaam, omdat de aandacht van zijn geliefde Irma de priester te beurt viel...
Ja Wannes, "Er zijn nu eenmaal martelaren en apostelen" zou mijn moeder vroeger gezegd hebben...
------------
In de volgende fotoreeks laat ik jullie het nieuwe justitiepaleis - bijgenaamd "de frietzakskes" - zien bij avondlicht.

Vorige dinsdagavond kwamen Jan, Nilleke, Mare, Nand en ik samen met François - en zijn reportersteam van Brandpunt 23 - om wat avondfoto's te gaan nemen in Antwerpen.
Plaats van afspraak was het Museum van Schone Kunsten.



Het vijvertje voor het museum.



François kwam er heel dapper op zijn fietske door. 't Was nochthans flink koud...



De sjieke peperdure appartementen recht tegenover het Museum.
Op de plaats waar vroeger de Hippodroom stond.



Irma : "Pedoemme toch!!! Ga ik hier weer heel de avond straatstenen te zien krijgen... en moet ik alles ook nog ondersteboven én achterstevoren zien... Wat een schaap lijden kan..."



Irma : "Erger nog dus... Straatstenen te voelen krijgen..."

Onmiddellijk in aktie! Nu zie je waarom Irma toch zo vuil wordt als ze met mij op pad gaat.



Irma : "...Of vanachter een elleboog... Wat een leven...Was ik toch maar een Vuitton geweest, dan zat ik nu naast een sjieke madam lekker warm in een duur restaurant op een fluwelen stoel..."



Jan had duidelijk meer medelijden met Irma dan met mij.



Heel de bende had van die superstatieven bij. (Alhoewel... Nand?... Ik krijg veel spam aan van Viagra en aanverwanten. Zal ik die in 't vervolg doorsturen naar 't adres van uw statiefke? )
Behalve uw "Junior-Senior" want die was zonder statief op pad, die wenst door haar schouderpijn daar niet mee rond te sleuren.
Ik gebruik wel een vuilbak als stafief, of een boomke, of een terrasstoeltje, of een schutting, of een verkeerspaaltje...
Laat al de rest maar sleuren met zijn "giraffen-safaripark"



Mare had toch wel een héél zwaar statief gekozen. Ze heeft het dan ook maar laten staan en haar eigen giraf op de duur uitgepakt. Dan had ze dát toch alvast niet meer op haar rug hangen.
Het kind bezweek bijna onder haar fototas, haar dikke jas, de zak met haar reuzestatief en haar handtas genaamd... Wannes!!!
De aanbidder van ons Irma!



De laatste tijd is het helemaal dolle pret voor de omstaanders. Mare en ik lopen nu allebei met zo'n zot beest op onze rug! Enkele weken geleden zaten we zo in de Opera. Héérlijke momenten beleefd. Nog altijd geen tijd gehad om de foto's hierover op 't blog te zetten. Maar dat komt nog wel eens.



Mare met haar sjieke, degelijke Olympus. Het geeft wel direkt zo'n "serieux" als ge zo'n ding voor uw snuit kunt houden... Ge moet dan ook veel minder aan de snuit bij-photoshoppen achteraf. Wel gemakkelijk vind ik persoonlijk.



"Hela! Wacht op mij! Ik heb er maar een kleintje, en 't is wel een geleend maar ik kan ook fotokes maken!!!..."



"Ziedewel!!! Dit dingske doet ook "klik"!"



Het dak van 't Museum van Schone Kunsten iets later op de avond.



Grote jongen, groot statief, nu nog een groot fotoapparaat hé Jan?
------------
In de volgende reeks zien jullie ons terechtkomen bij de Hare Krishna's waar de priester een boontje krijgt voor ons Irma... En waar Wannes "onbetamelijke dingen" tracht te doen met haar... Niet te missen dus!