Een impressie van gisteren! Eindelijk nog eens een leuk uitje!
De foto's zijn helemaal niet goed, maar dat was dan ook 't laatste van onze zorgen, en tijd om ze mooi te bewerken heb ik vandaag ook niet.
Desalniettemin, op deze manier kunnen jullie toch meegenieten van onze hilarische dag!
Ons doel was de Rommelmarkt van Lillo, om er te zoeken naar onderdelen voor interieurs van de miniatuur berenhuisjes die ik maak. Onder een stralende zon ging ik Mare thuis ophalen en zij had al de eerste leuke verrassing van de dag : een heus zeteltje voor ons Irma!!!
Tja, een mens kan moeilijk op voorhand tegen Irma zeggen dat ge naar een rommelmarkt gaat.
Ze zou zo eens moeten denken dat ik haar terug in haar natuurlijke habitat wil neerpoten!
Dat zou traumatisch voor haar schapezieltje kunnen zijn
Ze is nog altijd niet echt over haar afkomst heen begrijpt ge...
Bij het tweede kraam op de rommelmarkt had ik al prijs!!! Een schitterend oud winkeltje, waar mijn modelbeer (die ik altijd bij heb) perfect in paste. 't Is moeilijk om iets van de juiste afmetingen te vinden en dit was nu echt een droomdecor. Dus heb ik van mijn portemonnee een steen gemaakt en 't gekocht.
Erg genoeg was Nand - onze trouwe muilezel - op reis, dus moesten Mare en ik alles zelf versleuren. Gelukkig had Mare 's ochtends de geweldige inval gekregen om te vragen of er tussen ons ma haar oneindige rommel geen caddy zat... En ja, hoor, ik had zo'n draagtas op wieltjes kunnen opdiepen uit mijn magazijn.
Dus daar liepen Mare en ik, doorheen de mensenmassa's in Lillo, te manoevreren, met een eeuwenoude stoffige caddy, om onze buit in te verslepen. Hilarische toestanden! Ik verzeker het u.
Toch nog iemand die vindt dat we er goed uit zien!
Tijdens de zoektocht werden er natuurlijk ook nog nieuwe beren gevonden waar - overbodig er bij te vertellen - ik ook weer niet aan kon weerstaan.
"Nééééé Laathi! Laat dat ding liggen! Niet vergeten : ge zijt thuis die spullen aan 't uitverkopen!!!"
Van zo'n speurtocht, maar vooral van de lachbuien, krijgt ge natuurlijk wel een hongertje.
En wat smaakt er nu beter op een rommelmarkt dan een braadworst of een hotdog?
Zeker als ge hem lekker onhygiënisch met zwarte handjes kunt opeten.
Let vooral op ons ma haar volgestouwde oude caddy. Later zal die aan de buitenkant ook nog volgehangen worden met nog plastic zakjes...
En toen vonden we een slaapkamertje. En weer had ik chance want het was op het 't formaat van mijn beren! Dus dat werd ook ingeladen!
Toen er een klein regenbuitje neerdaalde begon iedereen op te kramen. Jammer, want na vijf minuten scheen de zon alweer en konden we op een terras zitten genieten van de laatste stralen.
Met heel ons "nieuw" gezelschap "oude" rommel.
Op de terugweg naar Antwerpen hadden we alweer honger en wilden we ons verwennen in een sjiek restaurant aan de oever van de Schelde. Ik troonde Mare mee naar mijn favoriet, een heerlijke plek op een negende verdieping, waar ge uitzicht hebt over de stroom en een prachtige zonsondergang kunt bewonderen. Jammergenoeg bleek het gesloten op zondag.
Maar onderweg was mijn oog al gevallen op een klein eethuisje met de - voor mij onweerstaanbare naam - " 't Vöes Kieke"... Dus trokken we daar maar naartoe...
Het bleek een eenvoudig frituurtje te zijn, maar ze serveerden er mosselen en ze hadden een leuk terras. De keuze was dus snel gemaakt! We nestelden ons in een hoek van het terras en bestelden twee porties mosselen met friet.
Net toen onze potten mosselen op tafel stonden te dampen sprak het orakel van Delphi vanachter haar mysterieuze wolken : "Laathike, het gaat hier sebiet een klein beetje druppelen denk ik!"
Nog geen drie mosselen later barstte er een tropische bui los!
Iedereen stormde met zijn borden naar binnen... maar daar zat het al vol klanten.
Twee mannen waren zo lief om ons mee aan hun tafeltje te laten zitten onder de luifel. De stoelen waren echter zo breed dat we niet dicht genoeg bij mekaar konden zitten om echt droog te blijven. Een van de mannen had zich al helemaal met kussens overdekt als een soort alternatieve paraplu. Mare en ik probeerden krampachtig onze mosselen en frieten droog te houden, maar het was hopeloos. Ondertussen stonden binnen in 't eethuisje mensen de borden van collega's in hun handen te houden zodat die mensen al staande verder konden eten. Iedereen lag slap van 't lachen...
Na een paar minuten begon de regen ook door de luifel te sijpelen...
Onze fritten verzopen - onze mosselen waren al verzopen dus dat was geen probleem - de papieren servetjes vielen uit mekaar, we konden er onze camera niet meer mee afdrogen, onze glazen werden voller in plaats van leger...
En de tranen liepen op de duur uit onze ogen van 't lachen. Nog méér water dus...
Vanaf toen konden we echt geen foto's meer nemen want ik had jammergenoeg mijn onderwatercamera niet bij
Op de terugweg de chauffage van de auto maar volop opgezet en met aangedampte brillekes naar Mare's huis gereden.
Echt waar : een hilarische dag!!!
--------------------------------
Straks een grotere foto van 't fotoraadsel!
Even geduld.
